Σωματική τιμωρία & οριοθέτηση - στα δικά σας παιδιά

[Λαΐδα]

Ελενιπ απαντω ακριβως αναλογα στο υφος σου. Αν αποφασισεις να το αλλαξεις θα ακολουθησω.

Παλι μπερδεμενα τα εγραψες....βαριεμαι να σου εξηγησω!

[elenip]

Ελενιπ απαντω ακριβως αναλογα στο υφος σου. Αν αποφασισεις να το αλλαξεις θα ακολουθησω.

Παλι μπερδεμενα τα εγραψες....βαριεμαι να σου εξηγησω!

 

δεν πειράζει.. ούτως ή αλλως δεν θα καταλάβω

[novak]

σέβομαι όλα τα μέλη που έγραψαν ότι ναι το έχω κάνει και το έχω μετανιώσει (είτε το έσυρα μία φορά, είτε το έσπρωξα είτε του φώναξα ούτε του τράβημα την κοτσίδα) ..

 

Ουπς! Τώρα βάζεις και τη φωνή στο ίδιο τσουβάλι;; (ενταξει, μάλλον σου ξέφυγε...)

 

(Ειλικρινά, περιμένω απάντηση στο ερώτημα που σου έθεσα...ξανατονίζω δεν ήταν ειρωνικό ή επιθετικό).

[elenip]

Ουπς! Τώρα βάζεις και τη φωνή στο ίδιο τσουβάλι;; (ενταξει, μάλλον σου ξέφυγε...)

 

(Ειλικρινά, περιμένω απάντηση στο ερώτημα που σου έθεσα...ξανατονίζω δεν ήταν ειρωνικό ή επιθετικό).

 

sorry αλλά δεν είχα διαβάσει το Post σου, λοιπόν:

α) στην παιδική χαρά και τώρα που κρύωσε ο καιρός στον παιδότοπο, όταν είναι η ώρα να φύγουμε του λέω ότι φεύγω, κάνω ότι φεύγω, φοράω μπουφάν ή παίρνω τσάντα και τρέχει από πίσω

β) εμένα είναι αγόρι δεν ξέρω εάν τα κορίτσια έχουν άλλη αντιμετώπιση, το πρωί του λέω "δες τι καταπληκτικό ρούχο θα φορέσουμε σήμερα, νομίζω ότι είναι το πιο ωραίο που έχουμε", ντύνεται αδιαμαρτύρητα, αφού βέβαια του έχω βάλει στην τηλεόραση να χαζοβλέπει λίγο ντόρα που τρελαίνεται, οπότε έχει αποσπασμένη και λίγο την προσοχή του εκεί και τον ντύνω... με το που τον ντύνω του λεω "κλείσε την ντορα θα πάει σχολείο τώρα, πρέπει να πάμε πρώτοι

γ) αυτό με το πρέπει να το κάνω πρώτη πετυχαίνει σε διάφορα π.χ. θα κοιμηθώ πρώτη, θα πάω τουαλέτα πρώτη, θα μαζέψω τα παιχνίδια από το πάτωμα πρώτη

δ) όταν αρχίζουν τα επικίνδυνα π.χ. ανεβαίνω στον πάγκο κουζίνας κλπ του αποσπώ την προσοχή με κάτι άλλο, αγκαλιάζοντας τον τον απομακρύνω από τον πάγκο / πλάτη καναπε κλπ του λέω ότι αυτό που κάνεις είναι επικίνδυνο και θα χτυπήσεις πάμε να κάνουμε π..χ αυτό

ε) προσπαθώ να σκαρφίζομαι πράγματα.. π.χ. τον τελευταίο καιρό δεν ήθελε να πιει γάλα πιστεύω από αντίδραση... φτιάχνω το γάλα ξαπλάρω στον καναπέ και του λέω δώστο μου να το πιω... το πίνει μόνος του με την μία.. άλλες φορές του λέω "θα κάνουμε ένα παιχνιδάκι: θα φτιάξω το γάλα και θα πάω να φορέσω τις πυζάμες μου, πρόσεχέ το μην μου το πιει κανείς" .. παίρνει το ύφος του ντένις και περιμένει πως και πως να φύγω από το δωμάτιο .. το πίνει μονορούφι και όταν γυρίζω είμαι έκπληκτη που ακόμη μία φορά μου είπιε το γάλα μου... θα μπορούσα να σου γράψω και άλλα αλλά καταλαβαίνεις σε ποιο κλίμα κινούμαι.... προσπαθώ να καταλάλω γιατί κάνει κάτι και να σκαρφίζομαι τρόπο αντιμετώπισης.... δεν ξέρω εάν όλα όσα κάνω είναι καλά τουλάχιστον πετυχαίνουν....

[Cωνσταντίνα]

Αρχικά επειδή παρατήρησα πως κάποιες μητέρες παρεξηγήθηκαν, να σημειώσω πως -αν και ήταν ξεκάθαρο- δεν χαρακτήρισα καμία μητέρα κακή ή καλή σύμφωνα με το πως έχει επιλέξει να οριοθετεί το/τα παιδί/ά της. Έκανα απλά μια αναφορά στα συμπεράσματα που έχω βγάλει μέχρι τώρα και τοποθετήθηκα με βάση τη δική μου γνώμη και χωρίς χαρακτηρισμούς. Ελπίζω να είναι κατανοητό αυτό.

 

εσυ το βλεπεις σκληρο οποτε δεν το κανεις οπως δεν κανω εγω κατι πιυ θεωρω ηλιθιο ας πουμε.... Το τι βρισκει η καθε μιας ασχημο ειναι αδιαφορο για την αλλην. Θα ειναι ευτυχια τα παιδια μου να υιοθετησουν ως σωστο ξαι φυσιολογικο τις συνηθειες μας.

Φίλη μου Λάιδα εγώ διαφωνώ με αυτό. Με ενδιαφέρει πολυ και δεν θεωρώ καθόλου αδιάφορο το τι βρίσκεις άσχημο εσύ, καθώς και όλες οι μητέρες, γι'αυτό γίνεται και η δημοσκόπηση άλλωστε..

 

Μου το χάλασες λίγο στο Γ) ...Θα έλεγα "που τη χρησιμοποιούν ψύχραιμοι σε εξαιρετικές περιπτώσεις, θεωρώντας ότι μπορεί να έχει αποτέλεσμα"...Προσωπικά δεν είδα κανέναν να τη θεωρεί ιδανικό μέσο διαπαιδαγώγησης...

Χμ..Νομίζω λέμε το ίδιο novak, απλά εγώ δεν έγραψα το "εξαιρετικές περιπτώσεις";) Κάποιες μητέρες έχω την εντύπωση πως έγραψαν ότι μερικές φορές χρησιμοποιούν αυτού του είδους την τιμωρία και ότι δεν την θεωρούν λάθος. Αυτό δεν σημαίνει ταυτόχρονα πως την θεωρούν και σωστό τρόπο διαπαιδαγώγησης; Αν κάνω λάθος διορθώστε με..

 

Δεν έχουμε ορίσει τελικά τι ακριβώς εννοούμε σωματική τιμωρία...

 

Είναι μόνο τα χτυπήματα; Είναι το ντύσιμο με το ζόρι; Είναι η αγκαλιά με το ζόρι; (το παίρνω δηλαδή σηκωτό Είναι ίσως ένα απότομο τράβηγμα;

Μην τα τσουβαλιάζουμε όλα λέγοντας "σωματική τιμωρία" χωρίς να έχουμε ορίσει τι εννοούμε.

Ekavi εγώ προσωπικά ως σωματική τιμωρία θεωρώ το παρακάτω πόστ της Χαρά-Μαρία:

 

"Ως σωματική τιμωρία ορίζεται η πράξη επιβολής πόνου ή σωματικής δυσφορίας σε ανήλικο, με σκοπό τον σωφρονισμό ή τον έλεγχο της συμπεριφοράς του. Μορφές σωματικής τιμωρίας μπορεί να είναι, μεταξύ άλλων, το «ξύλο», το χαστούκι, το άγριο σπρώξιμο, το χτύπημα με αντικείμενο, το ταρακούνημα, το τράβηγμα (αυτιού, μαλλιών κ.λπ.), το δάγκωμα κ.α."

 

Από κει και πέρα νομίζω πως τα κάνουμε όλα λίγο πολύπλοκα. Το τόπικ δεν αναφέρεται στη "λεκτική βία", οπότε γιατί την βάζουμε και αυτήν μέσα και μπερδευόμαστε με τις έννοιες; Επίσης γιατί μπερδεύουμε το τσουβάλιασμα ενός παιδιού όπου δεν έχει να κάνει με τιμωρία, με το χαστούκι ή την ξυλιά στον ποπό. Το να πάρει μια μαμά σηκωτό το παιδί από την παιδική χαρά για παράδειγμα, δεν νομίζω πως καμία μαμά από εδώ μέσα θα εννοεί να το σέρνει από τα μαλλιά σε όλο τον δρόμο. Αυτό είναι καθαρή βία και δεν μιλάμε για κάτι τέτοιο, μιλάμε για τιμωρία..

(Έκοψα λίγο τα μηνύματά σας για εξοικονόμηση χώρου!)

[alcyon]

Όταν η συμπεριφορά μας έχει συνέχεια και συνέπεια δε θα φτάσει το παιδί να γίνει ο Ντένις ο τρομερός. Αν έχουμε ήδη τον Ντένις τον τρομερό -επομένως κάτι μας ξέφυγε- τότε πρέπει να αποφασίσουμε να επιδείξουμε συνέπεια και να περιμένουμε σίγουρα μεγαλύτερη αντίδραση από μέρους του παιδιού επομένως και μεγαλύτερη υπομονή από μέρους μας. Φυσικά πρέπει να επιμείνουμε πολύ περισσότερο ξανά και ξανά για την εφαρμογή ενός κανόνα.

 

Ναι μπορεί να χρειαστεί να πάρω το παιδί από την παιδική χαρά υπό μάλης, προσέχοντας να μην το τραβολογήσω -όσο αυτό είναι δυνατό. Ένα πιάσιμο από τη μέση του, προσέχοντας να μη μας τραυματίσει, είναι αρκετό. Δε χρειάζεται ούτε μαλλί να τραβήξει κανείς, ούτε ξυλιά να δώσει.

 

Για να μη φτάσει σε αυτό το σημείο μπορεί να έχει δουλέψει για ένα καλό αποτέλεσμα. Να κάνει μια συμφωνία πριν ξεκινήσουμε από το σπίτι. Να εξηγήσουμε ποια είναι η συμπεριφορά που περιμένουμε. Τι μπορεί να κάνει και τι δεν μπορεί να κάνει. Επίσης να γνωρίζει τις άμεσες συνέπειες, τις οποίες πρέπει να είμαστε σε θέση να τις εφαρμόσουμε άμεσα.

 

π.χ.

- Θέλεις να πάμε βόλτα;

- Ναιιιιι !!!

- Ωραία! Ότι θες θα το ζητάς χωρίς γκρίνια.

- Ναι (εδώ μπορεί να το πει το ναι... χωρίς να το εννοεί... ίσα ίσα "άντε πες να τελειώνουμε")

- (Εμείς λοιπόν επιμένουμε τραβώντας του την προσοχή): Αν για οποιοδήποτε λόγο έχουμε γκρίνιες ή φασαρίες (κτλ... συμπληρώστε τι ανεπιθύμητο) τότε θα φύγουμε αμέσως. Πάμε για να περάσουμε καλά, άρα... αν δεν περνάμε, γυρίζουμε α-μ-ε-σ-ω-ς!

(Σε αυτό το σημείο συνήθως συμφωνεί, ειδικά αν γνωρίζει ήδη πως ό,τι λέμε το εννοούμε).

 

Πιθανά στην παιδική χαρά να το ξεχάσει, ειδικά αν είναι η πρώτη φορά. Εκεί πρέπει οπωσδήποτε να τηρήσουμε αυτό που του έχουμε πει. "Φεύγουμε, τώρα!" Στη χειρότερη περίπτωση θα το πάρουμε από τη μέση του και θα φύγουμε.

 

Ναι μπορεί να κλαίει, ναι μπορεί να κλοτσάει τον αέρα με τα χέρια και τα πόδια, αλλά ούτε τραυματισμός υπάρχει, ούτε άγριες και απότομες κινήσεις. Ένα σταθερό κράτημα στη μέση, είναι αρκετό.

 

 

Παραδείγματα υπάρχουν πολλά. Και τρόποι επίσης.

Αρκεί να υπάρχει καλή διάθεση και υπομονή.

[Λαΐδα]

Κωνσταντινα...

Η τρίτη κατηγορία γονέων είναι -για΄μένα πάντα- και η πιο σκλήρη. Είναι οι γονείς που, δυστυχώς, έχουν συνηθίσει και υιοθετήσει, από τους δικούς τους γονείς (συνήθως), αυτό το μοτίβο συμπεριφοράς και το έχουν ως γνώμονα και πορεύονται με αυτό. Η συνήθεια για ένα παιδί πιστεύω πως είναι πολύ ισχυρός παράγοντας μέσα σε μια οικογένεια.

Με εβαλες σε μια κατηγορια....με χαρακτηρισες σκληρη, δεν με πειραζει. Θεωρεις οτι ΔΥΣΤΥΧΩΣ λειτουργω ετσι....δεν με πειραζει....

Ε για να μη με πειραζει βρε κωνσταντινα πρεπει να μη με νοιαζει....αλλιως φανταζεσαι να αντιδρουσα σε κααααααθε αυθαιρετο συμπερασμα που εχω διαβασει οσον αφορα τον χαρακτηρα μου και τη συμπεριφορα μου ως μαμα ας πουμε??

[novak]

sorry αλλά δεν είχα διαβάσει το Post σου, λοιπόν:

α) στην παιδική χαρά και τώρα που κρύωσε ο καιρός στον παιδότοπο, όταν είναι η ώρα να φύγουμε του λέω ότι φεύγω, κάνω ότι φεύγω, φοράω μπουφάν ή παίρνω τσάντα και τρέχει από πίσω

 

Σε μας σπάνια πιάνει, συνήθως με γράφει κανονικότατα και γελάει

 

β) εμένα είναι αγόρι δεν ξέρω εάν τα κορίτσια έχουν άλλη αντιμετώπιση, το πρωί του λέω "δες τι καταπληκτικό ρούχο θα φορέσουμε σήμερα, νομίζω ότι είναι το πιο ωραίο που έχουμε", ντύνεται αδιαμαρτύρητα, αφού βέβαια του έχω βάλει στην τηλεόραση να χαζοβλέπει λίγο ντόρα που τρελαίνεται, οπότε έχει αποσπασμένη και λίγο την προσοχή του εκεί και τον ντύνω... με το που τον ντύνω του λεω "κλείσε την ντορα θα πάει σχολείο τώρα, πρέπει να πάμε πρώτοι

 

Το πρωί έχεί στάνταρ πολλή γκρίνια και νεύρα, σχεδόν πάντα θα κλάψει, ενίοτε μας κλωτσάει, έχω δοκιμάσει τα πάντα, δεν πιάνει τίποτα...ή μάλλον κάθε μέρα θα πιάσει τελικά κάτι διαφορετικό...τηλεόραση δεν έχω βάλει ακόμη, γιατί φοβάμαι ότι το πρόβλημα θα μεταφερθεί στον να την κλείσουμε και να φύγουμε...

 

γ) αυτό με το πρέπει να το κάνω πρώτη πετυχαίνει σε διάφορα π.χ. θα κοιμηθώ πρώτη, θα πάω τουαλέτα πρώτη, θα μαζέψω τα παιχνίδια από το πάτωμα πρώτη

 

ναι, αυτό είναι σούπερ, και σε μας πιάνει!

 

δ) όταν αρχίζουν τα επικίνδυνα π.χ. ανεβαίνω στον πάγκο κουζίνας κλπ του αποσπώ την προσοχή με κάτι άλλο, αγκαλιάζοντας τον τον απομακρύνω από τον πάγκο / πλάτη καναπε κλπ του λέω ότι αυτό που κάνεις είναι επικίνδυνο και θα χτυπήσεις πάμε να κάνουμε π..χ αυτό

 

Εκεί δεν με ακούει ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ...Αν του έχει μπει στο μυαλό ταρζανιά, δεν καταλαβαίνει χριστό!! Του το εξηγώ και με γράφει, του το λέω πιο αυστηρά και γελάει, πάω να τον απομακρύνω και προσπαθεί να ξεγλιστήσει, αν επιμείνω αρχίζει να φωνάζει και να με σπρώχνει...Απόσπαση προσοχής σπάνια να πιάσει...Τις περισσότερες φορές τον απομακρύνω "σηκωτό"!! ...Όταν ηρεμήσει (γιατί στάνταρ θα νευριάσει, θα χτυπηθεί και θα κλάψει) του εξηγώ ότι η μαμά αναγκάστηκε να τον πάρει με το ζόρι γιατί αυτό ήταν επικίνδυνο, ότι του το εξηγούσα και δεν με άκουγε κλπ.

 

 

ε) προσπαθώ να σκαρφίζομαι πράγματα.. π.χ. τον τελευταίο καιρό δεν ήθελε να πιει γάλα πιστεύω από αντίδραση... φτιάχνω το γάλα ξαπλάρω στον καναπέ και του λέω δώστο μου να το πιω... το πίνει μόνος του με την μία.. άλλες φορές του λέω "θα κάνουμε ένα παιχνιδάκι: θα φτιάξω το γάλα και θα πάω να φορέσω τις πυζάμες μου, πρόσεχέ το μην μου το πιει κανείς" .. παίρνει το ύφος του ντένις και περιμένει πως και πως να φύγω από το δωμάτιο .. το πίνει μονορούφι και όταν γυρίζω είμαι έκπληκτη που ακόμη μία φορά μου είπιε το γάλα μου... θα μπορούσα να σου γράψω και άλλα αλλά καταλαβαίνεις σε ποιο κλίμα κινούμαι.... προσπαθώ να καταλάλω γιατί κάνει κάτι και να σκαρφίζομαι τρόπο αντιμετώπισης.... δεν ξέρω εάν όλα όσα κάνω είναι καλά τουλάχιστον πετυχαίνουν....

 

Δυστυχώς η αντίστροφη ψυχολογία σε μας δεν πιάνει καθόλου! Αλλά γενικά πχ. το να μην πίνει το γάλα του το θεωρώ πολύ ασήμαντο θέμα μπροστά στα άλλα που καλούμαι να διαχειριστώ μέσα στη μέρα! Γενικα με αυτά τα 'μικρά' δεν πολυασχολούμαι πλέον...

 

 

Η ερώτησή μου ήταν όπως σου είπα ειλικρινής...Όμως επιβεβαιώνεται η υποψία μου ότι το παιδάκι σου είναι μάλλον συνεργάσιμο...Αν όντως εφαρμόζεις αυτές τις μεθόδους και πιάνουν τόσο απλά όσο τα περιγράφεις, τότε το παιδάκι σου ουδεμία σχέση με ντένις τρομερό δεν έχει! Εγώ πχ. τα εφαρμόζω όλα αυτά, αλλά σπανίως πιάνουν, και σχεδόν ποτέ αμέσως (εντάξει, δεν καταλήγουμε πάντα στο "σε παίρνω σηκωτό", αλίμονο! απλά μας παίρνει πολύ χρόνο και πολλές απόπειρες μέχρι αν βρεθεί η λύση κάθε φορά, η οποία δεν είναι ποτέ η ίδια, και πάντα υπάρχει αντίσταση, κλάμα κλπ.)

 

Δεν αμφισβητώ λοιπόν ότι δεν έχεις χρησιμοποιήσει ποτέ κανενός είδους βία, αλλά νομίζω ότι θα έπρεπε να παραδεχτείς ότι πιθανόν να μην έχεις αντιμετωπίσει και κάποιες καταστάσεις...Αν είσαι σίγουρη ότι, και να τις αντιμετώπιζες, θα έβρισκες πάντα κάποιον μη βίαιο / έντονο τρόπο να τις λύσεις, πάω πάσο...

[novak]

Όταν η συμπεριφορά μας έχει συνέχεια και συνέπεια δε θα φτάσει το παιδί να γίνει ο Ντένις ο τρομερός. Αν έχουμε ήδη τον Ντένις τον τρομερό -επομένως κάτι μας ξέφυγε- τότε πρέπει να αποφασίσουμε να επιδείξουμε συνέπεια και να περιμένουμε σίγουρα μεγαλύτερη αντίδραση από μέρους του παιδιού επομένως και μεγαλύτερη υπομονή από μέρους μας. Φυσικά πρέπει να επιμείνουμε πολύ περισσότερο ξανά και ξανά για την εφαρμογή ενός κανόνα.

 

Alcyon, θα συμφωνήσω σε όλα...Το σύστημα 'διάλογος και ανάλυση της κατάστασης εκ των προτέρων' το εφαρμόζω κι εγώ και το βρίσκω πολύ σωστό...

 

Μία μόνο μικρή παρατήρηση: Την πρώτη σου φράση τη βρίσκω λίγο απόλυτη...Τί εννοώ: θεωρητικά είναι έτσι όπως το λές, αλλά αν έχεις ένα παιδάκι λίγο ζωηρό και υπερδραστήριο από τη φύση του, και πχ. το κρατάει μια γιαγιά η οποία είναι πολύ πιο ελαστική από όσο θα ήθελε η μαμά, ή από όσο είναι η ίδια η μαμά, είναι λογικό να δημιουργηθεί μια σύγχυση στο παιδί περί του τί είναι αποδεκτό και τί όχι κλπ.κλπ. Μπορεί λοιπόν να καταλήξουμε με έναν ντένις...Στην περίπτωση αυτή είναι προφανές το τί μας ξέφυγε, ωστόσο δεν πάυει να είναι μια πολύ πολύ συνηθισμένη περίπτωση!

 

Τί θέλω να πώ: ότι το να υπάρχει απόλυτη συνέπεια / συνέχεια all the way σε πολλές περιπτώσεις δεν είναι εφικτό, και σχεδόν σε όλους μας θα ξεφύγουν πράγματα, είτε γιατί άνθρωποι είμαστε και 'χαλαρώνουμε', είτε γιατί εκ των πραγμάτων δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε όλα. Και νομίζω είναι βασικός λόγος που περιπλέκονται οι καταστάσεις και δυσκολευτόμαστε μετά ακόμα περισσότερο να τις διαχειριστούμε.

[alcyon]

Αν εσείς που υποστηρίζετε την "ξυλιά" (και όλα τα σχετικά), ήσασταν / είστε νταντάδες ή εκπαιδευτικοί... ήθελα να ήξερα... πώς θα αντιμετωπίζατε τα παιδιά του κόσμου; Ή τότε θα είχατε βρει εναλλακτικό τρόπο; Γιατί μην ξεχνάτε είναι παράνομο.

 

Δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Άλλο η μαμά, άλλο οι άλλοι που έχουν την ευθύνη του παιδιού μας. Εμείς χτυπάμε, εκείνοι όχι. Εμείς οριοθετούμε δηλαδή αλλά εκείνοι δεν οριοθετούν;

 

 

Επίσης το να υποτιμάμε τους άλλους δεν είναι δόκιμο. Η μη χρήση "ξυλιάς" (κτλ) μπορεί σε μερικούς να φαντάζει ουτοπικό ή ότι θα απουσιάζει οριοθέτηση. Όμως γίνεται. Βιάζεστε μερικές να το χαρακτηρίσετε ψέμματα ή ωραιοποιημένο -θα σας βόλευε ίσως- όμως δεν είναι. Ούτε μπήκατε στον κόπο να ρωτήσετε πώς έφτασαν κάποιες μαμάδες ως εκεί, ούτε ποιες ακριβώς ήταν οι δυσκολίες, ούτε με ποιο τρόπο και πόσο καιρό τους πήρε για να τις ξεπεράσουν, ούτε κάτω από ποιες συνθήκες εφάρμοσαν μεθόδους.

 

Η elenip έχει κάθε λόγο να καμαρώνει για το ότι δε χρησιμοποιεί ξυλιά. Δεν τη ρώτησε κανείς αν είχε γονείς που τη χτυπούσαν και πόσο δούλεψε τον εαυτό της για να το καταφέρει. Το ίδιο ισχύει και για τις άλλες μαμάδες που τα έχουν καταφέρει.

 

Για να υπάρξει όμως βελτίωση πρέπει πρώτα να παραδεχθεί κάποιος πως υπάρχει πρόβλημα. Πως η "ξυλιά" (κτλ) δεν είναι αποδεκτή ούτε σε εξαιρετικές περιστάσεις. Επομένως προσπαθώ να την αποβάλω. Μπορεί να ξεφύγει, αλλά εξακολουθώ να προσπαθώ. Αν δε σκεφτούμε έτσι, δεν αλλάζει τίποτα. Επαναπαυόμαστε στις δάφνες μας και στρουθοκαμηλίζουμε.

[alcyon]

Να δώσω και ένα παράδειγμα από την ανάποδη:

Γυμνάστρια τράβηξε το αυτί στον τότε 5χρονο γιό μου για να τον συνετίσει. Το ατόπημά του ήταν ότι δεν μπήκε στην ουρά που σχημάτιζαν τα παιδιά γιατί ξεχάστηκε και κοίταζε αλλού. Για εκείνη που ήθελε να "τρέξει" η άσκηση ήταν πολύ σοβαρό και έχριζε επίπληξης. Αντί λοιπόν να του πει, έλα στη σειρά θεώρησε σωστό να τον τραβήξει από το αυτί.

Όταν της είπα πως δε θα ήθελα να ξανασυμβεί εκείνη επέμενε πως "καλά του έκανε"!

Να σημειώσω πως είναι ένα παιδί που ανταποκρίνεται σε λεκτικές "εντολές" και ακολουθεί οδηγίες. Επίσης, συχνά ρώταγα τη γυμνάστρια πώς ανταποκρίνεται μέσα γιατί θεωρούσα πως είναι μικρός για να ασχοληθεί με δραστηριότητα (εκείνος είχε εκδηλώσει επιθυμία έντονα και είπα να το δοκιμάσω). Εκείνη έως και εκείνη τη μέρα μου έλεγε πως είναι ένα πολύ συνεργάσιμο παιδί. Παραδέχτηκε -με θράσος- πως το έκανε για να το φέρει στη θέση του και πως θα το ξανακάνει αν χρειαστεί.

 

 

Αυτή η μαμά το κάνει σπίτι της και πιστεύει σε αυτό. Γιατί να μην το κάνει εκτός σπιτιού; Απαγορεύεται μόνο στα ξένα παιδιά αυτή η επαφή; Το δικό της παιδί δεν έχει δικαιώματα;

 

 

Και ένας προβληματισμός:

Οι "εξαιρετικές περιπτώσεις" ... ερμηνεύονται ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του κάθε γονιού. Άρα... η ξυλιά μπορεί να είναι από συχνή έως σπάνια, ανάλογα με τις αντοχές και την ευελιξία του καθενός.

 

Αυτή η γυναίκα είναι εντάξει ως μαμά αλλά φάουλ ως γυμνάστρια; Ως άνθρωπος τι είναι εντάξει ή όχι;;

[alcyon]

Αυτό που λες για την πρωινή γκρίνια... έχει να κάνει με το ωράριο (συνήθως) του βραδινού ύπνου. Αν κοιμηθεί λίγο αργότερα από αυτό που πρέπει (ανάλογα με τις ανάγκες του παιδιού), τότε δεν ξεκουράζεται πλήρως και η πρωινή γκρίνια είναι δεδομένη. Είσαι τυχερή αν έχεις μόνο πρωινή γκρίνια σε αυτή την περίπτωση.

 

Αν πχ αργήσω να τα βάλω για ύπνο και αντί για 8:30 τα βάλω 9:00, τότε εξασφάλισα τη γκρίνια της επόμενης μέρας.

 

Για τα άλλα συμφωνώ με τον τρόπο που τα αντιμετωπίζεις.

 

 

Επίσης όταν μαλώνουμε, δεν πρέπει να το λέμε πάνω από 2 φορές. Γιατί τότε τα λόγια μας χάνουν τη βαρύτητά τους. Το λέμε 1. Το λέμε 2 -πες δεν το πρόσεξε το πρώτο. Στην 3η φορά, ενεργούμε, είτε δείχνοντας τι ακριβώς περιμένουμε. Έτσι στηρίζουμε τα λόγια μας και δείχνουμε στο παιδί πως έχουν ένα φυσικό αντίκρυσμα.

 

Πολλά παιδιά όταν δουν πως ο γονιός το λέει και το ξαναλέει, τα διεγείρει όλη αυτή η επικοινωνιακή ένταση και προσπαθούν να δουν πόσο μπορούν να την προκαλέσουν. Αισθάνονται πως έχουν "δύναμη" πάνω στις αντιδράσεις ενός ενηλίκου, άρα πραγματικά τους φαίνεται θελκτικό να θέλουν να διεγείρουν περισσότερο τέτοιες αντιδράσεις. Αν ακολουθήσει κάποιος αυτό που γράφω στην παραπάνω παράγραφο, τότε θα ατονίσει η πρόκληση από μέρους του παιδιού (αφού δε θα εισπράττει αυτό που θέλει -τις ενδιαφέρουσες γκριμάτσες και τόνους φωνής του ενηλίκου. (Δεν είναι δικές μου "σοφίες"... τα διάβασα και τα δοκίμασα. Πιάνουν).

[novak]

Πολλά παιδιά όταν δουν πως ο γονιός το λέει και το ξαναλέει, τα διεγείρει όλη αυτή η επικοινωνιακή ένταση και προσπαθούν να δουν πόσο μπορούν να την προκαλέσουν. Αισθάνονται πως έχουν "δύναμη" πάνω στις αντιδράσεις ενός ενηλίκου, άρα πραγματικά τους φαίνεται θελκτικό να θέλουν να διεγείρουν περισσότερο τέτοιες αντιδράσεις. Αν ακολουθήσει κάποιος αυτό που γράφω στην παραπάνω παράγραφο, τότε θα ατονίσει η πρόκληση από μέρους του παιδιού (αφού δε θα εισπράττει αυτό που θέλει -τις ενδιαφέρουσες γκριμάτσες και τόνους φωνής του ενηλίκου.

 

Δυστυχώς πέφτω πάρα πολύ συχνά σε αυτή τη λούμπα...Προκειμένου να αναβάλλω το να λάβω κάποιο δραστικότερο μέτρο (πχ. σε απομακρύνω με το ζόρι από τη μπαλκονόπορτα) - επειδή ξέρω ότι δεν θα είναι ανώδυνο - το λέω και το ξαναλέω και το ξαναλέω και φουντώνω....και πραγματικά μου φαίνεται ώρες ώρες ότι ο μικρός τη γουστάρει τρελλά τη φάση!!

[alcyon]

Alcyon, θα συμφωνήσω σε όλα...Το σύστημα 'διάλογος και ανάλυση της κατάστασης εκ των προτέρων' το εφαρμόζω κι εγώ και το βρίσκω πολύ σωστό...

 

Μία μόνο μικρή παρατήρηση: Την πρώτη σου φράση τη βρίσκω λίγο απόλυτη...Τί εννοώ: θεωρητικά είναι έτσι όπως το λές, αλλά αν έχεις ένα παιδάκι λίγο ζωηρό και υπερδραστήριο από τη φύση του, και πχ. το κρατάει μια γιαγιά η οποία είναι πολύ πιο ελαστική από όσο θα ήθελε η μαμά, ή από όσο είναι η ίδια η μαμά, είναι λογικό να δημιουργηθεί μια σύγχυση στο παιδί περί του τί είναι αποδεκτό και τί όχι κλπ.κλπ. Μπορεί λοιπόν να καταλήξουμε με έναν ντένις...Στην περίπτωση αυτή είναι προφανές το τί μας ξέφυγε, ωστόσο δεν πάυει να είναι μια πολύ πολύ συνηθισμένη περίπτωση!

 

Τί θέλω να πώ: ότι το να υπάρχει απόλυτη συνέπεια / συνέχεια all the way σε πολλές περιπτώσεις δεν είναι εφικτό, και σχεδόν σε όλους μας θα ξεφύγουν πράγματα, είτε γιατί άνθρωποι είμαστε και 'χαλαρώνουμε', είτε γιατί εκ των πραγμάτων δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε όλα. Και νομίζω είναι βασικός λόγος που περιπλέκονται οι καταστάσεις και δυσκολευτόμαστε μετά ακόμα περισσότερο να τις διαχειριστούμε.

 

Ώωωωπ! Νάτο!

Έλα και βρήκα το σημείο παρανόησης (εντάξει μας πήρε μερικές σελίδες πυκνογραμμένες και μερικά μουστάκια φαγωμένα, αλλά το βρήκαμε!! )

 

Λοιπόν κορίτσι...

Όταν λέω συνέπεια... εννοώ σε αυτό που προσλαμβάνει το παιδί!!

Φυσικά αν το παιδί το αναλαμβάνει μια γιαγιά, η οποία ΔΕΝ τηρεί τους ίδιους κανόνες με εμάς και είναι πιο ελαστική... τότε ναι υπάρχει έντονο ζήτημα. Και προκύπτει φυσικά από ασυνέπεια συμπεριφορών! (κι ας προέρχεται από διαφορετικούς ενήλικες).

Εκεί χρειάζεται οπωσδήποτε συζήτηση με τη γιαγιά ή όποιον άλλο προσέχει για ώρες το παιδί (άρα το διαπαιδαγωγεί κι όλας). Αν υπάρξει συμφωνία, θα ηρεμήσει με τον καιρό ο "Ντένις".

Αν δεν υπάρξει συμφωνία τότε ο γονιός επιφορτίζεται στο να ξεκαθαρίσει το πλαίσιο. Δηλαδή: "με τη γιαγιά σου κάνε αυτά που σε αφήνει, εδώ αυτά δεν τα σηκώνουμε!" Θα χρειαστεί σαφώς περισσότερες επαναλήψεις και σαφώς θα πρέπει να είμαστε απόλυτα συνεπείς μεταξύ λόγων και πράξεων. Στην περίπτωση αυτή, σε εμάς θα φέρετε σχετικά εντάξει, ενώ στη γιαγιά ... με άλλο τρόπο. Σίγουρα θα έχουμε περισσότερες κρίσεις θυμού όμως και μια επιμονή που θα ανατροφοδοτείται.

Πραγματικά δύσκολη περίπτωση.

 

 

Άσχετο με σένα, αλλά μιας και μιλάμε για διαφορετική αντιμετώπιση, ας το αναφέρω:

Το χειρότερο είναι όταν υπάρχουν οικογένειες με έντονα διαφορετική "γραμμή" μεταξύ μπαμπά και μαμάς. Εκεί, υπάρχει έντονο πρόβλημα ορίων και είναι και η πιο επίφοβη "κατηγορία" για να προκύψουν παιδάκια με προβλήματα πειθαρχίας στη σχολική ζωή αλλά και αργότερα, αν αυτό δεν αντιμετωπιστεί με σοβαρότητα και από τους δύο.

 

Το ξύλο όμως δε θα βοηθήσει σε κανένα από τα παραπάνω. (Στη δεύτερη περίπτωση θα χρειαζόταν ίσως συνδρομή ειδικού, για διαχείριση συμπεριφορών).

[Λαΐδα]

 

Μία μόνο μικρή παρατήρηση: Την πρώτη σου φράση τη βρίσκω λίγο απόλυτη...Τί εννοώ: θεωρητικά είναι έτσι όπως το λές, αλλά αν έχεις ένα παιδάκι λίγο ζωηρό και υπερδραστήριο από τη φύση του, και πχ. το κρατάει μια γιαγιά η οποία είναι πολύ πιο ελαστική από όσο θα ήθελε η μαμά, ή από όσο είναι η ίδια η μαμά, είναι λογικό να δημιουργηθεί μια σύγχυση στο παιδί περί του τί είναι αποδεκτό και τί όχι κλπ.κλπ. Μπορεί λοιπόν να καταλήξουμε με έναν ντένις...Στην περίπτωση αυτή είναι προφανές το τί μας ξέφυγε, ωστόσο δεν πάυει να είναι μια πολύ πολύ συνηθισμένη περίπτωση!

.

Πολυ σωστα!!!

 

Αν εσείς που υποστηρίζετε την "ξυλιά" (και όλα τα σχετικά), ήσασταν / είστε νταντάδες ή εκπαιδευτικοί... ήθελα να ήξερα... πώς θα αντιμετωπίζατε τα παιδιά του κόσμου; Ή τότε θα είχατε βρει εναλλακτικό τρόπο; Γιατί μην ξεχνάτε είναι παράνομο.

 

Δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Άλλο η μαμά, άλλο οι άλλοι που έχουν την ευθύνη του παιδιού μας. Εμείς χτυπάμε, εκείνοι όχι. Εμείς οριοθετούμε δηλαδή αλλά εκείνοι δεν οριοθετούν;

 

 

Επίσης το να υποτιμάμε τους άλλους δεν είναι δόκιμο. Η μη χρήση "ξυλιάς" (κτλ) μπορεί σε μερικούς να φαντάζει ουτοπικό ή ότι θα απουσιάζει οριοθέτηση. Όμως γίνεται. Βιάζεστε μερικές να το χαρακτηρίσετε ψέμματα ή ωραιοποιημένο -θα σας βόλευε ίσως- όμως δεν είναι. Ούτε μπήκατε στον κόπο να ρωτήσετε πώς έφτασαν κάποιες μαμάδες ως εκεί, ούτε ποιες ακριβώς ήταν οι δυσκολίες, ούτε με ποιο τρόπο και πόσο καιρό τους πήρε για να τις ξεπεράσουν, ούτε κάτω από ποιες συνθήκες εφάρμοσαν μεθόδους.

 

Η elenip έχει κάθε λόγο να καμαρώνει για το ότι δε χρησιμοποιεί ξυλιά. Δεν τη ρώτησε κανείς αν είχε γονείς που τη χτυπούσαν και πόσο δούλεψε τον εαυτό της για να το καταφέρει. Το ίδιο ισχύει και για τις άλλες μαμάδες που τα έχουν καταφέρει.

 

Για να υπάρξει όμως βελτίωση πρέπει πρώτα να παραδεχθεί κάποιος πως υπάρχει πρόβλημα. Πως η "ξυλιά" (κτλ) δεν είναι αποδεκτή ούτε σε εξαιρετικές περιστάσεις. Επομένως προσπαθώ να την αποβάλω. Μπορεί να ξεφύγει, αλλά εξακολουθώ να προσπαθώ. Αν δε σκεφτούμε έτσι, δεν αλλάζει τίποτα. Επαναπαυόμαστε στις δάφνες μας και στρουθοκαμηλίζουμε.

 

Μμμμαλιστα :rolleyes ..... Ενα ενα...

1)

Δειξε μου το αρθρο στον ΠΚ που κατατασει την ηπια σωματικη τιμωρια σε αδικημα και μετα θα αναλυσουμε αν πληρω την ειδικη υποσταση.

Επισης , νομολογιακα, θα ηθελα πολυ να δω ενα πραδειγμα....απο την αλλη, νομολογιακα και με αρθρα θα μπορουσα να σε παραπεμψω σε ενα σωρο υποθεσεις πιυ οι γονεις κατηγορηθηκαν για τη μη σωστη τους επιμελεια οταν τα παιδια τους κατεντησαν ασυδοτα. πιανεις το ενα ακρο εσυ, εγω πιανω το αλλο. Ως τωρα νομιζα οτι το ειχαμε ξεκαθαρισει αλλα βλεπω οτι εκανα λαθος. Οσο εσυ με βλεπεις βιαιη, παρανομη και να δινω ξυλιες, εγω θα μπορουσα να σε χαρακτηριζω ανιασθητη επιπολαιη που δεν εξασκεις σωστα τη γονικη σου μεριμνα ....να δω τι αλλο θα σκαρφιστειτε για να ...τι αληθεια??? προσπαθειτε να αποδειξετε τι?

2)

Για ολα υπαρχουν ορισμοι....και στα λεξικα και στη συνειδηση....΄μια ξυλια ΄....ποτε μου δεν εχω δωσει ξυλια και δεν θα εδινα....ειναι τοσο λεπτες οι διαφορες σε ολα αυτα που μονο με καλη προθεση θα μπορουσες να τις διακρινεις

3)

Ειναι πολυ νωρις να καμαρωνεις για οτιδηποτε .....συμβουλη σου δινω, να το αποφευγεις!

4)

Το οτι εδω μεσα πιατευω τα μισα απο οσα διαβαζω ειναι εκτος απο δικαιωμα μου και συμπερασμα μετα απο αυτον τον εναμιση χρονο που συμμετεχω.....και που αποφευγω συστηματικα να μπαινω σε ΄παρεουλες ΄ θαψιματος των αλλων σε πμ.

Η βελτιωση ειναι κατι που το προσπαθει κανεις καθημερινα σε ολα τα επιπεδα....χαρακτηριζεται απο λιιιιγη ταπεινοτητα που εχεις αν δεν θεωρεις οτι τα κανεις ολα σωστα και οτι τα ξερεις ολα....

Ποτε θα καταλαβετε οτι δεν μπορειτε να χαρακτηριζετε και να κρινετε οικογενειες αλλων?? αν δεν εισαστε αρμοδιοι να το κανετε??

 

Να δώσω και ένα παράδειγμα από την ανάποδη:

Γυμνάστρια τράβηξε το αυτί στον τότε 5χρονο γιό μου για να τον συνετίσει. Το ατόπημά του ήταν ότι δεν μπήκε στην ουρά που σχημάτιζαν τα παιδιά γιατί ξεχάστηκε και κοίταζε αλλού. Για εκείνη που ήθελε να "τρέξει" η άσκηση ήταν πολύ σοβαρό και έχριζε επίπληξης. Αντί λοιπόν να του πει, έλα στη σειρά θεώρησε σωστό να τον τραβήξει από το αυτί.

Όταν της είπα πως δε θα ήθελα να ξανασυμβεί εκείνη επέμενε πως "καλά του έκανε"!

Να σημειώσω πως είναι ένα παιδί που ανταποκρίνεται σε λεκτικές "εντολές" και ακολουθεί οδηγίες. Επίσης, συχνά ρώταγα τη γυμνάστρια πώς ανταποκρίνεται μέσα γιατί θεωρούσα πως είναι μικρός για να ασχοληθεί με δραστηριότητα (εκείνος είχε εκδηλώσει επιθυμία έντονα και είπα να το δοκιμάσω). Εκείνη έως και εκείνη τη μέρα μου έλεγε πως είναι ένα πολύ συνεργάσιμο παιδί. Παραδέχτηκε -με θράσος- πως το έκανε για να το φέρει στη θέση του και πως θα το ξανακάνει αν χρειαστεί.

 

 

Αυτή η μαμά το κάνει σπίτι της και πιστεύει σε αυτό. Γιατί να μην το κάνει εκτός σπιτιού; Απαγορεύεται μόνο στα ξένα παιδιά αυτή η επαφή; Το δικό της παιδί δεν έχει δικαιώματα;

 

 

Και ένας προβληματισμός:

Οι "εξαιρετικές περιπτώσεις" ... ερμηνεύονται ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του κάθε γονιού. Άρα... η ξυλιά μπορεί να είναι από συχνή έως σπάνια, ανάλογα με τις αντοχές και την ευελιξία του καθενός.

 

Αυτή η γυναίκα είναι εντάξει ως μαμά αλλά φάουλ ως γυμνάστρια; Ως άνθρωπος τι είναι εντάξει ή όχι;;

της εκανες καταγγελια?

 

Επετρεψε ατον καθε γονιο να ξερει καλυτερα απο εσενα τι εννοει και αν παρερμηνευει.

[alcyon]

Δυστυχώς πέφτω πάρα πολύ συχνά σε αυτή τη λούμπα...Προκειμένου να αναβάλλω το να λάβω κάποιο δραστικότερο μέτρο (πχ. σε απομακρύνω με το ζόρι από τη μπαλκονόπορτα) - επειδή ξέρω ότι δεν θα είναι ανώδυνο - το λέω και το ξαναλέω και το ξαναλέω και φουντώνω....και πραγματικά μου φαίνεται ώρες ώρες ότι ο μικρός τη γουστάρει τρελλά τη φάση!!

Ακριβώς! Τη γουστάρει πράγματι, δε σου φαίνεται!

Από τα μάτια του παιδιού...

- Βλέπει έναν ενήλικο που έχει την απόλυτη προσοχή του (γκλινγκ - 1 πόντος!)

- Βλέπει κάτι απίστευτες γκριμάτσες οι οποίες εναλλάσσονται με γρήγορο και αστείο τρόπο (για τα μάτια του). Οι γκριμάτσες αυτές δεν τις βλέπει συχνά, οπότε του τραβούν την προσοχή. (γλινγκ -άλλος ένας πόντος!)

Αν συνδυάσεις αυτά τα δύο... του μπαίνει η ιδέα... πως εκείνος ο ίδιος προκαλεί αυτές τις γκριμάτσες, οπότε δοκιμάζει να κάνει ακριβώς αυτό που "απαγορεύεται".

 

Στην πραγματικότητα έχει πάψει να ενδιαφέρεται για το αντικείμενο (ή ενέργεια) απαγόρευσης και το όλο ζήτημα έχει μεταφερθεί στην προσοχή και αλληλεπίδραση του ενηλίκου (γκριμάτσες, παράξενος τόνος φωνής κτλ).

 

Με λίγα λόγια, εκείνη τη στιγμή (μετά τις 1-2 φορές), του δίνεις αυτό που θέλει! Ανατροφοδοτείται η συμπεριφορά από εμάς, άθελά μας.

 

(Κι εκεί την έχω πατήσει... ωωω ναι! - Τα μεγάλα μου είναι 8 ετών... έχω αρκετά χρόνια διαθέσιμα για ... πατημένες μπανανόφλουδες! )

 

Η ξυλιά σε αυτό το σημείο, διασπά αυτή την "υπέροχη" αλληλεπίδραση... με έναν απροσδόκητο τρόπο. Το παιδί πραγματικά δεν καταλαβαίνει γιατί την "έφαγε"... αφού τόση ώρα μια χαρά συμφωνούσαμε στην από κοινού "διασκέδαση".

[Λαΐδα]

http://users.sch.gr/kdimitrakakis/kdim/bia/nomothesia/nomothesia.pdf

 

Ειναι η νομοθεσια αλλα θα σας συμβουλευα , αν θελετε να κοιταξετε τον κοινο παρανομαστη που ειναι το ΄συμφερον του παιδιου ΄.αυτο ειναι που καθοριζει τι ειναι καλο και πρεπεον για το παιδι αρα εξεταζεται σε καθε μεμονωμενη περιπτωση. Μιλαμε για τις περιπτωσεις πιυ το παιδι μεγαλωνει σε ενα φυσιολογικο περιβαλλον.

 

Ειλικρινα δεν βρισκω αλλο λογο να συζητω την κουβεντα, εξαντλησα το θεμα και δεν εχω ορεξη να τσακωθω με καποιο μελος που οταν χανει τα επιχειρημητα του η οτανα πλα δεν κανει αποδεκτα των αλλων, προχωραει σε προσωπικες επιθεσεις.

 

Εξαλλου, ΄αμυνομενη ΄ εγραφα ως τωρα....απαντωντας σε διαφορες κατηγοριες. Θα μπορουσα να επιτεθω και εγω κατηγορωντας πρακτικες που δεν υιοθετω αλλα το βρισκω ηλιθιο...

 

Ευχομαι καλη συνεχεια σε ολες......

[Cωνσταντίνα]

Με εβαλες σε μια κατηγορια....με χαρακτηρισες σκληρη, δεν με πειραζει. Θεωρεις οτι ΔΥΣΤΥΧΩΣ λειτουργω ετσι....δεν με πειραζει....

Ε για να μη με πειραζει βρε κωνσταντινα πρεπει να μη με νοιαζει....αλλιως φανταζεσαι να αντιδρουσα σε κααααααθε αυθαιρετο συμπερασμα που εχω διαβασει οσον αφορα τον χαρακτηρα μου και τη συμπεριφορα μου ως μαμα ας πουμε??

 

Λάιδα ποιά είμαι εγώ για να σε βάλω σε κατηγορία; Κατηγοριοποιώ τον τρόπο αντιμετώπισης και όχι τους ανθρώπους. Τώρα ποιόν τρόπο διαλέγεις εσύ ως μαμά κανείς δεν μπορεί να σου υποδείξει.

[alcyon]

Λαΐδα μου, δεν καμάρωσα κάπου. Δεν ξέρω γιατί το εξέλαβες έτσι.

 

Ούτε θεώρησα πως τα ξέρω όλα. Τη γνώμη μου λέω. Μπορεί να ενοχλεί, αλλά αυτή είναι. Κανείς δε λέει πως είναι αλάνθαστη.

 

Για το "παράνομο" του θέματος, είχα στο νου μου τα δικαιώματα του παιδιού. Όχι κάτι άλλο. Για εμένα είναι αρκετό αυτό.

 

Φυσικά δεν τρώμε αμάσητα ότι σερβίρεται εδώ. Όμως το να υπάρχει μια απόλυτη άρνηση πως ακόμα και οι πιο δύσκολες συμπεριφορές μπορούν να αντιμετωπιστούν χωρίς χρήση ξυλιάς, είναι γεγονός.

 

Φαντάσου όσους εργάζονται σε ιδρύματα που φιλοξενούν παιδιά (π.χ. Χαμόγελο του παιδιού) κτλ. Εκεί νομίζετε πως έχουν να κάνουν με αγγελικές συμπεριφορές και ήρεμες περιστάσεις; Εκείνοι, πώς μπορούν και διαχειρίζονται πολύ πιο δύσκολες καταστάσεις;

Εφόσον λοιπόν μπορεί να συμβεί και να βρει ένας ενήλικος και τρόπους για να επικοινωνήσει και να συγκρατήσει τον εαυτό του, μπορούν κι άλλοι. Δεν είναι μάγοι εκείνοι οι άνθρωποι. Αφού λοιπόν γίνεται, δεν μας λείπει κάτι από το να ανακαλύψουμε το πώς.

[alcyon]

Λαΐδα, αμυνόμενη γιατί;

Μπορεί να διαφωνώ με αυτά που γράφεις. Αλλά δεν ξεχνώ -εγώ τουλάχιστον- πως η περιγραφή μπορεί να αλλοιώνει αυτό που πραγματικά γίνεται (απόδοση νοήματος, ερμηνεία του αναγνώστη κτλ). Δεν είναι λόγος η συζήτηση να δημιουργεί φόρτιση.

[Λαΐδα]

Αλκυονη με εξεπληξε τα προηγουμενο σου μηνυμα ειλικρινα....αν τα ξαναδιαβασεις και βαλεις τον εαυτο σου στη θεαη μου ισως καταλαβεις την απογοητευση μου αν θες....

Καλη διαθεση να υπαρχει....

Αλλα ετςι και αλλιως ρε παιδια τι αλλο να πω?? εξηγησα τη θεση μου, να πεισω καποιαν δεν θελω, να αλλαξω γνωμη, αν γινει, σιγουρα θα γινει μονο λογω εμπειριας...οποτε??? να καθομαι τωρα να πεταω ΄καρφιά΄ να αναγκαζομαι να απαντω ειρωνικα και τετοια , γιατι?? με απογοητευω και εμενα δηλαδη.

[alcyon]

Λαΐδα μου, δε μπορώ να αντιληφθώ γιατί σε ξένισε; Αφορούσε εσένα μόνο στο θέμα "δύο μέτρα και δύο σταθμά". Άλλο μέλος είπε για ωραιοποίηση και για ψέματα (αν δεν κάνω λάθος). Το καμάρι που περιγράφω αφορά άλλο μέλος (elenip). κτλ

 

Γιατί το προσωποποίησες το μήνυμά μου τόσο;

 

Έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου πως ο καθένας απαντά επιλεκτικά σε όσα νομίζει πως τον αφορούν ή τον ενδιαφέρουν, γι' αυτό δεν πρόσθεσα νικ σε ποιον αναφέρομαι. Επίσης, η συζήτηση είναι δημόσια και δε θα ήθελα σε καμία περίπτωση να προσωποποιηθεί. Η έλλειψη νικ στις παραγράφους, δε σημαίνει πως σε αφορά όλο, αλλά μάλλον πως μπορεί να μη σε αφορά καθόλου.

 

 

Και φυσικά... δώσε μου το ελαφρυντικό της κούρασης... (είναι γεγονός... πως γράφω πιο "κοφτά" όταν είμαι κουρασμένη, ενώ το ίδιο πράγμα το αποδίδω πολύ πιο ήπια όταν είμαι ξεκούραστη). Είδα πως παρεξηγήθηκαν κι άλλα ποστ σ' αυτό το θέμα (πιστεύω για τον ίδιο λόγο) και για αυτό πρόσθετα μετά εκείνες τις φράσεις στο τέλος που έδειχναν πως είναι η γνώμη μου, πως δεν πρέπει να το παίρνετε προσωπικά γιατί μιλάω γενικά κτλ. Αλλά να πω την αλήθεια, με κουράζει να βάζω κάτω από κάθε ποστ τέτοιες διευκρινήσεις. Τις θεωρώ δεδομένες σε μια συνομιλία σε ένα δημόσιο forum.

[Λαΐδα]

Οκ σεβαστες οι διευκρινισεις αλκυονη

Καλη συνεχεια κοριτσια.... Ευχομαι το καλυτερο, για ολες και προπαντων για τα παιδια μας.

[alcyon]

Για τη γυμνάστρια: Ήταν συμβεβλημένη με κάποιον χώρο εδώ. Μίλησα με τον υπεύθυνο και έλαβα την απάντηση... "ναι ξέρουμε, είναι γνωστό". Ένα στραβό χαμόγελο και τέλος.

 

Έπειτα, όταν το συζήτησα με άλλους... έπεσα με έκπληξη σε μια παράξενη -για τα δεδομένα μου- αντίδραση: Οι άλλοι δεν το έβλεπαν και τόσο τραγικό! "Σιγά, μωρέ -μου έλεγαν- πώς κάνεις έτσι; Εσύ δηλαδή δε ρίχνεις καμιά "ψιλή"; Το ίδιο είναι!

 

Σε μερικούς από αυτούς, δεν τολμούσα να πω πως δεν έχω χτυπήσει τα παιδιά μου... γιατί δε με πίστευαν. Σε όσους είπα πως δε χτυπώ τα παιδιά, με αντιμετώπισαν με ένα ειρωνικό χαμόγελο δυσπιστίας.

 

Έτσι, εγώ η "υπερβολική", που έκανα θέμα ένα"απλό" τράβηγμα αυτιού... σταμάτησα απλά το παιδί από το γυμναστήριο και έμεινα μόνο στο παράπονο που εξέφρασα στον υπεύθυνο, ο οποίος δεν έκανε τίποτα.

[Sofiade]

Μια εβδομαδα μετα, σε παιδοτοπο καθοταν η κυρια με την πλατη στα φουσκωτα και το παιδι της ειχε πιασει ενα μικρο απο το λαιμο. Οταν της μιλησαν εκανε σαν να μη συνεβη τιποτα. Ψελλισε χαμογελωντας κατι τυπου "μα, δεν ειπαμε να εισαι πιο καλο παιδιιιιι?"

Πιστευω οτι οσο κι αν καταδικαζω τη βια, εγω θα τον ειχα πιασει απο το αυτι, στο αυτοκινητο και δεν θα εβλεπε παιδοτοπο για κανενα μηνα.

Κι εγώ το ίδιο, χωρίς αυτί (αλλά μια ξυλιά στον πωπό μάλλον θα την έτρωγε). Στην ανάγκη θα τον έπαιρνα σηκωτό και θα φεύγαμε.

 

Να υπάρχει περίπτωση να κάτσουμε να το συζητήσουμε. Η μόνη συζήτηση που είμαι διατεθειμένη να κάνω επί τούτου είναι "δεν βαράμε άλλα παιδάκια, τέλος".