novak

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    255
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

1 Neutral

Περισσότερα για την/τον novak

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Converted

  • Περιοχή
    Athens
  1. Δύο καισαρικές εδώ!...και ναι, είμαι από αυτές που ακόμα τις κλαίω Η πρώτη προγραμματισμένη στις 40 εβδομάδες από "καισαρικάκια" γιατρό με ανυποψίαστη έγκυο, και η δεύτερη με "αποτυχημένο" vbac. Από εμπειρίες φίλων που έχουν κάνει και τα δύο, οι απόψεις ποικίλουν, από "τη μαγική εμπειρία του φυσιολογικού" μέχρι "ταλαιπωρία είναι και τα δύο" (το θέτω λίγο ακραία και σχηματικά, αλλά you know what I mean...) Η άποψή μου είναι ότι η γέννα είναι σε κάθε περίπτωση μια απαιτητική εμπειρία που σίγουρα αφήνει τα σημάδια της στο σώμα...και στο φυσιολογικό και στην καισαρική χρειάζεται μια φάση ανάρρωσης. Στο φυσιολογικό λογικά κρατάει λιγότερο, αλλά υπάρχουν και περιπτώσεις που κοπέλες συνέρχονται από καισαρική πολύ γρήγορα. Οπότε δεν ξέρεις ο δικός σου οργανισμός πώς θα αντιδράσει σε κάθε περίπτωση. Το σίγουρο είναι ότι αν δεν έχεις κάποια αντένδειξη για φυσιολογικό, δεν υπάρχει λόγος να υποστείς ένα χειρουργείο. Ενημερώσου όσο μπορείς για τον τοκετό, βρες μια καλή μαία, έχεις ήδη έναν υποστηρικτικό γιατρό...οπότε όλα θα πάνε καλά Θα γεννήσεις μια χαρά, όπως τόσες και τόσες Αν κάτι προκύψει στην πορεία και καταλήξεις σε καισαρική, πάλι θα αναρρώσεις μια χαρά, όπως τόσες και τόσες Με το καλό, και με έναν πόνο!
  2. Την γνωρίζω κυρίως ως παιδίατρο και λίγο ως αναπτυξιολόγο, καθότι συνεργάζεται με τον δικό μας και μας έχει παραπέμψει σε αυτήν σε 1-2 περιπτώσεις, καθώς και 1-2 φορές που ο ίδιος απουσίαζε. Την θεωρώ εξαιρετική. Πες μου αν θέλεις κάτι πιο συγκεκριμένα, να σου στείλω π.μ.
  3. Υπήρχε ένα τραγουδάκι παιδικό πού έλεγε "το παιδί μας να'ν' καλά, κι ας ψοφήσουν χίλια αρνιά"...αυτό θυμήθηκα τώρα! Α, και τη γνωστή ατάκα "ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδάνε, και όλοι οι άλλοι να πάνε να (μπιπ)!"... Πραγματικά τώρα καθόμαστε και συζητάμε ότι θα αποκλειστεί ένα και μοναδικό παιδάκι από όλην την τάξη, για να "σεβαστούμε" την επιθυμία του βλασταριού μας και να μην το στεναχωρήσουμε;;; Είναι δυνατόν να μας νοιάζει πάνω απ'όλα να περάσει καλά το δικό μας παιδί, άσχετα αν θα πληγωθεί και θα περιθωριοποιηθεί ένα άλλο;; Και άσχετα αν καταπατούνται παντελώς με αυτό τον τρόπο στοιχειώδεις κανόνες σεβασμού και κοινωνικής ευπρέπειας;; Panagiota, δεν αναφέρομαι σε σένα, κατάλαβα το πνεύμα του αρχικού σου μηνύματος και θα σου έλεγα ότι η λύση είναι απλή: όπως αν ήθελε να καλέσει 70 παιδάκια θα του εξηγούσες ότι αυτό δε γίνεται (γιατί δεν χωράνε ή γιατί δεν έχεις την οικονομική δυνατότητα), έτσι θα του εξηγήσεις ότι το να αποκλείουμε μόνο έναν δεν είναι σωστό. Αναφέρομαι σε όσες σε εγκάλεσαν κι από πάνω με έντονο ύφος ότι επιβάλλεις τις επιλογές σου στο παιδί σου, δε βάζεις τη ψυχολογία του πάνω απ'όλα και ένα σωρό άλλα...Χαρακτηριστικό της νοοτροπίας που μπορεί να δημιουργήσει κακομαθημένα, εγωπαθή παιδιά, που θα εξελιχθούν σε "παρτάκηδες" χωρίς ίχνος κοινωνικής ευαισθησίας. (Δεν προτίθεμαι να ξαναγράψω σε αυτό το θέμα)

  4. Διαφημίσεις


  5. Κορίτσια η συζήτηση έχει πολλή πλάκα...Έχει καταλήξει σε διδακτορικό για το αν ο χυμός έχει 1,5 ευρώ ή 2,3 :)...και κατά βάθος νομίζω καμία από τις συμμετέχουσες δεν ασχολείται πραγματικά με τέτοιες διαφορές Ζήκος ο μπακαλόγατος η ταλαίπωρη μάνα που θέλει να κάνει πάρτυ στο παιδί της, αλλά οι καιροί χαλεποί!! Βγάζουμε λοιπόν τεφτέρι και ξεκινάμε: 1 σαρδέλλες, 1 τσίρο, 3 κεφτεδάκια...:D:D ΑΣΤΕΙΕΥΟΜΑΙ, μη θυμώσει καμία... Σοβαρά τώρα, σε 1 μήνα έχω τα γενέθλια της μικρής, και με απασχολεί αρκετά το budget του πάρτυ...Όντως, σχήμα λόγου το 100 ευρώ, αλλά ότι υπάρχουν περιθώρια οικονομίας υπάρχουν!...Οπότε παρακαλώ συνεχίστε, ήδη έχω πάρει ιδέες και είμαι σίγουρη ότι θα υπάρξουν κι άλλες (μεταξύ υπερανάλυσης κόστους σφολιατακίων και αναγκαιότητας μπαλονιών :D ) ΑΣΤΕΙΕΥΟΜΑΙ μη θυμώσει καμία!
  6. Συμφωνώ στο "τί θέλεις να είσαι", διαφωνώ στο "τί περιμένεις". Προσωπικά ως οικοδέσποινα το μόνο που "περιμένω" είναι α) να με ειδοποιήσουν εγκαίρως αν θα έρθουν ή όχι, και β) να είναι χαμογελαστοί και ευγενικοί. Α, και να έχουν κάνει μπάνιο! Μου είναι ακατανόητο να καλείς και να περιμένεις "αντίστοιχη" ανταπόδοση, στο "πνεύμα" του καλέσματος και της "επένδυσής" σου (σε χρόνο και χρήμα). Είναι calculation, πώς να το κάνουμε.
  7. Beba, τελικά όλα όσα λες (που ισχύουν σε πολλές περιπτώσεις) καταλήγουν στο ένα και το αυτό: ότι μετράει το πόσο ταιριάζεις με τον άλλον, το αν υπάρχει χημεία και κατανόηση...αν υπάρχουν αυτά, όλα τα άλλα βρίσκονται...και μια παράλειψη θα παραβλεφθεί αυτόματα, και το κάτι παραπάνω θα εκτιμηθεί αυθόρμητα... Οι σχέσεις όμως είναι δυναμικές, εξελίσσονται...Μπορεί να παρεξηγήσαμε κάποιον, μπορεί να παραπλανηθήκαμε, μπορεί στο τέλος να μην ήταν αυτό που φαινόταν, μπορεί ο άλλος να μας φερθεί άσχημα εκεί που δεν το περιμέναμε...Όλα αυτά φέρνουν δυσαρέσκειες και απογοητεύσεις, και στα πάρτυ και στη ζωή...Γι'αυτό και λέω ότι το χρηματικό δεν πρέπει να παίζει ρόλο...Τα προβλήματα και τα περιστατικά που αναφέρεις τελικά δεν έχουν να κάνουν με το κοινωνικό κομμάτι ("το δώρο", "την υποχρέωση") αλλά με το καθαρά ανθρώπινο, ηθικό και αξιακό. Καμμία σχέση όλα αυτά με το αρχικό σου θέμα, που ήταν ένας μικρός και λογικός προβληματισμός για μια επιμέρους περίπτωση. Γενικότερα όμως μου φαίνεται ότι κάποιες ατυχείς εμπειρίες σε έχουν κάνει πολύ επιφυλακτική με τα καλέσματα, και θα σου πρότεινα να χαλαρώσεις, να είσαι πιο ανοιχτή και να μη είσαι προκατειλημμένη...Αυτά με όλο το θάρρος, και καλοπροαίρετα πάντα...Βέβαια μπορεί να κάνω και λάθος, στην περίπτωση αυτή γράψε άκυρο.
  8. Έτσι είναι... Το μεγαλύτερο μέρος ενός δώρου είναι η χειρονομία...Σοκολάτα; Σοκολάτα! Το παιδί θα τη λατρέψει...Γιατί είναι κακό ένα μπλουζάκι των 5 ευρώ; Ότι μπορεί ο καθένας τη δεδομένη στιγμή...Και αν μπορεί! Καλώς ή κακώς οι περισσότεροι από μας έχουμε μεγαλώσει με την κουλτούρα ότι "δεν πάμε κάπου με άδεια χέρια"...Όμως ακόμα κι αν κάποιος έρθει χωρίς δώρο, αλλά με χαμόγελο, με χαρά, με καλή διάθεση, αυτό είναι που έχει σημασία, και θα τον ξανακαλέσω με χαρά. Μπορεί να μην πρόλαβε, μπορεί να μην μπορούσε, οτιδήποτε...δεν με ενδιαφέρει! Αν κάποιος είναι στριφνός, ακοινώνητος και γύφτος, θα με ξενίσει στη γενικότερη συναναστροφή και συζήτηση μαζί του, όχι στο δώρο που έφερε... Βλέπω ότι υπάρχουν πολλές μαμάδες που το σκέφτονται υπερβολικά αν πρέπει να πάνε σε ένα κάλεσμα, ποιος είναι, πώς είναι, πόσα ξόδεψε, αν τον ξέρουν, αν δεν τον ξέρουν, αν θα έχουν υποχρέωση, αν μετά θα πρέπει να τους καλέσουν κι εκείνοι...Πολύ κουραστικό μου ακούγεται όλο αυτό...Μου έχει περάσει από το μυαλό ότι μπορεί και κάποιοι να με σκατοψυχάνε που τους κάλεσα, και με πιάνουν τα γέλια για το χαμένο χρόνο και ενέργεια που καταναλώσανε...
  9. Δεν με κατάλαβες...Κανένας οίκτο δεν μου προκαλεί η καταπάτηση των δικαιωμάτων του...Μου είναι αδιάφορο τί αισθάνεται ο ίδιος, και συμφωνώ απόλυτα μαζί σου ότι είναι εξοργιστικό και γελοίο να παραπονιέται. Όμως, θέλω να υπάρχει ένα σύστημα που να ορίζει και να προστατεύει τα δικαιώματα όλων, άσχετα με το τί πιστεύω εγώ προσωπικά ανά περίπτωση. Γιατί είναι το ίδιο σύστημα που θα φροντίσει να μην καταπατηθούν τα δικαιώματα ενός απλού χρήστη ναρκωτικών, όπως λες, ή να μην καταδικαστεί ένας αθώος. Αν αρχίσουμε να αποδεχόμαστε εξαιρέσεις ανοίγουμε ένα επικίνδυνο παραθυράκι. Δεν μιλάω για το κοινό περί δικαίου αίσθημα, που θα κάνει τον οποιονδήποτε να νιώσει μια κάποια ικανοποίηση στην ιδέα ότι πχ. ένας βιαστής έφαγε μερικές μπούφλες κατά τη σύλληψη. Άλλο το τί νιώθουμε, τί σκεφτόμαστε, και άλλο το τί ορίζει το σύστημα και ο νόμος. Πάντως το θέμα εδώ δεν είναι αν καταπατήθηκαν ή όχι τα δικαιώματά του, αλλά αν πρέπει να υπάρχει μια παράσταση που να ασχολείται με αυτό το θέμα. Προσωπικά δεν με ενοχλεί να υπάρχει μια τέτοια παράσταση (ανάμεσα στις πάνω από 100 που παίζονται αυτή τη στιγμή στα θέατρα). Όπως πολύ ωραία έγραψε μια άλλη κοπέλα, όταν προκαλείται το κοινό περί δικαίου αίσθημα από ένα καλλιτεχνικό έργο, η καλύτερη απάντηση είναι η αδιαφορία του κοινού και η "περιθωριοποίηση" του έργου αυτού, όχι η λογοκρισία και η φίμωση.
  10. Ζούμε σε μια ευνομούμενη κοινωνία, όπου και οι εγκληματίες έχουν δικαιώματα...οι κλέφτες, οι βιαστές, οι τρομοκράτες, οι έμποροι ναρκωτικών...Η δημοκρατία μας και ο πολιτισμός μας βασίζονται ακριβώς στο ότι δεν καταδεχόμαστε να πέσουμε στο επίπεδό τους, όση απέχθεια κι αν μας προκαλούν. Αυτό μας ξεχωρίζει από τις εποχές του "οφθαλμόν αντί οφθαλμού", του μεσαίωνα, του ολοκληρωτισμού. Το ότι μια σκηνοθέτης βρίσκει σημαντικό το θέμα της πιθανής καταπάτησης των δικαιωμάτων ενός τρομοκράτη, μπορεί να είναι αδιάφορο, άστοχο, προκλητικό, ανόητο, είναι όμως δικαίωμά της, και είναι κατάκτηση μιας ώριμης κοινωνίας να μη θεωρεί ότι έχει κάτι να φοβηθεί από αυτό. Πραγματικά κάποια από αυτά που γράφονται με τρομάζουν...
  11. Δικαίωμα λόγου και διαμαρτυρίας όλοι έχουν. Η ένσταση είναι στο να λογοκρίνονται και να κατεβαίνουν παραστάσεις, ιστοσελίδες κλπ. επειδή δεν αρέσουν σε κάποιους (ή και στην πλειοψηφία ακόμα). Συμφωνώ πάντως ότι υπάρχει μεγαλύτερη ανοχή στα αντανακλαστικά των υπερ-προοδευτικών σε σχέση με των πιο "συντηρητικών". Σε αυτό έχετε δίκιο. Πολλές φορές οι υπερασπιστές της προοδευτικότητας περνάνε στο άλλο άκρο.
  12. Μα σου απάντησα...Δεν θα πήγαινα να την δω. Θα με ενοχλούσε το ότι ανέβηκε, αλλά δεν θα αξίωνα να κατέβει. Τώρα βέβαια, τί πάει να πει "υποστηρίζω" ή "προτρέπω σε" ακραία συμπεριφορά, και ποια ακριβώς η διαφορά του από το "πραγματεύομαι" ή "αναφέρομαι σε" ακραία θέματα, είναι πολύ δύσκολο να οριστεί...Υπάρχουν παραστάσεις και ταινίες που "υποστηρίζουν", "δικαιολογούν" ή "ωραιοποιούν" το φασισμό, την αναρχία, την τρομοκρατία...την ομοφυλοφιλία, την αυτοδικία, την ευθανασία, την παιδοφιλία...Ποιες όμως στ'αλήθεια "προτρέπουν" ή "υποστηρίζουν ανοιχτά";;; Φοβάμαι την κατάχρηση μιας τέτοιας διαδικασίας, του να ορίσουμε το όριο... Προτιμώ δηλαδή να υπάρχουν λίγες, μεμονωμένες ακραίες παραστάσεις, παρά γενικευμένη λογοκρισία προς αποτροπή τους...
  13. Σε αυτό θα συμφωνήσω απόλυτα, πολύ ωραία το είπες!
  14. Άλλο δεν εγκρίνω την παράσταση ("κακή παράσταση, τα μηνύματά της είναι απαράδεκτα"), και άλλο δεν εγκρίνω την ύπαρξή της ("κακώς ανέβηκε, να κατέβει"). Έχει μεγάλη διαφορά. Δεν αντιλέγω ότι πρέπει να υπάρχουν οι έλεγχοι και οι ασφαλιστικές δικλείδες, όταν μια παράσταση υποστηρίζει εγκληματικές πρακτικές ή ωθεί ευθέως προς αυτές. Γενικότερα, υπάρχουν παραστάσεις που απευθύνονται σε παιδιά, παραστάσεις που απευθύνονται σε όλους (στο "μέσο" θεατή), εναλλακτικές παραστάσεις που απευθύνονται σε πιο "ψαγμένους" θεατές, και υπάρχουν και ακραίες παραστάσεις. Ο καθένας διαλέγει τί του ταιριάζει. Επί του παρόντος, νομίζω ότι απέχουμε πολύ από γενικευμένη εκτροπή λόγω ακραίας καλλιτεχνικής έκφρασης.
  15. Επειδή δυστυχώς δεν μπορώ να συμμετάσχω άλλο αυτή τη στιγμή, θα θυμίσω απλώς ένα παράδειγμα. Πρίν από αρκετά χρόνια, βγήκε μια ταινία για το Μάικλ Κόλλινς, ο οποίος σε πολλών τη συνείδηση ήταν ένας κοινός τρομοκράτης, σε άλλων έκανε "δίκαιο αγώνα" με θεμιτά και αθέμιτα μέσα...Δεν γνωρίζω τα ιστορικά στοιχεία, όμως η ταινία παρουσίαζε εν πολλοίς μια "αγιογραφία". Ήταν πολύ ωραία γυρισμένη, με Λίαμ Νίσσον και Τζούλια Ρόμπερτς, και είχε πάρει πολύ καλές κριτικές. Ωστόσο, είχε υπάρξει ο σχετικός αντίλογος, για όποιον είχε ενδιαφερθεί να το ψάξει. Κανένας χαμός όμως, καμία συζήτηση για έλλειψη σεβασμού στα θύματά του κλπ. Και άλλες ταινίες έχουν "ωραιοποιήσει" αμφιλεγόμενες προσωπικότητες, δικτάτορες, τρομοκράτες κλπ., και σε άλλες χώρες. Οπότε η ταπεινή μου άποψη είναι ότι ο σεβασμός είναι θέμα γενικότερης παιδείας, και μαθαίνεται, δεν επιβάλλεται με απαγορεύσεις.