Σωματική τιμωρία & οριοθέτηση - στα δικά σας παιδιά

[soevan07]

Η σωματική τιμωρία είναι απαράδεκτη

γιατί είναι καθαρά ξέσπασμα του γονιού!

 

Το πρόβλημα το έχει ο γονιός και μόνο ο γονιός!

Κανένας άλλος.

 

Εκείνη τη στιγμή αυτός είναι ο ανίκανος να χειριστεί την κατάσταση

γιατί έχει χάσει τον έλεγχο

 

κι έτσι καταφεύγει στην εύκολη λύση

την σωματική τιμωρία.

 

Έχει μπροστά του ένα "αδύναμο" πλασματάκι

το οποίο δεν έχει τη δύναμη να ανταποδώσει τη σωματική βία που του ασκείται.

 

Θα ήθελα να ρωτήσω τους γονείς που έχουν

χτυπήσει τα παιδιά τους

 

εάν ήξεραν οτι τα παιδιά τους θα τους ανταπέδιδαν

το ξύλο που έφαγαν

θα τα χτύπαγαν το ίδιο?

 

Δεν νομίζω.

 

Εγώ προσωπικά δεν έχω ασκήσει ποτέ σωματική τιμωρία

στα παιδιά μου

και ούτε πρόκειται.

 

Το μόνο που κάνω (όταν έχω χάσει τον αυτοέλεγχο)

είναι να φωνάζω!

 

Λανθασμένο και αυτό

γιατί με τις φωνές ο συνομιλητής κλείνει τα αυτιά του

 

και έτσι δεν βγαίνει πουθενά η συζήτηση.

[nana80]

πάντως εγώ χαίρομαι πάρα πολύ για κάτι εδώ μέσα: όλοι , ακομα και όσοι την έχετε ασκήσει, συμφωνείτε ότι δεν πρέπει να σσκείται σε καμία μορφή της και σε κανένα βαθμό και έχετε τύψεις αν το έχετε κάνει. στον περίγυρό μου έχω ακούσει τουλάχιστον 2-3 γονείς να υποστηρίζουν ότι μία-δύο στον πωπό ή στο χεράκι δεν κάνει κακό, καλό τους κάνει. ο γαμπρός του συζύγου μου πριν καιρό περηφανευόταν ότι "της έδωσε της χρονιάς της" της 3 χρονης κόρης του επειδή του κρύφτηκε για παιχνίδι μέσα στο σπίτι κι εκείνος φοβήθηκε μήπως έχει πέσει από κανένα μπαλκόνι! Ο άντρας μου βέβαια μου είπε μετά ότι μάλλον λέει ψέματα ο γαμπρός του γιατί θέλει να περνιέται για σκληρός άντρας, αλλά ακόμα και σε αυτή την περίπτωση είναι να σε βγάζουν έξω απ τα ρούχα σου! Πώς υπάρχουν άνθρωποι που στις μέρες μας θεωρούν ότι ΠΡΕΠΕΙ να φάει το παιδί λίγο ξύλο για να στρώσει? εμένα αυτό με εξοργίζει. το να πει κάποιος "δεν άντεξα, χτύπησα το παιδί και μετά το μετάνιωσα " είναι ως ένα βαθμό κατανοητό, είναι θέμα αυτοσυγκράτησης ,ψυχραιμίας, πολλών παραγόντων, αλλά το να υπερηφανεύονται ή να θεωρούν ότι το "λίγο" είναι καλό, τι να πω. δεν αντέχω ούτε να το σκέφτομαι, όταν τα ακούω φεύγω απ το δωμάτιο, δεν μπορώ καν να απαντήσω σε αυτόν που τα λέει αυτά. και τα έχω ακούσει σε τουλάχιστον 2-3 περιπτώσεις, όπως σας είπα. Βέβαια στο γαμπρό του άντρα μου ήθελα πάρα πολύ να απαντήσω αλλά οι σχέσεις μας γενικότερα δεν είναι οι καλύτερες και μετά θα το απέδιδαν όλοι εκεί και το όλο θέμα θα έχανε την αξία του.

Συγγνώμη αν βγήκα λίγο off αλλά αυτό το θέμα για κάποιο λόγο με "πονάει", με έχει απασχολήσει πάρα πολύ. ο άντρας μου μία ή δύο φορές μίλησε δυνατά στη μικρή για να την αποτρέψει απ το να κάνει κάτι επικίνδυνο κι αυτή έκλαψε για λίγο και μετά εγώ δεν μπορούσα να σταματήσω το κλάμα...

[UFO]

η συνήθεια ειναι δυσκολο πραγμα να σπάσει

 

επίσης οταν εχει ασκηθεί πανω σου βία και την έχεις απενοχοποίησει ( γιατι βγήκες σωστός ανθρωπος στη κοινωνία κλπ κλπ) κι αυτο ειναι δυσκολο να το σπάσεις

 

αλλα πρεπει να ξέρουμε οτι περαν όλων ειναι παρανομό !

 

δλδ το να κλέβεις το κρατος ειναι παρανομο αλλα να μπορέις να το κάνεις χωρίς να πιαστείς δημιουργεί μια " αποψη " ...

 

ετσι και με τη βία στα παιδια !

 

 

το να μεγαλώνεις ενα παιδι στην καθημερινοτητα χωρίς βία θελει ισσορόπια και κακά τα ψεματα δεν την έχουμε κι όλοι !

[marchalina]

Αν και σαν παιδι έχω "φάει" αρκετό ξύλο ευτυχώς ακόμα και σε στιγές δύσκολες ..δεν μου πέρασε από το μυαλό

Αλλα με τις φωνές τι γίνεται..με πιάνω να ουρλιαζω στην μικρή..ευτυχως ελαχιστες φορες

Οταν ομως το κανω αυτο κι ενω ξερω οτι κανω κακό δεν μπορω να το βουλώσω αμέσως.

[UFO]

εγω αυτο που λεω σε φίλους ειναι το εξής :

αν υψώνεις την φωνή ουρλιάζεις κλπ κλπ να ΕΞΥΓΕΊΣ ... ΜΙΛΑ

ΔΛΔ

ειναι καλυτερο αντι να λες :

ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΘΑ ΣΚΟΤΩΘΕΊΣ ΜΑ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΚΕΙ ΠΕΡΑ ;;;

 

να λε; :

 

Η ΜΑΜΑ ΦΟΒΑΤΑΙ ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΦΟΒΑΤΑΙ ΦΩΝΑΖΕΙ ΚΑΤΕΒΑ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ .

 

η διαφορα ειναι οτι στην πρωτη περίπτωση ουρλίαζεις

και στην δευτερη εξηγείς το συναισθημα που εχει ως αποτέλεσμα το ουρλιαχτο - φυσική αντίδραση - ! που δεν εχει να κανει με το παιδι ... αλλα με εσένα

 

ετσι κι εσυ ουρλίαζεις

και το παιδι μαθαίνει

(μπακαλίστικη εξήγηση αλλα πιάνει )

[sophia8310]

Εγω κοριτσια εχω δωσει 2-3 φορες φαπιτσες στο χερακι της μπεμπας μου γιατι πηγαινε και πειραζε τον διακοπτη με το φως αλλα εκεινη αντι να κλαψει νομιζε οτι επαιζα μαζι της και εβαζε τα γελια οποτε και εγω ετσι ξεσπαγα τα νευρακια μου και εκεινη ηταν χαρουμενη με το δηθεν παιχνιδι μας...

[Rea_1971]

Και τι πείραζε που πείραζε τον διακόπτη με το φως;

[VeLouTeLa]

Δεν έχω χτυπήσει ποτέ παιδί, ούτε όταν με έφταναν στα όρια μου. Ανέχομαι την φασαρία, είναι μουσική στα αυτιά μου. Οι ζημιές όταν γίνονται καταλάθος δεν μου λένε κάτι, και εμείς μπορούμε να σπάσουμε κάτι αλλά επειδή είμαστε "μεγάλοι" δεν θα μας μαλώσει κανείς. Σε πράγματα που αφορούν την ασφάλεια τους τρελαίνομαι κ γι αυτό πάω και κλείνομαι σε ένα δωμάτιο για να ηρεμήσω στέλνοντας πρώτα τα μικρά στο δικό τους δωμάτιο. ( πχ όταν έπιασα τον μικρό να σκαρφαλώνει στα κάγκελα, ή η μεγάλη έπιασε τα χέρια του μικρού στην πόρτα κτλ)Όταν ηρεμήσουμε και οι δύο εξηγώ τι έγινε και γιατί δεν πρέπει και ανάλογα την ηλικία κ τα ενδιαφέροντα "επιβάλλεται" και η τιμωρία ( πχ στέρηση τηλεόρασης, βόλτας κτλ).

[goody]

Και τι πείραζε που πείραζε τον διακόπτη με το φως;

 

Κι εγω αυτο σκεφτηκα οταν το διαβασα! Δεν νομιζω οτι ειναι λογος να φτασεις στα ορια σου και να ριξεις ''φαπιτσες'' στα χερακια μιας μπεμπας.

Εμενα τωρα στα 2 πια, κανει συνεχεια ζημιες..Πχ. ανοιγει την πορτα του ψυγειου και την κοπαναει με δυναμη στο φουρνακι που ειναι διπλα, το ψυγειο ειναι ινοξ και κοντευει να κανει τρυπα..και το κανει συνεχεια οποτε δεν βλεπω..ή πεταει τα παντα κατω, εχει σπασει το τηλεφωνο,το τηλεκοντρολ, ενα παιδικο λαπτοπ που του εκαναν δωρο και αλλα.

Καποιες φορες κρατιεμαι και αλλες ουρλιαζω σαν τρελη, οσο πιο κουρασμενη ειμαι τοσο πιο αγρια αντιδρω.. ξυλο βεβαια οχι αλλα με δυσκολια κρατιεμαι και μου τη δινει που φτανω οριακα.

Σοφια, φιλικα στο λεω, σε περιμενουν μεγαλυτερες ''προκλησεις'' απο το να αναβοσβηνει το φως γιαυτο κανε ασκησεις υπομονης, αλλιως προβλεπω να αυξανονται οι ''φαπιτσες''...

[kikileuteris]

Το έχω σκεφτεί πολλές φορές. Συνήθως η πρώτη έκφραση που μου έρχεται είναι: τώρα πόσο θέλω να σε σαπίσω στο ξύλο!

 

Δεν το έχω κάνει ποτέ, και ελπίζω ότι δε θα το κάνω ποτέ.

 

Θεωρώ τη λεκτική βία εξίσου κακή με τη σωματική.

 

Βεβαίως έχει τύχει να φωνάξω (όχι να μιλήσω άσχημα, ή να βρίσω το παιδί) και να αισθάνομαι ότι έχω βγει εκτός ορίων.

 

Γενικά το ποστ της soevan07 με καλύπτει. Απλά ήθελα να πω το εξής στις μανούλες που έχει τύχει να χτυπήσουν τα παιδάκια τους.

 

Ως φύση οξύθυμος άνθρωπος, και προσπαθώντας να διαχειριστώ τον εαυτό μου σε στιγμές θυμού, έψαξα να βρω τι είναι αυτό που μπορεί τη δεδομένη στιγμή να μου δώσει ηρεμία..Εχμ...αυτό που βρήκα εγώ δεν το συμβουλεύω στις υπόλοιπες, αλλά από το να χτυπήσω ( μιας και εγώ έχω φάει πολύ ξύλο στη ζωή μου) χίλιες φορές αυτό.

 

Απομονώνομαι και κάνωένα τσιγάρο.

[Μαρια2010]

Δυστυχως ειχα δωσει 2 φορες στον πωπουδακι πολυ ελαφριες τις οποιες ουτε που καταλαβε...το μετανιωσα παρα πολυ και μαλιστα την δευτερη φορα δαγκωσα τα δαχτυλα μου .....μετα απο αυτες τις φορες δεν το εχω ξανακανει για πολλους λογους...πρωτον δεν εφερε κανενα μα κανενα αποτελεσμα,δευτερον εγω ημουν χαλια για πολυ καιρο,τριτον το αντεγραψε αμεσως ο μικρος και μια μερα που εκανε ζημια χτυπησε το πωπουδακι του πολυ ελαφρα και μαλιστα επειδη του ειχα ζητησει συγνωμη τοτε γυρισε και αυτος και ειπε στο πωπουδακι του συμωμη...δεν τσιριζω καθολουυυυυυ ...ο μικρος ειναι ο καθρεφτης μου....ξερω πως αν φωναξω αυτοματα του δινω το οκ να τσιριξει την επομενη φορα....μας αντιγραφουν απιστευτα ευκολα και γρηγορα.....καθε φορα που βγαινω εκτος μετραω μεχρι το δεκα απο μεσα μου με κλειστα τα ματια και μια βαθια ανασα...τα ανοιγω και τοτε ολα ειναι πιο καθαρα στο μυαλο μου....και ενα τελευταιο ειναι πολυ σημαντικο να ζηταμε συγνωμη αν καπου καπως καποτε εχουμε παραφερθει.

[itsme]

Δεν τον έχω χτυπήσει, δεν έχω την ανάγκη να τον χτυπήσω αλλά φωνάζω δυστυχώς. Κι είναι μικρούλης, 18 μηνών.

Εχει βάλει στόχο να σπάσει στερεοφωνικό και τηλεόραση! Φωνάζω ,ξαναφωνάζω αλλά δεν πτοείται.

Και χαμογελάει και μου κάνει δεξιά αριστερά το κεφάλι πως δεν θα ξαναχτυπήσει και δεν προλαβαίνω να γυρίσω το κεφάλι και ακούω το "ΜΠΑΜ" και γυρίζω και βλέπω την πονηροφατσούλα να μου κουνάει το δαχτυλάκι σε στυλ "οχι, δεν το κάνουμε αυτό" και επειδή εκεί λυγίζω και χαμογελάω και πηγαίνω και τον δαγκώνω και ξεκαρδίζεται, το βρίσκει φοβερό παιχνίδι.

[G.Geo]

Τον πρώτο μου γιο, δεν τον είχα ακουμπήσει μέχρι που πήγε 3 χρονών και ήρθε ο δεύτερος. Τότε από την μία είδα ένα άλλο παιδί, που δεν αναγνώριζα σαν δικό μου και από την αλλη η κούραση ήταν τόσο μεγάλη που δυστυχώς δεν μπορούσα να το διαχειριστώ διαφορετικά και έφαγε κάποιες φορές ξύλο (εννοώ στον ποπό, ή στα χέρια). Είμαι κατά του ξύλου, εξού και μέχρι τότε δεν είχα σηκώσει ποτέ χέρι, αλλά δυστυχώς δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Όλα τα άλλα που τόσο καιρό έπιαναν, τότε απλά δεν έπιαναν. Είχα έναν διάολο και όλο αυτό ήταν από ζήλια, είχα τρομερά θέματα για πολύ καιρό!!!! Στο δεύτερο παιδί είμαι αλλιώς, είναι πολύ ζόρικος και σε συνδιασμό με τον μεγάλο που γίνεται ζόρικος όταν είναι μαζί, τον έχω χτυπήσει στα χεράκια. Όποτε το κάνω σκάω, με πιάνει το στομάχι μου, είμαι χάλια, αισθάνομαι κομμάτια, αλλά εκείνη την ώρα, δυστυχώς δεν μπορώ να το ελέγξω. Έχω πει πολλές φορές στον άντρα μου, ότι αν εκείνη την στιγμή της εσωτερικής έκρηξης, εκείνος ήταν εκεί, και μπορούσα να πάω για 5 λεπτά αλλού, θα τα είχαμε αποφύγει όλα αυτά, αλλά δεν είναι...

Επίσης να πω, ότι επειδή κάποιες ανέφεραν ότι δεν χτυπάνε τα παιδιά, αλλά ουρλιάζουν ή φωνάζουν πάρα πολύ, για μένα είναι το ίδιο! Αν ουρλιάζεις σε ένα παιδί και φωνάζεις τόσο, φοβάται το ίδιο, ίσως και πιο πολύ από το να φάει μία στον ποπό!! Δεν καταλαβαίνω που είναι η διαφορά? Το θέμα είναι να μπορούμε να επιβληθούμε χωρίς ξύλο και χωρίς φωνές. ΥΠΟΜΟΝΗ σε όλες!

[maela]

Δεν προκειται ποτε να χτυπησω το παιδακι μου και στις δυσκολες φασεις δεν μου εχει περασει απο το μυαλο.Μι φορα τον τραβηξα αποτομα απο το στερεφωνικο που το εχει βαλει στοχο μηνες τωρα και μετα το μετανιωσα γτ ουτως η αλλως δεν ειχε αποτελεσμα και αν το σκεφτεις και αυτο ειναι ενα ειδος βιας!Εχω φωναξει μερικες φορες αλλα επισης το μετανιωσα γτ ενιωσα ασχημα αλλα και παλι δεν βγηκε αποτελεσμα.Τελικα αυτο που πιανει στον δικο μου ειναι να τον προειδοποιω συνεχεια οτι αυτο που κανει πχ στο στερεφωνικο ειτε στο φουρνο.. θα χαλασει και μετα δεν θα μπορουμε να φαμε.. οτι θα χτυπισει και η μαμα στο λεει και μεταα θα κλαιες κλπ κλπ.Επισης οταν ειναι στις καλες του του λεω ολη την ωρα οτι αυτο που κανει δεν ειναι σωστο για αυτους τους λογους κλπ κλπ και μπορει να του το λεω ολη την ημερα και ας μην μου δινει σημασι και την αλλη μερα πραγματικα δεν το κανει.Καπως ετσι κοψαμε να ανεβααινουμε στον καναπε.Μερες ολοκληρες το ελεγ ακομα και οταν επαιζε διπλα μου στην κουζινα και εγω μαγειρευα οτι δεν ανεβαινουμε ορθιοι στον κναπε γτ θα πεσουμε κλπ κλπ κααι τελικα το εκοψε.

Παντως ολες βγαινουμε εκτος ευατου.. το καλο ειναι που το αναγνωριζουμε και το μετανιωνουμε και βρησκουμε εντελει αλλλες λυσεις.

[cateyes]

Δυστυχώς, στο παρελθόν πολλές φορές βγήκα εκτός εαυτού και τις έτρωγε και του φώναζα. Αυτό που δεν καταλάβαινα είναι ότι με τον τρόπο αυτό του διδάσκω τη βία, σωματική και λεκτική και ότι τελικά δεν αλλάζει κάτι, δεν του περνώ το σωστό μήνυμα. Κάθε φορά μετά έκλαιγα, ένοιωθα η χειρότερη μάνα του κόσμου, δεν μπορούσα να σταθώ από τις τύψεις μου, βασανιζόμουν. Ευτυχώς, εδώ και 2 χρόνια (ο μικρός τώρα είναι 7) άλλαξα πάρα πολύ στον τρόπο που επικοινωνώ με το παιδί, μετά από ενθάρρυνση και επαφή με ψυχολόγο, αντιμετωπίζω αλλιώς τις αρνήσεις του παιδιού και όλα πηγαίνουν καλά. Το παιδί ηρέμησε, δεν φωνάζει, δεν χτυπά, συνεργάζεται και επικοινωνούμε σε αρκετά ικανοποιητικό βαθμό. Τις όποιες ελάχιστες εκρήξεις του έχω βρει τον τρόπο να τις αντιμετωπίζω ήρεμα. Το χρόνο που περνούμε μαζί, παίζουμε επιτραπέζια, μιλάμε επικοινωνούμε, παίζουμε και αγκαλιαζόμαστε. Ο μικρός είναι χαρούμενος, γελά, είναι ευτυχισμένος κι εγώ νοιώθω άλλος άνθρωπος, πιο ήρεμη. Δεν είναι ότι λύθηκαν όλα τα προβλήματα (επαγγελματικά, προσωπικά κλπ.) που με οδηγούσαν σ' εκείνη τη συμπεριφορά, μπορώ να πω ότι αυξήθηκαν κιόλας, απλώς άλλαξε ο τρόπος που εγώ τα αντιμετωπίζω, άλλαξε η κοσμοθεωρία μου και ο τρόπος αντίδρασής μου.

Χτες έγραψαν έκθεση στο σχολείο (Β' Δημοτικού) για το πιο αγαπημένο τους πρόσωπο. Ο μικρός έγραψε πως το πιο αγαπημένο του πρόσωπο είναι η μανούλα του, γιατί είναι γλυκιά, γλυκομίλητη, ευγενική, όμορφη, παίζει μαζί του και τον αγαπά πολύ. Περιττό να σας πω πως έβαλα τα κλάματα από τη χαρά μου, γιατί νόμιζα πως είχα δημιουργήσει απίστευτα ψυχολογικά τραύματα στο παιδί! Νοιώθω πως κερδίζω το χαμένο χρόνο, νοιώθω ήρεμη και γεμάτη! Μακάρι να είμαστε κοντά στα παιδιά μας με ηρεμία, ευγένεια, αγάπη και καλοσύνη!

[ChristinaESL]

Σίγουρα η ζωή μίας μαμάς είναι πάρα πολύ πιεστική και σίγουρα κάποιες στιγμές μπορεί να ξεσπάσουμε λίγο πιο έντονα, έχοντας βέβαια πάντα τον έλεγχο. Γενικώς, πιστεύω ότι αυτή η τακτική της σωματικής "τιμωρίας", δεν έχει κανένα απολύτως αποτέλεσμα, αλλά μέχρι ένα σημείο δικαιολογείται μερικές φορές. Λέω ότι δεν έχει κανένα αποτέλεσμα, γιατί ό,τι και να κάνει ένα παιδάκι μετά από μία τέτοια αντίδραση, θα το κάνει από φόβο και όχι από σεβασμό και σίγουρα δεν είναι αυτή η σχέση που θέλουμε να αναπτύξουμε με τα παιδιά μας.

 

Ωστόσο, δεν είμαι και από αυτούς που υποστηρίζουν πως καμίας μορφής "τιμωρία" δεν έχει όφελος. Ας μην ξεχνάμε ότι κι εμείς δουλεύουμε για να βγάλουμε λεφτά, για να έχουμε μία λαμπρή καριέρα, ή τέλος πάντων, για να "κερδίσουμε" κάτι. Πιστεύω ότι και τα παιδιά πρέπει να δουλέψουν για να κερδίσουν κάτι, είτε αυτό είναι μία ώρα τηλεόραση, είτε είναι μία σοκολάτα, είτε είναι ένα καινούριο παιχνίδι. Δε θεωρώ ότι είναι κακό να μάθουν από μικρά το "δούναι και λαβείν". Σίγουρα πρέπει να θεωρούν κάποια πράγματα δεδομένα, στην εστία της οικογένειάς τους, την ασφάλειά τους για παράδειγμα ή τη διατροφή τους, αλλά κάποια άλλα πράγματα μπορούν να τα κερδίσουν μόνοι τους.

 

Σίγουρα, παιδάκι από παιδάκι διαφέρει έτη φωτός. Όπως επίσης και μαμά από μαμά. Θα πρότεινα λοιπόν να συγκρατείστε όσο μπορείτε, τις στιγμές που τα παιδάκια σας σας φτάνουν στα όριά σας (και ξέρω ότι σαν γονείς, υπάρχουν πάρα πολλές τέτοιες στιγμές) και να προσπαθήσετε να τις διαχειρίζεστε διαφορετικά. Θα δείτε, ότι θέτοντας όρους και κανόνες, θα είναι πολύ πιο ήρεμα τα ίδια, αλλά κι εσείς οι ίδιοι. Οι φωνές και τα κλάματα θα μειώνονται, καθώς η ένταση της "σωματικής τιμωρίας" είναι τεράστια και όταν ένα παιδί θα προσπαθεί για κάτι που το θέλει πάρα πολύ, χωρίς πλέον να το θεωρεί δεδομένο, θα δείτε ότι όλοι θα έχετε μπει πια σε άλλες διαδικασίες.

 

Προσπαθείστε να κρατήσετε την υπομονή σας, για να τους διδάξετε αυτοέλεγχο, τον οποίον θα μπορείτε να τον απαιτείτε από αυτά, όταν θα το απαιτεί η περίσταση.

[elenip]

Δεν έχω χτυπήσει και ούτε πρόκειται το παιδί μου... και δεν μπορώ να καταλάβω πως μερικοί φτάνουν τόσο ευκολα στα όρια τους... π.χ. αναβοσβήνει το παιδί τον διακόπτη :shock: εάν αυτό σε φτάνει στα όρια τι να πω... ο καθένας μάλλον έχει τα όριά του.... και για να μην νομίσετε ότι έχω το παιδί αγγελούδι, σας ενημερώνω ότι ο ντένις ο τρομερός ωχριά μπροστά του.... εννοείται ότι τα νεύρα μου γίνονται κρόσια γιατί πρέπει συνεχώς να είμαι απο κοντά για να μην τραυματιστεί με όλες τις ταρζανιές που κάνει αλλά ποτέ δεν θα μπορούσα να τον χτυπήσω....

και έχω την εξής απορία προς όλους τις μαμάδες που χτυπάνε τα παιδιά τους:

α) η πεθερά μας φέρνει πολλές φορές στα όρια, ρίχνετε καμιά μπούφλα?

α) ο σύζυγος μας φέρνει πολλές φορές στα όρια, ρίχνετε καμιά μπούφλα?

α) το αφεντικό μας φέρνει πολλές φορές στα όρια, ρίχνετε καμιά μπούφλα?

α) οι φίλοι μας φέρνουν πολλές φορές στα όρια, ρίχνετε καμιά μπούφλα?

 

Γιατί το κάνετε σε ένα παιδί που και θα πονέσει και δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον ευατό του?? θεωρώ ότι το παιδί αισθάνεται μεγάλο εξευτελισμό με το να το χτυπάς....

[elenip]

Σίγουρα η ζωή μίας μαμάς είναι πάρα πολύ πιεστική και σίγουρα κάποιες στιγμές μπορεί να ξεσπάσουμε λίγο πιο έντονα, έχοντας βέβαια πάντα τον έλεγχο. Γενικώς, πιστεύω ότι αυτή η τακτική της σωματικής "τιμωρίας", δεν έχει κανένα απολύτως αποτέλεσμα, αλλά μέχρι ένα σημείο δικαιολογείται μερικές φορές. Λέω ότι δεν έχει κανένα αποτέλεσμα, γιατί ό,τι και να κάνει ένα παιδάκι μετά από μία τέτοια αντίδραση, θα το κάνει από φόβο και όχι από σεβασμό και σίγουρα δεν είναι αυτή η σχέση που θέλουμε να αναπτύξουμε με τα παιδιά μας.

 

Ωστόσο, δεν είμαι και από αυτούς που υποστηρίζουν πως καμίας μορφής "τιμωρία" δεν έχει όφελος. Ας μην ξεχνάμε ότι κι εμείς δουλεύουμε για να βγάλουμε λεφτά, για να έχουμε μία λαμπρή καριέρα, ή τέλος πάντων, για να "κερδίσουμε" κάτι. Πιστεύω ότι και τα παιδιά πρέπει να δουλέψουν για να κερδίσουν κάτι, είτε αυτό είναι μία ώρα τηλεόραση, είτε είναι μία σοκολάτα, είτε είναι ένα καινούριο παιχνίδι. Δε θεωρώ ότι είναι κακό να μάθουν από μικρά το "δούναι και λαβείν". Σίγουρα πρέπει να θεωρούν κάποια πράγματα δεδομένα, στην εστία της οικογένειάς τους, την ασφάλειά τους για παράδειγμα ή τη διατροφή τους, αλλά κάποια άλλα πράγματα μπορούν να τα κερδίσουν μόνοι τους.

 

Σίγουρα, παιδάκι από παιδάκι διαφέρει έτη φωτός. Όπως επίσης και μαμά από μαμά. Θα πρότεινα λοιπόν να συγκρατείστε όσο μπορείτε, τις στιγμές που τα παιδάκια σας σας φτάνουν στα όριά σας (και ξέρω ότι σαν γονείς, υπάρχουν πάρα πολλές τέτοιες στιγμές) και να προσπαθήσετε να τις διαχειρίζεστε διαφορετικά. Θα δείτε, ότι θέτοντας όρους και κανόνες, θα είναι πολύ πιο ήρεμα τα ίδια, αλλά κι εσείς οι ίδιοι. Οι φωνές και τα κλάματα θα μειώνονται, καθώς η ένταση της "σωματικής τιμωρίας" είναι τεράστια και όταν ένα παιδί θα προσπαθεί για κάτι που το θέλει πάρα πολύ, χωρίς πλέον να το θεωρεί δεδομένο, θα δείτε ότι όλοι θα έχετε μπει πια σε άλλες διαδικασίες.

 

Προσπαθείστε να κρατήσετε την υπομονή σας, για να τους διδάξετε αυτοέλεγχο, τον οποίον θα μπορείτε να τον απαιτείτε από αυτά, όταν θα το απαιτεί η περίσταση.

 

Μην τρελαθούμε τώρα!!!!!!!!!!!!!!!!

[ChristinaESL]

elenip δε θα κρίνω εγώ τη μάνα που έδωσε ένα *παφ* στο babylino του μωρού της. Προσέχω πάντα πάρα πολύ τι λέω. Σωματική τιμωρία είναι να το βάλεις να κάτσει και στη "γωνιά των άτακτων παιδιών". Το περιορίζεις σωματικά έτσι. Δεν μπορώ να πω ότι δε δικαιολογώ μία τέτοια κίνηση. Σε κάποιες εκπαιδευτικές μεθόδους θεωρείται απίστευτα ιδανικό να διαχωρίζεις νοητά το χώρο των πιο ζωηρών παιδιών.

Για σωματική τιμωρία δε μιλάμε; Νομίζω ότι θεωρείς ότι μιλάω για σωματική ΒΙΑ, η οποία αν μη τι άλλο είναι παράνομη και δε μίλαγα γι αυτό.

[Eva1970]

Δεν έχω χτυπήσει και ούτε πρόκειται το παιδί μου... και δεν μπορώ να καταλάβω πως μερικοί φτάνουν τόσο ευκολα στα όρια τους... π.χ. αναβοσβήνει το παιδί τον διακόπτη :shock: εάν αυτό σε φτάνει στα όρια τι να πω... ο καθένας μάλλον έχει τα όριά του.... και για να μην νομίσετε ότι έχω το παιδί αγγελούδι, σας ενημερώνω ότι ο ντένις ο τρομερός ωχριά μπροστά του.... εννοείται ότι τα νεύρα μου γίνονται κρόσια γιατί πρέπει συνεχώς να είμαι απο κοντά για να μην τραυματιστεί με όλες τις ταρζανιές που κάνει αλλά ποτέ δεν θα μπορούσα να τον χτυπήσω....

και έχω την εξής απορία προς όλους τις μαμάδες που χτυπάνε τα παιδιά τους:

α) η πεθερά μας φέρνει πολλές φορές στα όρια, ρίχνετε καμιά μπούφλα?

α) ο σύζυγος μας φέρνει πολλές φορές στα όρια, ρίχνετε καμιά μπούφλα?

α) το αφεντικό μας φέρνει πολλές φορές στα όρια, ρίχνετε καμιά μπούφλα?

α) οι φίλοι μας φέρνουν πολλές φορές στα όρια, ρίχνετε καμιά μπούφλα?

 

Γιατί το κάνετε σε ένα παιδί που και θα πονέσει και δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον ευατό του?? θεωρώ ότι το παιδί αισθάνεται μεγάλο εξευτελισμό με το να το χτυπάς....

 

Αυτο λεω κι εγω! Απο τη στιγμη που δεν χτυπησα ποτε την πρωην πεθερα μου, ΔΕΝ ΘΑ ΧΤΥΠΗΣΩ ΟΥΤΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!(Παντως μες στο μυαλο μου εισαι!)

[maela]

Εγω κοριτσια εχω δωσει 2-3 φορες φαπιτσες στο χερακι της μπεμπας μου γιατι πηγαινε και πειραζε τον διακοπτη με το φως αλλα εκεινη αντι να κλαψει νομιζε οτι επαιζα μαζι της και εβαζε τα γελια οποτε και εγω ετσι ξεσπαγα τα νευρακια μου και εκεινη ηταν χαρουμενη με το δηθεν παιχνιδι μας...

Απορω που εμεινε ασχολιααστο τετοιο ποστ!!Πραγματικα απορω με την νοοτροπια αυτη.Ειναι δυνατον να ξεσπας ετσι τα "νευρακια" σου και να το λες χαριτωμενα?Λυπαμαι πραγματικα για το ωραιο σας "παιχνιδακι"!

[elenip]

Απορω που εμεινε ασχολιααστο τετοιο ποστ!!Πραγματικα απορω με την νοοτροπια αυτη.Ειναι δυνατον να ξεσπας ετσι τα "νευρακια" σου και να το λες χαριτωμενα?Λυπαμαι πραγματικα για το ωραιο σας "παιχνιδακι"!

 

Τι να πρωτοσχολιάσουμε και εμείς, δεν τα προλαβαίνουμε όλα!!! εγώ θα πρότεινα πολλές μεθόδους για να ξεσπάνε τα νευράκια μερικών μαμάδων αλλά δεν θέλω να φάω κάρτα.. κρίμα είναι....

[Daphne-]

Επέλεξα το νο4.

Δεν συμφωνώ ούτε με τη μέθοδο time out στο σπίτι. Στο σχολείο όπου υπάρχουν πολλά παιδιά ίσως είναι αναγκαία μερικές φορές.

 

Τη δοκίμασα 2-3 φορές και απέτυχε παταγωδώς. Η κόρη μου δεν ήθελε να κάτσει εκει που της έλεγα, οπότε το μόνο που έμενε ήταν να τη βάλω με το ζόρι και δεν το έκανα.

 

Δεν αντέχω ουτε στο άκουσμα τηςλέξης "τιμωρία".

Φωνές (κακώς), έχω βάλει. Δεν έχω χρησιμοποιήσει ευτυχώς χαρακτηρισμούς και προσβολές. Μόνο ένταση.

 

Το δουλεύω όμως το θεματάκι μου με τι φωνές, και καλά πάω

Υπάρχουν συνέπειες φυσικές. Π.χ. εάν καθυστερεί να ντυθεί έχουμε χάσει βόλτα (φυσικά θα γίνει χαμός με κλάμματα...), αν δεν προσέχει με το ποδήλατο στο δρόμο (και δεν δέχεται παρμβάσεις από μένα), την επόμενη φορά δεν θα πάρουμε το ποδήλατο επειδή είναι επικίνδυνο κτλ

 

 

Προσπαθείστε να κρατήσετε την υπομονή σας, για να τους διδάξετε αυτοέλεγχο, τον οποίον θα μπορείτε να τον απαιτείτε από αυτά, όταν θα το απαιτεί η περίσταση.

 

χμ...Εγω θα έλεγα οτι πιο σωστό είναι να εκφράζουμε άμεσα τα συναισθήματα μας.

 

Ετσι καταρχήν αποφορτίζεται η κατάσταση. Εάν πω "Ειμαι θυμωμένη, γιατί..", έχω ηδη εκφράσει το θυμό μου και δεν χρειάζεται να κάνω υπομονή και να το κρατάω μέχρι να εκραγώ (θα συμβεί κάποια στιγμή εάν "μαζεύω"). Το ίδιο φυσικά κάνει και η μικρή. Οτι νιώθει μαθαίνει να το εκφράζει λεκτικά....

[ChristinaESL]

χμ...Εγω θα έλεγα οτι πιο σωστό είναι να εκφράζουμε άμεσα τα συναισθήματα μας. Ετσι καταρχήν αποφορτίζεται η κατάσταση. Εάν πω "Ειμαι θυμωμένη, γιατί..", έχω ηδη εκφράσει το θυμό μου και δεν χρειάζεται να κάνω υπομονή κα να το κρατάω μέχρι να εκραγώ (θα συμβεί κάποια στιγμή εάν "μαζεύω"). Το ίδιο φυσικά κάνει και η μικρή. Οτι νιώθει μαθαίνει να το εκφράζει λεκτικά....

 

Εννοείται αυτό! Το να συγκρατηθούμε και να προσπαθήσουμε να "διδάξουμε" αυτοέλεγχο και σεβασμό, δε σημαίνει ότι θα προσποιηθούμε ότι δεν έγινε τίποτα. Δε λέω -για κανέναν λόγο- το παιδί μας να είναι άτακτο κι εμείς να τραγουδάμε σαν τη Mary Poppins! Το να μάθει να μιλάει για τα συναισθήματά του είναι ένα τεράστιο θέμα, στο οποίο, όσο περίεργο και να σας φαίνεται είναι δύσκολο για πολλά παιδάκια. Αφιερώνεται πολύς χρόνος στα σχολεία για να μάθουν τα παιδάκια τα διάφορα συναισθήματα, να τα περιγράψουν και να μάθουν να αντιδρούν με το σωστό τρόπο σε αυτά.

Όταν μίλησα για αυτοσυγκράτηση, μίλαγα για λεκτική ή σωματική βία, στην οποία καταφεύγουν πολύ συχνά οι μαμάδες, δεδομένων των νεύρων και των προβλημάτων που μπορεί να νιώθουν ότι τα πνίγουν. Μην ξεχνάτε ότι δεν μπορούμε να έχουμε την απαίτηση από ένα παιδί να ξέρει από μόνο του πότε πρέπει να είναι ήρεμο και πότε όχι, χωρίς να του τα διδάξουμε πρώτα. Ένα παιδί, όταν βαριέται, θα γίνει λίγο πιο ζωηρό και πάντα αυτή η ώρα, θα είναι η ώρα που η μαμά ή ο μπαμπάς δε θα μπορούν να ασχοληθούν μόνο μαζί του γιατί θα έχουν κάτι σημαντικό να κάνουν.

Πάντως, έχω να σας κάνω μία πρόταση. Με τα παιδάκια που έχω στις τάξεις μου, πάντα φτιάχνω ένα "συμβόλαιο" με τους κανόνες μας. Τα πιο μεγάλα γράφουν μόνα τους τους κανόνες και στα πιο μικρά το γράφω εγώ, αλλά το ζωγραφίζουν και το διακοσμούν τα ίδια. Πάντα έχουν κάτι να κερδίσουν και κάτι να χάσουν σύμφωνα με το συμβόλαιο. Αλλά γνωρίζοντας την ύπαρξη ενός συμβολαίου, και μάλιστα τόσο σημαντικού, αφού το έφτιαξαν μόνοι τους, πάντα υπακούν σε αυτό. Εξάλλου είναι παντελώς δίκαιο γι αυτά, να υπακούν στους κανόνες που μόνα τους έφτιαξαν. Και πραγματικά όλους τους κανόνες τα παιδιά τους αποφάσισαν.

Παραθέτω δύο εικόνες με αυτά που έχουμε κάνει.

 

και

 

[Daphne-]

Nαι η έκφραση και η αναγνώριση των συναισθημάτων είναι το Α και το Ω.

Μακάρι κι στο δικό μας σχολείο να γίνοταν τέτοια δουλειά...

 

Αλλά και ο τρόπος που οι γονείς χειρίζονται και εκφράζουν τα δικά τους συναισθήματα επιδρά καταλυτικά στις μικροτερες ηλικίες. Γιατί τα παιδιά μιμούνται κυρίως τους γονείς.

 

Πιστεύω οτι όλοι μας μπορούμε ν αλλάξουμε προς αυτη την κατευθυνση, φτάνει να το θέλουμε και να το πιστευουμε.