Τί κάνω λάθος; Συμβουλέψτε με....

[#ΕΛΕΝΑ#]

Ο τρίχρονος γιος μου πάει σε παιδικό, σε δημόσιο.

Στην αρχή έκλαιγε μετά συνήθισε. Όλα ήταν καλά.

Ο μικρός τρελαίνεται με τον παιδικό. Μαθαίνει απίστευτα πράγματα και έχει και δύο φίλους που συνέχεια τους αναφέρει.

Τους συναντάει στις κούνιες και χαίρονται πολύ. Παίζουν πολύ ωραία.

Τις κυρίες του τις αγαπάει, αν και τον βάζουν συχνά τιμωρία. Είναι πολύ ζωηρός, αυτή είναι η αλήθεια.

Μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων έχει πισογύρισμα.

Έχω τρελαθεί. Κάθε πρωί ουρλιάζει, κλαίει. Τον παίρνουμε με το καλό, τον παίρνουμε με το άγριο τίποτα.

Σήμερα το πρωί τον πήγα κυριολεκτικά σέρνοντας. Στο δρόμο έκλαιγε, μου λέει πονάει. Σήκω λέω και περπάτα. Τίποτα....

Με έπιασε ταχυπαλμία. Θα με στείλει σας λέω.

Είπα ότι ζηλεύει τα δίδυμα. Τα αποδίδω όλα εκεί.

Του λέω κοίτα τα παιδάκια πάνε όλα σχολείο.

Όχι λέει εγώ δεν είμαι παιδάκι είμαι μωρό.

Ωραία λέω και τα μωρά πάνε σε σχολείο για μωρά.

Α καλά θα κάτσω μόνος μου στο σπίτι.

Και στο ενταύθα...

Καθότανε στα σκαλιά έξω από τον παιδικό και δεν έμπαινε μέσα. Ήρθε η δασκάλα του τον πήρε από το χέρι και πήγε μέσα ήσυχος ήσυχος.

Μου λέει, με όλο το θάρρος εσείς φταίτε...

Σας παρακαλώ δεν προσβάλομαι για το παιδί μου...αν είναι δυνατόν.

Έχετε δει κάτι; Πάρτε τον με το καλό μου λέει. Μα μια ώρα τον παρακαλάω, του τραγουδάω, του τάζω. Ε στο τέλος θα κλειδώσει ο παιδικός και θα μείνουμε έξω.

Λέω νομίζω πώς ζηλέυει τα μωρά.

Όχι λέει μην τα αποδίδεται όλα εκεί. Μάλλον τον έχετε καλομαθημένο.

Και έφυγε.

Έχω προβληματιστεί πολύ.

Κάνω κάτι λάθος; Με νοιάζει το αντίκτυπο που έχει αυτό στο παιδί.

Τί συμπεραίνετε από όλα αυτά;

Κάθε συμβουλή σας μου είναι πολύτιμη. Ευχαριστώ.

 

εμεις εχουμε αυτο που περιγραφεις τωρα μονο οταν πηγαινω το πρωι εγω την κορη μου κλαιει και δεν θελει να παει... ενω αν την παει ο συζυγος μια χαρα κ με τρελη χαρα παει... οποτε ειπαμε με το συζυγο το πρωι αυτος και το σχολασμα αναλαμβανω εγω...μηπος να δοκιμαζες να των παει ο μπαμπας η καποιο αλλο προσωπο παπους γιαγια ισως...

[no doubt]

Έλενα μου το έχω γράψει και πιο πάνω δεν πάει με κανέναν.

Ίσως να δοκιμάσω και με την κοπέλα που κρατάει τα μωρά...

Αν δεν έχει πρόβλημα κι εκείνη.

[malecon]

Αυτό έλεγα κι εγώ αλλά μου τα ανέτρεψε η δασκάλα.

Μάλλον θα ρωτήσω ειδικό.

Δεν θέλω να κάνω κακό στα παιδιά μου, έστω και άθελα μου...

 

Χωρίς να έχω τόσο μεγάλο παιδί, μήπως έχεις πανικοβληθεί (προς το παρόν έστω) χωρίς λόγο? Ο μικρός καθόταν για διακοπές έναν ολόκληρο μήνα, δεν είναι λογικό να του παίρνει λίγο χρόνο να προσαρμοστεί? Δεν είναι λογικό να νιώθει λίιιιγη ζήλια με τα πιο μικρά αδερφάκια του?

Ηρέμησε, δώσε και σε αυτόν λίγο χρόνο (πιστεύω πως αντιλαμβάνεται την ανησυχία και τον εκνευρισμό σου και αντιδρά) και με καθαρό μυαλό αποφάσισε τι θα κάνεις.

Όσο για την δασκάλα θα σου έλεγα πού να την γράψεις....

[#ΕΛΕΝΑ#]

Έλενα μου το έχω γράψει και πιο πάνω δεν πάει με κανέναν.

Ίσως να δοκιμάσω και με την κοπέλα που κρατάει τα μωρά...

Αν δεν έχει πρόβλημα κι εκείνη.

 

αχ συγνωμη δεν διαβασα ολα τα υπολοιπα:oops:... τοτε δεν ξερω κατι αλλο υπομονη κ ισως συνηθισει με το καιρο..και να του μιλας να των ρωτας τι θελει να κανετε μετα το παιδικο που θα ερθεις να των παρεις...ισως του αποσπασει λιγο την προσοχη αυτο...

[Hectoraki]

Δεν είμαι ψυχολόγος, έχω εμπειρία μόνο από τον εξάχρονο πια γιό μου, απλά παρακολουθώ εδώ και χρόνια ανοιχτές και κλειστές συμβουλευτικές ομάδες γονέων με παιδοψυχίατρο για να μαθαίνω όσα μπορώ περισσότερα για την παιδική ψυχολογία. Κρίνοντας από τα λεγόμενά σου, ο μικρός σίγουρα βιώνει ανασφάλεια έχοντας χάσει την πρωτοκαθεδρία του πρωτότοκου, σίγουρα ζηλεύει που τα μικρά απολαμβάνουν το προνόμιο της αποκλειστικής σου παρουσίας στο σπίτι μαζί τους, ενώ εκείνος είναι σχολείο. Παράλληλα λειτουργεί και χειριστικά μαζί σου γιατί βλέπει ότι μπορεί να σε ’ παίζει‘ και να σε αγχώνει με τη συμπεριφορά του, αλλά παράλληλα έστω και μ΄αυτό τον τρόπο σε έχει δική του, κερδίζει τον αποκλειστικό σου χρόνο. Ρώτησέ να σου πει για την άρνησή του, όχι το πρωί μέσα σε καθεστώς έντασης και κλάματος, αλλά σε ώρα ηρεμίας, άκουσέ τον χωρίς διακοπές και διδαχές και μετά εξήγησέ του ήρεμα ότι καταλαβαίνεις πως στενοχωριέται όπως κι εσύ καμιά φορά όταν ήσουν μικρή αλλά το σχολείο είναι ο χώρος που όλα τα παιδιά πηγαίνουν για να κάνουν φίλους και να μάθουν γράμματα και είναι απαραίτητο να πηγαίνει και θα πηγαίνει ούτως ή άλλως οπότε ας το συνηθίσει γιατί είναι μονόδρομος. Ολα αυτά χωρίς εντάσεις, ήρεμα, ψύχραιμα αλλά σταθερά και αποφασιστικά. Επανάλαβε αυτή την τακτική όσες φορές χρειαστεί και το πρωί όταν τσιρίζει. Τέλος: Τα παιδιά έχουν ΠΟΛΥ ΥΨΗΛΗ συναισθηματική νοημοσύνη. Οταν τους λέμε κάτι και φοβόμαστε ή δεν είμαστε σίγουροι γι΄αυτό, εκείνα εισπράτουν όχι αυτό που τους λέμε αλλά αυτό που βλέπουν πως νιώθουμε. Ο μικρός αντιλαμβάνεται το άγχος και τις δεύτερες σκέψεις που η στάση του σου δημιουργεί και έτσι αποκτά προσδοκίες ότι εάν συνεχίσει να τσιρίζει πιθανόν να σε ‘ρίξει’, να μείνει σπίτι. Πίστεψε βαθιά μέσα σου ότι είναι θέμα χρόνου να λυθεί το πρόβλημα, ένα πρόβλημα απολύτως φυσιολογικό στην πραγματικότητα. Μόλις το καταφέρεις αυτό, θα του το μεταδόσεις και του ίδιου, πάντα ψύχραιμα και αποφασιστικά. Επίσης συμφωνώ πως μια συζήτηση με την αρμόδια παιδαγωγό είναι πάντα χρήσιμη. Στείλε μας νέα σου.

[no doubt]

αχ συγνωμη δεν διαβασα ολα τα υπολοιπα:oops:... τοτε δεν ξερω κατι αλλο υπομονη κ ισως συνηθισει με το καιρο..και να του μιλας να των ρωτας τι θελει να κανετε μετα το παιδικο που θα ερθεις να των παρεις...ισως του αποσπασει λιγο την προσοχη αυτο...

Μετά τον απδικό ερχόμαστε κατευθείαν σπίτι γιατί πρέπει να ταϊσω τα δίδυμα και να φύγει και η κοπέλα.

Τλσ τώρα έρχεται σαβατοκύριακο, θα ηρεμήσουμε λίγο.

Από Δευτέρα βλέπουμε...τί να πω πια!

[no doubt]

Hectoraki δεν του έχει περάσει ποτέ. Πάντα πάει σχολείο.

Δεν έχω ένταση αλήθεια απέναντι στο παιδί. Είμαι πολύ ήρεμη. Δεν φωνάζω αλλά όταν η ώρα πλέον πιέζει τον παίρνω αγκαλιά και τον κατεβάζω τσιρίζοντας.

[#ΕΛΕΝΑ#]

Κρύβομαι σε μια γωνία και δεν τον ένοιαζε πού ήταν μόνος του.

Περίμενα λίγο πήγα και τον πήρα.

Ήρθε πάνω ξυλοκόπησε μια τα μωρά και τώρα κοιμάται.

Το μαγείρεμα δεν μπορώ να το κάνω το βράδυ. Είμαι κομμάτια...δεν φαντάζεστε... κάνω να αποκοιμηθώ μισή ώρα επειδή πονάνε όλες ου οι αρθρώσεις...

 

αχ αυτα τα παιδια ειναι για γελιο και για κλαματα...:cry::lol:

αυτο μου το κανει κ εμενα η μικρη...και λεω καποια στιγμη θα του κανει τιποτα και αντε να αποδειξω οτι το εκανε αυτη....

[agentP]

Μια χαρούμενη πρωινή ατμόσφαιρα . Υπάρχουν μέρες που ο δεύτερος ο δικός μου κάνει ακριβώς τα ίδια και είναι πια 5 όχι 3 και πάει νηπιαγωγείο, χώνεται κάτω από το κρεββάτι, δεν ντύνεται, γκρινιάζει, μια φορά τον σήκωσα και τον φόρτωσα στο σχολικό γιατί δεν περπατούσε με τίποτα...

Το "κακομαθημένος" που είπε η δασκάλα, δεν μου λέει τίποτα, δεν είναι τεκμηριωμένη άποψη. Κακομαθημένος γιατί, υπονοεί ότι πρέπει να τον μαλώνεις;

Συμφωνώ ότι δεν πρέπει ν' αποδίδεις κάθε κακή αντίδρασή του στα μωρά. Όταν δεν έχουν αδέλφια λένε ότι φταίει για την κακή συμπεριφορά ότι είναι μοναχοπαίδια κι όταν έχουν αδέλφια, λένε ότι φταίει η ζήλεια για το αδελφάκι, είναι κλισέ. (Ο μεγάλος μου στη βάφτιση του μεσαίου είχε βγάλει το χέρι του κι όλοι έλεγαν ότι κλαίει επειδή ζηλεύει τι να πεις...)

Συμφωνώ με τη dalia ότι κάνεις πάρα πολλά πράγματα το πρωί. Άλλαξε την ώρα του μαγειρέματος, έχε τα ρούχα που θα φορέσετε έτοιμα από το βράδυ και ασχολήσου περισσότερο με το μεγάλο, ίσως φτιάξει το κέφι του. Ή βρες του ένα κίνητρο για να φεύγετε, π.χ. να πάτε πριν το σχολείο στο φούρνο για κουλουράκι (?), σ' εμένα έπιανε, το "πάμε να δούμε αν έχει σαλιγκάρια ο κήπος όσο περιμένουμε το σχολικό":) Για τη διάθεσή τους παίζει και πολύ μεγάλο ρόλο το πόσο κοιμούνται, κοιμάται καλά;

Θα υπάρχουν όμως μέρες που θα νιώθεις ότι τον "πακετάρεις" για το σχολείο, δεν πειράζει, αρκεί να μην γίνεται καθημερινά.

[ζώπυρον]

frosobal,

 

λίγο-πολύ όλα τα παιδάκια περνάνε αυτή την άρνηση. Οι λόγοι μπορεί να είναι πολλοί και αναφέρθηκαν νομίζω παραπάνω όλοι.

Συνέχισε να είσαι σταθερή και να τον πηγαίνεις στο σχολείο - καταλαβαίνω πως ψυχολογικά σου είναι πολύ δύσκολο αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος...

 

Αυτό που με ξένισε είναι που σου λένε ότι είναι πολύ ζωηρός και τον τιμωρούν συχνά.

Πως μεταφράζονται αυτά για ένα τρίχρονο παιδάκι?

 

Όσο για τη συμπεριφορά της παιδαγωγού στη συγκεκριμένη φάση, απλά ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ!

[AthinaP]

Μέσα από τη δική μας εμπειρία, θα έλεγα ότι υπάρχει θέμα ουσίας, στο πόσο καλά περνάει το παιδί στον παιδικό...

 

Ακούγεται ότι ο γιος σου μπλέκεται σε καβγάδες, και από τη συμπεριφορά που έχει στο σπίτι.

 

Και εμείς περάσαμε αντίστοιχη φάση, όταν μετά από διακοπές το παιδί έδειξε αντίστοιχη συμπεριφορά. Από όσα γράφεις, δεν ακούγεται ότι οι παιδαγωγοί έχουν την καλύτερη συμπεριφορά που υπάρχει.

 

Σε εμάς δούλεψε να μιλήσω στο παιδί και να του θυμίσω πόσο ωραία ξέρει να παίζει στην πραγματικότητα με άλλα παιδάκια. Και να μην μπλέκει σε καβγάδες. Όσο γίνεται βέβαια. Επεδίωξα να βγαίνω πιο συχνά για ένα διάστημα μαζί του σε παιδικές χαρές και σε συναντήσεις με φίλους μας, με άλλα παιδάκια και να υποδεικνύω στο παιδί τους σωστούς τρόπους να συνυπάρχει και να παίζει όμορφα... Οι τιμωρίες δεν είναι ο καλύτερος τρόπος, αλλά αυτόν έχουν στους παιδικούς όπου έχουν να κάνουν με τόσα παιδάκια...

[νελλίτσα]

εγώ θα συμφωνήσω με αυτά που σου είπε η Hectoracki. τα παιδιά μας διαβάζουν και μας χειρίζονται ανάλογα, πόσο μάλλον όταν όπως λες ο χρόνος πιέζει και ξέρουν ότι μπορούν να το χρησιμοποιήσουν εναντίον μας... επίσης ας έχουμε κατα νου και το ενδεχόμενο0 να μην είναι πρωινός τύπος ο γιος σου οπότε όσο καλά και έχει κοιμηθεί το βράδυ το πρωί να έχει γκρίνια. η γνώμη μου είναι να ξεκιν΄λα ςλίγο νωρίτερα. αν πχ πρέπει να τον πας στον παιδικο στις 8, έχε στο μυαλό σου ένα τέταρτο νωρίτερα οπότε να μην έχεις την πίεση του χρόνου όταν σου αρχίζει τις χαριτωμενιές του. αυτο που σου είπε η δασκάλα του ήταν μάλλον κακή ηστιγμή εφόσον ούτε εσύ ούτε εκείνη είχατε το χρόνο να σου εξηγήσει τι εννοούσε ή τι κατά τη γνώμη της κάνεις λάθος. από ότι περιέγραψες πάντως εγώ βλέπω μια φυσιολογικότατη και πολύ συνηθισμένη συμπεριφορά 3 χρονου που δοκιμάζει την αντοχή σου για να ανακαλύψει τα όρια. μη στενοχωριέσαι

[elenik]

Ολα τα παιδια περνανε τετοια φαση μετα τις διακοπες.

Θα περασει.

 

Εγω μετα τον παιδικο τον παω απεναντι στις κουνιες για 5 λεπτα ωστε να το συνδεσει με κατι που του αρεσει ξανα.

 

Υπομονη

 

ΥΓ. Κανε μια κουβεντα και με την δασκαλα να δεις με βαση τι σκεπτικο το ειπε .

[no doubt]

Ευχαριστώ πολύ για τις απαντήσεις σας.

Όλα όσα γράφετε τα έχουμε κάνει...

Τη νύχτα κοιμάται καλά, μαζί μας βέβαια, και είναι πρωινός τύπος.

Δυστυχώς . Δεν έχει ξυπνήσει ποτέ μετά τις 8!

Μωρό ξύπναγε 6...

Το συζητούσα με τη μητέρα μου, συνταξιούχος δασκάλα, και μου έβαλε νέα δεδομένα στην ιστορία με τη δασκάλα.

Όταν λέει ρωτούσαν γιατί το παιδί δεν θέλει να πάει σχολείο και κλάιει, οι περισσότερες δασκάλες το έπαιρναν προσωπικά, ότι δηλ. τις κατηγορούσε η μάνα ότι δεν προσέχουν τα παιδιά και δεν ξέρουν να τα χειριστούν.

Οπότε η άμυνα τους ήταν να πουν εσείς φταίτε...να ρίξουν το μπαλάκι στο σπίτι...

Προχθές άλλη δασκάλα του είπε στον άνδρα μου (στους άνδρες μιλάνε περισσότερο, δεν ξέρω το λόγο) πώς βρήκε το κουμπί του για να κάθεται φρόνιμα. Να του δίνουν λέει κάτι να ασχολείται. Εϊναι πολύ καλός στις δραστηριότητες, με κοφτερό μυαλό (φτιάχνει παζλ 70 τεμαχίων), αλλά όταν έχουν ελεύθερη ώρα τα κάνει όλα μπάχαλο.

Μα αυτό κορίτσια δεν είναι δεδομένο; Ποιο παιδί κάθεται ήσυχο όταν δεν έχει τί να κάνει; Φυτό είναι;

Εντάξει τα κοριτσάκια λένε δεν ξέρω είναι πιο ήσυχα. Τα αγοράκια όμως θέλουν να κινούνται. Με τους 2 φίλους του κάνουν τις φασαρίες. Εγώ το εκλαμβάνω ότι παίζουν λίγο φωναχτά και τις ενοχλούν.

[mmdad]

Κρινοντας εξ ιδιων τα αλλοτρια μπορω να σου πω οτι τον εχεις κακομαθει.. Μαλλον ολοι το κανουμε στο πρωτο παιδι. Στην αρχη μεγαλωνει σαν μοναχοπαιδι οποτε ολα δικα του... Μετα οταν ερχεται το αδελφακι αναρωτιομαστε τι πρεπει να κανουμε για να μην αισθανθει παραμελημενο με αποτελεσμα οι περισσοτεροι απο εμας να ασχολουμαστε περισσοτερο με το μεγαλο και λιγοτερο με το μικρο. Και εγω οταν εχω την δυνατοτητα βγαινω μονο με τον μεγαλο εξω για να μιλησουμε και οταν ειμαστε σπιτι τον κραταω πιο πολυ ωρα αγκαλια απο οτι τον μικρο..

Τωρα για τον παιδικο εγω παρατηρησα οτι οταν τον πηγαινει ο πατερας του γκρινιαζει λιγοτερο - ισως γιατι ξερει οτι εγω θα γυρισω για μια ακομη αγκαλια (πολλες φορες)...

[no doubt]

Κρινοντας εξ ιδιων τα αλλοτρια μπορω να σου πω οτι τον εχεις κακομαθει.. Μαλλον ολοι το κανουμε στο πρωτο παιδι. Στην αρχη μεγαλωνει σαν μοναχοπαιδι οποτε ολα δικα του... Μετα οταν ερχεται το αδελφακι αναρωτιομαστε τι πρεπει να κανουμε για να μην αισθανθει παραμελημενο με αποτελεσμα οι περισσοτεροι απο εμας να ασχολουμαστε περισσοτερο με το μεγαλο και λιγοτερο με το μικρο. Και εγω οταν εχω την δυνατοτητα βγαινω μονο με τον μεγαλο εξω για να μιλησουμε και οταν ειμαστε σπιτι τον κραταω πιο πολυ ωρα αγκαλια απο οτι τον μικρο..

Τωρα για τον παιδικο εγω παρατηρησα οτι οταν τον πηγαινει ο πατερας του γκρινιαζει λιγοτερο - ισως γιατι ξερει οτι εγω θα γυρισω για μια ακομη αγκαλια (πολλες φορες)...

Θα συμφωνήσω και θα ... διαφωνήσω ταυτόχρονα μαζί σου.

Αυτό ισχύει που λες όταν έρχεται το δεύτερο. Εμάς όμως ήρθαν δύο μαζεμένα οπότε δεν είναι ότι δεν θέλουμε αλλά δεν έχουμε το χρόνο να τον κακομάθουμε.

Και οι αγκαλιές είναι μοιρασμένες ακριβοδίκαια στα τρία .

Όλοι έχουν τα ίδια προνόμοια και τις ίδιες υποχρεώσεις. Δηλ. να μην χτυπάνε τα αδέλφια τους, να μην αρπάζουν παιχνίδια από τους άλλους, να περιμένουν τη σειρά τους κτλ κτλ. Τα μαθαίνουμε έτσι παρόλο που είναι μικρά (αν και όπως είναι φυσικό δεν τα καταφέρνουμε πάντα) γιατί όταν μεγαλώσουν θα χάσουμε τον...μπούσουλα.

Ελπίζω να μην τον χάσουμε...μακάρι...

Από τους "κανονισμούς" δεν εξαιρείται κανένας.

[mmdad]

Θα συμφωνήσω και θα ... διαφωνήσω ταυτόχρονα μαζί σου.

Αυτό ισχύει που λες όταν έρχεται το δεύτερο. Εμάς όμως ήρθαν δύο μαζεμένα οπότε δεν είναι ότι δεν θέλουμε αλλά δεν έχουμε το χρόνο να τον κακομάθουμε.

Και οι αγκαλιές είναι μοιρασμένες ακριβοδίκαια στα τρία .

Όλοι έχουν τα ίδια προνόμοια και τις ίδιες υποχρεώσεις. Δηλ. να μην χτυπάνε τα αδέλφια τους, να μην αρπάζουν παιχνίδια από τους άλλους, να περιμένουν τη σειρά τους κτλ κτλ. Τα μαθαίνουμε έτσι παρόλο που είναι μικρά (αν και όπως είναι φυσικό δεν τα καταφέρνουμε πάντα) γιατί όταν μεγαλώσουν θα χάσουμε τον...μπούσουλα.

Ελπίζω να μην τον χάσουμε...μακάρι...

Από τους "κανονισμούς" δεν εξαιρείται κανένας.

 

Μπραβω που τα καταφερατε γιατι εμεις τωρα ειμαστε στην φαση της ελευθερης παλης... Μπουνιες ο μεγαλος - κλωτσιες ο μικρος.

Για το σχολειο και στο δικο μας ηταν ενα κοριτσακι που εκλεγε συνεχια (αλλαξαν τμημα τωρα).. Δεν μπορει να τον πηγαινει ο πατερας του μηπως "ως αντρες" συπεριφερθει διαφορετικα? Οσο για τους παπουδες νομιζω οτι γενικως τους εχουν πιο του χεριου τους απο οτι τις μαμαδες (κρινοντας πανα εξ ιδιων..)

[mmdad]

Βασικα αυτο που κανει διαφορετικα ο πατερας του (σε σχεση με εμενα) ειναι οτι ξεκινανε λιγο πιο νωρις. Καθονται κανα 5αλεπτο στο χωρο συγκεντρωσης και μετα τον παει στην ταξη και φευγει. Εγω τον παω κατευθειαν στην ταξη και περιμενω μεχρι να μαζευτουν ολα και να κλεισει η πορτα. Η διαφορα ειναι οτι στο χωρο συγκεντρωσεις δεν υπαρχουν αλλοι γονεις ενω στην ταξη μπαινουμε ολοι οι αργοπορημενοι..

[viki35]

Κοπελα μου διαβασα το ποστ σου , δεν εχω να σε συμβουλεψω κατι μιας και τα παιδια μου δεν πανε ακομα σχολειο , αλλα επειδη και εμας ο μεγαλος εχει αναλογη συμπεριφορα πολλες φορες προβλιματιζομαι πολυ για το πως θα πηγαινουμε προνηπια του χρονου . Την δασκαλα τη θεωρω γενικως απαραδεκτη , εντα3ει δεν μιλανε ετσι σε καμια περιπτωση , εσυ δηλαδη εισαι η λαθος και εκεινη η καλη η τελεια , ε οχι δεν παει ετσι ιδιαιτερα χωρις να κατσει να τεκμηριωσει τη θεση της και χωρις καν να καθησει να μιλησετε .

Μας το ειχε κανει και εμας μια εργοθεραπευτρια οπου μας ειχανε πεισει ολοι οτι χρειαζοτανε το παιδι μου , (βεβαια ητανε ενας απο τους λογους που δεν ξαναπατησαμε ) , παμε μεσα και επειδη ο μικρος ηθελε να παι3ει με ολα τα παιχνιδια επειδη ενθουσαστικε απο αυτα , δεν τον αφηνε και αρχησε να κλαιει γιατι ητανε και πολυ πολυ αυστηρη , τοτε γυρναει και μου λεει "ε τον εχετε κακομαθημενο , δεν του λετε ποτε οχι " κατι τετοια πολυ με τρελαινουνε 3ερεις . Ε οχι δεν τον εχουμε κακομαθημενο το παιδι , δεν ειναι κακο να εχεις τα παιδια σου ΚΑΛΟμαθημενα .

[Hectoraki]

Κάτι τελευταίο σχετικά με το σχόλιό σου «κοιμάται μαζί μας βέβαια αλλά καλά». Εάν μπει κανείς στον κόπο να μελετήσει ψυχιατρική και ψυχολογία και δει πόσο κακό είναι αυτό που κάνουν οι γονείς να κοιμίζουν τα παιδιά στο κρεβάτι τους, νομίζω ότι δεν θα το ξανακάνει ποτέ και θα βρει ω του θαύματος τρόπους για να το διορθώσει. Ακούω βέβαια την ατάκα πάντα « ε θα πάει στο κρεβάτι του μόλις μεγαλώσει, ξέρετε πολλούς 4,5,6,8,9,10 χρονους να κοιμούνται με τους γονείς τους;;;». Το ζήτημα είναι μέχρι εκείνη τη στιγμή πόση ζημιά έχεις δημιουργήσει στην προσωπικότητα και συνήθως εάν πρόκειται για αγόρι στη σεξουαλικότητα του παιδιού σου που δε λέει τίποτα το πότε θα αρχίσει να κοιμάται στο δωμάτιό του. Ο ύπνος στο κρεβάτι του γονιού είναι η εύκολη λύση και μόνο αυτό. Εάν δεν έχετε πολύ χρόνο για διάβασμα διαβάστε μόνο το βιβλίο «Μεγαλώνοντας μέσα στην Ελληνική οικογένεια» του ΚΟΡΥΦΑΙΟΥ ψυχιάτρου ψυχαναλυτή Ματθαίου Γιωσαφάτ.

[DALIA]

Κάτι τελευταίο σχετικά με το σχόλιό σου «κοιμάται μαζί μας βέβαια αλλά καλά». Εάν μπει κανείς στον κόπο να μελετήσει ψυχιατρική και ψυχολογία και δει πόσο κακό είναι αυτό που κάνουν οι γονείς να κοιμίζουν τα παιδιά στο κρεβάτι τους, νομίζω ότι δεν θα το ξανακάνει ποτέ και θα βρει ω του θαύματος τρόπους για να το διορθώσει. Ακούω βέβαια την ατάκα πάντα « ε θα πάει στο κρεβάτι του μόλις μεγαλώσει, ξέρετε πολλούς 4,5,6,8,9,10 χρονους να κοιμούνται με τους γονείς τους;;;». Το ζήτημα είναι μέχρι εκείνη τη στιγμή πόση ζημιά έχεις δημιουργήσει στην προσωπικότητα και συνήθως εάν πρόκειται για αγόρι στη σεξουαλικότητα του παιδιού σου που δε λέει τίποτα το πότε θα αρχίσει να κοιμάται στο δωμάτιό του. Ο ύπνος στο κρεβάτι του γονιού είναι η εύκολη λύση και μόνο αυτό. Εάν δεν έχετε πολύ χρόνο για διάβασμα διαβάστε μόνο το βιβλίο «Μεγαλώνοντας μέσα στην Ελληνική οικογένεια» του ΚΟΡΥΦΑΙΟΥ ψυχιάτρου ψυχαναλυτή Ματθαίου Γιωσαφάτ.

 

Συμφωνώ μ'αυτό και εμείς εξάλλου γι'αυτό κοιμόμαστε αρκετά συχνά με τον γιο μας, εκτός του ότι μας κάνεις όλους να αισθανόμαστε όμορφα...

Υπάρχει φυσικά και επιστημονικά τεκμηριωμένη η αντίθετη άποψη...

Άβυσσος τελικά οι επιστημονικές μελέτες...

[culte]

και εδώ οι απόψεις διίστανται!!!!! χαχαχα...

[malecon]

και εδώ οι απόψεις διίστανται!!!!! χαχαχα...

 

:D:D κουβέντα να γίνεται

Για το θέμα του υπνου στο βιβλιάριο υγείας λέει ότι είναι λάθος να κοιμόμαστε μαζί με τα παιδιά μας μετά τον 6ο μήνα. Είναι το ίδιο βιβλιάριο στου οποίου τις καμπύλες ανατρέχουμε για να αποδείξουμε ότι το βάρος του παιδιου είναι μια χαρά και ο παιδιατρος τα παιρνει από τις εταιρείες

[Access]

Κάτι τελευταίο σχετικά με το σχόλιό σου «κοιμάται μαζί μας βέβαια αλλά καλά». Εάν μπει κανείς στον κόπο να μελετήσει ψυχιατρική και ψυχολογία και δει πόσο κακό είναι αυτό που κάνουν οι γονείς να κοιμίζουν τα παιδιά στο κρεβάτι τους, νομίζω ότι δεν θα το ξανακάνει ποτέ και θα βρει ω του θαύματος τρόπους για να το διορθώσει. Ακούω βέβαια την ατάκα πάντα « ε θα πάει στο κρεβάτι του μόλις μεγαλώσει, ξέρετε πολλούς 4,5,6,8,9,10 χρονους να κοιμούνται με τους γονείς τους;;;». Το ζήτημα είναι μέχρι εκείνη τη στιγμή πόση ζημιά έχεις δημιουργήσει στην προσωπικότητα και συνήθως εάν πρόκειται για αγόρι στη σεξουαλικότητα του παιδιού σου που δε λέει τίποτα το πότε θα αρχίσει να κοιμάται στο δωμάτιό του. Ο ύπνος στο κρεβάτι του γονιού είναι η εύκολη λύση και μόνο αυτό. Εάν δεν έχετε πολύ χρόνο για διάβασμα διαβάστε μόνο το βιβλίο «Μεγαλώνοντας μέσα στην Ελληνική οικογένεια» του ΚΟΡΥΦΑΙΟΥ ψυχιάτρου ψυχαναλυτή Ματθαίου Γιωσαφάτ.

 

Φυσικά και είναι η εύκολη λύση καλή μου, αλλά έχεις ρωτήσει μια μάνα που έχει 3 παιδιά δουλειά και σπίτι (να μην αναφέρω σύζυγο) αν μπορεί και έχει το κουράγιο να "μάθει" το παιδί της να κοιμάται στο δωμάτιο του στην φοβερή ηλικία των 3 ετών???? αφενός

 

Αφετέρου διαφωνώ κάθετα με την λογική: επειδή κάτι είναι καλό/ταιριάζει στην δική μου οικογένεια κάτι, θα πρέπει να είναι καλό/ταιριάζει και στην οικογένεια του γείτονα ..........το κάθε παιδί είναι διαφορετικό

 

(για την ιστορία έπαιρνα την κόρη μου στο κρεβάτι μας κατά διαστήματα όταν ξυπνούσε το βράδυ μέχρι την ηλικία των 2,5 περίπου ετών για μεγάλο χρονικό διάστημα από 15 μηνών και μέχρι 21 που αποθήλασε αυτό γινόταν σχεδόν κάθε βράδυ κάποια στιγμή γύρω στα 2,5 απλά σταμάτησε να ξυπνάει, τα γράφω αυτά γιατί δεν θέλω να θεωρηθώ "απόλυτη" να το πω "φανατική" να το πω:mrgreen:.......φυσικά και ο κάθε γονιός κάνει ότι ταιριάζει στην οικογένεια και το παιδί του) :D

[kalamaraki]

και εδώ οι απόψεις διίστανται!!!!! χαχαχα...

 

Φυσικά και είναι η εύκολη λύση καλή μου, αλλά έχεις ρωτήσει μια μάνα που έχει 3 παιδιά δουλειά και σπίτι (να μην αναφέρω σύζυγο) αν μπορεί και έχει το κουράγιο να "μάθει" το παιδί της να κοιμάται στο δωμάτιο του στην φοβερή ηλικία των 3 ετών???? αφενός

 

Αφετέρου διαφωνώ κάθετα με την λογική: επειδή κάτι είναι καλό/ταιριάζει στην δική μου οικογένεια κάτι, θα πρέπει να είναι καλό/ταιριάζει και στην οικογένεια του γείτονα ..........το κάθε παιδί είναι διαφορετικό

 

(για την ιστορία έπαιρνα την κόρη μου στο κρεβάτι μας κατά διαστήματα όταν ξυπνούσε το βράδυ μέχρι την ηλικία των 2,5 περίπου ετών για μεγάλο χρονικό διάστημα από 15 μηνών και μέχρι 21 που αποθήλασε αυτό γινόταν σχεδόν κάθε βράδυ κάποια στιγμή γύρω στα 2,5 απλά σταμάτησε να ξυπνάει, τα γράφω αυτά γιατί δεν θέλω να θεωρηθώ "απόλυτη" να το πω "φανατική" να το πω:mrgreen:.......φυσικά και ο κάθε γονιός κάνει ότι ταιριάζει στην οικογένεια και το παιδί του) :D

 

Very well said ......