Τί κάνω λάθος; Συμβουλέψτε με....

[σπουργίτι]

Αυτή τη φάση την περνούσα και εγώ με το γιο μου που πολλές φορές αρνιόταν να πάει στο σχολείο ή καθυστερούσε να ετοιμαστεί και μου έσπαγε τα νεύρα γενικά πολλές φορές! Σταμάτησε "μαχαίρι" εδώ και ένα χρόνο περίπου, από τη στιγμή που ξεκίνησε και η μικρή του αδερφή να πηγαίνει παιδικό! Αναχώρησε και η γιαγιά μας για το χωριό και έτσι τα πράγματα μπήκαν στη θέση τους! Η μαμά και ο μπαμπάς πάνε στις δουλειές τους και τα παιδάκια στο σχολείο! Θεωρώ ότι αφενός ζήλευε που η μικρή του αδερφή έμενε σπίτι αφετέρου είχαμε και σοβαρό θέμα με το φαγητό, που το λύσαμε βάζοντας φαγητό από το σπίτι. Έτσι διώξαμε το "άγχος" του "τι φαγητό έχουμε σήμερα στο σχολείο" και τη συνακόλουθη σκέψη ότι η κυρία θα τον πιέσει να φάει κάτι που δεν θέλει

[chrysaki]

Εμείς δεν έχουμε μικρότερο αδερφάκι για να ζηλεύουμε αλλά και πάλι πολλά πρωινά δε θέλουμε να πάμε σχολείο. Σε αυτές τις μέρες "άρνησης" αν δεν πιάσει κανένα κόλπο για να ετοιμαστεί ήρεμα, τον ετοιμάζω με το ζόρι. Δηλ. τον βουτάω και όσο κι αν κλωτσάει,χτυπαέι, ουρλιάζει κλπ τον ντύνω, τον παίρνω αγκαλιά και τον βάζω στο αμάξι. Πολύ κουραστικό και σωματικά και ψυχολογικά. Δεν έχω άλλη επιλογή όμως, πρέπει να πάω στη δουλειά. Αν είχα άλλη επιλογή ομολογώ πως θα λύγιζα και τις περισσότερες φορές που έχει τόσο μεγάλη αντίσταση θα τον κράταγα σπίτι.

[chrysaki]

Επίσης για το θέμα του ύπνου έχω να πω ότι για μια μάνα που έχει ταλαιπωρηθεί πολύ με τον ύπνο του παιδιού της δεν χωράνε θεωρίες "ευφυιών" επιστημόνων που να της λένε ότι δεν πρέπει να παίρνει το παιδί στο κρεβάτι τους.

Αυτές οι θεωρίες είναι εφαρμόσιμες μόνο σε οικογένειες με παιδάκια που δεν έχουν πρόβλημα στον ύπνο. Κι εγώ συμφωνούσα μέχρι που το παιδί έγινε 7,5 μηνών. Μέχρι τότε ήταν στο κρεβατάκι του στο δωμάτιό του(σύμφωνα με αυτά που λέγαν μερικά βιβλία) και ξυπνούσε μόνο μια φορά τη νύχτα για γάλα και κοιμόταν ξανά)

Όταν όμως είσαι μια μάνα που για ενάμιση χρόνο το παιδί σου ξύπναγε ανά μισάωρο όλη τη νύχτα, όταν έπρεπε να το κουνάς ή να το θηλάζεις επί μία ώρα για να ξυπνήσει στο δεκάλεπτο ύπνου και να επαναλάβεις αυτή τη διαδικασία όσες φορές χρειάζεται μέχρι να ξημερώσει, όταν το ξημέρωμα σε κάνει χαρούμενη γιατί λες επιτέλους θα τελειώσει αυτό το μαρτύριο, όταν δεν τολμούσε κανείς στο σπίτι ούτε να μιλήσει, ούτε να βήξει, ούτε να πάει στην τουαλέτα μόλις αποκοιμιόταν το παιδί, όταν βιώνεις την απόλυτη κούραση και απελπισία τότε αυτές οι απόλυτες "θεωρίες" των επιστημόνων σε κάνουν να υποθέτεις ότι μάλλον δεν έχουν δικά τους παιδιά. Τότε κοιτάς να βρεις έναν τρόπο να κοιμηθείς λίγο πιο φυσιολογικά. Αν αυτό που σε βοηθάει είναι να πάει ο μπαμπάς στο παιδικό κι εσύ με το μωρό στο διπλό αυτό θα κάνεις για όσο καιρό χρειαστεί να αλλάξει το πρόγραμμα του μωρού.

Συμπληρωματικά: Τώρα πλέον ο μικρός κοιμάται στο δωμάτιό του αλλά είναι πλέον 2,5+ και αν ξυπνήσει στα μισά της νύχτας κι έρθει στο κρεβάτι μας είναι καλοδεχούμενος και είμαι πανευτυχής που επιτέλους μπορώ και κοιμάμαι τις νύχτες.

Όπως καταλαβαίνεις μετά από αυτό,Hectoraki στο θέμα του σωστού ψυχολογικού χειρισμού θα διάβαζα απόψεις επιστημόνων αλλά θα προτιμούσα να μοιραστώ εμπειρίες και να βρω τις λύσεις μου με ομοιοπαθείς περισσότερο.

[no doubt]

chrysaki σαν να τα έχω γράψει εγώ και τα δύο σου ποστ...

Πώς σε καταλαβαίνω.

Πάντως νομίζω ότι συτα πρώτα παιδιά τουλάχιστον κάνουμε και κάποια λάθη.

Μετά βάζουμε...μυαλό.