Jump to content
➔ ParentsCafe.gr
 Εάν η διεύθυνση E-Mail σας δεν υπάρχει, δεν λειτουργεί, ή σας είναι άγνωστη, παρακαλούμε στείλτε μας το νέο σας E-Mail  &  το όνομα χρήστη σας στο a d m i n i s t r a t o r @parents.org.gr ! 
  • Tell a friend

    Είναι ενδιαφέρον αυτό το θέμα συζήτησης στο Parents.org.gr; Μοιράσου το με μια φίλη ή έναν φίλο!

Recommended Posts

Δημοσιεύτηκαν

Ως κοινωνική παρατήρηση πάντως, είναι γεγονός ότι στην εποχή που διανύουμε ο "κανόνας" πάνω-κάτω είναι η σχετικά χαμηλή συμμετοχή των παππούδων-γιαγιάδων, σε σχέση με το παρελθόν τουλάχιστον και πάντως στην Αθήνα που έχω εγώ εικόνα. Όταν λέω χαμηλή (δεν το λέω με αρνητική έννοια), εννοώ ότι κατά κανόνα τα παιδιά τα κρατάνε νταντάδες ή πάνε σταθμό και οι παππούδες-γιαγιάδες βοηθούν επικουρικά, π.χ. να τα παραλάβουν από το σχολείο ή να τα κρατήσουν σε ώρα ανάγκης ή μια στο τόσο για μια εκδρομή. Αυτή είναι δική μου αίσθηση, για αυτό και είπα νωρίτερα στην Ανεμώνη ότι η κατάσταση με τους γονείς της είναι πάνω-κάτω αυτό που είναι συνηθισμένο.

 

Τα δύο άκρα, δηλαδή από την μία παππούδες (ή και γονείς) που αρνούνται την οποιαδήποτε συμμετοχή και από την άλλη παππούδες που υποκαθιστούν τους γονείς αναλαμβάνοντας τα εγγόνια για το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας δεν απαντώνται πολύ συχνά και, στις περιπτώσεις τουλάχιστον που έχω δει εγώ, συνοδεύονται πολύ συχνά (και οι δύο συνθήκες) από προβληματικές σχέσεις παππούδων-γονέων. Εξαιρούνται βεβαίως περιπτώσεις παππούδων-γιαγιάδων που δεν μπορούν αντικειμενικά να συμμετέχουν λόγω απόστασης ή λόγω προβλημάτων υγείας.


Διαφημίσεις


  • Απαντήσεις 333
  • Πρώτη δημ/ση
  • Τελευταία Απάντηση

Περισσότερες δημοσιεύσεις

Περισσότερες δημοσιεύσεις

Δημοσιεύτηκαν
Just now, kotsifikos said:

Σίγουρα το να περιμένουμε από τους γονείς μας καθημερινά να μας βοηθούν με το παιδί κατά την προσωπική μου άποψη είναι υπερβολή, άλλο να συμβεί κάτι και για ένα διάστημα να χρειαστείς την βοήθεια τους, και άλλο να περιμένεις να είναι εκεί μέχρι το παιδί να μεγαλώσει.

Εμείς παρόλο που είχαμε αποφασίσει να πάει το παιδί σε βρεφικό (είμαστε πολυ παράξενοι εγώ και ο άντρας μου και κυριολεκτικά δεν θέλαμε κανέναν παππού και γιαγιά να ανακατευτεί στο μεγάλωμα του παιδιού) οι γονείς μας είχαν φροντίσει να μας ξεκαθαρίσουν πως δεν μπορούν να αναλάβουν το μεγάλωμα του παιδιού, πράγμα που εμένα μου φάνηκε απόλυτο φυσιολογικό, από την άλλη όμως όταν χρειάστηκε το παιδί να μείνει εκτός βρεφικού 2-3 μήνες με βοήθησαν και τον κράτησαν, βέβαια ήξεραν πως ήταν πολύ σοβαρός λόγος (ιατρικός) και ήξεραν πως θα είναι για λίγο. Για μένα αυτό είναι οι γονείς μας, να μας βοηθούν στην ανάγκη, όταν δεν υπάρχει άλλη λύση, αλλά να γίνει με τρόπο που πραγματικά μας βοηθάει .

Είναι ωραίο να έχουν λαχτάρα για το εγγόνι τους, όμως όσο λιγότερο τους κουράζουμε τόσο μεγαλύτερη θα είναι η λαχτάρα τους.

Στον κύκλο μου τα έχω δει όλα, από το να έχει μία μητέρα βοήθεια από μαμά και πεθερά (καθημερινή φροντίδα των παιδιών) και να την ενοχλεί που δεν της κρατούν τα παιδιά ένα σκ να φύγει, που δεν της κάνουν ένα σίδερο .Μέχρι γονείς που αδιαφορούν παντελώς για τα παιδιά και τα εγγόνια και τους βλέπουν μία φορά τους δύο μήνες ενώ μένουν στην ίδια πόλη.

Καμία πλευρά θα είναι ποτέ ευχαριστημένη απόλυτα αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Ο καθένας προσφέρει αυτό που μπορεί και θέλει, από εκεί και έπειτα δεν έχει σημασία άν ήταν αρκετό ή όχι αφού αυτή η προσφορά υπάρχει, αυτό που συνήθως ισχύει είναι πως όσο περισσότερη βοήθεια προσφέρεται τόσο μεγαλύτερα παράπονα υπάρχουν από την άλλη πλευρά.

Διαφωνώ στα περισσότερα. Να θυμίσω επίσης ότι από παλιά , που οι παππούδες έμεναν με τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους, τα εγγόνια μεγάλωναν με τους παππούδες, διότι οι γονείς είχαν τις δουλειές τους, τις δουλειές του σπιτιού κτλ. Τα προσκολλημένα πάνω στη μαμά παιδιά , σκουλαρίκι πάνω τους , που τα  μεγαλώνουν ως "my precious", είναι η "μοντέρνα" εκδοχή της μητρότητας. Προσωπικά κάθε άλλο παρά υγιές το θεωρώ, και σίγουρα όχι προς όφελος του παιδιού. Της μητέρας ίσως η οποία εκείνη ξέρει τι ανάγκες προσπαθεί να καλύψει. Αυτή είναι όμως άλλη συζήτηση. Θεωρώ ωφέλιμο για όλη την οικογένεια να εμπλέκονται όλοι ενεργά στο μεγάλωμα του παιδιού. Για το παιδί σίγουρα, γιατί από όλους έχει κάτι να πάρει, συν την αγάπη που εισπράττει. Για τους γονείς, γιατί τους βοηθάει να συντηρούν και τις υπόλοιπες ιδιότητες τους πάρα από αυτή των γονιών και φυσικά για τους παππούδες, διότι η ενασχόληση με τα εγγόνια, τους κάνει να αισθάνονται χρήσιμοι όταν πια δεν έχουν ενεργό ρόλο στην κοινωνία και τους κρατάει σε εγρήγορση, το οποίο σημαίνει λιγότερη κατάθλιψη, άνια κτλ. Επίσης συμφωνώ ότι δεχόμαστε ότι και αν μας προσφέρουν, διότι δεν μπορείς να τους αναγκάσεις, αλλά διαφωνώ ότι πρέπει να είμαστε εντάξει με αυτό μέσα μας. Οι γονείς μας δεν είναι στο απυρόβλητο. Κρίνονται συνεχώς, όπως θα κριθούμε και εμείς από τα παιδιά μας. Δεν μας έκαναν χάρη που μας έκαναν και μας μεγάλωσαν. Προσωπικά τους ευχαριστώ και τους θαυμάζω για κάποια πράγματα, για άλλα όμως καθόλου. Η μαμά μου, μένει 12 λεπτά με το αμάξι από μας , δεν έχει καμία απολύτως υποχρέωση και μπορεί (τον πρώτο χρόνο κυρίως), να έκανε και 10 μέρες να έρθει να τον δεί. Το ωραίο είναι που την άκουσα τότε σε κάποια φάση να λέει, εγώ για τα εγγόνια μου ζω, αυτά είναι η ζωή μου. Φυσικά της ζήτησα να μην τα λέει αυτά, όταν είμαι μπροστά τουλάχιστον. Θέλω να πώ ότι δεχόμαστε μεν ότι μπορεί να είναι εγωιστές , ή ότι μπορεί να μην  τρελαίνονται κιόλας για τα παιδιά μας, ή ότι μπορεί να τους κουράζει να αναλάβουν κάποιες ώρες το εγγόνι τους, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μας απογοητεύουν.

Δημοσιεύτηκαν
Just now, Έσπερος είπε:

Η βοήθεια επίσης είναι κ στο μέτρο που μπορεί ο κάθενας. Πολλές γιαγιάδες δεν έχουν τη σωματική αντοχή να προσεχουν τα εγγονια ή δεν τους εμπιστεύονται κ τα παιδια τους, αλλα μαγειρεύουν πχ κ απαλλάσσουν την οικογενεια απο αυτη. την εγνοια για καποιες μερες. δεν ειναι κατι που σου αφηνει προσωπικο χρονο κ την ανεση να βγεις, ομως σε απαλλάσσει απο ενα αγχος. Οσοι γνωριζω οτι δεχονται τετοια βοηθεια, ειναι ευγνώμονες κ με το παραπανω. 

 

Διαφωνώ!!! Για εμένα πχ αυτό δεν θα ήταν βοηθεια, καθώς το μεγειρεμα, τα ψώνια κλπ με ξεκουράζουν... Νομίζω πως όταν θέλουμε να "καμαρώνουμε" πώς βοηθάμε τον οποιοδήποτε, του προσφέρουμε αυτό που εκείνος έχει ανάγκη και όχι αυτό που εμείς θέλουμε. Διαφορετικα δεν λέγεται βοήθεια, αλλά δώρο.

Δημοσιεύτηκαν
Just now, Yovanna είπε:

Διαφωνώ στα περισσότερα. Να θυμίσω επίσης ότι από παλιά , που οι παππούδες έμεναν με τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους, τα εγγόνια μεγάλωναν με τους παππούδες, διότι οι γονείς είχαν τις δουλειές τους, τις δουλειές του σπιτιού κτλ. Τα προσκολλημένα πάνω στη μαμά παιδιά , σκουλαρίκι πάνω τους , που τα  μεγαλώνουν ως "my precious", είναι η "μοντέρνα" εκδοχή της μητρότητας. Προσωπικά κάθε άλλο παρά υγιές το θεωρώ, και σίγουρα όχι προς όφελος του παιδιού. Της μητέρας ίσως η οποία εκείνη ξέρει τι ανάγκες προσπαθεί να καλύψει. Αυτή είναι όμως άλλη συζήτηση. Θεωρώ ωφέλιμο για όλη την οικογένεια να εμπλέκονται όλοι ενεργά στο μεγάλωμα του παιδιού. Για το παιδί σίγουρα, γιατί από όλους έχει κάτι να πάρει, συν την αγάπη που εισπράττει. Για τους γονείς, γιατί τους βοηθάει να συντηρούν και τις υπόλοιπες ιδιότητες τους πάρα από αυτή των γονιών και φυσικά για τους παππούδες, διότι η ενασχόληση με τα εγγόνια, τους κάνει να αισθάνονται χρήσιμοι όταν πια δεν έχουν ενεργό ρόλο στην κοινωνία και τους κρατάει σε εγρήγορση, το οποίο σημαίνει λιγότερη κατάθλιψη, άνια κτλ. Επίσης συμφωνώ ότι δεχόμαστε ότι και αν μας προσφέρουν, διότι δεν μπορείς να τους αναγκάσεις, αλλά διαφωνώ ότι πρέπει να είμαστε εντάξει με αυτό μέσα μας. Οι γονείς μας δεν είναι στο απυρόβλητο. Κρίνονται συνεχώς, όπως θα κριθούμε και εμείς από τα παιδιά μας. Δεν μας έκαναν χάρη που μας έκαναν και μας μεγάλωσαν. Προσωπικά τους ευχαριστώ και τους θαυμάζω για κάποια πράγματα, για άλλα όμως καθόλου. Η μαμά μου, μένει 12 λεπτά με το αμάξι από μας , δεν έχει καμία απολύτως υποχρέωση και μπορεί (τον πρώτο χρόνο κυρίως), να έκανε και 10 μέρες να έρθει να τον δεί. Το ωραίο είναι που την άκουσα τότε σε κάποια φάση να λέει, εγώ για τα εγγόνια μου ζω, αυτά είναι η ζωή μου. Φυσικά της ζήτησα να μην τα λέει αυτά, όταν είμαι μπροστά τουλάχιστον. Θέλω να πώ ότι δεχόμαστε μεν ότι μπορεί να είναι εγωιστές , ή ότι μπορεί να μην  τρελαίνονται κιόλας για τα παιδιά μας, ή ότι μπορεί να τους κουράζει να αναλάβουν κάποιες ώρες το εγγόνι τους, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μας απογοητεύουν.

 

Προφανώς ο καθένας ξέρει τις λεπτομέρειες της σχέσης με τους γονείς του και μπορεί να διακρίνει ή να συναισθανθεί την προθυμία, την απροθυμία, την αδιαφορία, το ενδιαφέρον κλπ.

 

Προς τα έξω, η εικόνα μπορεί να φαίνεται η ίδια σε ανόμοιες περιπτώσεις. Ούτε εμένα εμπλέκονται ενεργά οι γιαγιάδες στο μεγάλωμα των παιδιών, αλλά βοηθούν επικουρικά όποτε υπάρχει ανάγκη, εικάζω ότι έτσι συμβαίνει και στην δική σου περίπτωση, όπως και σε αρκετές οικογένειες. Δεν νιώθω όμως απογοήτευση, γιατί δεν αισθάνομαι ότι αδιαφορούν, εκτιμώ την βοήθεια που μου δίνουν την οποία κρίνω απολύτως συμβατή με τον ρόλο τους. Άλλοι άνθρωποι (όπως εσύ ενδεχομένως), μπορεί με την ίδια ακριβώς συμμετοχή των γιαγιάδων, να αισθάνεσαι αδιαφορία εκ μέρους τους, γιατί ξέρεις τον χαρακτήρα τους, γιατί εισπράττεις άλλα vibes κλπ.

Δημοσιεύτηκαν
7 ώρες πρίν, Sunshine8 είπε:

Εδώ σκέφτομαι κουράζομαι εγώ με το παιδί πολλές φορές, με το παιδί μου το ίδιο, σε σημείο οι αντοχές μου να φτάνουν στα όρια τους, ένας άνθρωπος που είναι κάποιας ηλικίας και δεν πρόκειται καν για το δικό του παιδί αλλά για το εγγόνι του δεν έχει ακόμα περισσότερο το δικαίωμα να νιώθει έτσι;; 

 

Όπως το βλέπω εγώ, από τη στιγμή που κάποιος έχει περάσει αυτό το στάδιο και ξέρει πόσο δύσκολο είναι, το αυτονόητο είναι να σου προσφέρει τη δυνατότητα να περάσει αυτή η φάση όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα... Αυτό είναι αγάπη. Αγάπη δεν είναι να πει "αααα εγώ τα πέρασα και επιβίωσα, σειρά σου τώρα".

9 ώρες πρίν, kotsifikos είπε:

 

Ανεμόνη από τα λίγα που πράλαβα και διάβασα δεν κατάλαβα αν σε δυσαρεστεί το ότι δεν έχεις βοήθεια σε κάποια πρακτικά θέματα ή το ότι ο μπαμπάς σου δεν έχει ανάγκη να δεθεί με το παιδί σου, το δεύτερο θα πλήγωνε και εμένα.

 

 

Μια χαρά δεμένος είναι και μαζί της θα παίξει και τα πάντα. Αυτό που θα ήθελε είναι να συμμετέχουν λίγο παραπάνω από το "παιχνίδι". Γιατί δεν αντιλέγω, για το εγγόνι, είναι σημαντικό να παίζει με τους παππούδες και να έχει εικόνες από αυτούς να το συντροφεύουν στο μέλλον... Αλλά για εμένα, σαν Ανεμώνη, θα με εξυπηρετούσε να περάσει λίγο πιο "εύκολα" η φάση αυτή με ένα μικρό τερατακι στο σπίτι!!! Δε θεωρώ άλλωστε πως η μητρότητα είναι διαγωνισμός τύπου "ποιος επιβίωσε κι μεγάλωσε τα παιδιά του στις πιο δύσκολες συνθήκες"... Φάση είναι, στην οποία χορταινουμε τα παιδιά μας, τα ζούμε κλπ κλπ κλπ, αλλά δεν είναι κακό να έχουμε ευκολίες μια στο τόσο


Διαφημίσεις

Δημοσιεύτηκαν
Just now, Yovanna said:

 Θεωρώ ωφέλιμο για όλη την οικογένεια να εμπλέκονται όλοι ενεργά στο μεγάλωμα του παιδιού. Για το παιδί σίγουρα, γιατί από όλους έχει κάτι να πάρει, συν την αγάπη που εισπράττει. Για τους γονείς, γιατί τους βοηθάει να συντηρούν και τις υπόλοιπες ιδιότητες τους πάρα από αυτή των γονιών και φυσικά για τους παππούδες, διότι η ενασχόληση με τα εγγόνια, τους κάνει να αισθάνονται χρήσιμοι όταν πια δεν έχουν ενεργό ρόλο στην κοινωνία και τους κρατάει σε εγρήγορση, το οποίο σημαίνει λιγότερη κατάθλιψη, άνια κτλ. Επίσης συμφωνώ ότι δεχόμαστε ότι και αν μας προσφέρουν, διότι δεν μπορείς να τους αναγκάσεις, αλλά διαφωνώ ότι πρέπει να είμαστε εντάξει με αυτό μέσα μας. Οι γονείς μας δεν είναι στο απυρόβλητο. Κρίνονται συνεχώς, όπως θα κριθούμε και εμείς από τα παιδιά μας. Δεν μας έκαναν χάρη που μας έκαναν και μας μεγάλωσαν. Προσωπικά τους ευχαριστώ και τους θαυμάζω για κάποια πράγματα, για άλλα όμως καθόλου. Η μαμά μου, μένει 12 λεπτά με το αμάξι από μας , δεν έχει καμία απολύτως υποχρέωση και μπορεί (τον πρώτο χρόνο κυρίως), να έκανε και 10 μέρες να έρθει να τον δεί. Το ωραίο είναι που την άκουσα τότε σε κάποια φάση να λέει, εγώ για τα εγγόνια μου ζω, αυτά είναι η ζωή μου. Φυσικά της ζήτησα να μην τα λέει αυτά, όταν είμαι μπροστά τουλάχιστον. Θέλω να πώ ότι δεχόμαστε μεν ότι μπορεί να είναι εγωιστές , ή ότι μπορεί να μην  τρελαίνονται κιόλας για τα παιδιά μας, ή ότι μπορεί να τους κουράζει να αναλάβουν κάποιες ώρες το εγγόνι τους, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μας απογοητεύουν.

Καταλαβαίνω ακριβώς τι εννοείς, όμως δεν νομίζω πως επισκέπτεται κάποιος τους γονείς του μόνο όταν θέλει να αφήσει το παιδί εκεί ή τέλος πάντων όποτε χρειάζεται βοήθεια. Εγώ θα πάω στους γονείς μου μία φορά την εβδομάδα γιατί θέλω να τους δώ και για να δουν και εκείνοι το εγγόνι τους, και έτσι μπορεί να δημιουργηθεί δέσιμο και αποκτούν αναμνήσεις, δεν χρειάζεται απαραίτητα να λείπω από το πλάνο για να γίνει . Φυσικά και θεωρώ πολύ σημαντικό εμείς οι γονείς να διατηρούμε και τις άλλες μας ιδιότητες, κάτι το οποίο εγώ το έχω πολυ ανάγκη, κρατάω τον κύκλο μου, και για αυτό είπα και παραπάνω μία στο τόσο θα τον αφήσω στους γονείς μου να βγω έξω. Στο απυρόβλητο σίγουρα δεν τους έχουμε , και φυσικά υπάρχουν συμπεριφορές που μας απογοητεύουν , αυτό δεν σημαίνει όμως πρέπει οι ίδιοι πάντα να προσπαθούν να μην μας απογοητεύουν όταν οι απαιτήσεις-προσδοκίες μας ξεπερνούν αυτά που μπορούν-θέλουν να δώσουν. Να σου μιλήσω για εμένα προσωπικά, η μαμά μου τον τελευταίο χρόνο δεν δουλεύει, πέρυσι έφυγε και έκανε διακοπές από τον Μάρτιο μέχρι τον Νοέμβριο, ιδανικά θα ήθελα να είχε έρθει δέκα ημέρες τον Αύγουστο , ήθελα βοήθεια με το παιδί που το σχολείο έκλεισε έτσι ώστε να μου λύσει τα χέρια, δεν θα της το ζητούσα ποτέ όμως αν το έκανε θα το εκτιμούσα, με απογοήτευσε που δεν το έκανε ? ναι! φυσικά!ήταν όμως υποχρεωμένη?? όχι καθόλου!Στο δικό της μυαλο ήταν υπερβολή να έρθει Αθήνα δέκα ημέρες για να με βοηθήσει, στο δικό μου όταν κάνεις διακοπές τόσους μήνες δεν πειράζει να θυσιάσεις αυτές τις ημέρες όταν το παιδί σου χρειάζεται κάτι.

 

Δημοσιεύτηκαν
Just now, anemoni1989 είπε:

Όπως το βλέπω εγώ, από τη στιγμή που κάποιος έχει περάσει αυτό το στάδιο και ξέρει πόσο δύσκολο είναι, το αυτονόητο είναι να σου προσφέρει τη δυνατότητα να περάσει αυτή η φάση όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα... Αυτό είναι αγάπη. Αγάπη δεν είναι να πει "αααα εγώ τα πέρασα και επιβίωσα, σειρά σου τώρα".

 

Δεν διαφωνώ σε αυτό, καθόλου μάλιστα. Αλλά το επώδυνο και το ανώδυνο διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο και πρέπει να ληφθούν υπ'όψιν και οι αντοχές του καθενός.

Δημοσιεύτηκαν
Just now, Έσπερος είπε:

ομιζω οτι η ανεμώνη εχει πεσει στην παγιδα οτι αφου η οικογενεια της ειναι κοντα κ υγιείς , θα ειναι εξισου υπευθυνη για το παιδι. οχι με την εννοια να το παρατάει, απλως οτι δεν θα χρειαστει σαν ζευγαρι να προβληματιστούν για θέματα που απασχολουν αλλους. δλδ παίρνει ως δεδομένη μια ιδεατή κατάσταση όπου ουσιαστικα δεν μπαίνεις ποτε στη διαφικασια να σκεφτεις οτι θα εχεις καποια δυσκολια λογω του παιδιου, γιατι ξερεις οτι καποιοςα είναι διαθεσιμος. 

Διαφωνώ. Το ότι θέλω λίγο παραπάνω χρόνο για εμένα δεδομένου ότι είναι κάτι που αντικειμενικά μπορεί να προσφερθεί, δε σημαίνει ότι μοιράζομαι τις ευθύνες. Εγώ θα ξενυχτήσω όταν το παιδί μου είναι άρρωστο, εγώ θα το πάω στο γιατρό, εγώ θα κάνω οικονομίες για να του προσφέρω στο μέλλον ότι χρειάζεται. Δεν θεωρώ πως αυτό είναι μοίρασμα ευθυνών. Αυτό που λες εσύ θεωρώ πως είναι το να πάρω την απόφαση να κάνω παιδί, υπολογίζοντας πως άλλος θα μου το κρατάει όταν λείπω στη δουλειά, άλλος θα το παίρνει από το σχολείο, άλλος θα του μαγειρεύει, άλλος θα το πάει όπου χρειαστεί και εγώ θα είμαι εκεί για τα υπόλοιπα. Δε νομίζω πως το να θέλω 1-2 σ/κ το μήνα ή έστω κάποιες περισσότερες ώρες για τον εαυτό μου είναι κακό. 

Όσον αφορά το σκέλος ότι θεωρουσα πως δεν θα προβληματιστω για πράγματα που προβληματίζουν άλλους, ναι εννοείται το θεωρούσα δεδομένο. Δηλαδή, τι, θα έχω τους δικούς μου έναν όροφο πάνω από το κεφάλι μου και θα προβληματιστω για το που θα αφήσω το παιδί όταν είναι αρρωστο και εγώ δουλεύω??? Ή αν γίνει κάτι στο σχολείο και εγώ λείπω??? Προφανώς και θεωρώ ότι είναι υποχρέωση τους να συνεισφέρουν σε κάτι έκτακτο γιατί για αυτό είναι η οικογένεια. Όπως εγώ θα τρέξω και έχω τρέξει/ξενυχτήσει/κινήσει κύτους και δεμένους όταν χρειαστηκε, την ίδια απαίτηση έχω από αυτούς όταν τους χρειαστώ. Για αυτό και απογοητεύτηκα όταν στο σκηνικό με τον παιδικό ο πατέρας μου είπε ότι δεν αντέχει, του απάντησα κατάλληλα και του είπα πως είναι κάτι που με πλήγωσε βαθύτατα, θεωρώ πως δεν είχε καμία απολύτως δικαιολογία και είναι κάτι που δεν θα συγχωρήσω ποτέ. Μπορεί κάποιοι να είναι υπεράνω, να θεωρούν ότι οι υποχρεώσεις λήγουν μόλις ενηλικιωθουν τα παιδιά ή πάρουν πτυχίο. Εγώ θεωρώ πως, ναι, στο σπίτι του ο καθένας είναι μόνος και παίρνει ο ίδιος αποφάσεις και δεν πρέπει κανείς να επεμβαίνει, αλλά προς Θεού, όταν τον άλλο τον αγαπάμε δε γίνεται να βλέπουμε πως το να τον ξελαφρωσουμε από κάποιες ευθύνες ή βάρη είναι θέμα υποχρέωσης. Είναι αγάπη.

Δημοσιεύτηκαν
Just now, kotsifikos said:

Καταλαβαίνω ακριβώς τι εννοείς, όμως δεν νομίζω πως επισκέπτεται κάποιος τους γονείς του μόνο όταν θέλει να αφήσει το παιδί εκεί ή τέλος πάντων όποτε χρειάζεται βοήθεια. Εγώ θα πάω στους γονείς μου μία φορά την εβδομάδα γιατί θέλω να τους δώ και για να δουν και εκείνοι το εγγόνι τους, και έτσι μπορεί να δημιουργηθεί δέσιμο και αποκτούν αναμνήσεις, δεν χρειάζεται απαραίτητα να λείπω από το πλάνο για να γίνει . Φυσικά και θεωρώ πολύ σημαντικό εμείς οι γονείς να διατηρούμε και τις άλλες μας ιδιότητες, κάτι το οποίο εγώ το έχω πολυ ανάγκη, κρατάω τον κύκλο μου, και για αυτό είπα και παραπάνω μία στο τόσο θα τον αφήσω στους γονείς μου να βγω έξω. Στο απυρόβλητο σίγουρα δεν τους έχουμε , και φυσικά υπάρχουν συμπεριφορές που μας απογοητεύουν , αυτό δεν σημαίνει όμως πρέπει οι ίδιοι πάντα να προσπαθούν να μην μας απογοητεύουν όταν οι απαιτήσεις-προσδοκίες μας ξεπερνούν αυτά που μπορούν-θέλουν να δώσουν. Να σου μιλήσω για εμένα προσωπικά, η μαμά μου τον τελευταίο χρόνο δεν δουλεύει, πέρυσι έφυγε και έκανε διακοπές από τον Μάρτιο μέχρι τον Νοέμβριο, ιδανικά θα ήθελα να είχε έρθει δέκα ημέρες τον Αύγουστο , ήθελα βοήθεια με το παιδί που το σχολείο έκλεισε έτσι ώστε να μου λύσει τα χέρια, δεν θα της το ζητούσα ποτέ όμως αν το έκανε θα το εκτιμούσα, με απογοήτευσε που δεν το έκανε ? ναι! φυσικά!ήταν όμως υποχρεωμένη?? όχι καθόλου!Στο δικό της μυαλο ήταν υπερβολή να έρθει Αθήνα δέκα ημέρες για να με βοηθήσει, στο δικό μου όταν κάνεις διακοπές τόσους μήνες δεν πειράζει να θυσιάσεις αυτές τις ημέρες όταν το παιδί σου χρειάζεται κάτι.

 

Ναι, φυσικά, εννοείται ότι δεν την βλέπεις μόνο για να της το αφήσεις. Και εμείς πηγαίνουμε πολύ συχνά βολτίτσα στις γιαγιάδες όλοι μαζί. Αρέσει πολύ και στο παιδί να πηγαίνει. Και μας οι γιαγιάδες μας φεύγουν από νωρίς το καλοκαίρι. Η μαμά μου δικαιολογημένα γιατί νοικιάζει airbnb, η πεθερά μου πάλι. φεύγει από Ιούνιο στο χωριό, και όταν την ρωτάμε πότε θα φύγει, λέει, όταν θα της δώσουμε το ελευθέρας.. Φυσικά  εγώ δεν κρατιέμαι και της είπα πέρσι, φύγετε και σήμερα αν θέλετε. Να σας κρατήσουμε εμείς εδώ, γιατί? Για το ένα Σάββατο που έρχεστε πού και πού πάμε για ένα φαί έξω? Δεν υπάρχει , λόγος. Πάντως για να είμαι δίκαιη, τον τελευταίο χρόνο, είναι πολύ περισσότερο παρούσες , άσχετα αν θα μπορούσαν και θα ήθελα περισσότερο. 

Δημοσιεύτηκαν
Just now, kotsifikos είπε:

Καταλαβαίνω ακριβώς τι εννοείς, όμως δεν νομίζω πως επισκέπτεται κάποιος τους γονείς του μόνο όταν θέλει να αφήσει το παιδί εκεί ή τέλος πάντων όποτε χρειάζεται βοήθεια. Εγώ θα πάω στους γονείς μου μία φορά την εβδομάδα γιατί θέλω να τους δώ και για να δουν και εκείνοι το εγγόνι τους, και έτσι μπορεί να δημιουργηθεί δέσιμο και αποκτούν αναμνήσεις, δεν χρειάζεται απαραίτητα να λείπω από το πλάνο για να γίνει . Φυσικά και θεωρώ πολύ σημαντικό εμείς οι γονείς να διατηρούμε και τις άλλες μας ιδιότητες, κάτι το οποίο εγώ το έχω πολυ ανάγκη, κρατάω τον κύκλο μου, και για αυτό είπα και παραπάνω μία στο τόσο θα τον αφήσω στους γονείς μου να βγω έξω. Στο απυρόβλητο σίγουρα δεν τους έχουμε , και φυσικά υπάρχουν συμπεριφορές που μας απογοητεύουν , αυτό δεν σημαίνει όμως πρέπει οι ίδιοι πάντα να προσπαθούν να μην μας απογοητεύουν όταν οι απαιτήσεις-προσδοκίες μας ξεπερνούν αυτά που μπορούν-θέλουν να δώσουν. Να σου μιλήσω για εμένα προσωπικά, η μαμά μου τον τελευταίο χρόνο δεν δουλεύει, πέρυσι έφυγε και έκανε διακοπές από τον Μάρτιο μέχρι τον Νοέμβριο, ιδανικά θα ήθελα να είχε έρθει δέκα ημέρες τον Αύγουστο , ήθελα βοήθεια με το παιδί που το σχολείο έκλεισε έτσι ώστε να μου λύσει τα χέρια, δεν θα της το ζητούσα ποτέ όμως αν το έκανε θα το εκτιμούσα, με απογοήτευσε που δεν το έκανε ? ναι! φυσικά!ήταν όμως υποχρεωμένη?? όχι καθόλου!Στο δικό της μυαλο ήταν υπερβολή να έρθει Αθήνα δέκα ημέρες για να με βοηθήσει, στο δικό μου όταν κάνεις διακοπές τόσους μήνες δεν πειράζει να θυσιάσεις αυτές τις ημέρες όταν το παιδί σου χρειάζεται κάτι.

 

Μα αυτό ακριβώς λέμε. Δεν λέμε πως έχει υποχρέωση κάποιος, αλλά ότι είναι απογοητευτικό να βλέπεις ότι μπορεί και να μην το κάνει!!!

Ειλικρινά, αν έγραφες τώρα ότι το θεωρούσες φυσιολογικό αυτό που έκανε η μαμά σου και δεν σε ενόχλησε καθόλου, νομιζω θα βαραγα το κεφάλι μου στον τοίχο!!! Αχαχαχαχαχχαχ


Διαφημίσεις

Δημοσιεύτηκαν
Just now, anemoni1989 said:

 Αλλά για εμένα, σαν Ανεμώνη, θα με εξυπηρετούσε να περάσει λίγο πιο "εύκολα" η φάση αυτή με ένα μικρό τερατακι στο σπίτι!!!

Δεν θέλω να σε απογοητεύσω αλλά αν θυμάμαι καλά η κόρη σου είναι 18 μηνών σωστά?? Δεν έχεις δει τίποτα ακόμα!!

χαχαχα μη με παρεξηγήσεις χαριτολογώντας το λέω αλλά με μεγάλη ειλικρίνεια τα δύσκολα ξεκινούν αργότερα!

Just now, Deena said:

 

Δεν διαφωνώ σε αυτό, καθόλου μάλιστα. Αλλά το επώδυνο και το ανώδυνο διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο και πρέπει να ληφθούν υπ'όψιν και οι αντοχές του καθενός.

Συμφωνώ απόλυτα σε αυτό, πράγματι ο κάθε ένας αντέχει διαφορετικά πράγματα.

Just now, anemoni1989 said:

 

Ειλικρινά, αν έγραφες τώρα ότι το θεωρούσες φυσιολογικό αυτό που έκανε η μαμά σου και δεν σε ενόχλησε καθόλου, νομιζω θα βαραγα το κεφάλι μου στον τοίχο!!! Αχαχαχαχαχχαχ

Εγώ προσωπικά θα το έκανα για το παιδί μου χωρίς να μου το ζητήσει καν, για την μαμά μου όμως αυτό δεν υπήρξε καν στο μυαλό της.

Φυσικά και θα ήθελα να μην τραβάω κάθε χρόνο το ίδιο άγχος που όλοι λείπουν , όταν η μοναδική πρόταση που υπάρχει στο τραπέζι είναι να τον πάρουν στο χωριό μαζί τους (πράγμα το οποίο δεν έχω σκοπό να κάνω, δεν μπορώ να λείπει το παιδί μου τόσο καιρό), από την άλλη όμως σκέφτομαι πως εγώ μπορώ 11 μήνες τον χρόνο όποτε θελήσω να βγω να πιω το ποτό μου, αν αρρωστήσει και δεν μπορώ να λείψω από την δουλειά μου πάλι έχω λύση, ενώ υπάρχουν άνθρωποι που αυτό που εγώ βιώνω λίγες μέρες τον χρόνο το βιώνουν 365 ημέρες τον χρόνο, για αυτό και πρώτο μου ποστ λέω πως είμαι εντάξει με αυτά που έχω.

 

Δημοσιεύτηκαν
Just now, Yovanna είπε:

Ναι, φυσικά, εννοείται ότι δεν την βλέπεις μόνο για να της το αφήσεις. Και εμείς πηγαίνουμε πολύ συχνά βολτίτσα στις γιαγιάδες όλοι μαζί. Αρέσει πολύ και στο παιδί να πηγαίνει. Και μας οι γιαγιάδες μας φεύγουν από νωρίς το καλοκαίρι. Η μαμά μου δικαιολογημένα γιατί νοικιάζει airbnb, η πεθερά μου πάλι. φεύγει από Ιούνιο στο χωριό, και όταν την ρωτάμε πότε θα φύγει, λέει, όταν θα της δώσουμε το ελευθέρας.. Φυσικά  εγώ δεν κρατιέμαι και της είπα πέρσι, φύγετε και σήμερα αν θέλετε. Να σας κρατήσουμε εμείς εδώ, γιατί? Για το ένα Σάββατο που έρχεστε πού και πού πάμε για ένα φαί έξω? Δεν υπάρχει , λόγος. Πάντως για να είμαι δίκαιη, τον τελευταίο χρόνο, είναι πολύ περισσότερο παρούσες , άσχετα αν θα μπορούσαν και θα ήθελα περισσότερο. 

Αυτό πάλι??? Το έχω ακούσει και από φίλες της μαμάς μου να το λένε για τα παιδιά τους!!! Σε μία μάλιστα δεν άντεξα και της απάντησα εγώ, γιατί μου την είχε δώσει στα νευρα!!! 

Just now, kotsifikos είπε:

 , όταν η μοναδική πρόταση που υπάρχει στο τραπέζι είναι να τον πάρουν στο χωριό μαζί τους (πράγμα το οποίο δεν έχω σκοπό να κάνω, δεν μπορώ να λείπει το παιδί μου τόσο καιρό), 

Για εμένα πχ αυτό δεν είναι τόσο τραγικο. Άνετα θα την στέλνω στο χωριό και θα πηγαίνω να τη βλέπω στα ρεπό μου

Δημοσιεύτηκαν
Just now, anemoni1989 said:

 

Για εμένα πχ αυτό δεν είναι τόσο τραγικο. Άνετα θα την στέλνω στο χωριό και θα πηγαίνω να τη βλέπω στα ρεπό μου

Όχι αυτό είναι που εγώ δεν θέλω ακόμα να το κάνω, νομίζω πως είναι ακόμα μικρός και κυρίως είναι σε επικίνδυνη ηλικία, οπότε αν το κάνω θα είναι αρκετά αργότερα. Γενικά δεν μπορώ μακριά από τον μικρό παραπάνω από μία άντε βαριά δύο ημέρες.

Δεν κρινω κάποιον που το κάνει, τα χωριά τα καλοκαίρια (εκτός το φετινό δυστυχώς) είναι γεμάτα από παιδιά οπότε πολλοί το κάνουν, όμως εμένα μου είναι φοβερά δύσκολο.

Βέβαια για να είμαι ειλικρινής αν αποφάσιζα να τον στείλω θα τον έπαιρναν μαζί τους με χαρά (την πρώτη βδομάδα γιατί μετά θα με έπαιρναν να πάω να τον πάρω χαχαχαχαχα πλακίτσα κάνω) .

 

 

Οι γονείς μου τις περισσότερες φορές έχουν την τάση να βοηθούν με τον τρόπο που βολεύει εκείνους χωρίς αυτό απαραίτητα να σημαίνει πως βοηθάει και εμένα , για αυτό και πιο πάνω λέω πως αρκεί η βοήθεια να είναι με τον τρόπο που την χρειαζόμαστε γιατί διαφορετικά δεν ειναι βοήθεια.

Δημοσιεύτηκαν
Just now, Chrysoum said:

Αρχικά να πω ξανά εδώ οτι θα ήθελα και εγω να εχω βοηθεια τις λιγες φορες που βρισκομαι με τους γονεις μου και επικροτω οσους παππουδες το προσφερουν. Και ναι οι γονεις μας δεν ειναι στο απυροβλητο. Αλλα βρε παιδια, αυτο το συνεχες νταντεμα των ενηλικων πλεον στην Ελλαδα, στα δικα μου τουλαχιστον ματια ειναι προβληματικο. Εγω παλι ναι θεωρω οτι μου "εκαναν χαρη" (με πολλα εισαγωγικα αυτο) που με εκαναν και με μεγαλωσαν γιατι μου εδωσαν ζωη και κυριως τα εφοδια και την ελευθερια να την ζησω οπως θελω. Πληρωσαν τα φροντιστηρια μου, τις σπουδες μου, και σε δυσκολες περιοδους με στηριξαν οικονομικα. Φτανει ομως, enough is enough, δεν μπορω να τους γινω ενα ισοβιο "βαρος" (κι αυτο σε πολλα εισαγωγικα) που θα πρεπει να τρεχουν ξωπισω μου επειδη εγω αποφασισα να κανω 2 μεταπτυχιακα και να κανω οικογενεια. Σαφως και η οικογενεια θα πρεπει να αλληλουποστηριζεται και να βοηθαει σε στιγμες αναγκης, αλλα το να μεγαλωνουν το παιδι σε καθημερινη βαση ειναι στο αλλο ακρο. Καποια στιγμη τα παιδια πρεπει επιτελους να μεγαλωνουν και να παιρνουν την ζωη στα χερια τους και ναι επικουρικα αν και οι γονεις το επιθυμουν να παρεχουν βοηθεια, αλλα πρεπει να ενηλικιωθουμε. Και να σας πω και κατι ακομα, οταν σκεφτομαι οτι τα παιδια μου θα ειναι για παραδειγμα 30 και θα θεωρουν δεδομενο οτι θα πρεπει να συνεχισω να τους συμπεριφερομαι σαν να ειναι παιδια ή εφηβες με ενοχλει. Θα φροντισω να τις μεγαλωσω (εχω 2 κοριτσια) οσο καλυτερα μπορω, θα συμμετεχω στην εκπαιδευση τους και θα ηθελα να τις βοηθησω να αποκτησουν ενα σπιτι, και αν κανουν παιδια και μενουμε κοντα θα τους προσφερω να παιρνω τα παιδια απο το σχολειο πχ 2 φορες την εβδομαδα ή να το κραταω ενα ΣΚ τον μηνα, αλλα ως εκει. Μετα θεωρω δεδομενο οτι θα φυγουν απο την φωλια της μαμας να χτισουν μονες τους την δικη τους ζωη και οποτε υπαρχει αναγκη θα βοηθαω περισσοτερο. Και ειμαι σιγουρη οτι δεν θα νιωθω λιγοτερο χρησιμη, θα εχω δουλεψει (λογικα μεχρι τα 70), θα εχω προσφερει και ναι θα θελω να εχω και εγω 5-6 δραστηριοτητες που να με ευχαριστουν.  

Δεν διαφωνούμε σε κάτι. Συμφωνώ με όσα λες. Δεν εννοούσα να να με πάρουν από το χεράκι και να μου συμπεριφέρονται σαν είμαι έφηβη. Δεν ξέρω πώς το συμπέρανες αυτό. Το ίδιο πράγμα λέμε.


Διαφημίσεις

Δημοσιεύτηκαν
Just now, Chrysoum said:

Αρχικά να πω ξανά εδώ οτι θα ήθελα και εγω να εχω βοηθεια τις λιγες φορες που βρισκομαι με τους γονεις μου και επικροτω οσους παππουδες το προσφερουν. Και ναι οι γονεις μας δεν ειναι στο απυροβλητο. Αλλα βρε παιδια, αυτο το συνεχες νταντεμα των ενηλικων πλεον στην Ελλαδα, στα δικα μου τουλαχιστον ματια ειναι προβληματικο. Εγω παλι ναι θεωρω οτι μου "εκαναν χαρη" (με πολλα εισαγωγικα αυτο) που με εκαναν και με μεγαλωσαν γιατι μου εδωσαν ζωη και κυριως τα εφοδια και την ελευθερια να την ζησω οπως θελω. Πληρωσαν τα φροντιστηρια μου, τις σπουδες μου, και σε δυσκολες περιοδους με στηριξαν οικονομικα. Φτανει ομως, enough is enough, δεν μπορω να τους γινω ενα ισοβιο "βαρος" (κι αυτο σε πολλα εισαγωγικα) που θα πρεπει να τρεχουν ξωπισω μου επειδη εγω αποφασισα να κανω 2 μεταπτυχιακα και να κανω οικογενεια. Σαφως και η οικογενεια θα πρεπει να αλληλουποστηριζεται και να βοηθαει σε στιγμες αναγκης, αλλα το να μεγαλωνουν το παιδι σε καθημερινη βαση ειναι στο αλλο ακρο. Καποια στιγμη τα παιδια πρεπει επιτελους να μεγαλωνουν και να παιρνουν την ζωη στα χερια τους και ναι επικουρικα αν και οι γονεις το επιθυμουν να παρεχουν βοηθεια, αλλα πρεπει να ενηλικιωθουμε. Και να σας πω και κατι ακομα, οταν σκεφτομαι οτι τα παιδια μου θα ειναι για παραδειγμα 30 και θα θεωρουν δεδομενο οτι θα πρεπει να συνεχισω να τους συμπεριφερομαι σαν να ειναι παιδια ή εφηβες με ενοχλει. Θα φροντισω να τις μεγαλωσω (εχω 2 κοριτσια) οσο καλυτερα μπορω, θα συμμετεχω στην εκπαιδευση τους και θα ηθελα να τις βοηθησω να αποκτησουν ενα σπιτι, και αν κανουν παιδια και μενουμε κοντα θα τους προσφερω να παιρνω τα παιδια απο το σχολειο πχ 2 φορες την εβδομαδα ή να το κραταω ενα ΣΚ τον μηνα, αλλα ως εκει. Μετα θεωρω δεδομενο οτι θα φυγουν απο την φωλια της μαμας να χτισουν μονες τους την δικη τους ζωη και οποτε υπαρχει αναγκη θα βοηθαω περισσοτερο. Και ειμαι σιγουρη οτι δεν θα νιωθω λιγοτερο χρησιμη, θα εχω δουλεψει (λογικα μεχρι τα 70), θα εχω προσφερει και ναι θα θελω να εχω και εγω 5-6 δραστηριοτητες που να με ευχαριστουν.  

μου τελείωσαν τα like! οπότε like!

Δημοσιεύτηκαν
Just now, kotsifikos είπε:

Όχι αυτό είναι που εγώ δεν θέλω ακόμα να το κάνω, νομίζω πως είναι ακόμα μικρός και κυρίως είναι σε επικίνδυνη ηλικία, οπότε αν το κάνω θα είναι αρκετά αργότερα. Γενικά δεν μπορώ μακριά από τον μικρό παραπάνω από μία άντε βαριά δύο ημέρες.

Δεν κρινω κάποιον που το κάνει, τα χωριά τα καλοκαίρια (εκτός το φετινό δυστυχώς) είναι γεμάτα από παιδιά οπότε πολλοί το κάνουν, όμως εμένα μου είναι φοβερά δύσκολο.

Βέβαια για να είμαι ειλικρινής αν αποφάσιζα να τον στείλω θα τον έπαιρναν μαζί τους με χαρά (την πρώτη βδομάδα γιατί μετά θα με έπαιρναν να πάω να τον πάρω χαχαχαχαχα πλακίτσα κάνω) .

 

 

Οι γονείς μου τις περισσότερες φορές έχουν την τάση να βοηθούν με τον τρόπο που βολεύει εκείνους χωρίς αυτό απαραίτητα να σημαίνει πως βοηθάει και εμένα , για αυτό και πιο πάνω λέω πως αρκεί η βοήθεια να είναι με τον τρόπο που την χρειαζόμαστε γιατί διαφορετικά δεν ειναι βοήθεια.

Καλά και εγώ εκ του ασφαλούς μιλάω. Δεν έχει κοιμηθεί ποτέ εκτός σπιτιού, με εξαίρεση όταν έλειπα για βάρδια, αλλά αυτό δεν πιάνεται γτ ήταν για δουλειά και όχι εγώ να είμαι χαλαρή και αυτή αλλού.

Δημοσιεύτηκαν
Just now, kotsifikos said:

Όχι αυτό είναι που εγώ δεν θέλω ακόμα να το κάνω, νομίζω πως είναι ακόμα μικρός και κυρίως είναι σε επικίνδυνη ηλικία, οπότε αν το κάνω θα είναι αρκετά αργότερα. Γενικά δεν μπορώ μακριά από τον μικρό παραπάνω από μία άντε βαριά δύο ημέρες.

Δεν κρινω κάποιον που το κάνει, τα χωριά τα καλοκαίρια (εκτός το φετινό δυστυχώς) είναι γεμάτα από παιδιά οπότε πολλοί το κάνουν, όμως εμένα μου είναι φοβερά δύσκολο.

Βέβαια για να είμαι ειλικρινής αν αποφάσιζα να τον στείλω θα τον έπαιρναν μαζί τους με χαρά (την πρώτη βδομάδα γιατί μετά θα με έπαιρναν να πάω να τον πάρω χαχαχαχαχα πλακίτσα κάνω) .

 

 

Οι γονείς μου τις περισσότερες φορές έχουν την τάση να βοηθούν με τον τρόπο που βολεύει εκείνους χωρίς αυτό απαραίτητα να σημαίνει πως βοηθάει και εμένα , για αυτό και πιο πάνω λέω πως αρκεί η βοήθεια να είναι με τον τρόπο που την χρειαζόμαστε γιατί διαφορετικά δεν ειναι βοήθεια.

Κοίτα, εμένα είναι 2,5 και δεν έχει κοιμηθεί ποτε΄εκτός σπιτιού (χωρίς εμένα εννοώ.)  Δικό μου κόλλημα. Θεωρούσα πως όταν θα είναι έτοιμος , θα το καταλάβω. Το δοκιμάσαμε πριν 3-4 μήνες, να κοιμηθεί βράδυ στη μαμά μου και μου τον γύρισε άρον άρον γιατί είχε πλαντάξει στο κλάμα. Είχε σοκαριστεί τόσο πολύ που για μια βδομάδα ξυπνούσε τη νύχτα κλαίγοντας. Η μαμά μου μου είπε ότι το καθυστέρησα, γιατί με τον ανιψιό μου που τον έπαιρνε από 4 μηνών , δεν είχε πρόβλημα. Επίσης βράδυ, τον έχω αφήσει 3 φορές, (στο σπίτι με γιαγιά), γιατί επειδή τον κοιμίζω ακόμη αγκαλίτσα, σκέφτομαι ότι θα του λείψει και στενοχωριέμαι. Την ημέρα δεν με πειράζει καθόλου να λείπω γιατί ξέρω ότι περνάει τέλεια και μας κλέινει και την πόρτα στα μούτρα για να φύγουμε γρήγορα! Στο εξοχικό , ακόμη τουλάχιστον δεν θα τον έδινα στη μαμά μου (όχι ότι τον ζήτησε), γιατί είναι τριώροφο σπίτι με πολλές σκάλες και φοβάμαι ότι δεν θα θυμάται η μαμά μου να κλείνει τις πόρτες.

Δημοσιεύτηκαν
Just now, Yovanna είπε:

Κοίτα, εμένα είναι 2,5 και δεν έχει κοιμηθεί ποτε΄εκτός σπιτιού (χωρίς εμένα εννοώ.)  Δικό μου κόλλημα. Θεωρούσα πως όταν θα είναι έτοιμος , θα το καταλάβω. Το δοκιμάσαμε πριν 3-4 μήνες, να κοιμηθεί βράδυ στη μαμά μου και μου τον γύρισε άρον άρον γιατί είχε πλαντάξει στο κλάμα. Είχε σοκαριστεί τόσο πολύ που για μια βδομάδα ξυπνούσε τη νύχτα κλαίγοντας. Η μαμά μου μου είπε ότι το καθυστέρησα, γιατί με τον ανιψιό μου που τον έπαιρνε από 4 μηνών , δεν είχε πρόβλημα. Επίσης βράδυ, τον έχω αφήσει 3 φορές, (στο σπίτι με γιαγιά), γιατί επειδή τον κοιμίζω ακόμη αγκαλίτσα, σκέφτομαι ότι θα του λείψει και στενοχωριέμαι. Την ημέρα δεν με πειράζει καθόλου να λείπω γιατί ξέρω ότι περνάει τέλεια και μας κλέινει και την πόρτα στα μούτρα για να φύγουμε γρήγορα! Στο εξοχικό , ακόμη τουλάχιστον δεν θα τον έδινα στη μαμά μου (όχι ότι τον ζήτησε), γιατί είναι τριώροφο σπίτι με πολλές σκάλες και φοβάμαι ότι δεν θα θυμάται η μαμά μου να κλείνει τις πόρτες.

Χωρίς να θέλω να σε στεναχωρήσω, έχει δίκιο η μαμά σου... Και εγώ, θυμάμαι πως όταν ξαφνικά κάποια χρόνια ενώ ήμουν μεγάλη κιόλας (4-5 χρόνων) είπαμε να κοιμηθώ αλλού χωρίς τους γονείς μου, ένιωθα σαν να με εγκατέλειπαν... Και φαντασου είχα και την αδερφή μου παρέα. Για αυτό ήθελα να μάθει η μικρή και με άλλους ανθρώπους από νωρίς... Σε γενικές γραμμές το έχω πετύχει... Κάθεται να παίξει με τον οποιοδήποτε, αφού από μωρό έχει μάθει με κόσμο και διαφορετικα πρόσωπα... Τώρα για τον ύπνο δεν ξέρω αν θα έχει θέμα... Βέβαια η αλήθεια είναι πως επειδή από νεογέννητο που ήταν κάναμε πολλά ταξίδια έχει κοιμηθεί σε διάφορα κρεβάτια και σπίτια, μπορεί να της έχει εντυπωθει ο "νομαδικός τρόπος ζωής" (:P) και να γουσταρει κιόλας αλλού, αλλά αυτό στην πράξη θα φανεί. Αργά ή γρήγορα πάντως θα γίνει και αυτό γιατί με την μετακόμιση θα μείνει αναγκαστικά κάποιες μέρες πίσω στην Αθήνα με τους δικούς μου, όποτε θέλει δε θέλει θα κοιμηθεί.

Δημοσιεύτηκαν (επεξεργάστηκε)
Just now, anemoni1989 said:

Χωρίς να θέλω να σε στεναχωρήσω, έχει δίκιο η μαμά σου... Και εγώ, θυμάμαι πως όταν ξαφνικά κάποια χρόνια ενώ ήμουν μεγάλη κιόλας (4-5 χρόνων) είπαμε να κοιμηθώ αλλού χωρίς τους γονείς μου, ένιωθα σαν να με εγκατέλειπαν... Και φαντασου είχα και την αδερφή μου παρέα. Για αυτό ήθελα να μάθει η μικρή και με άλλους ανθρώπους από νωρίς... Σε γενικές γραμμές το έχω πετύχει... Κάθεται να παίξει με τον οποιοδήποτε, αφού από μωρό έχει μάθει με κόσμο και διαφορετικα πρόσωπα... Τώρα για τον ύπνο δεν ξέρω αν θα έχει θέμα... Βέβαια η αλήθεια είναι πως επειδή από νεογέννητο που ήταν κάναμε πολλά ταξίδια έχει κοιμηθεί σε διάφορα κρεβάτια και σπίτια, μπορεί να της έχει εντυπώσεις ο "νομαδικός τρόπος ζωής" (:P) και να γουσταρει κιόλας αλλού, αλλά αυτό στην πράξη θα φανεί. Αργά ή γρήγορα πάντως θα γίνει και αυτό γιατί με την μετακόμιση θα μείνει αναγκαστικά κάποιες μέρες πίσω στην Αθήνα με τους δικούς μου, όποτε θέλει δε θέλει θα κοιμηθεί.

Ναι, το ξέρω πως έχει δίκιο. Απλά φοβόμουν ότι μπορεί να του έλειπε η αγκαλιά της μαμάς του. Εννοείται θα το ξαναδοκιμάσουμε σύντομα. Πίστευα ότι δεν έχει θέμα γιατί μεσημέρια έχει κοιμηθεί αρκετές φορές στη μαμά μου. Μεσημέρια όμως τον έχω μάθει να κοιμάται μόνος του. Τα βράδια τον κράτησα πίσω εγώ γιατί δεν ήθελα να αποχωριστώ τις αγκαλίτσες και τα φιλάκια και την αίσθηση του να αποκοιμιέται πάνω μου:oops:

Επεξεργάστηκαν by Yovanna
Δημοσιεύτηκαν
Just now, anemoni1989 είπε:

Χωρίς να θέλω να σε στεναχωρήσω, έχει δίκιο η μαμά σου... Και εγώ, θυμάμαι πως όταν ξαφνικά κάποια χρόνια ενώ ήμουν μεγάλη κιόλας (4-5 χρόνων) είπαμε να κοιμηθώ αλλού χωρίς τους γονείς μου, ένιωθα σαν να με εγκατέλειπαν... Και φαντασου είχα και την αδερφή μου παρέα. Για αυτό ήθελα να μάθει η μικρή και με άλλους ανθρώπους από νωρίς... Σε γενικές γραμμές το έχω πετύχει... Κάθεται να παίξει με τον οποιοδήποτε, αφού από μωρό έχει μάθει με κόσμο και διαφορετικα πρόσωπα... Τώρα για τον ύπνο δεν ξέρω αν θα έχει θέμα... Βέβαια η αλήθεια είναι πως επειδή από νεογέννητο που ήταν κάναμε πολλά ταξίδια έχει κοιμηθεί σε διάφορα κρεβάτια και σπίτια, μπορεί να της έχει εντυπωθει ο "νομαδικός τρόπος ζωής" (:P) και να γουσταρει κιόλας αλλού, αλλά αυτό στην πράξη θα φανεί. Αργά ή γρήγορα πάντως θα γίνει και αυτό γιατί με την μετακόμιση θα μείνει αναγκαστικά κάποιες μέρες πίσω στην Αθήνα με τους δικούς μου, όποτε θέλει δε θέλει θα κοιμηθεί.

 

Αυτό όντως μπορεί να ισχύει, γιατί κι εμάς που έμαθε από πολύ νωρίς με κόσμο δεν έχει κανένα θέμα να κάθεται με τον οποιονδήποτε. Αφού αν είμαστε με κόσμο κάθεται Παναγίτσα κ λένε όλοι τι ήσυχο μωρο ενώ όταν είναι μόνο με εμάς θέλει συνέχεια αγκαλιά.  Ενώ ακούω από άλλους ότι τα μωρά με κόσμο αναστατώνονται. Στη βάφτισή της η καλύτερή της ήταν που έβλεπε τον κόσμο,μόνο στην κολυμπήθρα έκλαψε. Και σκέφτομαι ότι ίσως παίζει ρόλο η συνήθεια κ δεν είναι μόνο η ιδιοσυγκρασία του μωρού. Βράδυ δεν την έχω αφήσει πρώτον γιατί θηλάζει κ δεύτερον γιατί θέλω να γίνει σε ηλικία που θα το θέλει/ζητάει/αποφασίσει εκεινη, όχι να το αποφασίσω εγώ. Εκτός αν παραστεί ανάγκη προφανώς.

 

Just now, Yovanna είπε:

Διαφωνώ στα περισσότερα. Να θυμίσω επίσης ότι από παλιά , που οι παππούδες έμεναν με τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους, τα εγγόνια μεγάλωναν με τους παππούδες, διότι οι γονείς είχαν τις δουλειές τους, τις δουλειές του σπιτιού κτλ. Τα προσκολλημένα πάνω στη μαμά παιδιά , σκουλαρίκι πάνω τους , που τα  μεγαλώνουν ως "my precious", είναι η "μοντέρνα" εκδοχή της μητρότητας. Προσωπικά κάθε άλλο παρά υγιές το θεωρώ, και σίγουρα όχι προς όφελος του παιδιού. Της μητέρας ίσως η οποία εκείνη ξέρει τι ανάγκες προσπαθεί να καλύψει. Αυτή είναι όμως άλλη συζήτηση. Θεωρώ ωφέλιμο για όλη την οικογένεια να εμπλέκονται όλοι ενεργά στο μεγάλωμα του παιδιού. Για το παιδί σίγουρα, γιατί από όλους έχει κάτι να πάρει, συν την αγάπη που εισπράττει. Για τους γονείς, γιατί τους βοηθάει να συντηρούν και τις υπόλοιπες ιδιότητες τους πάρα από αυτή των γονιών και φυσικά για τους παππούδες, διότι η ενασχόληση με τα εγγόνια, τους κάνει να αισθάνονται χρήσιμοι όταν πια δεν έχουν ενεργό ρόλο στην κοινωνία και τους κρατάει σε εγρήγορση, το οποίο σημαίνει λιγότερη κατάθλιψη, άνια κτλ. 

 

Όντως παλιά το μεγάλωμα των παιδιών ήταν ομαδική υπόθεση, αλλά πρώτον όπως λες κι εσύ οι γονείς είχαν δουλειες, δεν έκαναν μποτέ και διαλογισμό, και δεύτερον όπως είπες οι παππούδες έμεναν στο ίδιο σπίτι (η διαφορά της πυρηνικής κ της διευρυμένης οικογένειας που μαθαίναμε στην πάλαι ποτέ οικιακή οικονομία), κάτι που τώρα περνάει από το μυαλό των περισσότερων ζευγαριών μόνο ως εφιάλτης. Και δεν είναι λίγοι (δεν αναφέρομαι ούτε στην ανεμώνη ούτε σε εσένα ούτε σε κανέναν εδώ) που επιθυμούν να έχουν τα οφέλη της διευρυμένης οικογένειας χωρίς το αντίστοιχο τίμημα, πχ όχι babysitter στο παιδί, να το κρατήσει η γιαγιά -για να μη χάσουμε τα ταξιδακια μας κ τα κρασάκια μας- αλλά οταν η γιαγιά γεράσει της βάζουμε "babysitter"-κυρια γιατί σιγά μην την πάρουμε και σπίτι μας -και χάσουμε τα ταξιδακια μας και τα κρασάκια μας. Οι γενιές των γονιών μας που είχαν την απεριόριστη βοήθεια από τους γονείς τους κ έκαναν ταξιδακια κλπ, όταν οι γονείς τους γέρασαν τους πήραν σπίτι (οι περισσότεροι φίλοι μου σημερινοί 30ρηδες έχουν/είχαν έναν παππού/γιαγιά μέσα στο σπίτι για να μη μένει μόνος). Εμείς είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε το ίδιο; Συνήθως όχι. Τους πάμε στο γιατρό ή πάμε επίσκεψη κ θεωρουμε ότι τους βοηθήσαμε, ενώ εκείνοι -οπως εμείς λέμε ότι μπορούν να μας βοηθήσουν παραπάνω αλλά δεν θελουν- μπορεί να λένε ότι μπορούμε να τους βλέπουμε κάθε σ/κ αλλά προτιμάμε να δούμε φίλους. 

Για το ότι το παιδί δεν είναι καλό να είναι εντελώς προσκολλημένο συμφωνώ (όπως είπα και η δικιά μας μικρή έχει μάθει με κόσμο κ την κρατούσαν όταν έκανα μεταπτυχιακό), αλλά για να μην προσκολληθεί δεν χρειάζεται να κοιμάται εκτός σπιτιού τα μισά σ/κ το χρόνο (γιατί 2 σ/κ το μήνα αυτό σημαίνει). Υπάρχει και μέση λύση. Και σε κάθε περίπτωση αν οι γονείς θέλουν να ξεσκάνε τόσο συχνά (που οκ δεν είναι έγκλημα), δεν είναι απαραίτητο να είναι οι παππούδες αυτοί που θα βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Γιατί αλλιώς περνάμε στο παιδί-γονιό που είναι προσκολλημένο/εξαρτημένο απ'τη βοήθεια των δικών του γονιών-παππουδων.

 

Just now, Yovanna είπε:

Η μαμά μου, μένει 12 λεπτά με το αμάξι από μας , δεν έχει καμία απολύτως υποχρέωση και μπορεί (τον πρώτο χρόνο κυρίως), να έκανε και 10 μέρες να έρθει να τον δεί. Το ωραίο είναι που την άκουσα τότε σε κάποια φάση να λέει, εγώ για τα εγγόνια μου ζω, αυτά είναι η ζωή μου. Φυσικά της ζήτησα να μην τα λέει αυτά, όταν είμαι μπροστά τουλάχιστον.

 

Ναι όντως μπορεί να μην ζει για τα εγγόνια της, αλλά το ότι έκανε 10 μέρες να το δει σημαίνει πως ούτε εσείς πήγατε αυτές τις 10 μέρες. Εκτός αν κάτι δεν κατάλαβα καλά. Και όντως το "όταν μου δώσετε το ελευθέρας" είναι λίγο μπηχτή ότι την δεσμευετε, μπηχτή όμως είναι και το "τι να σας κρατήσουμε εδω για ένα σ/κ που έρχεστε", σαν να λες ότι έρχεται λίγο.

 

Θέλω να πω με όλο αυτό το κατεβατο ότι από ένα σημείο και πέρα τα αισθήματα είναι λίγο αμοιβαία, δεν είναι μόνο ο παππούς/γιαγιά που δεν καίγεται κιόλας να μας βοηθήσει. Κι εμείς μπορεί να μην δείχνουμε και τρελή προθυμία κ ακόμα κι όταν πάμε επίσκεψη να φαίνεται λίγο ότι προτιμούσαμε να είμαστε με φίλους. Δεν μας απογοητεύουν μόνο αυτοί (που όντως μπορεί να συμβαίνει), τους απογοητευουμε κι εμείς σε διάφορα.

Δημοσιεύτηκαν
Just now, Yovanna said:

Κοίτα, εμένα είναι 2,5 και δεν έχει κοιμηθεί ποτε΄εκτός σπιτιού (χωρίς εμένα εννοώ.)  Δικό μου κόλλημα. Θεωρούσα πως όταν θα είναι έτοιμος , θα το καταλάβω. Το δοκιμάσαμε πριν 3-4 μήνες, να κοιμηθεί βράδυ στη μαμά μου και μου τον γύρισε άρον άρον γιατί είχε πλαντάξει στο κλάμα. Είχε σοκαριστεί τόσο πολύ που για μια βδομάδα ξυπνούσε τη νύχτα κλαίγοντας. Η μαμά μου μου είπε ότι το καθυστέρησα, γιατί με τον ανιψιό μου που τον έπαιρνε από 4 μηνών , δεν είχε πρόβλημα. Επίσης βράδυ, τον έχω αφήσει 3 φορές, (στο σπίτι με γιαγιά), γιατί επειδή τον κοιμίζω ακόμη αγκαλίτσα, σκέφτομαι ότι θα του λείψει και στενοχωριέμαι. Την ημέρα δεν με πειράζει καθόλου να λείπω γιατί ξέρω ότι περνάει τέλεια και μας κλέινει και την πόρτα στα μούτρα για να φύγουμε γρήγορα! Στο εξοχικό , ακόμη τουλάχιστον δεν θα τον έδινα στη μαμά μου (όχι ότι τον ζήτησε), γιατί είναι τριώροφο σπίτι με πολλές σκάλες και φοβάμαι ότι δεν θα θυμάται η μαμά μου να κλείνει τις πόρτες.

Κοίτα εγώ για ύπνο τον άφηνα από μικρό, ήταν μηνών, αλλά όχι συχνά, όμως γίνονταν , οπότε ήρθε εντελώς ομαλά, τώρα που έχει μεγαλώσει θέλει απλά όταν μένει στους γονείς μου να είναι τα ξαδέρφια του για να έχει παρέα. Θεωρώ πως η μαμά σου έχει δίκιο, έχει να κάνει ότι άργησες να τον αφήσεις και επίσης δεν σε έχει αποχωριστεί , τον αφήνεις  με την νταντά στο σπίτι σας   όμως είναι χώρος του οπότε νιώθει ασφάλεια, ενδεχομένως αυτό να το περάσετε και όταν πάει σχολείο. Όταν ο ίδιος καταλάβει πως θα γυρίσεις (γιατί τα παιδιά  πανικοβάλλονται επειδή  νομίζουν πως δεν θα γυρίσουμε να τα πάρουμε-για την ηλικία που είναι ο γιος σου τώρα ) τότε θα γίνει πιο εύκολο.

Δημοσιεύτηκαν
Just now, little lamb είπε:

 

Αυτό όντως μπορεί να ισχύει, γιατί κι εμάς που έμαθε από πολύ νωρίς με κόσμο δεν έχει κανένα θέμα να κάθεται με τον οποιονδήποτε. Αφού αν είμαστε με κόσμο κάθεται Παναγίτσα κ λένε όλοι τι ήσυχο μωρο ενώ όταν είναι μόνο με εμάς θέλει συνέχεια αγκαλιά.  Ενώ ακούω από άλλους ότι τα μωρά με κόσμο αναστατώνονται. Στη βάφτισή της η καλύτερή της ήταν που έβλεπε τον κόσμο,μόνο στην κολυμπήθρα έκλαψε. Και σκέφτομαι ότι ίσως παίζει ρόλο η συνήθεια κ δεν είναι μόνο η ιδιοσυγκρασία του μωρού. Βράδυ δεν την έχω αφήσει πρώτον γιατί θηλάζει κ δεύτερον γιατί θέλω να γίνει σε ηλικία που θα το θέλει/ζητάει/αποφασίσει εκεινη, όχι να το αποφασίσω εγώ. Εκτός αν παραστεί ανάγκη προφανώς.

 

 

Όντως παλιά το μεγάλωμα των παιδιών ήταν ομαδική υπόθεση, αλλά πρώτον όπως λες κι εσύ οι γονείς είχαν δουλειες, δεν έκαναν μποτέ και διαλογισμό, και δεύτερον όπως είπες οι παππούδες έμεναν στο ίδιο σπίτι (η διαφορά της πυρηνικής κ της διευρυμένης οικογένειας που μαθαίναμε στην πάλαι ποτέ οικιακή οικονομία), κάτι που τώρα περνάει από το μυαλό των περισσότερων ζευγαριών μόνο ως εφιάλτης. Και δεν είναι λίγοι (δεν αναφέρομαι ούτε στην ανεμώνη ούτε σε εσένα ούτε σε κανέναν εδώ) που επιθυμούν να έχουν τα οφέλη της διευρυμένης οικογένειας χωρίς το αντίστοιχο τίμημα, πχ όχι babysitter στο παιδί, να το κρατήσει η γιαγιά -για να μη χάσουμε τα ταξιδακια μας κ τα κρασάκια μας- αλλά οταν η γιαγιά γεράσει της βάζουμε "babysitter"-κυρια γιατί σιγά μην την πάρουμε και σπίτι μας -και χάσουμε τα ταξιδακια μας και τα κρασάκια μας. Οι γενιές των γονιών μας που είχαν την απεριόριστη βοήθεια από τους γονείς τους κ έκαναν ταξιδακια κλπ, όταν οι γονείς τους γέρασαν τους πήραν σπίτι (οι περισσότεροι φίλοι μου σημερινοί 30ρηδες έχουν/είχαν έναν παππού/γιαγιά μέσα στο σπίτι για να μη μένει μόνος). Εμείς είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε το ίδιο; Συνήθως όχι. Τους πάμε στο γιατρό ή πάμε επίσκεψη κ θεωρουμε ότι τους βοηθήσαμε, ενώ εκείνοι -οπως εμείς λέμε ότι μπορούν να μας βοηθήσουν παραπάνω αλλά δεν θελουν- μπορεί να λένε ότι μπορούμε να τους βλέπουμε κάθε σ/κ αλλά προτιμάμε να δούμε φίλους. 

Για το ότι το παιδί δεν είναι καλό να είναι εντελώς προσκολλημένο συμφωνώ (όπως είπα και η δικιά μας μικρή έχει μάθει με κόσμο κ την κρατούσαν όταν έκανα μεταπτυχιακό), αλλά για να μην προσκολληθεί δεν χρειάζεται να κοιμάται εκτός σπιτιού τα μισά σ/κ το χρόνο (γιατί 2 σ/κ το μήνα αυτό σημαίνει). Υπάρχει και μέση λύση. Και σε κάθε περίπτωση αν οι γονείς θέλουν να ξεσκάνε τόσο συχνά (που οκ δεν είναι έγκλημα), δεν είναι απαραίτητο να είναι οι παππούδες αυτοί που θα βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Γιατί αλλιώς περνάμε στο παιδί-γονιό που είναι προσκολλημένο/εξαρτημένο απ'τη βοήθεια των δικών του γονιών-παππουδων.

 

 

Ναι όντως μπορεί να μην ζει για τα εγγόνια της, αλλά το ότι έκανε 10 μέρες να το δει σημαίνει πως ούτε εσείς πήγατε αυτές τις 10 μέρες. Εκτός αν κάτι δεν κατάλαβα καλά. Και όντως το "όταν μου δώσετε το ελευθέρας" είναι λίγο μπηχτή ότι την δεσμευετε, μπηχτή όμως είναι και το "τι να σας κρατήσουμε εδω για ένα σ/κ που έρχεστε", σαν να λες ότι έρχεται λίγο.

 

Θέλω να πω με όλο αυτό το κατεβατο ότι από ένα σημείο και πέρα τα αισθήματα είναι λίγο αμοιβαία, δεν είναι μόνο ο παππούς/γιαγιά που δεν καίγεται κιόλας να μας βοηθήσει. Κι εμείς μπορεί να μην δείχνουμε και τρελή προθυμία κ ακόμα κι όταν πάμε επίσκεψη να φαίνεται λίγο ότι προτιμούσαμε να είμαστε με φίλους. Δεν μας απογοητεύουν μόνο αυτοί (που όντως μπορεί να συμβαίνει), τους απογοητευουμε κι εμείς σε διάφορα.

Συμφωνώ πάνω κάτω με όσα λες... Διαφωνώ ωστόσο σε κάποια σημεία με τις 2 τελευταίες παραγράφους. Και θα σου πω γιατί. Έχεις απόλυτο δίκιο λέγοντας πως πρέπει να αποζητά με / προσφέρουμε συντροφιά σε αυτούς τους ανθρώπους (γονείς μας) και πως δεν είναι ανάγκη να τους "χρησιμοποιούμε" αποκλειστικά ως νταντάδες. Αυτό βέβαια μπορεί να γίνει με το να τρώμε όλοι μαζί κάποιες φορές το μήνα (πχ στην δική μου περίπτωση 2-3 Κυριακές το μήνα τρώμε με τους γονείς μου, ενώ ο άντρας μου στα ρεπό του θα ανέβει να πιει το τσιπουρακι του με τον πατέρα μου). Από κει και πέρα, θεωρώ πως αν είναι η αποκλειστική επαφή που θα έχουν τα εγγόνια με τη γιαγιά να είναι μόνο στα πλαίσια ενός καφέ, όπου και πάλι η μαμά θα πρέπει να έχει την εποπτεία των παιδιών (κακά τα ψέματα, όταν η μαμά είναι παρούσα αυτή τα τραβάει όλα πάλι), αυτό καμία ξεκούραση δεν ενέχει. Αντίθετα είναι περισσότερο κούραση. Οπότε εκεί η παρουσία της γιαγιάς είναι διακοσμητική

Δημοσιεύτηκαν
Just now, little lamb said:

Ναι όντως μπορεί να μην ζει για τα εγγόνια της, αλλά το ότι έκανε 10 μέρες να το δει σημαίνει πως ούτε εσείς πήγατε αυτές τις 10 μέρες. Εκτός αν κάτι δεν κατάλαβα καλά. Και όντως το "όταν μου δώσετε το ελευθέρας" είναι λίγο μπηχτή ότι την δεσμευετε, μπηχτή όμως είναι και το "τι να σας κρατήσουμε εδω για ένα σ/κ που έρχεστε", σαν να λες ότι έρχεται λίγο.

 

Θέλω να πω με όλο αυτό το κατεβατο ότι από ένα σημείο και πέρα τα αισθήματα είναι λίγο αμοιβαία, δεν είναι μόνο ο παππούς/γιαγιά που δεν καίγεται κιόλας να μας βοηθήσει. Κι εμείς μπορεί να μην δείχνουμε και τρελή προθυμία κ ακόμα κι όταν πάμε επίσκεψη να φαίνεται λίγο ότι προτιμούσαμε να είμαστε με φίλους. Δεν μας απογοητεύουν μόνο αυτοί (που όντως μπορεί να συμβαίνει), τους απογοητευουμε κι εμείς σε διάφορα

Ναι, δεν της το είχα πάει, γιατί εγώ δουλεύω και έχω ένα σωρό υποχρεώσεις , ενώ εκείνη ξυπνάει στις 10-11, πίνει την καφεδάρα της,, κάθεται στον υπολογιστή της, γράφει, κάνει τα δικά της. Επίσης οδηγεί. Δεν της τον είχα πάει γιατί περίμενα να δώ μέχρι που θα πάει και φυσικά δεν τόλμησε να πεί γιατί δεν μου τον φέρατε. Στην πεθερά μου δεν ήταν μπηχτή. Ήταν καραμπηχτή ! Και αυτό ακριβώς που λες εννοούσα. Μετά είχε κατεβάσει μούτρα και η μαμά μου η οποία ήταν μπροστά, μου δεν παρέλειψε να μου πεί ότι ήμουν απαράδεκτη και αγενέστατη. Όσο φια το αν απογοητεύουμε τους γονείς μας, η μαμά μου μου το δείχνει από πάντα με όλους τους δυνατούς τρόπους , οπότε το θεωρώ δεδομένο και δεν φαντάζεσαι πόσο δεν με νοιάζει πιά.

Δημοσιεύτηκαν
Just now, anemoni1989 είπε:

Συμφωνώ πάνω κάτω με όσα λες... Διαφωνώ ωστόσο σε κάποια σημεία με τις 2 τελευταίες παραγράφους. Και θα σου πω γιατί. Έχεις απόλυτο δίκιο λέγοντας πως πρέπει να αποζητά με / προσφέρουμε συντροφιά σε αυτούς τους ανθρώπους (γονείς μας) και πως δεν είναι ανάγκη να τους "χρησιμοποιούμε" αποκλειστικά ως νταντάδες. Αυτό βέβαια μπορεί να γίνει με το να τρώμε όλοι μαζί κάποιες φορές το μήνα (πχ στην δική μου περίπτωση 2-3 Κυριακές το μήνα τρώμε με τους γονείς μου, ενώ ο άντρας μου στα ρεπό του θα ανέβει να πιει το τσιπουρακι του με τον πατέρα μου). Από κει και πέρα, θεωρώ πως αν είναι η αποκλειστική επαφή που θα έχουν τα εγγόνια με τη γιαγιά να είναι μόνο στα πλαίσια ενός καφέ, όπου και πάλι η μαμά θα πρέπει να έχει την εποπτεία των παιδιών (κακά τα ψέματα, όταν η μαμά είναι παρούσα αυτή τα τραβάει όλα πάλι), αυτό καμία ξεκούραση δεν ενέχει. Αντίθετα είναι περισσότερο κούραση. Οπότε εκεί η παρουσία της γιαγιάς είναι διακοσμητική

 

Αυτο που εννοώ είναι ότι όπως εμάς μας φαίνεται λίγη η βοήθεια, και σε εκείνους μπορεί να τους φαίνεται λίγο το να τρώμε μαζί 2-3 φορές το μήνα (επειδή μπορούμε παραπάνω, απλώς προτιμάμε να διασκεδάσουμε αλλιώς). Και ίσως όχι όσο ακόμα είναι νέοι και όσο είναι δύο, αλλά για έναν 80αρη χήρο ας πούμε σίγουρα είναι λίγο. Πολλά παιδιά όμως δεν ειναι διατεθειμένα για κάτι παραπάνω. Εκτός αν οι σχέσεις είναι ούτως ή άλλως τεταμένες, όπως απ'ο,τι καταλαβαίνω είναι οι δικές σας @Yovanna, οπότε είναι λογικό κ είναι αμοιβαίο.

Λάβετε μέρος στην συζήτηση

Μπορείτε να δημοσιεύσετε το κείμενό σας τώρα και να ολοκληρώσετε την εγγραφή σας αργότερα. Εάν έχετε ήδη όνομα/λογαριασμό χρήστη, συνδεθείτε τώρα για να δημοσιεύσετε με το όνομα χρήστη σας.
Προσοχή: Η δημοσίευσή σας θα χρειαστεί να εγκριθεί από τους διαχειριστές πριν αναρτηθεί στο φόρουμ.

Guest
Απάντηση σε αυτό το θέμα...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Ο σύνδεσμος εμπεδώθηκε αυτόματα.   Εμφάνιση URL ως απλό σύνδεσμο

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Δημιουργία νέου...