Recommended Posts

    Καλησπερα σας! Έχω ένα και μοναδικό κοριτσάκι 5 ετών. Το «πρόβλημα» μου είναι ότι αισθάνομαι πολύ άσχημα γιατί το παιδί μου ζητάει συνεχώς την επικοινωνία τόσο με μένα όσο και με τον μπαμπά της. Δεν παίζει σχεδόν ποτέ μόνη της με τα παιχνίδια της ούτε περνάει χρόνο (ούτε μισή ώρα) στο δωμάτιο της. Αποζητά συνεχώς το διάλογο. Θέλει να συζητάμε και να παίζουμε επιτραπέζια μαζί της. Αύτο είναι δύσκολο και για μένα και για τον άντρα μου. Ως οικογένεια κάνουμε πολλά πραγματα μαζί. Δεν αδιαφορούμε για εκείνη ή ετσι νομιζω τουλάχιστον. Δείχνει να είναι ένα χαρούμενο παιδάκι, είναι πολυ κοινωνική και αυτο που τη χαρακτηρίζει ειναι η ικανότητα επικοινωνίας οπως μου έχει τονίσει και η νηπιαγωγός της. Εγω όμως νιωθω τύψεις φοβερές. Το γεγονός οτι δεν θα έχει αδερφάκι με καίει και με τσουρουφλίζει. Μου το ζητάει συχνά. Με ρωτάει «μαμα εγω γιατι δεν εχω αδερφάκι». Όταν τη ρωτώ γιατί δεν παίζει με τα παιχνίδια της , μου απαντά οτι αυτά δεν μιλάνε. Να συμπληρώσω ότι μιλά και κάνει ερωτήσεις ασταμάτητα. Θα ήθελα τη γνώμη σας και τις αντίστοιχες εμπειρίες σας. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    1 hour ago, nasia79 είπε:

    Καλησπερα σας! Έχω ένα και μοναδικό κοριτσάκι 5 ετών. Το «πρόβλημα» μου είναι ότι αισθάνομαι πολύ άσχημα γιατί το παιδί μου ζητάει συνεχώς την επικοινωνία τόσο με μένα όσο και με τον μπαμπά της. Δεν παίζει σχεδόν ποτέ μόνη της με τα παιχνίδια της ούτε περνάει χρόνο (ούτε μισή ώρα) στο δωμάτιο της. Αποζητά συνεχώς το διάλογο. Θέλει να συζητάμε και να παίζουμε επιτραπέζια μαζί της. Αύτο είναι δύσκολο και για μένα και για τον άντρα μου. Ως οικογένεια κάνουμε πολλά πραγματα μαζί. Δεν αδιαφορούμε για εκείνη ή ετσι νομιζω τουλάχιστον. Δείχνει να είναι ένα χαρούμενο παιδάκι, είναι πολυ κοινωνική και αυτο που τη χαρακτηρίζει ειναι η ικανότητα επικοινωνίας οπως μου έχει τονίσει και η νηπιαγωγός της. Εγω όμως νιωθω τύψεις φοβερές. Το γεγονός οτι δεν θα έχει αδερφάκι με καίει και με τσουρουφλίζει. Μου το ζητάει συχνά. Με ρωτάει «μαμα εγω γιατι δεν εχω αδερφάκι». Όταν τη ρωτώ γιατί δεν παίζει με τα παιχνίδια της , μου απαντά οτι αυτά δεν μιλάνε. Να συμπληρώσω ότι μιλά και κάνει ερωτήσεις ασταμάτητα. Θα ήθελα τη γνώμη σας και τις αντίστοιχες εμπειρίες σας. 

    καταρχας μην ανχωνεσε το.δευτερο παιδι δεν ειναι δωρο για το πρωτο μια χαρα θα περασει το κοριτσακι σου. φροντισε να εχεις κοντα το παιδακι σου κ τους φιλους του κ.θα ειναι ευτυχισμενο. εχω ενα ανηψακι μοναχοπαιδι 6 χρονων κ.ακριβως ετσι αντιδρα δεν θελει να.μενει ποτε μονο.του ακολουθαει απο πισω κ.ευχαριστιεται το παιχνιδι μονο οταν παιζει με αλλο ατομο . το καλο ειναι οτι εχει φιλους που μενουν κοντα κ κανουν παρεα οι γονεις κ ειναι συνεχεια μαζι μονο τοτε σε αφηνει σε ησυχια 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    9 ώρες πρίν, nasia79 είπε:

    Καλησπερα σας! Έχω ένα και μοναδικό κοριτσάκι 5 ετών. Το «πρόβλημα» μου είναι ότι αισθάνομαι πολύ άσχημα γιατί το παιδί μου ζητάει συνεχώς την επικοινωνία τόσο με μένα όσο και με τον μπαμπά της. Δεν παίζει σχεδόν ποτέ μόνη της με τα παιχνίδια της ούτε περνάει χρόνο (ούτε μισή ώρα) στο δωμάτιο της. Αποζητά συνεχώς το διάλογο. Θέλει να συζητάμε και να παίζουμε επιτραπέζια μαζί της. Αύτο είναι δύσκολο και για μένα και για τον άντρα μου. Ως οικογένεια κάνουμε πολλά πραγματα μαζί. Δεν αδιαφορούμε για εκείνη ή ετσι νομιζω τουλάχιστον. Δείχνει να είναι ένα χαρούμενο παιδάκι, είναι πολυ κοινωνική και αυτο που τη χαρακτηρίζει ειναι η ικανότητα επικοινωνίας οπως μου έχει τονίσει και η νηπιαγωγός της. Εγω όμως νιωθω τύψεις φοβερές. Το γεγονός οτι δεν θα έχει αδερφάκι με καίει και με τσουρουφλίζει. Μου το ζητάει συχνά. Με ρωτάει «μαμα εγω γιατι δεν εχω αδερφάκι». Όταν τη ρωτώ γιατί δεν παίζει με τα παιχνίδια της , μου απαντά οτι αυτά δεν μιλάνε. Να συμπληρώσω ότι μιλά και κάνει ερωτήσεις ασταμάτητα. Θα ήθελα τη γνώμη σας και τις αντίστοιχες εμπειρίες σας. 

    Καταλαβαίνω τις αγωνίες σου αλλά δε νομιζω ότι χρειάζεται να έχεις τύψεις. Δεν είναι τόσο τρομερό να είσαι μοναχοπαίδι. Εγω πάντως μια χαρά πέρασα σαν παιδί, είχα πολλά ξαδέρφια κ φίλες που παίζαμε συνέχεια! Η αλήθεια είναι πως τα μοναχοπαίδια έχουν διαφορετική σύνδεση με τους γονείς και είναι λογικό. Μην την αφήσεις να διαταραχθεί από τους φόβους σου. Ασχολησου με το παιδί σου όσο περισσότερο μπορείς, εμφύσησε του σιγουριά και αυτοπεποίθηση και το αίσθημα ότι θα είσαι εκεί πάντα γι αυτό. Τα μοναχοπαιδια συνήθως έχουν έντονη κοινωνικότητα που πηγάζει από την ανάγκη τους για συντροφιά. Είναι λογικό να ζητά την αλληλεπίδραση, βρες παιδάκια να παίζει κ να αναπτύξει σχέσεις. Θυμάμαι πως ο πατέρας μου όταν ερχόταν Αθήνα για δουλειά επέστρεφε με δύο τσάντες παιχνίδια και δωρα. Μέχρι κ κουτάβι μου έφερε μια φορά :rolleyes: Εγώ όμως προτιμούσα να παίζω στο δρόμο με τις φίλες μου της γειτονιάς. Ακόμα κ τώρα θέλω όλη την ώρα να είμαι έξω με φίλους, αν μπορούσα κάθε μέρα δε θα με πείραζε! Το μόνο που με στεναχωρεί είναι που δεν θα έχω ποτέ δικό μου ανηψι!

    • Μου αρέσει 1

    ofbHp2.png
     
     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    14 ώρες πρίν, nasia79 είπε:

    Καλησπερα σας! Έχω ένα και μοναδικό κοριτσάκι 5 ετών. Το «πρόβλημα» μου είναι ότι αισθάνομαι πολύ άσχημα γιατί το παιδί μου ζητάει συνεχώς την επικοινωνία τόσο με μένα όσο και με τον μπαμπά της. Δεν παίζει σχεδόν ποτέ μόνη της με τα παιχνίδια της ούτε περνάει χρόνο (ούτε μισή ώρα) στο δωμάτιο της. Αποζητά συνεχώς το διάλογο. Θέλει να συζητάμε και να παίζουμε επιτραπέζια μαζί της. Αύτο είναι δύσκολο και για μένα και για τον άντρα μου. Ως οικογένεια κάνουμε πολλά πραγματα μαζί. Δεν αδιαφορούμε για εκείνη ή ετσι νομιζω τουλάχιστον. Δείχνει να είναι ένα χαρούμενο παιδάκι, είναι πολυ κοινωνική και αυτο που τη χαρακτηρίζει ειναι η ικανότητα επικοινωνίας οπως μου έχει τονίσει και η νηπιαγωγός της. Εγω όμως νιωθω τύψεις φοβερές. Το γεγονός οτι δεν θα έχει αδερφάκι με καίει και με τσουρουφλίζει. Μου το ζητάει συχνά. Με ρωτάει «μαμα εγω γιατι δεν εχω αδερφάκι». Όταν τη ρωτώ γιατί δεν παίζει με τα παιχνίδια της , μου απαντά οτι αυτά δεν μιλάνε. Να συμπληρώσω ότι μιλά και κάνει ερωτήσεις ασταμάτητα. Θα ήθελα τη γνώμη σας και τις αντίστοιχες εμπειρίες σας. 

     

    Αν υποθέσουμε ότι έμενες αύριο έγκυος για να κάνεις μία παρέα στο παιδί, τα παιδιά σου θα είχαν διαφορά 6 χρόνια. Ίσως να ήταν παρέα το ένα για το άλλο σε καμιά δεκαριά χρόνια από σήμερα, ίσως και ποτέ. Ισως το κορίτσι σου να λάτρευε το μωρό και να απασχολούταν μαζί του, ισως να περνάγατε τα πρώτα χρόνια της ζωής του μωρού με ένα εξοργισμένο μεγάλο παιδί που έχασε την αποκλειστικότητα. Ίσως να μεγαλωναν τα παιδιά και να ήταν κολλητοί σαν ενήλικες, ίσως να έπαιρναν απλά ο ένας τον άλλον τηλέφωνο κάθε Χριστούγεννα.

    Δεν κάνεις ένα δεύτερο παιδί γιατί το ζήτησε το πρώτο, όπως και δεν αποφεύγεις να κάνεις παιδιά γιατί το πρώτο δε θέλει. 

    Από εκεί και πέρα, αν βλέπετε ότι το παιδί είναι δραστήριο και κοινωνικό (που θα ήταν με ή χωρίς αδέρφια), δοκιμάστε απογευματινές δραστηριότητες: αθλητισμό, μουσική, θέατρο, ζωγραφική κλπ. Υπάρχουν παιδιά που περνούν καλά μόνα (π.χ. η κόρη μου, η καλύτερή της είναι να μείνει με τα βιβλία της και τα πινέλα της και μικρότερη με τις μπογιές και τις κούκλες της), και άλλα που για να είναι ευτυχισμένα πρέπει να κάνουν συνεχώς κάτι (π.χ. ο μεγάλος μου γιος, που αν μπορούσε να περνά όλη τη μέρα σε δραστηριότητες πάσης φύσεως, θα ήταν τρισευτυχισμένος, και 1 ώρα να μείνει μόνος, αρχίζει να ψάχνεται).

    • Μου αρέσει 3

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    εγω ειμαι ακόμα "στο νομίζω" δεν θα κανω δευτερο παιδακι!οσο περναει και ο καιρος πειθομαι περισσοτερο οτι δεν θα κανω!ενας λογος ειναι η εγκυμοσύνη που ταλαιπωρήθηκα πολυ ταυτοχρονα με την δουλεια, γεννησα με κτ και τρεμω το χειρουργειο παλι. βεβαια ο πιο σημαντικος λογος ειναι το οικονομικο κομματι που αν λυνοταν αυτο ισως δεν θα τα σκεφτομουν τα αλλα!λοιπον θεωρω οτι αν κανω ενα δευτερο παιδακι δεν θα μπορω να προσφερω στα παιδια μου οτι πρεπει..και θα το εχω τυψεις! επίσης παλι τυψεις εχω που λεω δεν θα κανω δευτερο και  θα το αφησω μονο και ολοι μου λενε "οχιι μην το κανεις αυτο,πρεπει να κανεις δευτερο" "μην το αφησεις μονο του" μην το κανεις αυτο το κακο στο παιδι σου".  και ολο το σκεφτομαι και λεω τι να κανω τελικα??? οταν ερθει η στιγμη να μου ζητησει αδερφακι τι θα του λεω??

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Α.. Κι εγώ έτσι ήμουν.. Άστα μεγάλος καημός να είσαι Μόναχοπαιδι, δε θέλω να σε απογοητεύσω, θα της περάσει στην εφηβεία που θα ασχολείται με άλλα πράγματα πια, εγώ τότε ανεξαρτητοποιηθηκα. Να της πηγαίνεις σε δραστηριότητες όσο μπορείς να καλείς φίλες της όσο πιο συχνά γινεται, έχει ανάγκη την επικοινωνία μην της το στερήσει. Πολλές πολλές δραστηριότητες! Για να μη βαριέται και να.... Μην σκέφτεται αρνητικά!! 

    Εμενα έτσι έκανε η μαμά μου και με βοήθησε πολύ αυτό και σήμερα το συζητάμε, αλλά πάντα κάτι έλειπε.. Γιαυτό κι εγώ είχα αποκλείσει στο να μείνω στο ένα παιδί. 

    Έχει πολλά θετικά το να είναι κάποιος μοναχοπαιδι επίσης να ξέρεις, έχει λάβει τόση αγάπη που δε μοιραζεται με αποτελέσματα πολλά αποθέματα αυτής. Και πολλά ακόμα! 

    Μην ανησυχείς ομως θα βρει τον τρόπο της,τα παιδιά αυτά γίνονται υπεύθυνα πολύ γρήγορα και ωριμάζουν πιο γρήγορα και αποκτούν γνώθι σαυτον επίσης πιο γρήγορα, εσύ ενθάρρυνε την ως προς τις παρέες και την επικοινωνία και προς θεού μην έχεις την απαίτηση να θες να πάιζει μόνη της, απλά δεν της αρεσει. Εγώ έτσι ήμουν πάντως, σαν αυτό που περιγράφεις. :)

    3 ώρες πρίν, sweety** είπε:

    εγω ειμαι ακόμα "στο νομίζω" δεν θα κανω δευτερο παιδακι!οσο περναει και ο καιρος πειθομαι περισσοτερο οτι δεν θα κανω!ενας λογος ειναι η εγκυμοσύνη που ταλαιπωρήθηκα πολυ ταυτοχρονα με την δουλεια, γεννησα με κτ και τρεμω το χειρουργειο παλι. βεβαια ο πιο σημαντικος λογος ειναι το οικονομικο κομματι που αν λυνοταν αυτο ισως δεν θα τα σκεφτομουν τα αλλα!λοιπον θεωρω οτι αν κανω ενα δευτερο παιδακι δεν θα μπορω να προσφερω στα παιδια μου οτι πρεπει..και θα το εχω τυψεις! επίσης παλι τυψεις εχω που λεω δεν θα κανω δευτερο και  θα το αφησω μονο και ολοι μου λενε "οχιι μην το κανεις αυτο,πρεπει να κανεις δευτερο" "μην το αφησεις μονο του" μην το κανεις αυτο το κακο στο παιδι σου".  και ολο το σκεφτομαι και λεω τι να κανω τελικα??? οταν ερθει η στιγμη να μου ζητησει αδερφακι τι θα του λεω??

    Αν σκέφτεσαι το οικονομικό πιστεύω είναι λάθος, με όλο το θάρρος...οπως μεγαλώνει το ένα θα μεγαλώσει και το άλλο. Οκ μπορεί να μη φοράνε ακριβά ρούχα η να μην πάτε τόσα ταξίδια η να μην κάνετε 10 παραπάνω πράγματα η να μην έχετε δεύτερο σπίτι να δώσετε για προίκα, αλλά μεγαλύτερο δώρο από το να έχει το ένα το άλλο δεν συγκρίνεται με κανένα χρήμα του κόσμου. Πίστεψε με λαχταρουσα πάντα έναν αδερφό μια αδερφή να έχω να μοιράζομαι και τι; χαρές αλλά και τις λύπες. Σήμερα οκ έχω τα πάντα δικά μου αλλά ολομόναχη έχω τα άγχη όλης τη; οικογένειας ειδικά τώρα που μεγαλώνουν οι γονείς μου. 

    Κάνε κι άλλο όσο σε παίρνει.. Εσύ βέβαια όπως νιώθεις όχι να οιεζεσαι. Απλώς σου εξηγώ πως το οικονομικό δεν πρέπει να ειναι το πρόβλημα.. 

    Επεξεργάστηκαν by Nefeli2014
    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Νάσια σε καταλαβαίνω απόλυτα, είμαι στην ίδια φάση. Ο μικρός μου είναι 5, μοναχοπαίδι και θέλει συνέχεια να παίζει μαζί μου. Κάνω ότι μπορώ αλλά νομίζω ότι έχω αρχίσει να φτάνω στα όριά μου. Βαριέμαι αφόρητα μερικές φορές, κυρίως γιατί κολλάει για μέρες με ένα παιχνίδι και θέλει να παίζουμε συνέχεια το ίδιο. Ταυτοχρόνως νοιώθω τύψεις που δεν έκανα δεύτερο αλλά συμφωνώ με τη συλλογιστική της ΑΡΓΚ, το δεύτερο δεν πρέπει να γίνεται για να κάνει παρέα στο πρώτο. Άλλωστε δεν ξέρω αν πλέον θα είχα κουράγιο να αρχίσω τα πάντα πάλι από την αρχή. Πλέον μπορούμε με τον μικρό να κάνουμε μαζί πολλά πράγματα και ένα μωρό θα μας πήγαινε πολύ πίσω.

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    12 hours ago, Nefeli2014 said:

    Α.. Κι εγώ έτσι ήμουν.. Άστα μεγάλος καημός να είσαι Μόναχοπαιδι, δε θέλω να σε απογοητεύσω, θα της περάσει στην εφηβεία που θα ασχολείται με άλλα πράγματα πια, εγώ τότε ανεξαρτητοποιηθηκα. Να της πηγαίνεις σε δραστηριότητες όσο μπορείς να καλείς φίλες της όσο πιο συχνά γινεται, έχει ανάγκη την επικοινωνία μην της το στερήσει. Πολλές πολλές δραστηριότητες! Για να μη βαριέται και να.... Μην σκέφτεται αρνητικά!! 

    Εμενα έτσι έκανε η μαμά μου και με βοήθησε πολύ αυτό και σήμερα το συζητάμε, αλλά πάντα κάτι έλειπε.. Γιαυτό κι εγώ είχα αποκλείσει στο να μείνω στο ένα παιδί. 

    Έχει πολλά θετικά το να είναι κάποιος μοναχοπαιδι επίσης να ξέρεις, έχει λάβει τόση αγάπη που δε μοιραζεται με αποτελέσματα πολλά αποθέματα αυτής. Και πολλά ακόμα! 

    Μην ανησυχείς ομως θα βρει τον τρόπο της,τα παιδιά αυτά γίνονται υπεύθυνα πολύ γρήγορα και ωριμάζουν πιο γρήγορα και αποκτούν γνώθι σαυτον επίσης πιο γρήγορα, εσύ ενθάρρυνε την ως προς τις παρέες και την επικοινωνία και προς θεού μην έχεις την απαίτηση να θες να πάιζει μόνη της, απλά δεν της αρεσει. Εγώ έτσι ήμουν πάντως, σαν αυτό που περιγράφεις. :)

    Αν σκέφτεσαι το οικονομικό πιστεύω είναι λάθος, με όλο το θάρρος...οπως μεγαλώνει το ένα θα μεγαλώσει και το άλλο. Οκ μπορεί να μη φοράνε ακριβά ρούχα η να μην πάτε τόσα ταξίδια η να μην κάνετε 10 παραπάνω πράγματα η να μην έχετε δεύτερο σπίτι να δώσετε για προίκα, αλλά μεγαλύτερο δώρο από το να έχει το ένα το άλλο δεν συγκρίνεται με κανένα χρήμα του κόσμου. Πίστεψε με λαχταρουσα πάντα έναν αδερφό μια αδερφή να έχω να μοιράζομαι και τι; χαρές αλλά και τις λύπες. Σήμερα οκ έχω τα πάντα δικά μου αλλά ολομόναχη έχω τα άγχη όλης τη; οικογένειας ειδικά τώρα που μεγαλώνουν οι γονείς μου. 

    Κάνε κι άλλο όσο σε παίρνει.. Εσύ βέβαια όπως νιώθεις όχι να οιεζεσαι. Απλώς σου εξηγώ πως το οικονομικό δεν πρέπει να ειναι το πρόβλημα.. 

    μα αν το ενα ήδη το μεγαλωνουμε με δυσκολια πως θα μεγαλωσει το δευτερο?είμαστε δυσκολα οικονομικα χωρις σταθερη δουλεια(εμενα ο εργοδοτης με παει για απολυση ετσι κ αλλιως οχι οτι επερνα και τπτ σημαντικο) ο αντρας τυχαινει μηνες να εχει δουλεια και κπ περιοδο να μην εχει και να μας τρωει το αγχος τωρα τι γινεται?γτ αν δεν βρεθει κατι αμεσα δεν θα υπαρχει ουτε για σουπερ μαρκετ ξερω γω τα απαραιτητα..πως ειναι δυνατον να κανω ενα δευτερο?με τι λεφτα στον γυναικολογο?με τι λεφτα θα γεννησω?δεν ειναι οτι αγχωνομαι μηπως δεν τους τα προσφερω ολα...ειμαστε δυσκολα οικονομικα και μποορει να μην μππορω να τους προσφερω ουτε τα απαραιτητα..θελω να πω οτι με δυσκολια ήδη πληρωνουμε πραγματα οπως ενοικιο!

    Επεξεργάστηκαν by sweety**
    • Μου αρέσει 3

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    και εγω και ο άντρας μου προερχόμαστε από μεγάλες οικογένειες, πριν το γάμο συζητούσαμε για τουλάχιστον 2 παιδιά το λιγότερο και τρία το ιδανικό.

    Όταν όμως κάνεις σχέδια ο Θεός γελάει, προσπαθώντας αρκετά χρόνια για παιδί, και περνώντας διάφορες περιπέτειες με πολυ κόπο και αγώνα καταφέραμε και αποκτήσαμε τον γιο μας. Κάποια χρόνια πριν κάνω τον γιο μου, κοιμόμουν έχοντας τον φόβο πως δεν θα καταφέρω ποτέ να αποκτήσω παιδί, μετά τον γιο μου τους πρώτους μήνες κοιμόμουν με τον πόνο πως ο γιος μου θα μεγαλώσει μόνος του, χωρίς αδέρφια. Τώρα πια όμως κοιμάμαι χωρίς να έχω κανέναν φόβο και κανέναν πόνο καθώς κατέληξα πως δεν κρατάνε μόνο οι σχέσεις εξ αίματος για πάντα!!θα καλλιεργήσω στο παιδί μου το αίσθημα της φιλίας, θα του μάθω πως αυτές οι σχέσεις μπορούν να κρατήσουν για πάντα, δεν καταλαβαίνω γιατί ένα μοναχοπαίδι να θεωρείται πως μένει μόνο?Γιατί έχουμε ακόμα και σήμερα την ψευδαίσθηση πως μόνο οι αδερφικές σχέσεις κρατούν για πάντα αφού λίγο πολυ οι περισσότεροι έχουμε παραδείγματα στο άμεσο οικογενειακό περιβάλλον που αποδεικνύουν πως αυτό δεν ισχύει.

    Εμένα προσωπικά με ενοχλεί αυτή η καραμέλα ''κάνε δεύτερο παιδί, μην μείνει μονος του μικρός όταν φύγετε??'' και ποιος μπορεί να εγγυηθεί πως τα αδέρφια θα είναι για πάντα μονοιασμένα? Δεν ξέρω ίσως αυτή να είναι η άμυνα η δική μου γιατί εγώ θέλω δεύτερο παιδί (όχι για παρέα του γιου μου...αλλά επειδή εγώ έχω και άλλα να δώσω) όμως δυστυχώς δεν μπορώ να κάνω, είναι όμως και η πραγματικότητα αυτή. Εγώ πλέον καταλαβαίνω απόλυτα τους ανθρώπους οι οποίοι επιλέγουν να μην κάνουν δεύτερο παιδί, ο καθένας κάνει τις δικές του επιλογές και με αυτές πορεύεται στην ζωή του. Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος.

    • Μου αρέσει 4

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 1/13/2019 at 12:28 AM, nasia79 said:

    Καλησπερα σας! Έχω ένα και μοναδικό κοριτσάκι 5 ετών. Το «πρόβλημα» μου είναι ότι αισθάνομαι πολύ άσχημα γιατί το παιδί μου ζητάει συνεχώς την επικοινωνία τόσο με μένα όσο και με τον μπαμπά της. Δεν παίζει σχεδόν ποτέ μόνη της με τα παιχνίδια της ούτε περνάει χρόνο (ούτε μισή ώρα) στο δωμάτιο της. Αποζητά συνεχώς το διάλογο. Θέλει να συζητάμε και να παίζουμε επιτραπέζια μαζί της. Αύτο είναι δύσκολο και για μένα και για τον άντρα μου. Ως οικογένεια κάνουμε πολλά πραγματα μαζί. Δεν αδιαφορούμε για εκείνη ή ετσι νομιζω τουλάχιστον. Δείχνει να είναι ένα χαρούμενο παιδάκι, είναι πολυ κοινωνική και αυτο που τη χαρακτηρίζει ειναι η ικανότητα επικοινωνίας οπως μου έχει τονίσει και η νηπιαγωγός της. Εγω όμως νιωθω τύψεις φοβερές. Το γεγονός οτι δεν θα έχει αδερφάκι με καίει και με τσουρουφλίζει. Μου το ζητάει συχνά. Με ρωτάει «μαμα εγω γιατι δεν εχω αδερφάκι». Όταν τη ρωτώ γιατί δεν παίζει με τα παιχνίδια της , μου απαντά οτι αυτά δεν μιλάνε. Να συμπληρώσω ότι μιλά και κάνει ερωτήσεις ασταμάτητα. Θα ήθελα τη γνώμη σας και τις αντίστοιχες εμπειρίες σας. 

     

    Καλησπέρα σας, έχοντας και η ίδια μοναχοπαίδι, μου είναι πολύ γνώριμα αυτά που λέτε. Και είναι απολύτως φυσιολογικά, αυτό που εγώ προσωπικώς κάνω και θα σας συμβούλευα και εσάς είναι να επιδιώξετε το παιδί να συναναστρέφετε όσο το δυνατόν περισσότερο με παιδιά της ηλικίας του, είτε μέσω απογευματινών δραστηριοτήτων, είτε μέσω απογευματινών επισκέψεων σε σπίτια φίλων με παιδιά, ή σε πάρκο, παιδότοπο, γενικώς χώροι που μπορεί να παίξει με άλλα παιδιά.

    Αλλά να καλείτε και σπίτι σας παιδάκια, αν κρίνω από την ηλικία πρέπει να πηγαίνει νήπιο σωστά? Να καλείτε φίλες του παιδιού σπίτι να παίζουν, να ενισχύετε όσο περισσότερο μπορείτε την επαφή αυτή, αυτό μας είχε συμβουλέψει ένας ψυχολόγος, όταν είχα τις ίδιες ανησυχίες.

    Φυσικά όταν θα είστε στο σπίτι οι γονείς με το παιδί εννοείται ότι το παιδί θα ασχολείτε / συνδιαλέγετε μαζί σας, κάτι που εμένα προσωπικά με ευχαριστεί.

    Για το θέμα "αδερφάκι" αυτό είναι δική σας επιλογή αν θα κάνετε δεύτερο παιδί, όλα έχουν τα υπέρ και τα κατά. Ο ψυχολόγος μας είχε πει πως έχουν τελείως διαφορετικά χαρακτηριστικά τα μοναχοπαίδια όπως και τα παιδιά που έχουν αδέρφια. Κάπου υπερτερούν κάπου υστερούν.

     

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    22 hours ago, sweety** said:

    εγω ειμαι ακόμα "στο νομίζω" δεν θα κανω δευτερο παιδακι!οσο περναει και ο καιρος πειθομαι περισσοτερο οτι δεν θα κανω!ενας λογος ειναι η εγκυμοσύνη που ταλαιπωρήθηκα πολυ ταυτοχρονα με την δουλεια, γεννησα με κτ και τρεμω το χειρουργειο παλι. βεβαια ο πιο σημαντικος λογος ειναι το οικονομικο κομματι που αν λυνοταν αυτο ισως δεν θα τα σκεφτομουν τα αλλα!λοιπον θεωρω οτι αν κανω ενα δευτερο παιδακι δεν θα μπορω να προσφερω στα παιδια μου οτι πρεπει..και θα το εχω τυψεις! επίσης παλι τυψεις εχω που λεω δεν θα κανω δευτερο και  θα το αφησω μονο και ολοι μου λενε "οχιι μην το κανεις αυτο,πρεπει να κανεις δευτερο" "μην το αφησεις μονο του" μην το κανεις αυτο το κακο στο παιδι σου".  και ολο το σκεφτομαι και λεω τι να κανω τελικα??? οταν ερθει η στιγμη να μου ζητησει αδερφακι τι θα του λεω??

     

    Είναι πολύ δύσκολη η απόφαση όταν μιλάμε για να φέρουμε στον κόσμο ένα δεύτερο παιδί, αλλά ακόμη και το πρώτο. Εγώ αυτό που θα σας συμβούλευα είναι ότι κάποιοι παράγοντες αλλάζουν με πρώτο και καλύτερο τον οικονομικό. Ένα ζευγάρι μπορεί να έχει δουλειά και να κάνει 2 παιδιά και να μείνουν στο δρόμο από την μία μέρα στην άλλη. Κάποιος μπορεί να κάνει ένα παιδί και μετά να βρει μία δουλειά που του αποφέρει τα διπλά χρήματα, δυστυχώς αυτοί οι παράγοντες αλλάζουν, δεν ξέρω πόσο το οικονομικό μπορεί να θεωρηθεί πρώτη προτεραιότητα. Και σας το λέω εγώ που δυσκολεύομαι οικονομικά αλλά δεν παίζει ρόλο, για εμένα τουλάχιστον, αυτό για το εάν θα έκανα δεύτερο παιδί.

    Το ιατρικό κομμάτι που αναφέρετε πάλι είναι ένας παράγοντας που η κάθε μητέρα τον βιώνει διαφορετικά. Μία φίλη μου έκανε 2 καισαρικές, αλλά το θέμα είναι εσείς πως νιώθετε.

    Από εκεί και πέρα η γνώμη των τρίτων δεν θα πρέπει να επηρεάζει τον οικογενειακό σας προγραμματισμό, κατ' εμέ.

    Και θέτετε και ένα μεγάλο θέμα, της προσφοράς προς το παιδί, η προσφορά προς το παιδί δεν είναι μόνο οικονομική αλλά κυρίως συναισθηματική! Γιατί να νιώθετε τύψεις? Που δεν θα μπορείτε να προσφέρετε το playstation τελευταίας γενιάς? Τύψεις θα έπρεπε να νιώθουν αυτοί που κάνουν παιδιά και τα παρκάρουν μπροστά στο playstation για να κάνουν την ζωή τους.

    Ένα παιδί χρειάζεται ένα σταθερό περιβάλλον, αγάπης και επικοινωνίας. Από εκεί και πέρα νομίζω ότι το οικονομικό κομμάτι μπορεί κάπως να αντιμετωπιστεί. Εσείς βέβαια ξέρετε καλύτερα, σας εύχομαι ότι καλύτερο!

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Χωρίς να έχω εμπειρία από μοναχοπαίδι, καθότι τριτεκνη, όπου τα δύο πρώτα είναι δίδυμα, θεωρώ πως η αυτονομία στο παιχνίδι καλλιεργείται.  Απαιτεί, βεβαίως, τέχνη, εφευρετικότητα, αλλά και επένδυση χρόνου.

     

    Στην ηλικία που είναι το παιδί μπορεί κάλλιστα να απασχοληθεί με ζωγραφική. Ξεκινήστε να διαβάσετε μαζί κάποιο βιβλίο και στη συνέχεια παρότρυνε το να αποτυπώσει τα συναισθήματα ή τις σκέψεις του στο χαρτί. Επιλέξτε έναν χώρο, όπου στη συνέχεια θα εκθεσετε τις δημιουργίες του.

    Δείξε του διάφορες τεχνικές χειροτεχνίας. Εφοδιασου με υλικά, κάντε ορισμένες αρχικά μαζί και ζήτησε του στη συνέχεια να σε εκπλήξει με νέα.

    Μάθε του να κάνει παζλ, βρες ατομικά επιτραπέζια γνώσεων, κοκ.

     

    Παράλληλα με αυτά, συμφωνώ με τις επισημάνσεις περί αλληλεπίδρασης με άλλα παιδιά. Η συντροφικότητα είναι πολύ σημαντικό πράγμα και είναι πολύ υγιές που το παιδί την επιζητά.


    Ο τρόπος που σε αντιμετωπίζει η ζωή είναι ένας ανελέητος καθρέφτης του τρόπου που εσύ αντιμετωπίζεις τη ζωή.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    2 hours ago, ponemeni said:

     

    Είναι πολύ δύσκολη η απόφαση όταν μιλάμε για να φέρουμε στον κόσμο ένα δεύτερο παιδί, αλλά ακόμη και το πρώτο. Εγώ αυτό που θα σας συμβούλευα είναι ότι κάποιοι παράγοντες αλλάζουν με πρώτο και καλύτερο τον οικονομικό. Ένα ζευγάρι μπορεί να έχει δουλειά και να κάνει 2 παιδιά και να μείνουν στο δρόμο από την μία μέρα στην άλλη. Κάποιος μπορεί να κάνει ένα παιδί και μετά να βρει μία δουλειά που του αποφέρει τα διπλά χρήματα, δυστυχώς αυτοί οι παράγοντες αλλάζουν, δεν ξέρω πόσο το οικονομικό μπορεί να θεωρηθεί πρώτη προτεραιότητα. Και σας το λέω εγώ που δυσκολεύομαι οικονομικά αλλά δεν παίζει ρόλο, για εμένα τουλάχιστον, αυτό για το εάν θα έκανα δεύτερο παιδί.

    Το ιατρικό κομμάτι που αναφέρετε πάλι είναι ένας παράγοντας που η κάθε μητέρα τον βιώνει διαφορετικά. Μία φίλη μου έκανε 2 καισαρικές, αλλά το θέμα είναι εσείς πως νιώθετε.

    Από εκεί και πέρα η γνώμη των τρίτων δεν θα πρέπει να επηρεάζει τον οικογενειακό σας προγραμματισμό, κατ' εμέ.

    Και θέτετε και ένα μεγάλο θέμα, της προσφοράς προς το παιδί, η προσφορά προς το παιδί δεν είναι μόνο οικονομική αλλά κυρίως συναισθηματική! Γιατί να νιώθετε τύψεις? Που δεν θα μπορείτε να προσφέρετε το playstation τελευταίας γενιάς? Τύψεις θα έπρεπε να νιώθουν αυτοί που κάνουν παιδιά και τα παρκάρουν μπροστά στο playstation για να κάνουν την ζωή τους.

    Ένα παιδί χρειάζεται ένα σταθερό περιβάλλον, αγάπης και επικοινωνίας. Από εκεί και πέρα νομίζω ότι το οικονομικό κομμάτι μπορεί κάπως να αντιμετωπιστεί. Εσείς βέβαια ξέρετε καλύτερα, σας εύχομαι ότι καλύτερο!

    οταν λεω προσφορα δεν εννοω φυσικα το Playstation!! εννοω το γαλα του και το φαγητο του!!το εμβολιο της μηνυγγιτιδας κοστιζει 100 η δοση...με ζορι την πηρωνουμε καθε φορα!οποτε μαλλον ενα δευτερο μωρακι θα το αφηνα χωρις εμβολιο??δεν ξερω πως θεωρειται οτι με ενα εισοδημα πχ 1000 ευρω λεμε τωρα ενα ζευγαρι μπορει να μεγαλωσει και 2 και 3 και 4 παιδια με τα ιδια λεφτα?? σαφως ισχυει αυτο " Ένα ζευγάρι μπορεί να έχει δουλειά και να κάνει 2 παιδιά και να μείνουν στο δρόμο από την μία μέρα στην άλλη. Κάποιος μπορεί να κάνει ένα παιδί και μετά να βρει μία δουλειά που του αποφέρει τα διπλά χρήματα, δυστυχώς αυτοί οι παράγοντες αλλάζουν, δεν ξέρω πόσο το οικονομικό μπορεί να θεωρηθεί πρώτη προτεραιότητα." αλλα γιατι να το ρισκαρω ? αλλο να βγαινω οικονομικα και να κανω παιδια και να τυχει κατι τετοιο και αλλο να μην βγαινω και να γενναω παιδια ασυνειδητα έχοντας στο μυαλο μου οτι θα τυχει καποια δουλεια και ολα καλα! απο την στιγμη που τα δεδομενα τωρα ειναι αλλα το θεωρω ανευθυνο ! για παραδειγμα, η παιδιατρος λεει ψαρι μια φορα την εβδομαδα..εγω ομως δεν το περνω μια φορα την εβδομαδα διοτι μου φαινεται ακριβο!!σε τετοια φαση θα κανω και δευτερο??βλεπω και την κουνιαδα μου που εχει 4 και καθε μερα τα ταιζει μακαρονια και πολλα εμβολια που δεν γραφονται οπως αυτο που ανεφερα δεν τα κανει γτ λεει δεν εχω 400 ευρω εγω να δωσω!!και στο μυαλο της εχει να κανει και 5ο παιδακι!!δεν ξερω ισως ειμαι υπερβολικη αλλα τα απαραιτητα οπως ειναι το φαγητο του και η μορφωση του ακομα(που ξερουμε ολοι πως ειναι στην ελλαδα γτ θα μου πειτε δωρεαν ειναι η εκπαιδευση) θελω να του τα παρεχω! και καλως η κακως παω με τα δεδομενα του τωρα!!

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    9 minutes ago, sweety** said:

    οταν λεω προσφορα δεν εννοω φυσικα το Playstation!! εννοω το γαλα του και το φαγητο του!!το εμβολιο της μηνυγγιτιδας κοστιζει 100 η δοση...με ζορι την πηρωνουμε καθε φορα!οποτε μαλλον ενα δευτερο μωρακι θα το αφηνα χωρις εμβολιο??δεν ξερω πως θεωρειται οτι με ενα εισοδημα πχ 1000 ευρω λεμε τωρα ενα ζευγαρι μπορει να μεγαλωσει και 2 και 3 και 4 παιδια με τα ιδια λεφτα?? σαφως ισχυει αυτο " Ένα ζευγάρι μπορεί να έχει δουλειά και να κάνει 2 παιδιά και να μείνουν στο δρόμο από την μία μέρα στην άλλη. Κάποιος μπορεί να κάνει ένα παιδί και μετά να βρει μία δουλειά που του αποφέρει τα διπλά χρήματα, δυστυχώς αυτοί οι παράγοντες αλλάζουν, δεν ξέρω πόσο το οικονομικό μπορεί να θεωρηθεί πρώτη προτεραιότητα." αλλα γιατι να το ρισκαρω ? αλλο να βγαινω οικονομικα και να κανω παιδια και να τυχει κατι τετοιο και αλλο να μην βγαινω και να γενναω παιδια ασυνειδητα έχοντας στο μυαλο μου οτι θα τυχει καποια δουλεια και ολα καλα! απο την στιγμη που τα δεδομενα τωρα ειναι αλλα το θεωρω ανευθυνο ! για παραδειγμα, η παιδιατρος λεει ψαρι μια φορα την εβδομαδα..εγω ομως δεν το περνω μια φορα την εβδομαδα διοτι μου φαινεται ακριβο!!σε τετοια φαση θα κανω και δευτερο??βλεπω και την κουνιαδα μου που εχει 4 και καθε μερα τα ταιζει μακαρονια και πολλα εμβολια που δεν γραφονται οπως αυτο που ανεφερα δεν τα κανει γτ λεει δεν εχω 400 ευρω εγω να δωσω!!και στο μυαλο της εχει να κανει και 5ο παιδακι!!δεν ξερω ισως ειμαι υπερβολικη αλλα τα απαραιτητα οπως ειναι το φαγητο του και η μορφωση του ακομα(που ξερουμε ολοι πως ειναι στην ελλαδα γτ θα μου πειτε δωρεαν ειναι η εκπαιδευση) θελω να του τα παρεχω! και καλως η κακως παω με τα δεδομενα του τωρα!!

    Δεν χρειάζεται να επηρεάζεσαι από γνώμες τρίτων. Το δεύτερο παιδί δεν θα σου το μεγάλωσει κανένας άλλο πέρα από τον ίδιο σου τον εαυτό. Εσύ ξέρεις τις αντοχές τις δικές σου και της οικογένειας σου γενικότερα. Αν θεωρείς ότι δεν μπορείτε να ανταπεξελθετε και ότι δεν έχεις την δυνατότητα να βρεις κάτι καλύτερο που θα σου αποφέρει περισσότερα χρήματα, τότε κάνε αυτό που κρίνεις σωστό και μείνε στο ένα. Δεν χρειάζεται ουτε να δικαιολογεισαι για τις αποφάσεις σου, ούτε και να συγκρινεσαι/κρίνεις αλλους. Η κουνιαδα σου αυτό κρίνει σωστό, αυτό κάνει. Δεν σημαίνει ότι και εσύ πρέπει να κάνεις το ίδιο, όπως επίσης δεν σημαίνει ότι μπορούμε να κρίνουμε τις επιλογές κάποιου άλλου. Εσύ ξέρεις τι θέλεις και προσωπικά από αυτά που διαβάζω νομίζω ότι έχεις κατασταλάξει ήδη στο ότι θα έχεις ένα. Και "that's OK!" 

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    52 minutes ago, Chrysoum said:

    Δεν χρειάζεται να επηρεάζεσαι από γνώμες τρίτων. Το δεύτερο παιδί δεν θα σου το μεγάλωσει κανένας άλλο πέρα από τον ίδιο σου τον εαυτό. Εσύ ξέρεις τις αντοχές τις δικές σου και της οικογένειας σου γενικότερα. Αν θεωρείς ότι δεν μπορείτε να ανταπεξελθετε και ότι δεν έχεις την δυνατότητα να βρεις κάτι καλύτερο που θα σου αποφέρει περισσότερα χρήματα, τότε κάνε αυτό που κρίνεις σωστό και μείνε στο ένα. Δεν χρειάζεται ουτε να δικαιολογεισαι για τις αποφάσεις σου, ούτε και να συγκρινεσαι/κρίνεις αλλους. Η κουνιαδα σου αυτό κρίνει σωστό, αυτό κάνει. Δεν σημαίνει ότι και εσύ πρέπει να κάνεις το ίδιο, όπως επίσης δεν σημαίνει ότι μπορούμε να κρίνουμε τις επιλογές κάποιου άλλου. Εσύ ξέρεις τι θέλεις και προσωπικά από αυτά που διαβάζω νομίζω ότι έχεις κατασταλάξει ήδη στο ότι θα έχεις ένα. Και "that's OK!" 

    ναι φυσικα δεν κρινω κααι ο καθε ενας μπορει να κανει οτι θελει!δεν εννοουσα αυτο..σιγουρα ο καθε ενας μπορει να κανει οτι θελει στην ζωη του!απλα δινω κπ παραδειγματα για να εξηγησω οτι οταν μιλαμε για προσφορα στα παιδια δεν εννοουμε ολοι παιχνιδια και ακριβα ρουχα αλλα αυτα που εξηγουσα!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Καλησπερα! Σας ευχαριστω για τις απαντησεις. Η σκεψη μου για δευτερο παιδι μαλλον θα μεινει μονο σκεψη. Ειχα δυο αποβολες τα τρια τελευταια χρονια. Ηταν επωδυνες σωματικα και ψυχικα. Φοβαμαι να προσπαθησω ξανα και ο αντρας μου δεν θελει δευτερο παιδι. Δεν πειραζει, ας ειμαστε καλα. 

    Αννα 35 η κορη μου ειναι ενα παιδι που αγνοει συστηματικα τα παιχνιδια της και ασχολειται συνεχεια με ζωγραφικη, χειροτεχνιες κτλ. Δεν μπορειτε να φανταστειτε τι φτιαχνει?! Φτερα αγγελου με καλαμακια, κρεβατι για το κουκλοσπιτο απο χαρτονι ηταν οι τελευταιες κατασκευες. Οσο για παζλ, απο τα τρια της εφτιαχνε παζλ 100 κομματιων. Τωρα σκεφτομαι να της αγορασω παιδικο κεντημα. Ισως αυτο να την κρατα απασχολημενη περισσοτερη ωρα. Τρεις φορες την εβδομαδα τα απογευματα την οηγαινουμε γυμναστικη και χορο. Προσπαθω τα σαββατοκυριακα να συναντουμε αλλα παιδακια. Δεν χανουμε γενεθλια συμμαθητων. Τρεχουμε σε παιδοτοπους . Συναντιομαστε με φιλους. Μεσοβδομαδα ειναι πολυ δυσκολο γιατι ο αντρας μου δουλευει πρωι και εγω απογευμα. Το νιωθω οτι της λειπει η παιδικη συντροφια παρολο που δεν χανει μερα απο το σχολειο της. Ευτυχως το αγαπαει πολυ και σηκωνεται πρωτη πρωτη το πρωι για να ετοιμαστει. Μερικες φορες καθομαι και την κοιταω και σκεφτομαι ποσο την αδικω που δεν εχει αδερφακι. Νιωθω σαν της εχω κανει κακο. Ισως ολο αυτο εχει να κανει με τις δικες μου ανασφαλειες. Θελω να ειναι ευτυχισμενο παιδακι και ποια μαμα αλλωστε δεν το θελει αυτο για τα παιδια της.?!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ειναι ωραία όλα αυτά που κάνεις, να σκέφτεσαι πως άλλες δεν ασχολούνται καθόλου..

    Σίγουρα της λείπει η παρέα και θα της λείπει πάντα αλλά αν έχεις εσύ ανασφάλεια θα της το εντείνεις και θα το μεγαλώσεις, δε θα μπορείς να τη βοηθήσεις. Αντί πιστεύω λοιπόν να ψαχνεις τρόπους να την απασχολείς ώστε να μη νιώθει μοναξιά, ψαξιυ πρώτα εσύ μέσα σου ώστε να σου φύγει όλη αυτή η ανασφάλεια που έχεις και είμαι σίγουρη πως μόλις δυναμώσεις θα το περάσεις στη μικρή και η βοήθεια σου που θα πάρει θα είναι ανεκτίμητη και η αυτοπεποίθηση της θα γιγαντωθεί 

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εχεις δικιο! Σιγα σιγα αρχιζω και παρατηρω και αντιλαμβανομαι στοιχεια στο χαρακτηρα της που θα ειναι μονιμα. Ειναι πολυ κοινωνικο παιδακι και παντα θα αναζητα την παρεα και τη φιλια των αλλων. Σε αντιθεση με μενα που δεν ειχα ποτε τοση αναγκη για κοινωνικοποιηση. Δεν με ενοιαζε ιδιαιτερα, ισως επειδη ειχα αδερφη. Θα φροντισω οσο μπορω να τη μαθω να σεβεται τους αλλους και να τους αποδεχεται για να μπορεσει να δημιουργησει δυνατες φιλιες. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Βασικά να σέβεται τον εαυτό της να της μάθεις ώστε να σέβεται και να τη σέβονται επίσης. Αυτά πάνε αλυσίδα και ξεκινάνε από εαυτόν. Δυνατές φιλίες δεν ειναι μόνο στο χέρι της να κάνει, αυτά ειναι και τυχερά. Σκοπός εγώ θα έλεγα να ειναι να μάθει να περνάει και μόνη της καλά αλλά και με παρεα. Και να νιώθει και καλά. αν εσύ  διώξεις τις ανασφάλειες σου που έχεις αρκετές άποτι φαίνεται από τα γραπτά σου και δε συγκρίνεις τη μικρή με εσενα_αλλο λάθος που κάνουν πολλοί γονείς_είμαι σίγουρη θα έχεις ένα ευτυχισμένο και ήρεμο παιδί. 

    Τα ευτυχισμένα παιδιά είναι κ απόρροια μιας ευτυχισμένης και ισορροπημένης μητέρας. Δούλεψε τα όλα αυτά λιγάκι, διάβασε και μερικά βιβλία..ισως σε βοηθήσουν.. 

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Γεια σου και από εμένα.

    Θέλω πολλά να σου γράψω αλλά θα προσπαθήσω να μη σε κουράσω. Έχω και εγώ ένα παιδάκι το οποίο τώρα είναι 10 ετών. Όλα αυτά που σκέφτεσαι και νιώθεις τα έχω νιώσει και εγώ παλιότερα, είναι φυσιολογικό αλλά πρέπει να το δουλέψεις και να τα αποβάλλεις γιατί δυστυχώς τα παιδιά καταλαβαίνουν τα πάντα.

    Η δική μου η κόρη είναι ένα πολύ χαρούμενο παιδί (σε σημείο που λες δηλαδή από που πηγάζει τόση χαρά), έπαιζε από μικρή μόνη της στο δωμάτιο της αν και παίζαμε πολύ και μαζί είτε οικογενειακώς είτε οι δυο μας χωρίς τον μπαμπά μας. Επειδή όμως τρελαίνεται για τα παιχνίδια της -ακόμα και τώρα που είναι πριν την εφηβεία- καθόταν και έπαιζε με τις ώρες με τα playmobil της, έκανε διαλόγους, έδινε ονόματα σε ζώα και ανθρώπους και φαινόταν ότι πέρναγε καλά. Όσο μεγάλωνε ήθελε και περισσότερη παρέα, να έρθουν φίλες της δηλαδή ή να πάμε σε αυτές. Αυτό όμως το ζητάνε και τα αγόρια της φίλης μου και ας είναι δυο, την πρήζουν όλη την ώρα να φέρουν τους φίλους τους οπότε δε ξέρω αν είναι σύμπτωμα μοναχοπαίδιων.

    Τώρα στο θέμα αδερφάκι, και εμένα μου ζήταγε μέχρι μια ηλικία...μέχρι που μίλησα με μια φίλη ψυχολόγο και μου είπε τα εξής: αφού δεν θα κάνεις άλλο παιδί δε πρέπει να της αφήνεις ελπίδες, πες της ότι είναι δικιά σας απόφαση να μην κάνετε άλλο παιδί γιατί δεν θέλετε, θέλετε εκείνη για παιδί και είστε ευτυχισμένοι με την απόφαση σας. Της έχω μιλήσει ότι υπάρχουν διάφορες οικογένειες, κάποιες χωρίς καθόλου παιδιά (της έδωσα παραδειγμα από τον κύκλο μας) και κάποιες με πολλά παιδιά. Όλα είναι όμορφα αρκεί να είναι ευτυχισμένοι αυτοί που ανήκουν στην οικογένεια.

    Αυτό βέβαια το πίστεψα και εγώ πρώτα γιατί αλλιώς δε θα το πίστευε ποτέ το παιδί μου. Είναι στιγμές που λέω αχ είναι μόνη της αλλά τις περισσότερες στιγμές λέω τι ωραία που είμαστε οι τρεις μας και τι ωραίο δέσιμο έχουμε. Αν είχα κάνει κάποια στιγμή άλλο παιδί εννοείται ότι το παιδί μου δε θα ήταν αυτό που είναι τώρα, θα είχε κάποια καλύτερα στοιχεία αλλά και κάποια χειρότερα, και εγώ θέλω το παιδί μου όπως ακριβώς είναι! Πείτε το παρηγοριά στον άρρωστο, πείτε το εγωιστικό, δε με πειράζει καθόλου, έτσι νιώθω.

    Ετσι και αλλιώς, τώρα πια στην εποχή μας τα μοναχοπαίδια (τουλάχιστον στον κύκλο μου) δεν είναι αυτά τα κακομαθημένα που έχουμε εμείς στο μυαλό μας...βλέπω τριγύρω μου παιδιά με αδέρφια με τρομερές ζήλιες και μάλλον κάπου φταίμε εμείς οι γονείς. Εννοείται ότι δεν είναι όλα τα παιδιά με αδέρφια έτσι, αλλά το βλέπω έντονα τον τελευταίο καιρό γύρω μου. Οπότε να και ένα καλό για εμάς τις μοναχομαμάδες :)

    Αυτό που θέλω να πω για να μη σε κουράζω άλλο είναι ότι όταν το ''ξέκοψα'' στο παιδί μου το θέμα αδερφάκι (και το πίστεψα και εγώ δηλαδή) το παιδί μου άλλαξε, αλλά άλλαξα και εγώ ... και άρχισα να βλέπω και τα όμορφα της υπόθεσης γιατί υπάρχουν και όμορφα αρκεί να τα δεις με άλλο μάτι:smile:

    Το βασικό είναι να μεγαλώσουμε ευτυχισμένα και καλά παιδιά είτε είναι ένα παιδί είτε είναι τέσσερα. 

    Ελπίζω να σε βοήθησα λίγο!

    11 ώρες πρίν, Nefeli2014 είπε:

    Βασικά να σέβεται τον εαυτό της να της μάθεις ώστε να σέβεται και να τη σέβονται επίσης. Αυτά πάνε αλυσίδα και ξεκινάνε από εαυτόν. Δυνατές φιλίες δεν ειναι μόνο στο χέρι της να κάνει, αυτά ειναι και τυχερά. Σκοπός εγώ θα έλεγα να ειναι να μάθει να περνάει και μόνη της καλά αλλά και με παρεα. Και να νιώθει και καλά. αν εσύ  διώξεις τις ανασφάλειες σου που έχεις αρκετές άποτι φαίνεται από τα γραπτά σου και δε συγκρίνεις τη μικρή με εσενα_αλλο λάθος που κάνουν πολλοί γονείς_είμαι σίγουρη θα έχεις ένα ευτυχισμένο και ήρεμο παιδί. 

    Τα ευτυχισμένα παιδιά είναι κ απόρροια μιας ευτυχισμένης και ισορροπημένης μητέρας. Δούλεψε τα όλα αυτά λιγάκι, διάβασε και μερικά βιβλία..ισως σε βοηθήσουν.. 

    Συμφωνώ τόσο πολύ μαζί σου!!Μόνο που θα άλλαζα την τελευταία σου πρόταση....τα ευτυχισμένα παιδιά είναι απόρροια ευτυχισμένων και ισορροπημένων γονιών, παίζει μεγάλο ρόλο και ο πατέρας όπως και η μητέρα.

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα