Βοήθεια! Αν δεν φτιάξει η κατάσταση με τον μικρό, με βλέπω να χωρίζω!

[G.Geo]

Θα σου πρότεινα να σκεφτείς τι θα μπορούσες να κάνεις για να δεις ΕΣΥ φως στο τούνελ. Κάτσε και σκέψου, τι θα μπορούσε εσένα να σε ευχαριστήσει? Βόλτα? Απαλλαγή από το μαγείρεμα? Ύπνος? Οτιδήποτε.

Βάλε τις ανάγκες σου μπροστά, και ζήτησε βοήθεια από το σετ σύζυγος-μαμά-πεθερά για να ικανοποιηθούν.

Αν γίνει κάτι τέτοιο, θα αλλάξει η ψυχολογία σου. Επειδή η μαμά είναι ο ομφαλός του κόσμου, αν είσαι εσύ καλά και ήρεμη, όλοι θα μπουν στη θέση τους.

Φρόντισε τον εαυτό σου, έστω κι αν χρειαστεί να ξεβολέψεις άλλους (θα το ζητήσεις σαν βοήθεια επιβίωσης, όχι σαν απαίτηση).

Εγώ καλή μου θα ήθελα

1. να βρούμε μια ισορροπία με τον μικρό, ώστε να μην μας σπάει τα νεύρα στο σπίτι (πχ εχθές σε κάποια φάση λέει ο μεγάλος για τον μικρό "γιατί κλαίει πάλι?" Του λέω αγάπη μου, έχεις δίκιο, αν θες ησυχία (κράταγε ένα παραμύθι) πήγαινε μέσα να διαβάσεις

2. θα ήθελα να μπορώ να κοιμάμαι το βράδυ τουλάχιστον, να ξεκουράζομαι..την τελευταία βδομάδα μονο χθες κοιμήθηκα με μόνο 2 διακοπές

3.θέλω να έχω λίγο χρόνο για μένα να πάω, για ένα κάφε, να πάω περπάτημα 1 ώρα, να χαζέψω μαγαζιά, να κάνω όλα αυτά που έχω στερηθεί.

Αλλά...ποιον εννοείς να ξεβολάψω? Η μαμα μου είναι σε άλλη πόλη, την πεθερά μου την ντρέπομαι, εξήγησα παραπάνω, κάνει κι αυτή ότι μπορεί, μεγάλη γυναίκα είναι. Ο άντρας μου θα μπορούσε να βοηθήσει μόνο ΠΣΚ, τις άλλες μέρες δουλεύει, δεν μπορεί. Εγώ εκεί, παθαίνω blackout, τις μέρες που είμαι τελείως μόνη μου!

Σας ευχαριστώ πολύ πάντως όλες για τις συμβουλές, τις κρατάω και πραγματικά θα προσπαθήσω να ακολουθήσω ότι μπορώ.

Ήδη βρήκα γυναίκα για το καθάρισμα 1 φορά τις 15 (θα έρθει αύριο), κάτι είναι κι αυτό, θα με ξαλαφρώσει αρκετά

Επίσης τουλάχιστον 1 φορά την βδομάδα τα παιδιά στην πεθερά, ένα απόγευμα τις καθημερινές ή ένα βράδυ το ΣΚ, για να βγούμε λίγο να ξελαμπικάρουμε

[lovely people]

Το μόνο που έχω να σου πω είναι υπομονή να ανοίξει ο καιρός να βγαίνετε καμιά βόλτα και να ηρεμήσετε όλοι. Κατα τ άλλα αυτά που περνας τα περνάω κ εγω τώρα με τον δεύτερο (1,5χρονών περίπου). Αυτό το οποίο θέλω να εστιάσω την προσοχή σου (δεν στο λέω για να μου απαντήσεις αλλα για να το σκεφτείς) είναι οτι μήοως τα νεύρα του μικρού πηγάζουν κ απο την δική σας συμπεριφορά και αντιμετώπιση; Πάντα στο πρώτο παιδί έχουμε περισσότερη υπόμονή, χρόνο και όρεξη για να ασχολήθουμε. Στο δεύτερο οι υποχρεώσεις αυξάνονται (μαζί με τα νέυρα) με αποτέλεσμα το δεύτερο να στερείτε οτι απλόχερα δώσαμε στο πρώτο. Φυσικά και δεν γίνεται εσκεμένα αλλα γινεται. Μήπως ένας τρόπος είναι να περάσεις περισσότερο ποιοτικό χρόνο με το μικρό που απο ότι λες είναι ζωηρος και γκρινιάρης;;; Ξέρεις δεν φταίνε ποτέ (σχεδόν) τα παιδιά, τις περισσότερες φορες είναι τρόπος αντίδρασής.

 

 

 

Επίσης απο τα αναγραφόμενα σου φαίνεται

• οτι πέφτει ξύλο ή λάθος κατάλαβα;;; Θα πρέπει να κοπεί άμεσα
  
• εγώ καταλαβαίνω μία Ά προτίμηση στον μεγάλο---μήπως το αντιλαμβάνεται έτσι και το παιδί;;
  
• ο άντρας σου ακούγεται πολύ σαν τον δικό μου...Θέλει και αυτός ''εκπαίδευση'' και πολύ μπλα-μπλα...Είναι σαν τα παιδιά και αυτοί!!
  

Πολύ φιλικά...

[ekavi_]

Βλέπω αναφέρεις τη λέξη φάρμακο συχνά. Τώρα που είναι άρρωστα μπορεί να υπάρχει παραπάνω εκνευρισμός.

Ως προς τα παιδιά θα πρέπει να είσαι σταθερή. Θα κάνεις αυτό που πρέπει να γίνει, την ώρα που πρέπει να γίνει, χωρίς παρακάλια, αλλιώς θα έχουν συνέπειες. Στους τσακωμούς δεν θα ανακατεύεσαι. Εγώ αν τσακώνονται και το παρακάνουν, μαλώνω και τις 2. Αν δεν το παρακάνουν τις αφήνω και τα βρίσκουν μόνες τους.

Αν δεν ντύνονται το πρωί, ντύστα με το ζόρι.

Προσπάθησε να μην ζηλεύουν ο ένας τον άλλον. Να δείχνεις την ίδια αγάπη, και την ίδια ανεκτικότητα και στους 2. Όχι παραπάνω ανεκτικότητα στον μικρό.

Αν αρχίζει κλάμματα και υστερίες, δεν θα τις τρώει από τον μπαμπά (μέγα λάθος). Θα τον αγνοείτε, θα του στερείτε κάποιο προνόμιο, θα πηγαίνει τιμωρία κτλ, αλλά χωρίς να ταράζεστε. Αν βλέπει ότι καταφέρνει να σας ταράξει και να σας συγχύσει θα το ξανακάνει γιατί έτσι τραβάει την προσοχή ή περνάει το δικό του.

[lelaki1980]

σιγα και τα πολλα που κανω!!οχι δεν δουλευω αλλα ολα αυτα που σου ειπα μου παιρνουν κανα 2ωρο γιατι τα κανω μπαμ μπαμ.και εννοειτε οτι οτιδηποτε συμβει μεσα στο σπιτι μετα το μεσημερι τα αφηνω για την αλλη μερα παλι.(εκτος απο εξτρα χυσιματα νερων και φαγητων)αλλα απο οτι διαβασα που λες παρακατω παλι πολλα κανεις!εσυ λοιπον πως προλαβαινεις και πως αντεχεις??:D:D μπραβο σου παντως! κοψε και αλλα και αστα για σαβατοκυριακο.εγω δεν βαζω καθε μερα πλυντηριο βαζω 2 φορες την εβδομαδα αλλα ολα μαζι!μπορει να πλενω ολη μερα δηλαδη.και παλι αν εγω δουλευα και γυριζα 4.30 παλι κανα 2ωρο θα μου επαιρνε για αυτα που σου εγραψα εγω παρακατω.αλλα εννοειτε οτι εκεινη την ωρα δεν μου μιλαει κανεις και εξηγω στην μικρη οτι θα δει τηλεοραση μεχρι να τελειωσω και παλι καλα που το καταλαβαινει....αλλιως μαλλον και εγω το 2ωρο θα το εκανα 5ωρο.παντως προσπαθησε να βαλεις ενα προγγραμα χωρις αγχος οσο μπορεις και οπως ειπε και μια κοπελα πιο κατω οτι μπορει να κανει και ο συζυγος ας το κανει...εστω και τις πυτζαμες τους να βαλει χωρις να τα κανει και μπανιο....εστω και στο ενα απο τα δυο σου τα παιδια....οτι να ναι κοινως! να σου πω επισις οτι εχω αφησει ενα σπιτι (και οχι μια φορα αλλα οχι και καθε μερα) μπ.......ο γιατι ηθελα να βγω βολτα με την μικρη και τον αντρα μου και εννοειτε οτι δεν με ενοιαξε....ειπα θα τα κανω αυριο και ετσι λοιπον ολοι ευχαριστημενοι. επισις οταν θα γυρνας απο την δουλεια οσο και να θες να κανεις δουλειες θα καθεσαι ενα μισαωρο να χαλαρωνεις με οποιοδηποτε τροπο και μετα καντες....χαλρωσε και θα το καταλαβουν ολοι στην οικογενεια σου και θα καλυτερεψουν τα πραγματα.ευχομαι καλη επιτυχια και μην ξεχνας και τον αντρουλη σου ε?

[G.Geo]

Μήπως ένας τρόπος είναι να περάσεις περισσότερο ποιοτικό χρόνο με το μικρό που απο ότι λες είναι ζωηρος και γκρινιάρης;;; Ξέρεις δεν φταίνε ποτέ (σχεδόν) τα παιδιά, τις περισσότερες φορες είναι τρόπος αντίδρασής.

 

Σε αυτό έχεις δίκιο, αλλά δεν έχω χρόνο, που να τον βρω, επίσης χρόνο θέλει και ο αλλος, οι ψυχολόγοι λένε προσωπικό χρόνο με το κάθε παιδί, αυτό σε εμάς δεν υπάρχει. Είμαστε και οι 3 μαζί, κανείς από αυτούς δεν δέχετε να μείνω με τον έναν. Και ο μεγάλος ζηλεύει, αν πάω να ασχοληθώ με τον μικρό, μπαίνει σφήνα και αυτός. Προσπαθώ να καταλαγιάσω την ζήλια του άλλου, έχει πρόβλημα ο μικρός. Βασικά αυτοι (και οι 3) μαλλον θα ήταν οκ, αν με έκοβαν στα 3 να με μοιράσουν

 

Επίσης απο τα αναγραφόμενα σου φαίνεται

[*]οτι πέφτει ξύλο ή λάθος κατάλαβα;;; Θα πρέπει να κοπεί άμεσα

όχι, λάθος καταλαβες, εχθές με έπιασε απότομα και άγρια μπροστά στα παιδιά, πράγμα που θεωρώ απαράδεκτο, ήταν η πρώτη φορά

[*]εγώ καταλαβαίνω μία Ά προτίμηση στον μεγάλο---μήπως το αντιλαμβάνεται έτσι και το παιδί;;

το αντίθετο συμβαίνει, έχω αδυναμία στο μικρό, αλλά ακόμη κι εγώ, συνειδητοποιώ ότι το έχει παρακάνει! Δεν μπορώ να τον δικαιολογώ πια, πάντα κάποια φάση περνάει και εντάξει μικρός είναι..κομμένα πια αυτά. Και αντίθετα ο άντρας μου λέει ότι τον έχω κακομάθει γιατί του έχω αδυναμία και στον μεγάλο είμαι πολύ πιο αυστηρή.

[*]ο άντρας σου ακούγεται πολύ σαν τον δικό μου...Θέλει και αυτός ''εκπαίδευση'' και πολύ μπλα-μπλα...Είναι σαν τα παιδιά και αυτοί!!Πολύ φιλικά...

ο άντρας μου εκπαιδεύεται εδώ και 7 χρόνια που είμαστε μαζί....εχει βελτιωθεί απίστευτα αλλά ακόμη δεν έχει φτάσει στο σημείο να είναι πραγματικά όσο χρήσιμος θα ήθελα με βάση ότι απο τότε έχουν αυξηθεί οι ανάγκες και οι υποχρεώσεις, αν καταλαβαίνεις τι εννοώ. Επειδή έπεσε πολυ εκπαίδευση, αλλάζει πάνες, πάει σκουπίδια, αλλάζει παιδιά κτλ, πριν δεν έκανε ΤΙΠΟΤΑ! Κάποια στιγμή είχα αναφέρει ότι τον μεγάλο μου τον άλλαξε πρώτη φορά όταν ήταν 5 μηνών! Ναι μην γελάτε! Τότε δούλευε από τις 7.30 έως τις 21.00 και δεν μπορούσα να έχω απαιτήσεις... Ακόμη και τώρα όμως επειδή δουλεύει και απόγευμα, πάντα μασάει την καραμέλα "Εγώ κουράζομαι, είμαι όλη μέρα στη δουλειά", ενώ εγώ κάθομαι -λέω εγώ- και κοιτάω το ταβάνι ε??

[ster]

Και στην δική μου περίπτωση δεν ισχύει το ''ένα παιδί ίσον κανένα''. Και εγώ τα ίδια περνάω με την κόρη μου που είναι τώρα 23 μηνών, κολλημένη επάνω μου, παλεύω κυριολεκτικά να την ντύσω, να της αλλάξω πάνα, να της δώσω αντιβίωση, με κλάμματα και υστερίες. Εχω δοκιμάσει όλους τους τρόπους, με το καλό, με το πιο άγριο (ποτέ ξύλο για να εξηγούμαστε) αλλά δεν βλέπω φως στον ορίζοντα. Τελικά τι κάνω λάθος? Η μήπως είναι θέμα χαρακτήρα του παιδιού? Ακρη δεν έχω βγάλει.

Πάντως αυτό που δουλεύει σε μας για να μην τρελαθούμε, είναι αυτό που είπε πιο πάνω μια κοπέλα. Χιούμορ. Να τα αντιμετωπίζεις όλα με χιούμορ, βοηθάει.

[xena]

Καταλαβαίνω τι λες για την προσπάθεια του, όμως δες και την πρόοδο, κάποιοι δεν κατάφεραν ποτέ να προοδεύσουν. Κάτι είναι κι αυτό. Θα μπορούσε να μην έχει ασχοληθεί καν.

 

Αν διαβάσεις τα γραφόμενα σου θα καταλάβεις πανεύκολα πως σε διεκδικούν και οι 3 άντρες μέσα στο σπίτι σου.

Πάρε το θετικά (για να μην τρελαθείς) και πες τους να "αντέξουν" να περάσουν οι 3 άντρες κάθε κυριακή 2 ώρες μόνοι τους παίζοντας μπάλα και άλλα τέτοια "αντρικά". Ενας τρόπος να ξεμπλοκάρεις λίγο...

Ο μπαμπάς πρέπει να προσεγγίσει τα αγόρια του λίγο καλύτερα, αυτό θα βοηθήσει και τον μεγάλο με την ζήλια, ξέρεις, πάει σε άλλο στάτους ο μεγάλος - πιο κοντά στον μπαμπά. Κι ο μπαμπάς θα νιώσει πιο περήφανος σίγουρα.

Αν σου αρχίσει τα περι κούρασης και ξαπόστασης μιας Κυριακής ρημάδας που'μεινε κλπ κλπ, "πιάνει" πάντα να υπενθυμίσεις πως έχετε αγοράκια και πως καλύτερα να ασχολείται με λίγη μπάλα ο μπαμπάς παρά με μαγειρική η μαμά.

 

Είναι πιο απαιτητικό τελικά να είσαι μαμά με αγορια παρά με κορίτσια, έτσι;;

[lovely people]

Σε αυτό έχεις δίκιο, αλλά δεν έχω χρόνο, που να τον βρω, επίσης χρόνο θέλει και ο αλλος, οι ψυχολόγοι λένε προσωπικό χρόνο με το κάθε παιδί, αυτό σε εμάς δεν υπάρχει. Είμαστε και οι 3 μαζί, κανείς από αυτούς δεν δέχετε να μείνω με τον έναν. Και ο μεγάλος ζηλεύει, αν πάω να ασχοληθώ με τον μικρό, μπαίνει σφήνα και αυτός. Προσπαθώ να καταλαγιάσω την ζήλια του άλλου, έχει πρόβλημα ο μικρός. Βασικά αυτοι (και οι 3) μαλλον θα ήταν οκ, αν με έκοβαν στα 3 να με μοιράσουν

 

Η μήπως να τους αφήσεις μόνους καμια δύο ώρες να ηρεμήσεις εσύ!

Και σε εμένα το ίδιο σύμβαινει (με την ζήλια έννοώ). Εγώ ή φροντισω να τους παίζω ταυτόχρονα (πρόσφατα ανακάλυψα το τρενάκι με τα τρία βαγόνια και το γνωστό τραγούδι), ή πχ τραγούδια στην τηλεόραση με χορό. Επίσης αφού κοιμηθεί ο μικρός διαθέτω 1 ωρα στην μεγάλη (επιτραπέζια, παζλ, ζωγραφική ή ανάγνωση). Καλή λύση θα ήταν επίσης να ασχολείται κάθε γονιός με ένα παιδι εναλλαξ (σε εμάς δεν πιάνει όμως)

 

 

όχι, λάθος καταλαβες, εχθές με έπιασε απότομα και άγρια μπροστά στα παιδιά, πράγμα που θεωρώ απαράδεκτο, ήταν η πρώτη φορά

 

Συγνώμη τότε...γράψε λάθος

 

το αντίθετο συμβαίνει, έχω αδυναμία στο μικρό, αλλά ακόμη κι εγώ, συνειδητοποιώ ότι το έχει παρακάνει! Δεν μπορώ να τον δικαιολογώ πια, πάντα κάποια φάση περνάει και εντάξει μικρός είναι..κομμένα πια αυτά. Και αντίθετα ο άντρας μου λέει ότι τον έχω κακομάθει γιατί του έχω αδυναμία και στον μεγάλο είμαι πολύ πιο αυστηρή.

 

ο άντρας μου εκπαιδεύεται εδώ και 7 χρόνια που είμαστε μαζί....εχει βελτιωθεί απίστευτα αλλά ακόμη δεν έχει φτάσει στο σημείο να είναι πραγματικά όσο χρήσιμος θα ήθελα με βάση ότι απο τότε έχουν αυξηθεί οι ανάγκες και οι υποχρεώσεις, αν καταλαβαίνεις τι εννοώ. Επειδή έπεσε πολυ εκπαίδευση, αλλάζει πάνες, πάει σκουπίδια, αλλάζει παιδιά κτλ, πριν δεν έκανε ΤΙΠΟΤΑ! Κάποια στιγμή είχα αναφέρει ότι τον μεγάλο μου τον άλλαξε πρώτη φορά όταν ήταν 5 μηνών! Ναι μην γελάτε! Τότε δούλευε από τις 7.30 έως τις 21.00 και δεν μπορούσα να έχω απαιτήσεις... Ακόμη και τώρα όμως επειδή δουλεύει και απόγευμα, πάντα μασάει την καραμέλα "Εγώ κουράζομαι, είμαι όλη μέρα στη δουλειά", ενώ εγώ κάθομαι -λέω εγώ- και κοιτάω το ταβάνι ε??

 

Και ο δικός μου στο δεύτερο μπήκε ενεργά στο παιχνίδι...Σου είπα μοιάζουν!!

[G.Geo]

Είναι πιο απαιτητικό τελικά να είσαι μαμά με αγορια παρά με κορίτσια, έτσι;;

 

Εγω από την αρχή κορίτσια ήθελα, ίσως υποσυνείδητα το ήξερα πως με τους άντρες θα γίνει αυτό..Και στο δέυτερο έλεγα, να βγει κορίτσι να είναι κολλημένο πάνω στον μπαμπά να μην με τρελαινει αυτό το "μαμα μαμά" όλη μέρα, αλλά τζίφος.

Ναι με διεκδικούν όλοι και εχθές ο άντρας μου, μου είπε πως όλο με τα παιδιά ασχολούμε και εκείνον τον έχω ξεχάσει...Τι να κάνω ρε παιδιά, μία μ' έχετε, μοιραστείτε με πια! Καλά το Καλοκαίρι με είχε παρει σε κάποια φάση στα ποδια του και ήρθαν και οι δύο πάνω μου!!

 

Επίσης αυτό με το να πάνε έξω να παίξουν μπάλα όλοι μαζί, το έχω προτείνει πολλές φορές, δεν έχει γίνει ποτέ! Γενικά ποτέ δεν τα έχει πάρει να πάνε κάπου οι 3 τους.

 

Κοριτσάκια μου γλυκα, σε λίγο ξεκινάω να πάω να πάρω τα παιδιά να πάμε σπίτι και όπως καταλαβαίνετε, χρόνος για Internet εκεί δεν υπάρχει, θα δω τα υπόλοιπα αύριο, σας ευχαριστώ όλες πολύ πολύ, έστω και ψυχολογικά βοηθάει να ακούω συμβουλές

[lovely people]

Καταλαβαίνω τι λες για την προσπάθεια του, όμως δες και την πρόοδο, κάποιοι δεν κατάφεραν ποτέ να προοδεύσουν. Κάτι είναι κι αυτό. Θα μπορούσε να μην έχει ασχοληθεί καν.

 

Αν διαβάσεις τα γραφόμενα σου θα καταλάβεις πανεύκολα πως σε διεκδικούν και οι 3 άντρες μέσα στο σπίτι σου.

Πάρε το θετικά (για να μην τρελαθείς) και πες τους να "αντέξουν" να περάσουν οι 3 άντρες κάθε κυριακή 2 ώρες μόνοι τους παίζοντας μπάλα και άλλα τέτοια "αντρικά". Ενας τρόπος να ξεμπλοκάρεις λίγο...

Ο μπαμπάς πρέπει να προσεγγίσει τα αγόρια του λίγο καλύτερα, αυτό θα βοηθήσει και τον μεγάλο με την ζήλια, ξέρεις, πάει σε άλλο στάτους ο μεγάλος - πιο κοντά στον μπαμπά. Κι ο μπαμπάς θα νιώσει πιο περήφανος σίγουρα.

Αν σου αρχίσει τα περι κούρασης και ξαπόστασης μιας Κυριακής ρημάδας που'μεινε κλπ κλπ, "πιάνει" πάντα να υπενθυμίσεις πως έχετε αγοράκια και πως καλύτερα να ασχολείται με λίγη μπάλα ο μπαμπάς παρά με μαγειρική η μαμά.

 

Είναι πιο απαιτητικό τελικά να είσαι μαμά με αγορια παρά με κορίτσια, έτσι;;

 

Συμφωνώ 100% xena!!!

[ΑΝΝΑ24]

Και στην δική μου περίπτωση δεν ισχύει το ''ένα παιδί ίσον κανένα''. Και εγώ τα ίδια περνάω με την κόρη μου που είναι τώρα 23 μηνών, κολλημένη επάνω μου, παλεύω κυριολεκτικά να την ντύσω, να της αλλάξω πάνα, να της δώσω αντιβίωση, με κλάμματα και υστερίες. Εχω δοκιμάσει όλους τους τρόπους, με το καλό, με το πιο άγριο (ποτέ ξύλο για να εξηγούμαστε) αλλά δεν βλέπω φως στον ορίζοντα. Τελικά τι κάνω λάθος? Η μήπως είναι θέμα χαρακτήρα του παιδιού? Ακρη δεν έχω βγάλει.

Πάντως αυτό που δουλεύει σε μας για να μην τρελαθούμε, είναι αυτό που είπε πιο πάνω μια κοπέλα. Χιούμορ. Να τα αντιμετωπίζεις όλα με χιούμορ, βοηθάει.

 

 

Είναι φάση.

Έγω γίνει γραφική εδώ μέσα να διηγούμαι τι terrible two πέρασε η δικιά μου. Κι εμείς ανυποψίαστοι, μας ήρθε απότομα κι ούτε καταλάβαμε πότε περάσαμε από τη φάση "έχω ένα τρισχαριτωμένο μωρό" στη φάση "έγινε γκέμλιν, τι στον κόρακα έκανα λάθος?"

 

1. Δεν κουράζομαι να επαναλαμβάνω σε όποια ενδιαφέρεται για τη φτωχική συμβουλή μου ότι είναι φάση και θα περάσει. Δεν είναι ενδεικτική για το χαρακτήρα του παιδιού. Ίσα ίσα υπάρχει και μια θεωρία (δεν ξέρω φυσικά αν ισχύει) που λέει ότι αν το βγάλουν τώρα όλο αυτό θα περάσουν πιο στρωτή εφηβεία. Ουσιαστικά είναι ένα είδος εφηβείας, αντιλαμβάνονται πλέον τον εαυτό τους ως ανεξάρτητη υπόσταση, και διεκδικούν την αυτονομία (!) τους.

 

2. Ό,τι κι αν κάνεις, όσο κι αν σε φέρει στα όριά σου (που θα το κάνει), κρατήσου και μην κάνεις κάτι που θα μετανιώσεις (λεκτική κακοποίηση, ξύλο ή ό,τι άλλο δεν είναι του χαρακτήρα σου). Θα μπλέξεις κι εσύ συναισθηματικά και θα γίνετε κουβάρι.

 

3. Μπες λίγο στη θέση της. Ζεις σε ένα τεράστιο κόσμο που προσφέρει τόσες συγκινήσεις και όλο έρχεται κάποιος να σου χαλάσει τη διασκέδαση.

Δε σε αφήνει να πιάσεις κάτι τρομερά ενδιαφέρον, δεν μπορείς να σκαρφαλώσεις σε εκείνο το τόσο τραβηχτικό σημείο, σε χώνουν στη μπανιέρα έχεις δεν έχεις όρεξη, σε ξαπλάρουν με το ζόρι να σου ανακατέψουν τα βρακιά σου.. Σου χώνουν κι αυτή την αηδία στη μύτη. Ε μα πιά!!! Θα τσιρίξω!!!

- Βρε, μόλις τσίριξα άρχισε να τσιρίζει και η μαμά. Και τι αστεία φάτσα που πήρε. Κάτσε να το ξανακάνω να δούμε τι θα γίνει :mrgreen:

 

Όσο θα μεγαλώνει και θα έχεις καλύτερη λεκτική επικοινωνία, προσπάθησε να της εξηγείς τι θα κάνετε και γιατί. Όπου σε παίρνει, δίνε τις μικρές "νίκες", ελεγχόμενες. πχ δε θες να φορέσεις το μπουφάν? για να δούμε τι άλλο υπάρχει που να σου αρέσει και να κάνει για τη δουλειά.

 

4. Μπες στο παραμύθι. Ίσως η μπέμπα να μη θέλει να μπει στο αυτοκίνητο, αλλά το μικρό κουνελάκι να θέλει να μπει σ' αυτή τη σπηλιά να ψάξει για καρότα που είναι δίπλα στο καρεκλάκι.

Ίσως να μη θέλει να ξαπλώσει, αλλά το μαγικό κρεβάτι πετάει και θα μας πάει στην αλεπουδοχώρα. Αν κλείσει τα μάτια του θα μπει μέσα και θα συναντήσει τα αλεπουδάκια.

Είναι ψιλοεξαντλητικό, αλλά πιάνει.

 

5. Χιούμορ και Άγιος ο Θεός

[vivien9]

Σου χώνουν κι αυτή την αηδία στη μύτη. Ε μα πιά!!! Θα τσιρίξω!!!

- Βρε, μόλις τσίριξα άρχισε να τσιρίζει και η μαμά. Και τι αστεία φάτσα που πήρε. Κάτσε να το ξανακάνω να δούμε τι θα γίνει :mrgreen:

XAXAXAXA γελάω σαν τη χαζη...και είμαι και στην δουλειά

[Λαΐδα]

εγω φιλη μου επειδη δουλευω αρκετες ωρες, ΔΕΝ ΘΑ ΤΗΝ ΠΑΛΕΥΑ αν δεν ειχα γυναικα για το σπιτι....Οποτε τι συμβουλη να δωσω???

Από δουλειες δεν κανω σχεδόν τιποτα...μονο μαζεματακια...γυριζω 05.30 παιζω μαζι τους-ασχολουμαι-παω σε δραστηριότητες, 9.30 τα κοιμιζω και μετα μεχρι τις 12 περναω λιγο χρονο μαζι με συζυγο....Τα σκ προσπαθουμε νακανουμε πραγματα ολοι μαζι....

Δεν βγαινει αλλιως δηλαδή τουλάχιστον σε εμενα....

[xena]

ANNA24 αν δεν σε κουράζει να το επαναλαμβάνεις όσο πιο συχνά μπορείς. Εχεις απόλυτο δίκιο, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να καταλάβουμε και να αντιμετωπίσουμε αυτή τη συμπεριφορά. Τα έχω πάθει κι εγώ, τα περάσαμε μεταξύ 16-19 μηνών.

Και τα ξαναπερνάμε που και που για 1-2 μέρες.

 

Και αδειάζει το μυαλό μου απ' τα "100 to do list" που έχω καθημερινά για να γεμίσει με ιστορίες τύπου "ήρθε η νεράϊδα των νυχιών και είπε να σου κόψω τα νυχάκια για να τα κάνει δοντάκια!!" και μαλλιάζει η γλώσσα μου να επιβραβεύω το αυτονόητο "τι καθαρό κορίτσι που έχω, βγάλαμε τα κακά, τώρα που δεν μυρίζει ο πωπός μας θα έρθει ο πρίγκηπας στο παραμύθι!!" και άλλα πολλά και αστεία και βλακώδη κι ότι θέτε, το ζήτημα είναι να μένει πίσω η γκρίνια και η άρνηση.

 

Οσο τα λέω βλέπω πως παρά τις δυσκολίες λατρεύω να είμαι μαμά! Νιώθω σούπερσταρ!!! Θέλω κι άλλα παιδιά... αχ και να μπορούσα...

[Beatle]

Κι εμένα η κόρη μου ήταν ένα άγιο παιδάκι και ξαφνικά από τα 2 έγινε άλλος άνθρωπος. Προσκολλημένη πάνω μου, δεν θέλει να βάλει ρούχα, παλτό, βάζει γοερά κλάματα αν δε γίνει αμέσως το δικό της, πετάει πράγματα αν εκνευριστεί κλπ κλπ (τα κλασσικά terrible twos). Αυτό που κάνουμε εμείς είναι ότι προσπαθούμε να περνάει το σκ κάποιες ώρες μόνο με τον μπαμπά της, έστω να πάνε μαζί σούπερ μάρκετ, και όντως έπιασε (τον αφήνει τελευταία να τη σηκώνει από το κρεβάτι της και δεν ουρλιάζει να πάω εγώ). Όταν έχει κρίσεις οργής της αποσπάμε την προσοχή με κάτι που ξέρουμε ότι της αρέσει, πχ όταν κλαίει επειδή δεν της δίνουμε σοκολάτα της λέμε ότι ξύπνησε το αγαπημένο της μωρό και πρέπει να το περιποιηθεί. Είναι πολύ κουραστικό και θέλει τρελλή υπομονή, αλλά όπως είπε και η ΑΝΝΑ24 είναι φάση και θα περάσει, είναι σίγουρο! Αυτό που πιστεύω πάντως είναι ότι θέλει κοινή γραμμή και από τους 2 γονείς, όχι διαπραγμάτευση ο ένας και ξύλο ο άλλος, το οποίο ούτως ή άλλως θεωρώ ότι εξαγριώνει το παιδί παρά το συνετεί. Ίσως πρέπει να συζητήσετε με τον άντρα σου πως να χειριστείτε το θέμα από κοινού γιατί απ ' ο,τι κατάλαβα έχετε διαφορετική αντιμετώπιση ως τώρα.

[kitycat]

Τις καθημερινές κάνω τα βασικά, στρώσιμο κρεββατιών, καθάρισμα νεροχύτη, πλυσιμό πιάτων, πλυντήρια, απλώματα, μαζέματα, μαγείρεμα κάθε μέρα και αν προλάβω κάτι άλλο..Με διακοπές για άλλαγμα παιδιού (pampers), ντύσιμο μικρού, φάρμακα, τσακωμούς μεταξύ τους και κλάματα, να τους βάλω φαί, να τους ξαναβάλω φαί (όλο κάτι θέλουν να φάνε)...μάζεμα ζημιάς μικρού, χήσιμο νερών, φαγητού κάτω -σκούπισμα ενδιάμεσα-...Αλλά με αυτά, έρχετε βράδυ, και πρέπει να πάμε για ύπνο, οπότε πρέπει να κάνω πάλι ντύσιμο, πλύσιμο, ορούς, φάρμακα, γάλατα, ύπνος (αρχίζουν τα πήγαινε έλα για να κοιμηθεί ο μικρός). Αν τα κάνω και μπάνιο, δεν προλαβαίνω ούτε αυτά

Καλησπέρα κι από εμένα... σε καταλαβαίνω και σε νοιώθω και δεν θέλω καθόλου να είμαι κριτική απέναντί σου αλλά θα ήθελα να σου δείξω μία άλλη προοπτικη του θέματος:

Γιατί να μην βάλουν φαί μόνοι τους? (με την επίβλεψή σου αλλά μόνοι τους... να μετρήσουν τις πατάτες στο πιάτο να συνδυάσουν χρώματα φαγητών κτλ)

Γιατί να μην πλύνει τον νεροχύτη το ένα από τα δύο (και δεν εννοώ μόνο τον μεγάλο. Ο μικρός είναι ικανότατος να πλύνει ένα νεροχύτη ... όχι το ταψί και τα κρυστάλλινα ποτήρια αλλά το πιάτο του και το ποτήρι του σίγουρα μπορεί)

Γιατί να μην πάρει ένα πανάκι και να μαζέψει μόνος του τη ζημιά του

Γιατί να μην ντυθεί μόνος του... (οκ. το καταλαβαίνω ότι θα κάνει 10 ώρες αλλά θα αισθανθεί τόσο όμορφα που την τρίτη -τέταρτη μέρα θα το κάνει πιο γρήγορα και πιο σωστά και θα είναι έτοιμος στην ώρα του)

 

 

Ίσως θα ήθελες να δεις πως λειτουργεί ένα σπίτι με τη μοντεσσοριανή φιλοσοφία για να δεις ότι πολλά πράγματα μπορούν να γίνουν διαφορετικά: π.χ. http://www.dailymontessori.com/montessori-at-home/

 

Καλό βράδυ...

[AthinaP]

Και εμείς τα περάσαμε και σε εμάς το χειρότερο σημείο ήταν εκεί γύρω στα δυόμιση. Εκεί μου τελείωσε η υπομονή και το ζωηρό παιδί ήταν στα αλήθεια πολύ ζωηρό. Από εκείνο το σημείο και πέρα όμως απασχολούσε καλύτερα τον εαυτό του, δεν με χρειαζόταν για όλα.

 

Άρχισα να βάζω και λίγο DVD Μπορούσε να συγκεντρώνεται αρκετή ώρα.

 

Γενικά εκτός από το τι να μην κάνουν, καλό είναι να σκεφτείτε τι καλό μπορούν να κάνουν. Όχι μόνο δουλίτσες, κάτι που να τα ευχαριστεί.

 

Πρακτικά θα σου έλεγα, βάλτον στο ντιβιντί , κάνε τις δουλειές σου και αφιέρωσέ του αποκλειστικό χρόνο καθημερινά. Έτσι πιο ουσιαστική "δουλειά" θα κάνεις με το παιδί, αντί να προσπαθείς να κάνεις τις δουλειές όλη την ώρα.

 

Να σου πω την αλήθεια, στην πορεία έμαθα να με εντυπωσιάζουν τα παιδιά που περνάνε έναν χειμώνα στους τέσσερις τοίχους αδιαμαρτύρητα! Το παιδάκι σου βαριέται μάλλον. Όπως ήδη γράφτηκε, σε λίγο καιρό θα έχετε περισσότερες επιλογές.

 

Όσο και να μην το πιστεύεις τώρα, θα έρθουν στιγμές που θα νοσταλγείς το να είναι τα παιδάκια μικρά!

 

Επίσης με βοήθησε που κανα-δυο φορές τους έστειλα όλους πακέτο στη γιαγιά, όπου πέρασαν ΣΚ, ο άντρας μου άφησε και τα παιδιά να δει φίλους του! Είναι όμως άγιος άνθρωπος, δεν τον φοβόμουν τι θα έκανε μόνος του. Εκμεταλλεύτηκα την ησυχία για να πω επιτέλους μόνη και κάποια στιγμή πήρα και κανα-δυο φίλους παλιούς που ήξερα ότι δεν έχουν παιδιά και μιλήσαμε στο τηλέφωνο και ίσιωσα λίγο! Και φρόντισα να καταλάβουν τα παιδιά το λόγο για τον οποίο δεν πήγαινα μαζί, όπως τις άλλες φορές.

 

Πάντως μετά τα δυόμιση άρχισε αργά, αλλά σταδιακά η βελτίωση.

 

Επίσης δεν ξέρω, παίρνω ανησυχητικά σημάδια για τον παιδικό, δεν ξέρω κάτι συνέβαινε σε εμάς που δεν μπορούσα να το εντοπίσω. Τα παιδιά δεν ήταν εντελώς χαρούμενα, κάτι συνέβαινε τότε. Επειδή συνέπεσε και σε εσένα κάτι τέτοιο, το λέω.

[afrodite33]

Και εγω κορίτσια καταλήγω στο συμπέρασμα οτι αν δεν ΧΑΛΑΡΩΣΟΥΜΕ και το δούμε με χιούμορ,πραγματικά θα αποτρελαθουμε!

Εμένα ειναι 2,5,δεν καταλαβαμε παιδι μέχρι τα δυο και μετα με μουτζωσε ο Θεός απολες τις απόψεις.μενω εγκυος γιατι και το θέλαμε και είχαμε το τέλειο παιδι.

Αμέσως άρχισαν οι στραβες.σοβαρα οικογένειακα προβλήματα υγείας απο άτομα που με βοηθούσαν έστω και λίγο.η κόρη μου μόλις ξεκίνησε παιδικό γυρω στα δυο εγινε άλλο παιδι.γκρινια,δεν κοιμόταν,εγω πέρασα και περνάω ΠΟΛΥ δύσκολη εγκυμοσυνη και αγχώνομαι με το τι με περιμένει με το δεύτερο.απο ψυχολογία χάλια μαύρα και δεν κάνω καλό ουτε στον άντρα μου που προσπάθει όσο μπορεί.

Καλα το θέμα νοικοκυροσύνη και ελεύθερου χρόνου για Μενα και τον άντρα μου ειναι ανέκδοτο.και έχεις και όλους να σου λένε αφού ήθελες δεύτερο παιδι.......

Την δουλειά μου την εχω αφήσει και με εχει αποτρελλανει και η κλεισουρα.

Απτην άλλη δεν θα το άντεχα να παλεύω να κάνω παιδι,αυτο αν θα χάλαγε την σχέση με τον άντρα μου.

ΥΠΟΜΟΝΗ λέω συνέχεια.μεχρι ποτε;;;;

[LA LATINA]

ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΟΡΙΤΣΙΑ..........

χαρείτε τώρα που μπορείτε.......

και.....μη θυμώνετε!

το πρώτο που θα πείτε κάνοντας δεύτερο είναι

ΕΝΑ ΙΣΟΝ ΚΑΝΕΝΑ!

 

υπομονή, και ρίξτε το στην πλάκα, αλλιώς πάμε για δέσιμο!!!!!!

[kathy110908]

Σε αυτό έχεις δίκιο, αλλά δεν έχω χρόνο, που να τον βρω, επίσης χρόνο θέλει και ο αλλος, οι ψυχολόγοι λένε προσωπικό χρόνο με το κάθε παιδί, αυτό σε εμάς δεν υπάρχει. Είμαστε και οι 3 μαζί, κανείς από αυτούς δεν δέχετε να μείνω με τον έναν. Και ο μεγάλος ζηλεύει, αν πάω να ασχοληθώ με τον μικρό, μπαίνει σφήνα και αυτός. Προσπαθώ να καταλαγιάσω την ζήλια του άλλου, έχει πρόβλημα ο μικρός. Βασικά αυτοι (και οι 3) μαλλον θα ήταν οκ, αν με έκοβαν στα 3 να με μοιράσουν

 

 

 

αχ πόσο σε καταλαβαίνω κοπελιά μου !!!

Οπως τα λες, να κάνεις ό,τι μπορείς για να τα κάνεις να αισθάνονται ασφάλεια κι αυτά να ζηλεύουν το ένα το άλλο μην τυχόν και δώσεις ένα φιλι παραπάνω ..

 

Εχω υπάρξει και είμαι ακόμα ως ένα βαθμό στην κατάσταση που περιγράφεις, μόνο που εμένα ο άντρας μου λείπει κάθε μέρα (σχολάει στις 21.30 που έχουν πια κοιμηθεί) και επιπλέον ΚΑΙ τα Σαββατοκύριακα από άνοιξη - φθινόπωρο λόγω δουλειάς.

Και δουλεύω κι εγώ.... και άλλη βοήθεια ουσιαστικά δεν έχω...

 

Δυστυχώς άργησα πολύ να καταλάβω ότι οι εκπτώσεις στα στάνταρ μας είναι θέμα επιβίωσης...

 

Οπως ανέφεραν και παραπάνω οι κοπέλες σε καθημερινή βάση:

- σταματήσαμε τα καθημερινά μπάνιο-μαλλιά

- αγοράσαμε πλυντήριο πιάτων (δε φαντάζεσαι πόσο χρόνο εξοικονόμησα)

- στρώσιμο κρεββάτια ;;; χαχαχα !!!

- πλυντήρια : όταν έχουν κοιμηθεί. Σιδερωμα ; επίσης

- συμμάζεμα: τα πολύυυυυ βασικά

 

Μια φορά την εβδομάδα πέφτω για ύπνο στις 21.30 για να φορτίσω...

[G.Geo]

Γιατί να μην βάλουν φαί μόνοι τους? (με την επίβλεψή σου αλλά μόνοι τους... να μετρήσουν τις πατάτες στο πιάτο να συνδυάσουν χρώματα φαγητών κτλ)

To 5 χρονών ίσως και να μπορεί αλλά θα βάλει ΕΚΕΙΝΟ ότι θέλει (πχ μόνο πατάτες) και ότι ποσότητα θέλει (και η γιατρός έχει πει να τρώει κρέας και αρκετά γιατί είναι πολύ αδύνατος)

Ο μικρός δεν μπορεί εκτός κι αν ρισκάρω να μου σπάσει τις κεραμικές εστίες...

 

Γιατί να μην πλύνει τον νεροχύτη το ένα από τα δύο (και δεν εννοώ μόνο τον μεγάλο. Ο μικρός είναι ικανότατος να πλύνει ένα νεροχύτη ... όχι το ταψί και τα κρυστάλλινα ποτήρια αλλά το πιάτο του και το ποτήρι του σίγουρα μπορεί)

Δεν θεωρώ ότι μπορεί ένα παιδί 5 και πόσο μάλλον 2.5 να πλύνει τον νεροχυτη! Οκ, είναι πολύ ικανά, αλλά ΟΧΙ αυτό, δεν φτάνουν καν..Μου κάνει εντύπωση που το προτείνεις. Κι έστω ότι ο μεγάλος και μόνο, πλένει το πιάτο του και το ποτήρι του, εγω σώθηκα?δεν πρέπει να κάνω τα υπόλοιπα?

 

Γιατί να μην πάρει ένα πανάκι και να μαζέψει μόνος του τη ζημιά του

Αυτό αν είναι νερό κ του το πω, θα το κάνει, αν δεν είναι στην άρνηση εκείνη την ώρα, αλλά σκούπα δεν μπορεί και δεν θέλω να βάλω τον μεγάλο να μαζέψει μια ζημιά που έκανε ο μικρός.

 

Γιατί να μην ντυθεί μόνος του... (οκ. το καταλαβαίνω ότι θα κάνει 10 ώρες αλλά θα αισθανθεί τόσο όμορφα που την τρίτη -τέταρτη μέρα θα το κάνει πιο γρήγορα και πιο σωστά και θα είναι έτοιμος στην ώρα του)

Ακόμη τελείως μόνος του ο μικρός δεν μπορεί, τώρα τον μαθαίνω, αλλά είμαι από πάνω του να τον καθοδηγώ και να τον βοηθάω, γιατί αλλιώς θυμώνει και τσιρίζει και τα παρατάει, κι εγώ θέλω να μάθουμε να το κάνουμε

[G.Geo]

kathy110908 τι περνάς κι εσύ..δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να λείπει συνέχεια ο άντρας από το σπίτι! Γιατί οκ, δεν πρόκειται (τουλάχιστον εμένα) να κάνει καμία δουλειά, αλλά και μόνο που είναι εκεί, θα ψιλοασχοληθεί με τα παιδιά, θα τους βάλει έστω να φάνε, θα κάνει καμία αλλαγή πάνα, θα τους κάνει το γάλα τους το βράδυ, κάτι είναι κι αυτό!!! Και επιπλέον, δεν έχεις γαλα και θες να πεταχτείς super market, πετάγεσαι! Αν λείπει, πρέπει να ετοιμαστουν 3 άτομα, και αν δεν βρέχει να πας! Και οκ, το super market. Αν θέλω να πάω να πάρω ένα δώρο στον φίλο μας που έχει παρτυ μεθαύριο? Πως να παω με 2 παιδιά στα μαγαζιά, με τον μικρό να τρέχει (τον έχω χάσει για λίγο τουλάχιστον 3 φορές, -την μία στα Jumbo- ) και να τραβάει οτιδήποτα από ράφια, κρεμάστρες? Τρελή ταλαιπωρία, λέμε!! Δεν πάω πουθενά, και τρελαίνομαι που όλες οι εξωτερικές δουλειές μένουν πίσω..

[G.Geo]

Άρχισα να βάζω και λίγο DVD Μπορούσε να συγκεντρώνεται αρκετή ώρα.

Θα το κάνω κι εγώ, είμαι αντίθετη αλλά είπαμε, είμαστε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης...δικαιολογείται!

 

αφιέρωσέ του αποκλειστικό χρόνο καθημερινά.

Αυτό δεν μπορώ να το κάνω, το έχω εξηγήσεις, είμαστε και οι 3, και ο μεγάλος έχει περάσει μεγάλο λούκι σε θέματα ζήλιας. Ακόμη κι αν πάρω τον μικρό να κάνουμε κάτι, ο άλλος, παρατάει οτιδήποτε κάνει και έρχετε σφήνα..και τον καταλαβαίνω, οκ.

 

Επίσης δεν ξέρω, παίρνω ανησυχητικά σημάδια για τον παιδικό, δεν ξέρω κάτι συνέβαινε σε εμάς που δεν μπορούσα να το εντοπίσω. Τα παιδιά δεν ήταν εντελώς χαρούμενα, κάτι συνέβαινε τότε. Επειδή συνέπεσε και σε εσένα κάτι τέτοιο, το λέω.

Εγώ έχω εμπιστοσύνη στον παιδικό, εκεί πάει ακόμη και ο μεγάλος. Εϊναι εξαιρετικές οι δασκάλες. Το ότι είναι ακόμη αρχή και βρίσκεται σε στάδιο προσαρμογής, οκ είναι λογικό, αλλά δεν έχω υποψία, για κάτι κακό εκεί. Το παιδί ήδη, δεν αντιδρά το πρωί που πάει, και επίσης το μεσημέρι που τον παίρνω είναι χαρούμενος και λεει στην δασκάλα του "Αταλία (Ναταλία), αυριο ζιο (αύριο εδώ)!!!!"

[naya23]

Καλημέρα G.Geo!

 

άλλη μια συμπάσχουσα εδώ.... Όπως βλέπεις είμαστε πολλές.

Εκτος λοιπόν από την αμέριστη συμπαράσταση και συμβουλή για υπομονή θέλω να σου προτίνω και κάτι άλλο που με βοήθησε από άποψη χρόνου.

 

Μαγείρεμα: μαγειρευω τη Δευτέρα 2 φαγητά (για Τρίτη και Τετάρτη) και την Τετάρτη 2 φαγητά (για Πέμπτη και Παρασκευή), το Σάββατο για Σάββατο και την Κυριακή πάλι 2 (για Κυριακή και Δευτέρα). Έτσι εχω 2 λιγο πιο ζόρικα απογεύματα μέσα στη βδομάδα αλλά και 3 με πολύ περισσότερο χρόνο για τα παιδιά. Επίσης το μαγείρεμα 2 φαγητών ταυτόχρονα μου παίρνει λιγότερο χρόνο από ότι αν τα έκανα χωριστά και τις μέρες που είναι ζόρικα τα πράγματα το ένα από τα 2 φροντίζω να είναι πολύ γρήγορο (π.χ. μακρόνια, ψάρια που απλά τα βάζω στο φούρνο κτλ).

 

Ελπίζω να βοήθησα λίγο! Δοκίμασέ το!

[G.Geo]

Πάντως παρόλο που τόσα χρόνια που διαβάζω εδώ, γιατί πραγματικά από το πρώτο παιδί ψαχνόμουν πολύ και είχα δει κατάκαιρoύς όλα αυτά που προτείνετε, όταν μπλοκάρεις κάποια στιγμή, κολλάς και δεν τα θυμάσαι, όχι τουλάχιστον όλα!! Βοηθάει που μου τα επισημάνετε, γιατί εχθές πχ στην αντίστοιχη φάση με προχθές, την ώρα που φτάσαμε σπίτι, άρχισα να τους λέω "αντε να δούμε τώρα ποιος θα νικήσει στο ντύσιμο, ποιος θα βγει πρώτος!" Νίκησε ο μεγάλος τελικά, αλλά ντύθηκε και ο μικρός! "Ποιος θα νικήσει στο πλύσιμο χεριών?" Νίκησε ο μικρός τελικά. Και τα κάναμε όλα με χαμόγελο και χωρίς υστερίες..Κάτι είναι κι αυτό

Πήγαμε μετά σε παιδότοπο σε ένα παρτυ, πέρασαν super και οι δύο και φεύγοντας (στις 21.30) πάμε να μπούμε στο αμάξι και ο μικρός κάθετε στο κάθισμα του μεγάλου, μουλαρώνοντας!Ο αλλος του φώναζε, του λέω "πήγαινε στο δικό σου, περάσαμε τι ωραία, δεν θα σε ξαναπάρω μαζί, αν κάνεις έτσι" Τσιρίζει αλλά πάει στο δικό του και ΑΡΝΕΙΤΑΙ να δεθεί....Γκργγγγρρρρρ Με το ζόρι τον έδεσα κορίτσια...Ενώ είχε περάσει τόσο καλά, είχε ευχαριστηθεί παιχνίδι, πάλι αναποδιά τον έπιασε