kathy110908

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    39
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

1 Neutral
  1. Yap ! Το ' χω το' χω... Αλλαξέ το όμως, μην κερνάς γκοφρετάκια ! Κέρνα μαύρα σοκολατάκια ή μπισκοτάκια σπιτικά ή... ακόμα καλύτερα; Κάτι που η κόρη σου δεν το τρώει..
  2. Κοίτα, για την ενόργανη δεν έχω ακούσει κάτι τέτοιο. Εμένα πάει 2η χρονιά και έχει πάρει και ύψος (αλλά και εμένα είναι κοντούλα - με μαμά μινιόν). Γουστάρει όμως τούμπες και ρόδες και χοροπήδημα στο τραμπολίνο - όλο κίνηση ειναι η φάση (στη ρυθμική είχε δοκιμάσει και βαριόταν). Σχετικά με την ετοιμασία το έκανα κι εγώ. Και στους 2. Και μετά άκουσα μια παιδοψυχολόγο να λέει πως κάνουμε τα παιδιά μας άβουλα με αυτά ακριβώς τα μικροπράγματα. Και είδα και πόσο χρόνο μου έπαιρνε εμένα να ετοιμάσω 2 παιδιά. Και είπα μέσα μου "στάσου! κάτι κάνεις λάθος". Και αποφάσισα αυτό. Τη λυπόμουν στην αρχή ... την ξυπνούσα και μου έλεγε "ξημέρωσε κιόλας; " αλλά εμένα ποιος με λυπάται;

  3. Διαφημίσεις


  4. Καλά, να σου πω αν τρώει λαχανικά χ@στα τα φρούτα, δεν πειράζει. Κι εγώ δεν τρώω φρούτα - δεν έτρωγα ποτέ - και οι εξετάσεις μου είναι τέλειες. Ασχετο: κρέας τρώει; γιατί εμένα με μεγάαααλο κόπο (εχει πάρει 2 φορές σίδηρο συμπλήρωμα) Μέλι;
  5. Και tips σχετικά με το φαγητό : (copy paste είμαστε σου λεω! ) δοκίμασε φρουτοσαλάτα με σαντιγύ (σπιτική) σταφίδες μαύρη σοκολάτα λαδοκούλουρα / κρασοκούλουρα / πορτοκαλοκούλουρα σπιτικές μαρμελάδες / σπιτική μερέντα ό,τι "αγγίζει" το φάσμα των γλυκών χωρίς να είναι junk food
  6. Αγαπητή φίλη. Το μήνυμά σου με άγγιξε πολύ. Ολα αυτά που περιγράφεις μου θυμίζουν ... πόσο μα πόσο μου θυμίζουν !!! Δεν έχω κανένα τρόπο και καμία πρόταση για να σε βοηθήσω (το ποστ αυτό θα μπορούσα να το έχω γράψει εγω), μόνο καμια δυο ιδέες. Εγώ δοκίμασα την ενόργανη αντί της ρυθμικής, και το παιδί ξεδίνει πολύ (ασχέτως που μετά γυρνάμε σπίτι και η σπίντα είναι στα ύψη). Επίσης, χωρίς οίκτο αποφάσισα να την ξυπνάω ένα τέταρτο νωρίτερα το πρωί , προκειμένου να έχει χρόνο να αναλώνει στο "χασομέρημα" (εντάξει, εμένα δεν εχει φανταστικούς φίλους, αλλά μπορεί να κοιτάζει τα μαλλιά της 20 λεπτά στον καθρεφτη). Στο γράψιμο κατόπιν συμβουλής της δασκάλας, την έχω αφήσει χαλαρή -- είμαι σχεδόν αδιάφορη! - . Μια δυο φορές που μου είπε ότι βαριέται της απάντησα "αν θες να πας αδιάβαστη στο σχολείο πρόβλημά σου - λύσε το με τη δασκάλα σου". Επιασε (είναι πρώτη τάξη). Με τη ζήλεια δεν έχω βγάλει άκρη , και εμένα το μικρό είναι και αγόρι... Οσο "αγορίστικα" πράγματα και αν του αγοράζω, πάντα τα θέλει δικά της. Εχω ακούσει παλιότερα ατάκες του στυλ "εγώ δεν ήθελα να είχα αδελφό" ή "άμα ο αδελφός μου πεθάνει τότε θα είμαι μόνη μου και θα κάνω ό,τι θέλω" και άλλα τέτοια ωραία.... Καμιά φορά προσπαθώ να χρησιμοποιήσω αυτόν τον ανταγωνισμό τους υπέρ μου (πχ όποιος ετοιμαστεί πρωτος για ύπνο θα πάρει το πιο μεγάλο αυτοκόλητο/σφραγίδα/ οτιδήποτε). Δεν πετυχαίνει πάντα. Τέλος, μερικές φορές το ρίχνω στο δράμα: σκέφτομαι σοβαρά (μα πολυ σοβαρά) την πιθανότητα αύριο το πρωί να τρακάρω και να μην προλάβω να τους πω ούτε γεια... ή πως το παιδί μου ξαφνικά διαγνώστηκε με μια σοβαρή αρρώστια ... και αυτές οι σκέψεις είναι ικανές να μου κάνουν reset...
  7. kathy110908

    Πονος που δεν περναει...

    Γιατί δεν κάνεις εξετάσεις για να βεβαιωθείς ότι όλα πάνε καλά; Εγώ πονουσα σχεδόν 1,5 χρόνο στο σημείο που ήταν τα (εξωτερικά) ράμματα. Οχι συνεχώς, αλλά όταν άλλαζε ο καιρός πχ ή όταν κουραζόμουν. Ο πόνος ήταν αρκετά δυνατός. Μετά από λίγο ξαναέμεινα έγκυος και έκτοτε καμία ενόχληση!
  8. Προφανώς το μικρό σου λόγω ηλικίας υπάγεται στο βρεφικό τμήμα του σταθμού, ενώ το μεγάλο στο παιδικό. Συνήθως οι θέσεις του βρεφικού είναι περιορισμένες. Προφανώς υπήρχαν γονείς που είχαν μεγαλύτερη προτεραιότητα από εσένα. Υ.Γ. μου κάνει εντύπωση που πήραν και το μεγάλο σου γιατί εμένα μου είχαν πει ότι θα πρέπει και οι 2 γονείς να είναι πλήρως απασχολούμενοι... Εκτός αν τον πήραν μέσω ΕΣΠΑ
  9. Καλησπέρα. Σε περίπτωση που το νηπιαγωγείο στο οποίο θα υπάγεται η νέα σας δ/νση δεν είναι ολοήμερο, θα εξυπηρετηθείτε από το κοντινότερο ολοήμερο (απευθυνθείτε στη δ/νση πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης της πόλης σας όταν έρθει η ώρα). Απ' ό,τι με ενημέρωσαν πέρυσι έχετε κάθε δικαίωμα να φοιτήσει το παιδί σας σε ολοήμερο εφόσον το ζητάτε.
  10. kathy110908

    Attachment Parenting

    Κοίτα Anna, εμείς είμαστε μια κάπως ... παράξενη περίπτωση. Επειδή ήθελα πάντα να κάνω ανεξαρτητα παιδιά, τα έμαθα απο μωρά στο κρεβάτι και αντίο... Ούτε παραμύθια, ούτε πολλα πολλά.. Βέβαια όταν αφήσαμε την κούνια και μπήκαμε στα μονά κρεββάτια όλο και περα δωθε είχαμε τη νύχτα, αλλά εγώ χαλαρά...ποτε την πήγαινα πίσω στο κρεββάτι της, πότε την άφηνα. Σε γενικές γραμμές, καλά. Αλλά όταν ο μικρός μου έγινε 3 χρονών έβαλα τα χεράκια μου κι έβγαλα τα ματάκια μου... Με πιάσανε τα υπαρξιακά μου "μεγάλωσε κι αυτό, πάει, πού να βρω τώρα μωρουδίστικο μουτράκι να χαϊδέψω" κι άλλα τέτοια κουλά.. κι ένα βράδυ πάω στο κρεββάτι του (κοιμούνται στο ίδιο δωμάτιο) και του λέω "κάνε πιο πέρα να ξαπλώσω μαζί σου"... Ε, αυτό ήταν! Αρχισαν κι οι 2 κάθε βράδυ "κάνε μας παρέα" αλλά όσην ώρα ήμουν ξαπλωμένη με τον έναν ο άλλος έκλαιγε γιατί δεν μπορούσε να περιμένει τη σειρά του!!! Μετά ο μικρός (που έχει και μια τάση για μαμακίαση) έπαθε εξάρτηση και δεν κοιμόταν μην τυχόν και σηκωθώ και φύγω... Και καθόμουν κάθε βράδυ 8-9.30 εκνευρισμένη στα κρεββάτια τους να σκέφτομαι πότε θα μαγειρέψω για τον άντρα μου, πότε θα φάμε, πότε θα κάνω μπάνιο, πότε θα πέσω για ύπνο... Και μια μέρα είπα τέλος! Και άρχισε αυτό το παραμύθι με τα "μωρά"... Ο δε μικρός που είναι τώρα 3,5 θίχτηκε περισσότερο στη σκέψη ότι μπορεί να τον πουν μωρό... Βέβαια, κάθε βράδυ στο σπίτι όλο και κύκλους κάνουμε... τη μια θα έρθει η μεγάλη στο κρεββάτι μας, εγώ θα φύγω, μετά θα έρθει ο μικρός να με βρει όπου έχω ξαπλώσει...και πάει λέγοντας... Εκτός απο τις φορές που είναι πραγματκά κουρασμένα, οπότε δεν το κουνάνε ρούπι! Αλλά υποτίθεται πως κοιμόμαστε ο καθένας στο κρεββάτι του
  11. kathy110908

    Attachment Parenting

    Αγαπητή Anna24, κατι που δοκίμασα εγώ και δούλεψε ήταν το εξής απλό: Πλέον 5 χρονων το παιδάκι σου πάει στο νηπιαγωγείο ναι; Και υποθέτω εχει φίλες και φίλους ναι; Εγώ της είπα: λοιπόν, τώρα που μεγάλωσες νομίζω ότι πρέπει να σταματήσουμε την παρέα του ύπνου. Μου απάντησε "όχι, μα εγώ θέλω" και τα συναφή και τότε τη ρώτησα " η φίλη σου η τάδε πιστεύεις ότι κοιμάται παρεα με τη μαμά της; Η φιλη σου η δείνα; ο φίλος σου ο τάδε;" Μου είπε "πιστεύω πως όχι". "Και τι νομίζεις ότι θα σκέφτονταν για σένα αν ήξεραν ότι θέλεις παρέα για να κοιμηθείς; μήπως θα νόμιζαν ότι είσαι λίγο ... μωρό;" Κι ετσι η κορη μου ντράπηκε στη σκέψη αυτή και το σκέφτηκε καλύτερα. Τα αιτήματά της τα επόμενα βράδυα ήταν πιο χλιαρά, και όπως έχω ξαναπεί... χρειάζεται λιγότερο από 3 μέρες σε ένα παιδί για να αλλάξει συνήθειες...
  12. Ναι κάτσε να σου πω και τα άλλα... Δουλεύω κι εγώ 5 μέρες την εβδομάδα 8-3.30 και συχνά τα Σαββατοκύριακα από μεσημέρι έως και 1-3 τα ξημερώματα. Μένω εκτός πόλης οπότε ό,τι ψώνια χρειάζομαι πρέπει να τα έχω προγραμματίσει και να κάνω το ζογκλέρ για να τα οργανώσω... Ο άντρας μου τις λίγες ώρες που είναι σπίτι βοηθάει ελάχιστα (δηλ αν του το ζητήσω που δεν το κάνω και πολύ συχνά) και τα παιδιά όποτε τον βλέπουν αφηνιάζουν ! Η μαμά μου βοηθάει όποτε το θυμηθεί ...
  13. Θα ήθελα εδώ να κάνω μια σημείωση. Ο χρυσοχόος σου βάζει ένα ζευγαρι σκουλαρίκια που σου λέει να μην τα βγάλεις για 1-2 μήνες και τις πρώτες μέρες σου λέει να βάζεις οινόπνευμα επάνω στην τρύπα και να στρίβεις το σκουλαρίκι. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό το σκουλαρίκι αποτελείται από ένα υλικό που (ίσως και με τη βοήθεια του οινοπνεύματος) ξεφτίζει-διαβρώνεται; και τελικά έρχεται σε επαφή με την τρύπα σκέτο μέταλλο. Σε περίπτωση που έχεις αλλεργία (και δεν το ξέρεις) τότε ακολουθούν αυτά τα θέματα με το πρήξιμο, το πύον και τη φαγούρα ή τον πόνο. Τρύπησα τα αφτιά μου σε κάποια τάξη του δημοτικού (μετά από μεγάλη μάχη με τη μαμά μου που δεν ήθελε) και έπαθα όοοοολα τα παραπάνω αλλά τελικά μετά από ένα μήνα ταλαιπωρίας φόρεσα ασημένια σκουλαρίκια και το πράγμα έφτιαξε κάπως. Ως φοιτήτρια επιχείρησα 2 φορές να ανοίξω δεύτερες τρύπες, αλλά ανυποψίαστη καθώς ήμουν δεν τα κατάφερα να τις κρατήσω ανοιχτές ... Στο δε ένα αφτί κατέληξα με αντιβιοτική αλοιφή... Την τρίτη φορά που προσπαθησα κάποιος με υποψίασε και την αμέσως επόμενη ημέρα έβγαλα τα ψεύτικα σκουλαρίκια και έβαλα χρυσά. Ετσι λύθηκε το πρόβλημα. Με την πάροδο του χρόνου ανακάλυψα ότι αν φορέσω ψεύτικο κολιέ (ακόμα και από το κούμπωμα), βραχιόλι, δαχτυλίδι βγάζω σπυράκια που φαγουρίζουν και τείνουν να γεμίσουν πύον. Με ενοχλεί ακόμα και το κουμπί του τζην... Εν τέλει έχω αλλεργία στα μέταλλα και δεν το ήξερα...
  14. αχ πόσο σε καταλαβαίνω κοπελιά μου !!! Οπως τα λες, να κάνεις ό,τι μπορείς για να τα κάνεις να αισθάνονται ασφάλεια κι αυτά να ζηλεύουν το ένα το άλλο μην τυχόν και δώσεις ένα φιλι παραπάνω .. Εχω υπάρξει και είμαι ακόμα ως ένα βαθμό στην κατάσταση που περιγράφεις, μόνο που εμένα ο άντρας μου λείπει κάθε μέρα (σχολάει στις 21.30 που έχουν πια κοιμηθεί) και επιπλέον ΚΑΙ τα Σαββατοκύριακα από άνοιξη - φθινόπωρο λόγω δουλειάς. Και δουλεύω κι εγώ.... και άλλη βοήθεια ουσιαστικά δεν έχω... Δυστυχώς άργησα πολύ να καταλάβω ότι οι εκπτώσεις στα στάνταρ μας είναι θέμα επιβίωσης... Οπως ανέφεραν και παραπάνω οι κοπέλες σε καθημερινή βάση: - σταματήσαμε τα καθημερινά μπάνιο-μαλλιά - αγοράσαμε πλυντήριο πιάτων (δε φαντάζεσαι πόσο χρόνο εξοικονόμησα) - στρώσιμο κρεββάτια ;;; χαχαχα !!! - πλυντήρια : όταν έχουν κοιμηθεί. Σιδερωμα ; επίσης - συμμάζεμα: τα πολύυυυυ βασικά Μια φορά την εβδομάδα πέφτω για ύπνο στις 21.30 για να φορτίσω...
  15. Καλησπέρα στις άυπνες μανούλες... Δεν έχω να σας δώσω καμία "συνταγή" για το θέμα του ύπνου, αλλά θέλω να σας δώσω μια νότα αισιοδοξίας. Ούσα πλέον μια μαμά 2 παιδιών σε ηλικίες 3,5 και 5,5 και έχοντας περάσει από τις φάσεις ύπνου-κόψιμο πιπίλας-κόψιμο πάνας κ.λπ κλπ, έχω αποκομίσει από την εμπειρία μου το εξής συμπέρασμα: τα παιδιά είναι σε θέση να αλλάξουν συνήθειες μαγικά σε χρόνο dt ! όταν θα το δείτε να συμβαίνει δε θα το πιστεύετε Επίσης στο βάθος του χρόνου τα θέματα του ύπνου εξομαλύνονται σιγά σιγά. Αν κάτι μπορώ να συστήσω είναι η πιπίλα έναντι του στήθους (και φυσικά του δαχτύλου! πιπίλιζα το δάχτυλό μου έως σχεδόν και όλη μου την εφηβεία - δεν ξέρω πώς το έκοψα τελικά). Είναι λίγο ταλαιπωρία όταν τη χάνει, αλλά τουλάχιστον μαθαίνει να κοιμάται ανεξάρτητα από τη μαμά... (ένα μεταβατικό αντικείμενο επίσης βοηθάει εφόσον το παιδί το θέλει έχει βρει). Και κάτι που βοήθησε εμένα ήταν μια ρουτίνα του τύπου "αλλάζουμε στα σκοτεινά σχεδόν, πίνουμε γάλα, βάζουμε το παιδί στην κούνια και ... την κάνουμε γρήγορα γρήγορα από το δωμάτιο.." . Ούτε πολλά φιλάκια και αγάπες, ούτε παραμύθια, ούτε τραγούδια - τουλάχιστον στο βραδυνό ύπνο. Co-sleeping έχω κάνει ελάχιστα (τον 1ο μήνα του δεύτερού μου παιδιού) αλλά co-bedding κάνουμε σε όλους τους πιθανούς συνδυασμούς από τότε που τα παιδιά μπήκαν σε μονά κρεββάτια και άρα έχουν τη δυνατότητα να σηκωθούν το βράδυ και να πάνε όπου θέλουν... Δεν το επιδιώκω αλλά και δε με ενοχλεί και σε αυτήν την ηλικία απλά το συζητάω μαζί τους όταν καταλήγει να συμβαίνει σε καθημερινή βάση. Το σταματάνε για λίγες νύχτες και μετα ξαναρχίζουν
  16. Οταν έμεινα έγκυος στο πρώτο μου παιδί ήμουν άσχετη με όλα περί εγκυμοσύνης, γέννας, θηλασμού κλπ. Και δεν το έψαχνα και πολύ το πράγμα γιατί φοβόμουν κιόλας τις λεπτομέρειες (στρουθοκάμηλος γαρ...) Είμαι ένας άνθρωπος με χαμηλή αντοχή στον πόνο (αν υπάρχει τέτοιος επιστημονικός ορισμός). Μέχρι τα 33 μου κάθε μήνα σε κάθε περίοδο υπέφερα από τρομερούς πόνους. Τέτοιους που κάθε μήνα την 1η ημέρα έμενα στο κρεβάτι. Τα παυσίπονα μόνο μετρίαζαν την κατάσταση και συχνά έκανα εμετούς και είχα λιποθυμικά επεισόδια. Οταν λοιπόν έμεινα έγκυος και επειδή έμενα σε μια πόλη που δεν ήξερα κανέναν, ρώτησα για γυναικολόγους-μαιευτήρες και έκανα ραντεβού με έναν από αυτούς. Μου "άρεσε" και αποφασισα να συνεχίσω μαζί του. Μετά από 2-3 μήνες μπήκα μια μέρα στο γραφείο του και του ανακοίνωσα ότι θα γεννήσω με καισαρική (ήμουν τόσο άσχετη που δεν ήξερα για την επισκληρίδιο και επίσης νόμιζα ότι η καισαρική γίνεται μόνο με ολική). "Οχι δα! γιατί να το κάνεις αυτό;" ήταν η απάντησή του. "Θα πας για Φ.Τ. και αν φοβάσαι τον πόνο θα κάνεις επισκληρίδιο. Αστο να φτάσεις στον ένατο και το ξανασυζητάμε". Οταν στον 9ο έσπασαν τα νερά και πήγα στο μαιευτήριο, συνέβησαν τα εξής: - εμεινα με τεχνητούς πόνους κανένα 6ωρο χωρίς η διαστολή μου να μεταβάλλεται από το 2 - ανακαλύψαμε ότι το παιδί ήταν δεμένο με τον ομφάλιο λώρο Επάνω στο 7ωρο ο γιατρός μου είπε "θα περιμένουμε ακόμα λίγο και θα δούμε" αλλά εγώ δεν κατάλαβα τι εννοούσε - είχα τον πόνο και τη μαστούρα μου, γιατί μου έκαναν επισκληρίδιο και δε με έπιανε και με πλακώσανε στα κοκταίηλ... Οταν το παιδί άρχισε να χάνει παλμούς μου συνέστησαν να πάρω βαθιές αναπνοες (θα εξηγήσω μετά γιατί το αναφέρω αυτό) Εν τέλει, μετά από 8 ώρες απέκτησα διαστολή και θυμάμαι ότι η πρώτη μου εικόνα από την κόρη μου ήταν ένα μωβ σώμα... Αν εκείνη την περίοδο είχα ανακαλύψει το parents (όπου έχω διαβάσει πολλέ ιστορίες στην ενότητα "δύσκολες στιγμές") θα είχα θορυβηθεί ιδιαίτερα και ίσως να τον είχα πιέσει για καισαρική ! Λέω "να είναι καλά όπου είναι" που επέμεινε, όμως.... Οταν γέννησα το δεύτερο παιδί μου σ' άλλη πόλη, άλλο μαιευτήριο και με άλλο γιατρό... όπου η διαστολή προχωρούσε γρήγορα και με το παιδί όλα καλά, γιατί με συνέδεσαν προληπτικά με οξυγόνο από την αρχή; Συγγνώμη αν σας κούρασα. Για μένα το συμπέρασμα είναι ότι ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις ... Το βέβαιο είναι ότι οι επαγγελματίες πάσης φύσεως που σε βλέπουν σαν πορτοφόλι με κάποιο τρόπο το αφήνουν να διαφανεί...