Βοήθεια! Αν δεν φτιάξει η κατάσταση με τον μικρό, με βλέπω να χωρίζω!

[G.Geo]

Latina μου η απάντησή του ήταν:

-εμάς οι γονείς μας δεν μας μεγάλωσαν με ψυχολόγους και μια χαρά μεγαλώσαμε.

-Δηλαδή νομίζεις ότι ήταν αλάνθαστοι κι' εσύ τέλεια μεγαλωμένος?

-Ακριβώς.

Μακάρι για το 2-3 βόλτες να έκανα πλάκα αλλά δυστυχώς έτσι είναι, θέλει παντού να πηγαίνουμε "οικογενειακό παγωτό". Και στο σπίτι ακόμα αν του πει ένα από τα παιδιά "δεν θέλω να με κάνεις μπάνιο αλλά η μαμά", νομίζεις ότι ακούει την θεόσταλτη φράση, φυσικά δεν επιμένει καθόλου και απαντάει: "έλα τη μαμά τους θέλουν, τι να μαλώσω μαζί τους?"

 

Αν ο άντρας μου δεν κοιμόταν το βράδυ σπίτι, θα ανησυχούσα ότι έχει διπλή ζωή! Ακριβώς τις ίδιες απαντήσεις δίνει και σε εμένα, καρμπον όμως!!!!

Εμένα ίσως να μην είναι 2-3 καν, μόνος του θυμάμαι 2 με τον μεγάλο μόνο!Με τον μικρό, ούτε κατά διάνοια..

[Λαΐδα]

εγω δουλευω, εχω γυναικα για δουλειες, κανω ένα απλο συμμαζεμα....δεν ξυπνησε ποτε νυχτα για να δει τα μωρα επειδή εγω δεν ηθελα...

δεν μπορουσα να κοιμηθώ και να μην τα φροντιζω αν ξυπνουσαν.

Γενικα εγω ασχολουμαι κατά 70% και εκεινος κατά 30% με τις υποχρεώσεις του σπιτιου. Περναει όμως πολύ χρονο μαζι τους και είναι ενας καλος μπαμπας και συζυγος οποτε νιωθω τυχερη. Δεν με νοιαζει να με βοηθησει στις υποχρεώσεις...δεν θελω καν να θεωρει υποχρεωση το να κανει κατι για τα παιδια...

Οποτε ας περναει μονο δημιουργικο χρονο μαζι του και ειμαστε τρισευτυχισμένοι ολοι.

[alexele]

Xena όντως ευθυμήσαμε....... εμένα στο πρώτο μωρό μας με βοηθούσε πολύ στα βραδυνά, στο δεύτερο ούτε ένα βράδυ δεν σηκώθηκε, είχε εκτελέσει τα χρέη του στο πρώτο μωρό!

 

Geo "είμαστε πολλές τελικά" ομοιοπαθούσες! μήπως τελικά εμείς είμαστε ο κανόνας και οι άλλοι οι εξαίρεση! Άντε να δούμε και κάτι θετικό στην όλη ιστορία!

[BabyCute]

Τα βράδια σας βοηθάνε καθόλου κορίτσια; με ξενύχτια εννοώ. Εγώ ειναι το μόνο σημείο στο οποίο ειμαι μόνη. Το μόνο. Δεν ξυπνάει κι όταν ξυπνήσει (επειδή και τα δύο θα κλαίνε και θα 'χω σαστίσει), δεν μπορεί να ανταποκριθεί αστραπιαία, μέχρι να σηκωθεί να τρίψει τον σβέρκο, να βάλει παντόφλες, να πάει τουαλέτα (να κατέβει το μόριον για να κατουρήσει - να εξάγει υπερήφανα τον άχρηστο αέρα του πεπτικού) και να πάει στο ένα παιδί.... ε τα έχω καταφέρει..

 

Δε βαριεσαι, κανείς τέλειος. Αντιθέτως τον πειράζω για αυτά. Και άλλα πολλά.

 

Ελπίζω να ευθυμήσατε..

 

 

Αυτο δεν ειναι κακό, αντιθέτως... Γιατι εμεις οι παρανοϊκεα μαμάδες τρέχουμε αμέσως και τα μωρα ποτε δεν μαθαίνουν να κοιμούνται ! Γνώμη μου καλα κάνει και παίρνει την ώρα του να τρίψει τον σβέρκο του!

[lelaki1980]

δουλειες σπιτιου ο δικος μου με τιποτα εκτος αν ειναι κατι αντρικο του τυπου να φτιαξει τα ηλεκτρικα να μου φτιαξει κατι το οποιο ειναι χαλασμενο κτλ να ασχοληθει κοινως με βιδες και κατσαβιδια!!μπορει απλα να φτιαξει τα παντα και ευτυχως δεν χρειαζομαστε κανεναν τεχνιτη παντως ειδους να ερθει στο σπιτι μας.βεβαια εγω δεν δουλευω αλλα δεν εχει και την απαιτηση να ειναι και τα παντα στην εντελεια!(αυτο οταν ηταν μωρο η δικια μου γιατι τωρα μια χαρα ειναι ολα και προλαβαινω)αλλα δεν τρελενομαι κιολας γιατι αμα μου πει παμε βολτα τα παραταω ολα και βγαινουμε ολοι μαζι.το μονο που κανει και με βοηθαει πολυ ειναι οτι παει στο μαρκετ ανα πασα ωρα και στιγμη.αααα και οτι μαγειρευει κιολας αυτο με εχει σωσει μερικες φορες και οταν τελειωνει και εννοειτε οτι εχει αφησει μπαχαλο την κουζινα(τουλαχιστον κανει ωραια φαγητα)μου λεει...αγαπη τελειωσα κοινως ελα να καθαρισεις!!:D:D....ας πουμε εχτες συγκεκριμενα εφτιαξα σπανακοπιτα και αποφασισα να ανοιξω φυλλο για δευτερη φορα αλλα τζιφος η υποθεση του λεω....και μου λεει αστο....κοριτσια ανοιξε εξι φυλλα τεραστια μονος του και εγω να καθομαι να κοιταω σαν χανος......και δεν ειναι σεφ.....βασικα για μενα ο αντρας πρεπει πανω απο ολα να σεβετε την γυναικα του οταν ας πουμε βλεπει ενα σπιτι στην εντελεια και να κοιταει να μην το κανει μπαχαλο.οπως ειπαμε ο δικος μου κανει μπαχαλο μονο την κουζινα!!μην τα θελω και ολα δικα μου

[AthinaP]

Εγώ πάλι είμαι από τις τυχερές... Να πω ότι με βοηθάει ο σύζυγος δεν είναι ακριβές... Μάλλον εγώ τον βοηθάω. Περάσαμε απο διάφορες φάσεις, ανάλογα με την ηλικία των παιδιών. Προπονηθηκε στην εγκυμοσύνη, που είχα επιπλοκές, γιατί είχε αναλάβει τα πάντα, εγώ μπορούσα μόνο να πάω μέχρι το νεροχύτη να βάλω νερό!

 

Όταν τα παιδιά ήταν μικρά είχαμε και γυναίκα για το σπίτι. Άλλες εποχές τότε. Αλλά το είχα επιλέξει γιατί το ενα παιδάκι ήταν ζωηρό και ήθελα να ασχολούμαι μαζί του. Τότε είχαμε χρήματα στην άκρη, αλλά το είδαμε σαν μια ώρα ανάγκης και ξοδέψαμε από τα έτοιμα. Βέβαια άλλες εποχές τότε, όπως όλοι ξέρουμε, ξοδεύαμε χρήματα διαφορετικά. Τώρα πια δεν έχουμε γυναίκα, αλλά βγαίνει κάπως και χωρίς εκείνη. Τώρα η χαζή φάση είναι που έχουμε πρωτάκια, να μπουν στο νόημα να διαβάζουν μόνα τους, χωρίς κυνήγι και παρακάλια...

 

Τέλος πάντων, ήθελα να πω ότι κατά κάποιον τρόπο ζηλεύω μια οικογένεια όπου ο άντρας είναι πιο παραδοσιακός, αλλά υπάρχει περισσότερο διαθέσιμο εισόδημα. Αυτό είναι πιο καλό ξεκίνημα και για τα ίδια τα παιδιά. Δίνει άλλες επιλογές στο μέλλον. Σε λίγο θα ξεπεταχτούν και θα πηγαίνουν σε καλά σχολεία και δεν θα έχει η μαμά τις ανησυχίες που έχουν οι πιο απλοι άνθρωποι!

 

Επίσης, όλοι οι φίλοι μας, μεσαίου εισοδήματος άνθρωποι, βοηθάνε με κάποιον τρόπο. Νομίζω είναι θέμα κύκλου και παρέας, το τι είναι σωστό στην εποχή μας διαφέρει από το 30 χρόνια πριν. Θέλω να πω οι εικόνες από τις παρέες μπορεί έμμεσα να δώσουν ένα μήνυμα στους πιο παραδοσιακούς άντρες. Και οι σελέμπριτις να το δεις, αυτοί που όντως δουλεύουν πολύ και βγάζουν πολλά χρήματα, δείχνουν τουλάχιστον ότι έχουν μια πλευρά του άντρα "της οικογένειας". Με λίγα λόγια δεν πιστεύω ότι υπάρχουν πολλοί άντρες που τους είναι αδύνατον να βγει, κάποια στιγμή στο μέλλον αυτό το οικογενειακό. Ακόμα και έτσι να είναι, δίνουν άλλες παροχές στις οικογένειές τους.

 

Επίσης, λόγω κλεισούρας, μια εκνευρισμένη μαμά δίνει και κακό παράδειγμα στα παιδιά, ειδικά όσο μικρότερα είναι, οπότε είναι λίγο φαυλος κύκλος. Είναι θέμα χρόνου, υπομονής, να ξεφύγει κανείς από αυτό, αλλά γίνεται! Οι περισσότερες οικογένειες βρίσκουν τον τρόπο, αλλά δεν πιάνουν οι ίδιες συνταγές σε όλες τις οικογένειες.

[Niki81]

Φταιμε κι εμεις...ω ναι.Εγω τουλαχιστον παντα ημουν ετσι σα χαρακτηρας που γενικα θελω να τα κανω ολα μονη μου...δε γουσταρω υποδειξεις...δε θελω να μπλεκονται στις δουλειες μου.οταν ηρθε το πρωτο παιδι προτιμουσα να αναλαβω εγω τα παντα αρκει να μημε πριζει κανενας...ε δεν ηθελε και πολυ ο αντρουλης μου βολευτηκε μια χαρα.ηταν και μαθημενος ετσι απο τη μανουλα του βλεπετε...προσοχη απανταχου αγορομανες πως μεγαλωνουμε τους γιους μας!! Οταν ηρθε το δευτερο παιδι και αρχισα τηνωμη αναθεση εργασιων στον αντρουλη μου...μιας και για πρακτικους λογους υπηρχαν πραγματα που δεν μπορουσα να κανω....τοτε αλλαξα καπως και αυτος.

Επισης θα συμφωνησω νομιζω με την Αθηνα...το οτι ο αντρας μου φροντιζει ωστε οικονομικα να ειμαστε ακομα και σημερα σε μια καλη κατασταση...για μενα ειναι πολυ βασικο.

[G.Geo]

Κορίτσια νομίζω πως το θέμα έχει επικεντρωθεί στους άντρες και πόσο βοηθούν στο σπίτι. Αν μετά από όσα έχω πει βέβαια, το πρόβλημα επικεντρώνεται εκεί, οκ, αυτό κάτι σημαίνει. Να επανέλθουμε στην καθημερινότητα, εχθές ο μικρός μέσα σε μισή ώρα, βάρεσαι 3 κρίσεις, στράβωσε με το που μπήκαμε σπίτι (ούτε θυμάμαι γιατί), στράβωσε που δεν τον άφησα να πιάσει το βιβλιαράκι του σχολείου με λαδωμένα χέρια από σουβλάκι και για να πλύνουμε χέρια. Τα πήγα πολύ καλά, δεν φώναξα, δεν μάλωσα, ήμουν σταθερή, τον άφησα να κλαίει όσο ήθελε και του υπενθύμιζα, μόλις ηρεμήσει να έρθει να τον σκουπίσω και να φάμε πχ, να ξεντυθούμε κτλ.

Μετά αγκαλιά και με το καλο!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Πόσο καιρό είχα να το καταφέρω αυτό! Έχω ενθουσιαστεί. Εχθές βέβαια ήμουν ξεκούραστη, γιατί τον μικρό τον είχε η πεθερά μου, περάσαμε πολύ ωραία με τον μεγάλο, παίξαμε, πήγαμε χορό, πήγα και το παρπάτημα μου, όσο εκείνος είχε μάθημα και μετά γυρίσαμε, πήραμε τον μικρό και πήγαμε σπίτι. Αφού περάσαμε τις κρίσεις του μικρού, φάγαμε, ετοιμαστήκαμε για ύπνο, τους διάβασα παραμύθια και ύπνο. Ο μπαμπάς ήρθε κατά τις 10. Από δουλειές, Μόνο τον νεροχύτη μου καθάρισα και έβαλα ένα πλυντήριο. Φαί σήμερα η πεθερά μου! Βλέπω φως στο τούνελ ρε κορίτσια μετά από τόσο καιρό. Εκανα και μία κουβέντα στον άντρα μου ότι εγώ δεν θέλω να χάσω όλα τα χρόνια που τα παιδιά μου θα είναι μικρά, κάνοντας δουλειές και τα χρόνια περνούν και δεν ξανάρχονται. Και τα παιδιά σε 5 χρόνια θα έχουν φύγει από την αγκαλιά μου και θέλω τώρα να τα χαρώ. "Και να φροντίσει κι εκείνος να είναι στις αναμνησεις τους". Αφού δεν μίλαγε του λέω ακούς τι σου λέω???

Και μου λέει "Ναι, ότι δεν πρόκειτε να ξαναμαγειρέψεις!"

Μιλάμε για περιπτωση! Επίσης κατάλαβα ότι ο μεγάλος μου ΌΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΑΔΕΡΦΟ ΤΟΥ είναι ένας ΑΓΓΕΛΟΣ! Είχα πολύ καιρό να μείνουμε τελείως μόνοι μας και το είχα ξεχάσει! ΑΛΛΟ ΠΑΙΔΙ,(γι' αυτο σας έλεγα ότι κι εκείνος ζηλεύει), συνεργάσιμος, χωρίς ένταση στη φωνή, χωρίς γκρίνια, χαμογελαστός, τον ρώταγα διάφορα και μου ανοίχτηκε -συνήθως δεν το κάνει-...Έχω κι άλλο, έρχετε στις 10 ο άντρας μου και ήθελε λουκάνικα, για να τσικνίσουμε λέει, εγώ είχα βάλει τα παιδιά για ύπνο, είχα μόλις φάει μία σαλάτα και ήθελα να απλώσω το πλυντήριο. Δεν ψήνω εγώ τέτοια ώρα λουκάνικα του λέω και ΤΑ ΕΨΗΣΕ ΕΚΕΙΝΟΣ. Γενικά εχθές ήταν μία ΟΝΕΙΡΙΚΗ ΜΕΡΑ!!!!!!!!! :-):-)

[mkcm]

Ελπίζω να βοηθήσω την κατάσταση με την παρέμβασή μου.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, εφόσον έχουν εξαντληθεί τα περιθώρια με τη συζήτηση, με παράπονα, με με με... ίσως να βοηθήσει το να πορευτείς με αυτά που έχεις.

Απλά να σου πως ότι κι εγώ συνήθως είμαι μόνη με το παιδί, καθώς ο άντρας μου λείπει πολλές ώρες από το σπίτι. Πολλές φορές μάλιστα κάνει και μία και δύο μέρες να δει το παιδί, καθώς όταν επιστρέφει η μικρή κοιμάται ήδη.

Και τι εννοώ λέγοντας πορευόμαστε με αυτά που έχουμε. Βάλε προτεραιότητες. Δε γίνεται να έχεις σπίτι λαμπίκο, ρούχα σιδερωμένα, γκουρμέ φαγητά μαγειρεμένα και παιδιά δημιουργικά απασχολημένα με αγκαλιές, παιχνίδια, κλπ.

Για μένα το σημαντικότερο είναι να περνάει καλά η μικρή. Αυτό σημαίνει, μετά τη δουλειά μου και το σταθμό της είτε θα πάμε κατευθείαν κούνιες ή σε κανένα φιλικό σπίτι, ή θα πάμε σπίτι μας και θα ξεφαντώσουμε με παιχνίδια, αγκαλιές, βιβλία, κλπ.

Πόσες φορές έχω αφήσει άπλυτα πιάτα μετά το μεσημεριανό; Πάρα πολλές. Πόσες φορές δε μαγείρεψα για την επόμενη μέρα (η μικρή τρώει στο σταθμό) και τη βγάλαμε εμείς με πρόχειρα; Ακόμη περισσότερες.

Αφότου λοιπόν κοιμηθεί η μικρή βάζω προτεραιότητες στις δουλειές του σπιτιού: πιάτα, μαγείρεμα (αν έχω κουράγιο κι έχω θυμηθεί να αποψύξω κρέας, ψάρι, κλπ ), μπάνιο και μετά καναπέ με τον άντρα μου να δούμε καμιά ταινία, να παίξουμε κανένα επιτραπέζιο, να πούμε καμιά κουβέντα.

Ασιδέρωτα: μπορεί να περιμένουν στη λεκάνη και 10 μέρες.

Ποτέ δε βάζω πλυντήριο όταν έχω ήδη 2 πλυντήρια ασιδέρωτα.

Και βαριές δουλειές μοιρασμένες το Σ/Κ (ο δικός μου δουλεύει και τα Σάββατα).

Ε, λοιπάμαι αλλά το σπίτι μου δεν είναι να γλύψεις τα πατώματα. Φροντίζω μπάνιο - κουζίνα να είναι καθαρά, αλλά και να έχει λίγη σκονίτσα στα έπιπλα δε θα με τρελάνει κιόλας!!!!!!

Και με τη μικρή.... σούπερ. Είναι πολύ ζωηρό μωρό (κοντεύει τα 2), πολύ απαιτητικό και ισχυρογνώμον, αλλά απ' ότι μου έχουν πει και οι παδαγωγοί στο βρεφικό το γεγονός ότι "δουλεύεται" καθημερινά την έχει κάνει πολύ συνεργάσιμη, την έχει βοηθήσει να κατανοεί τι σημαίνει όρια κλπ.

Άσε λοιπόν τις δουλειάς στην άκρη και παίξει με τα παιδιά, διασκέδασέ τα, μάθε τους πράγματα και όταν κοιμηθούν κάνε ό,τι προλαβαίνει κι αντέχεις σωματικά.

Και όταν δει ο μπαμπάς την καλή σχέση που έχετε εσύ με τα παιδιά, όταν θα επικρατήσει ηρεμία στο σπίτι και χαρά είμαι βέβαια ότι θα μπεί κι εκείνος στην ομάδα σας και θα είστε πλέον όλοι μαζί μια ομάδα.

Σας εύχομαι τα καλύτερα.

[dstavr]

Συγγνώμη αλλά νομίζω αγαπητή GGeo αλλά δεν ξέρεις τι σου φταίει. Το θέμα σου έχει τίτλο Αν δεν φτιάξει η κατάσταση με τον μικρό, με βλέπω να χωρίζω! άρα μας λές ότι το πρόβλημά σου είναι ο μικρός ενώ σε όλο το υπόλοιπο thread διαβάζουμε για άλλα προβλήματα :

1. ότι ο άντρας σου δεν βοηθάει στις δουλειές (οκ. το ήξερες ανέκαθεν... απ'ότι φαίνεται δεν είναι και ο μόνος άρα θα πρέπει να πορευτείς με αυτό σαν δεδομένο και ίσως σιγά σιγά να μπορέσεις να το αλλάξεις λίγο) και

2. ότι ο άντρας σου δεν περνάει χρόνο με τα παιδιά του, δεν παίζει μαζί τους, δεν τα κάνει μπάνιο, δεν τα πάει βόλτα, δεν παίζουν μπάλα κ.τ.λ.

 

Άρα αν θέλεις να δεις μέσα σου πάλι τα δεδομένα και να αναθεωρήσεις την πηγή του προβλήματος (που επιμένεις να νομίζεις ότι είναι ένα 3χρονο παιδί - μιας και ο μεγάλος είναι "άγγελος") τότε νομίζω θα τις βρεις τις λύσεις μόνη σου.

 

Εννοείται πως μπορούμε να ανταλλάσσουμε απόψεις για το πως θα γίνονται οι δουλειές του σπιτιού πιο γρήγορα/εύκολα αλλά αν πραγματικά θες να βοηθήσεις την οικογένειά

σου τότε ψάξε μέσα σου για το ποια είναι η αιτία που νοιώθεις έτσι.

 

Εάν όντως το πρόβλημα σου είναι ένα ζωηρό ατίθασο και 'γκρινιάρικο' 3χρονο τότε δούλεψε με το παιδί σου, βρες τι φταίει και έχει τόσες εξάρσεις θυμού, βρες ποια είναι τα κόλπα που βελτιώνουν την κατάσταση, βρες με τι θέλει να ασχολείται για να μην γκρινιάζει (και διαφωνώ κάθετα με το dvd που προτάθηκε σα λύση αλλά αυτό είναι άλλο θέμα) , βρες πως θα φτιάξει η σχέση του με τον αδερφό του, βρες πράγματα να κάνετε οι τρεις σας μέσα και έξω από το σπίτι.. και άσε τα μαγειρέματα και τα πλυντήρια και τις σκούπες.

Εάν πάλι το πρόβλημα είναι η αδιαφορία του άντρα σου, τότε συζήτησε, διεκδίκησε, αποφάσισε, πολέμησε για την οικογένειά σου και τη σχέση σου.

Και για να φτάσεις στην πηγή του προβλήματος σκέψου. Εάν το 3χρονο μαγικά γίνει αγγελούδι από αύριο και ο άντρας σου συνεχίζει να μην τα πηγαίνει για μια μπάλα/κουνιες/βόλτα τότε εσύ θα είσαι ευτυχισμένη????

[ekavi_]

Προσέξτε το ενοχικό που δημιουργείται στα παιδιά.

Μπορεί να φαίνεται ότι δεν σκαμπάζουν τίποτα, αλλά αν βλέπουν τη μαμά τους μονίμως καταπονημένη, νευρική και χωρίς όρεξη, αυτό γράφει μέσα τους.

 

Έχεις απόλυτο δίκιο!!!

 

Ουάου, άπλωμα και σκούπα, εμένα αυτά τα 2 αρνείται να τα κάνει γιατί είναι γυναικείες δουλειές, είχε απλώσει μια φορά πριν καν παντρευτούμε και μου είχε πει ότι δεν το ξανακάνει γιατί τον κοίταζαν οι γείτονες και γέλαγαν .

 

Δεν μου λες; Αν έμενε μόνος του ποιος θα έκανε το άπλωμα και τη σκούπα; Εμένα με τρελαίνει αν κάποιος πει ότι αυτό είναι γυναικεία δουλειά ή ότι εγώ δεν μαγειρεύω, δεν πλένω, δεν βάζω πλυντήριο, δεν δεν δεν... Η απάντηση μου σε κάτι τέτοιο είναι: "δηλαδή μου λες ότι δεν είσαι σε θέση να συντηρήσεις τον εαυτό σου;; Καταλαβαίνεις ότι αυτό που λες σε προσβάλλει στην ουσία και δεν σε τιμά ιδιαίτερα;":rolleyes:

 

Τα βράδια σας βοηθάνε καθόλου κορίτσια;

Εμένα πάρα πολύ! Μην σας πω ότι ξυπνάει πιο συχνά από εμένα, να τα σκεπάσει, να τα ελέγξει, να τους φτιάξει γάλα (όταν ήταν πιο μικρά ) κτλ, γιατί εγώ άμα κοιμηθώ ξεραίνομαι...

[ekavi_]

Τα πήγα πολύ καλά, δεν φώναξα, δεν μάλωσα, ήμουν σταθερή, τον άφησα να κλαίει όσο ήθελε και του υπενθύμιζα, μόλις ηρεμήσει να έρθει να τον σκουπίσω και να φάμε πχ, να ξεντυθούμε κτλ.

Μετά αγκαλιά και με το καλο!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Πόσο καιρό είχα να το καταφέρω αυτό! Έχω ενθουσιαστεί. Εχθές βέβαια ήμουν ξεκούραστη, γιατί τον μικρό τον είχε η πεθερά μου, περάσαμε πολύ ωραία με τον μεγάλο, παίξαμε, πήγαμε χορό, πήγα και το παρπάτημα μου, όσο εκείνος είχε μάθημα και μετά γυρίσαμε, πήραμε τον μικρό και πήγαμε σπίτι. Αφού περάσαμε τις κρίσεις του μικρού, φάγαμε, ετοιμαστήκαμε για ύπνο, τους διάβασα παραμύθια και ύπνο. Ο μπαμπάς ήρθε κατά τις 10. Από δουλειές, Μόνο τον νεροχύτη μου καθάρισα και έβαλα ένα πλυντήριο. Φαί σήμερα η πεθερά μου! Βλέπω φως στο τούνελ ρε κορίτσια μετά από τόσο καιρό. Εκανα και μία κουβέντα στον άντρα μου ότι εγώ δεν θέλω να χάσω όλα τα χρόνια που τα παιδιά μου θα είναι μικρά, κάνοντας δουλειές και τα χρόνια περνούν και δεν ξανάρχονται. Και τα παιδιά σε 5 χρόνια θα έχουν φύγει από την αγκαλιά μου και θέλω τώρα να τα χαρώ. "Και να φροντίσει κι εκείνος να είναι στις αναμνησεις τους". Αφού δεν μίλαγε του λέω ακούς τι σου λέω???

Και μου λέει "Ναι, ότι δεν πρόκειτε να ξαναμαγειρέψεις!"

Μιλάμε για περιπτωση! Επίσης κατάλαβα ότι ο μεγάλος μου ΌΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΑΔΕΡΦΟ ΤΟΥ είναι ένας ΑΓΓΕΛΟΣ! Είχα πολύ καιρό να μείνουμε τελείως μόνοι μας και το είχα ξεχάσει! ΑΛΛΟ ΠΑΙΔΙ,(γι' αυτο σας έλεγα ότι κι εκείνος ζηλεύει), συνεργάσιμος, χωρίς ένταση στη φωνή, χωρίς γκρίνια, χαμογελαστός, τον ρώταγα διάφορα και μου ανοίχτηκε -συνήθως δεν το κάνει-...Έχω κι άλλο, έρχετε στις 10 ο άντρας μου και ήθελε λουκάνικα, για να τσικνίσουμε λέει, εγώ είχα βάλει τα παιδιά για ύπνο, είχα μόλις φάει μία σαλάτα και ήθελα να απλώσω το πλυντήριο. Δεν ψήνω εγώ τέτοια ώρα λουκάνικα του λέω και ΤΑ ΕΨΗΣΕ ΕΚΕΙΝΟΣ. Γενικά εχθές ήταν μία ΟΝΕΙΡΙΚΗ ΜΕΡΑ!!!!!!!!! :-):-)

 

Μπράβο! Πολύ χαίρομαι!!!

 

Αυτή είναι η λύση.

 

Λιγότερες δουλειές

Περισσότερος ποιοτικός χρόνος με τα παιδιά

Βοήθεια πεθεράς όταν είναι εφικτό

Βοήθεια συζύγου όταν είναι εφικτό

 

Μην νιώθεις ότι εσύ πρέπει να είσαι υπεύθυνη να τα προλάβεις όλα και να τα έχεις όλα στην εντέλεια.

[miriki]

G Geo τα ξεσπάσματα θυμού αυτής της ηλικίας τροφοδοτούνται από πολλά.

 

Από την (συναισθηματική κυρίως) κούραση της μαμάς που δεν αντέχει άλλο και δεν αντιδρά καθόλου ζεν σε μικροαφορμές οπότε αυτά κλιμακώνονται γρήγορα.

 

Από τα ζογκλερικά που κάνει η μαμά (μιλάει στον παιδίατρο στο τηλέφωνο την ώρα που ζυγίζει τα μήλα στο σούπερ προσπαθώντας να κρατήσει ένα τρίχρονο καθιστό στο καρότσι του σούπερ και ένα πεντάχρονο από το χέρι), οπότε κανείς δεν παίρνει την προσοχή που του αξίζει (ουτε το τηλεφώνημα, ούτε τα παιδιά, ούτε τα μήλα, αλλά ούτε βέβαια και η μαμά που είναι παζλ χίλια κομμάτια και όχι άνθρωπος)

 

Από την κούραση ή την υπερφόρτωση του παιδιού από ερεθίσματα που δεν αντέχει να επεξεργαστεί (εγώ αυτό το παθαίνω η ίδια στο τζάμπο με το αφύσικο φως, τη δυνατή μουσική και το γεμάτο πράγματα και χρώματα περιβάλλον).

 

Κάποιες φορές από τη διατροφή του. Δηλ μερικά παιδιά αντιδρούν πολύ καλύτερα όταν απομακρυνθούν τροφές από το διαιτολόγιό τους, γιατί έχουν κάποια αδιάγνωστη δυσανεξία που δεν δημιουργεί άλλα εμφανή συμπτώματα (όπως σπυράκια) ή γιατί τους προκαλεί απότομες αλλαγές το σάκχαρό τους (π.χ. ελάτε στο νηπιαγωγείο ημέρα μετά από τούρτα να δείτε τι γίνεται).

 

Παρατήρησε λίγο πότε συμβαίνουν (τι έχει προηγηθεί) τα ξεσπάσματα του μικρού και ίσως

 

να βρεις κάποιο μοτίβο δραστηριότητας/ ερεθισμάτων/ συναισθ, κλίματος/ τροφής/ κάτι άλλο που δεν μπορώ να σκεφτώ που να σε βοηθήσει. Κι επειδή εμένα το αλτσχάιμερ με βρήκε νωρίς τα σημειώνω.....

[G.Geo]

Συγγνώμη αλλά νομίζω αγαπητή GGeo αλλά δεν ξέρεις τι σου φταίει. Το θέμα σου έχει τίτλο Αν δεν φτιάξει η κατάσταση με τον μικρό, με βλέπω να χωρίζω! άρα μας λές ότι το πρόβλημά σου είναι ο μικρός ενώ σε όλο το υπόλοιπο thread διαβάζουμε για άλλα προβλήματα :

Εννοείται ότι σε έναν τίτλο, δεν μπορείς να συμπεριλάβεις όλη την ουσία του προβλήματος και το πρόβλημα (προφανώς) είναι σύνθετο

1. ότι ο άντρας σου δεν βοηθάει στις δουλειές

2. ότι ο άντρας σου δεν περνάει χρόνο με τα παιδιά του

αυτά ολα βγήκαν στην πορεία, στην συζήτηση, γιατί όταν κάποια κοπέλα πχ, σου προτείνει ως λύση να απασχολήσει τα παιδιά ο άντρας για λίγο, ή να τα πάει βόλτα, ή να ηρεμήσεις λίγο..., εσύ πρέπει να πεις, γιατί δεν γίνεται αυτό στην δική σου περίπτωση, ποια είναι η κατάσταση

 

Άρα αν θέλεις να δεις μέσα σου πάλι τα δεδομένα και να αναθεωρήσεις την πηγή του προβλήματος (που επιμένεις να νομίζεις ότι είναι ένα 3χρονο παιδί - μιας και ο μεγάλος είναι "άγγελος") τότε νομίζω θα τις βρεις τις λύσεις μόνη σου.

κάνεις λάθος..μάλλον δεν έχεις διαβάσει αναλυτικά όλα αυτά που έχω γράψει και ευτυχώς που κάποιες άλλες κοπέλες το έκαναν και πρότειναν λύσεις που όντως βοηθάνε. Επίσης δεν νομίζω πως το πρόβλημα είναι ο μικρός μόνο. ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΟΜΩΣ, ξεκινάνε οι μεγάλες εντάσεις. Αρνείται να κάνει απλά πράγματα, χτυπιέται, φωνάζει. Ο μεγάλος έχει κι αυτός θέμα γιατί ζηλεύει και έχει χάσει την "μοναδικα δική του μαμα", αλλά δεν διάβασες τι ακριβώς έγραψα...

παραθέτω λοιπόν

"Επίσης κατάλαβα ότι ο μεγάλος μου ΌΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΑΔΕΡΦΟ ΤΟΥ είναι ένας ΑΓΓΕΛΟΣ! Είχα πολύ καιρό να μείνουμε τελείως μόνοι μας και το είχα ξεχάσει! ΑΛΛΟ ΠΑΙΔΙ"

Στην καθημερινότητα εννοείται πως δεν είναι έτσι, κι αυτός δημιουργεί θέματα και αντιδρά, και κάνει διάφορα. Ακριβώς γι' αυτό τόνισα, την χθεσινή του συμπεριφορά, γιατί είχα να τον δω έτσι, ούτε θυμάμαι από πότε.

 

τότε ψάξε μέσα σου για το ποια είναι η αιτία που νοιώθεις έτσι.:

αν ήταν έτσι δεν θα έμπαινα στο forum να βρω βοήθεια...αν όλα ήταν "μέσα μας", εύκολα θα ήταν! Και δυστυχώς δεν σπούδασα την συζηγική/μαμαδική σχολή, οπότε δεν παριστάνω πως τα ξέρω όλα και τα κάνω καλά, γι' αυτό ζητάω συμβουλές

 

Εάν όντως το πρόβλημα σου είναι ένα ζωηρό ατίθασο και 'γκρινιάρικο' 3χρονο τότε δούλεψε με το παιδί σου, βρες τι φταίει και έχει τόσες εξάρσεις θυμού, βρες ποια είναι τα κόλπα που βελτιώνουν την κατάσταση, βρες με τι θέλει να ασχολείται για να μην γκρινιάζει (και διαφωνώ κάθετα με το dvd που προτάθηκε σα λύση αλλά αυτό είναι άλλο θέμα) , βρες πως θα φτιάξει η σχέση του με τον αδερφό του, βρες πράγματα να κάνετε οι τρεις σας μέσα και έξω από το σπίτι.. και άσε τα μαγειρέματα και τα πλυντήρια και τις σκούπες.

βρες,βρες, βρες ...την αίτια...αυτή μάλλον την ξέρω, τις λύσεις δεν είχα έτοιμες....λύσεις ψάχνω, όχι αιτίες. Να σου πω αιτίες?

α.Ο μεγάλος έχει χάσει την μαμα του που ήταν αποκλειστικά πάνω του και αυτοκόλλητη μαζί του μέχρι τα 3 (μιας και ο μπαμπάς έλειπε, συνήθως). Και τώρα δεν έχει καθόλου ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ χρόνο

β.Ο μικρός δεν έχει την προσοχή που θα ήθελε ένα ιδιαίτερα απαιτητικό παιδί -και δεν το λεω για να δείξω ότι φταίει εκείνος-, αλλά αν ένα "ευκολο παιδί" θέλει α προσοχή, ένα δύσκολο παιδί θέλει 100α (αν καταλαβαίνεις τι εννοώ). Επίσης θέλει πολύ περισσότερη συζήτηση και καλόπιασμα και υπομονή, θέλει να είσαι από ΠΑΝΩ του, γιατί κάνει επικύνδυνα πράγματα. Επίσης και αυτός δεν έχει ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ χρόνο

γ. Ο μπαμπάς επειδή δουλεύει πολύ θέλει ΗΡΕΜΙΑ στο σπίτι, αλλά δεν μπορεί/θέλει να βοηθήσει στα του σπιτιού/παιδιών για να την έχουμε ευκολότερα

δ. Η ΜΑΜΑ ΤΑ ΕΧΕΙ ΦΤΥΣΕΙ, γιατί έχει όλα τα παραπάνω ++ όλες τις υποχρεώσεις ενός σπιτιού (super market, ψώνια, δουλειές, δραστηριότητες, κτλ κτλ) +++3 άντρες που κανείς δεν είναι ευχαριστημένος

Εάν το 3χρονο μαγικά γίνει αγγελούδι από αύριο και ο άντρας σου συνεχίζει να μην τα πηγαίνει για μια μπάλα/κουνιες/βόλτα τότε εσύ θα είσαι ευτυχισμένη????

όχι καλή μου....αλλά θα συνεχίσω πλέον να "μάχομαι" μόνο να περνάει περισσότερο χρόνο μαζί τους!!!

Και πίστεψε με από την στιγμή που θα είχε φτιάξει η καθημερινότητα μας και δεν θα είχαμε εντάσεις-φωνές, ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΑΥΤΟ να το διεκδικήσω πολύ ΚΑΛΥΤΕΡΑ (γιατί τα πάντα θέλουν "τρόπο" και με τόσα στο κεφάλι μου και τόση "τσίτα", ο τρόπος πάει περίπατο

[miriki]

Την πιο καλή συμβουλή μου την έδωσε μια φίλη πρόσφατα και την εφαρμόζω με εξαιρετική επιτυχία. Σταμάτα να μιλάς κι άρχισε να κάνεις.

 

Άρα δεν ζητάω πια, αναθέτω ευγενικά, ανακοινώνω τις ανάγκες μου (εγκαίρως κατά το δυνατό) ώστε να προετοιμαστεί ψυχολογικά ο μπέιμπι σίτερ.... και παλεύω να ρωτάω τον μικρό γιατί; ώστε να καταλαβαίνω τι σκέφτεται. Επίσης προσπαθώ να του θυμίζω να λέει με λόγια κι εκείνος (αυτό το τελευατίο το κάνω από τότε που άρχισε να μιλάει και ομολογουμένως έχει αρχίσει να αποδίδει).

[fantasy]

Κορίτσια καταρχάς να ευχηθώ κουράγιο σε όλες μας και να ευχαριστήσω όλες όσες δίνουν τα φώτα τους! Πραγματικά τα ξεχνάμε όλα αυτά που έχουμε κατά καιρούς διαβάσει-εμένα με βοήθησε πολύ αυτό το θέμα που άνοιξε η φίλη.

Έχω μόνο ένα παιδί, αλλά πολύ συχνά νιώθω όπως έχει περιγραφεί παραπάνω...

Ποτέ δεν ήμουν μανιακή με το σπίτι, αλλά και πάλι ένιωθα πίεση να γίνουν οι δουλειές, έχοντας και το παιδί (εργάζομαι επίσης). Πρόσφατα αποφάσισα ότι θα δίνω προτεραιότητα στο παιδί και μετά θα κάνω ό,τι προλαβαίνω και ήδη βλέπω ότι τελικά εκτός του ότι περνάει καλύτερα το παιδί κι εγώ, έχω ΚΑΙ περισσότερο χρόνο.

Καταρχάς πάντα θα παίξω πρώτα λίγο μαζί του και μετά-αφού έχει πάρει τη δόση του από μαμά- μπορεί και να με αφήσει να μαγειρέψω. Ή θα τον βάλω στο καρεκλάκι δίπλα μου ή στον πάγκο της κουζίνας, θα του δώσω κάτι από τα υλικά, θα του εξηγώ τη διαδικασία και ενδέχεται να "μαγειρέψουμε" μαζί.

Συνειδητοποίησα τώρα τελευταία ότι όλον τον χρόνο που πέρναγα με το δίχρονό μου έως τώρα, πάντα σκεφτόμουν τι έχω να κάνω μετά, ή προσπαθούσα ταυτόχρονα με το παιχνίδι να ψευτοκάνω και δουλειές...ΑΚΥΡΟ! Αποτέλεσμα και μηδέν δουλειές, και μηδέν ουσιαστική ενασχόληση με το παιδί και νεύρα εκατέρωθεν...

Οπότε είμαι σε φάση κι εγώ που προσπαθώ να βελτιώσω κάποια πράγματα για να υπάρχει ηρεμία στο σπίτι και ας είναι και λίγο βρώμικο δεν πειράζει!

Βλέπω ήδη όμως μια διαφορά στη συμπεριφορά του παιδιού και στα νεύρα τα δικά μου.

Α, και αυτό που εμένα με βοηθάει πολύ να χαλαρώνω είναι επίσκεψη σε σπίτι με παιδιά παρόμοιας ηλικίας: πλέον παίζουν και λίγο χωρίς να γίνεται χαμός, και μιλάω κι εγώ με κάποια φίλη.

Τι να πω, ας ελπίσουμε κι ας προσπαθήσουμε για το καλύτερο!

[rosaki]

G.Geo κανένα νέο? έχουν βελτιωθεί τα πράγματα? εσύ πως είσαι?

 

πάντως χωρίς βοήθεια δεν βγαίνει για μας τις εγαζόμενες μαμάδες. πάλι δεν κατάλαβα πως πέρασε το Σ/Κ. και αντί να ασιθάνομαι ξεκούραστη και γεμάτη ενέργεια για την εβδομάδα που έρχεται ψιλοσέρνομαι.

 

επειδή εγώ δεν ξέρω τον προηγούμενο μήνα, έπεσα πολύ, οι αντοχές μου στο πάτωμα, άρχισα να παίρνω σπιρουλίνα (φυτικό προϊόν) και έχω δει μια μικρή διαφορά. τουλάχιστον δεν με παίρνει στο 2λεπτο ο ύπνος στον καναπέ.

[G.Geo]

G.Geo κανένα νέο? έχουν βελτιωθεί τα πράγματα? εσύ πως είσαι?

Σ' ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σου, ναι τα πράγματα έχουν βελτιωθεί αρκετά! Εγώ είμαι καλύτερα, η πεθερά μου παίρνει μια φορά μέσα στην βδομάδα τα παιδιά και κάποιες Παρασκευές ή Σαββατο βράδυ, για να πάμε με τον άντρα μου καμια βόλτα. Επίσης ήρθαν οι γονείς μου για 10 μέρες, ήταν μεγάλη ανάσα! Πήγα στον γυναικολόγο μετά από 1,5 χρόνο και στο κομμωτήριο να κουρευτώ, που είχα να πάω από τον Οκτώβρη!!!

Εγώ είμαι πιο ηρεμη και όταν ο μικρός βαράει υστερίες γιατί δεν θέλει να κάνει κάτι που πρέπει, δεν φωνάζω, δεν τρελαίνομαι...απλά τον αφήνω να χτυπιέται και αν επιμείνει, τον παω στο δωμάτιο και του λέω "όταν ηρεμήσεις έλα μέσα να ντυθούμε πχ, ή να βάλουμε ορό κτλ." Και το ανάποδο, όταν βαράει υστερίες για να κάνει κάτι που δεν πρέπει..αντιδρώ με τον ίδιο τρόπο. Μαγικά μετά από 2 λεπτά έχει σταματήσει να κλαίει, παίζει στο δωμάτιο και μετά από λίγο έρχετε για αγκαλίστες.

Με βοήθησε πολύ το θέατρο που μου είπε μια κοπέλα, να του λέω ιστορίες για να τον πείθω για κάτι....και ο ανταγωνισμός μεταξύ τους..πχ "αντε να δούμε ποιος θα ντυθεί πρώτος, ποιος θα πλύνει πρώτος χέρια"!! Δουλεύει πολύ καλά στον μικρό, τα κανει όλα χωρίς φωνές!

 

Αλλά και η σχέση των παιδιών με τον μπαμπά βελτιώνεται. Ο μπαμπάς την Κυριακή ήθελε να πάρει τον μεγάλο να πάνε γήπεδο, αλλά δεν πήγαν γιατί ανέβασε 40 πυρετό ο καημένος...(είπε κι ο εβραίος να πάει στο παζάρι....)αλλά η πρόθεση μετράει. Επίσης με το να μην δημιουργούνται εντάσεις, ήρθε και ο μπαμπάς πιο κοντά στα παιδιά! Μέσα στην τελευταία βδομάδα άλλαξε τον μικρό ρούχα, του έβαλε ορό, χωρίς φωνές και απειλές, συνεργάστηκαν και τα κατάφεραν..τον παίρνει πια με το καλό και ο άντρας μου και δέχεται και ο μικρούλης πράγματα από εκείνον (λογικό να μου πεις).

Μέσα στο ΣΚ ο μπαμπάς κοιμήθηκε με τον μεγάλο που είχε πυρετό, τα 3 βράδυα και το πρωί πήγε και ο άλλος αγκαλίτσα του (σηκώθηκε ο μικρός να έρθει σε εμένα αλλά εγώ είχα φύγει πρωί πρωί να πάω τους γονείς μου αεροδρόμιο). Και μετά όταν πήγα να τους ξυπνήσω, ο μικρός του έδωσε φιλί στο μάγουλο! Πρώτη φορά δεν το έχει ξανακάνει από μόνος του, χωρίς να του το πείς!!!! Και ο μπαμπάς το χάρηκε πολύ, ίσως έτσι να δει κι εκείνος ότι όσο θα "δίνει" στα παιδιά, τόσο θα "του δίνουν".

Το κλειδί θα συμφωνήσω ότι είναι η βοήθεια..να μην είμαστε "στα όρια μας", γιατί από εκεί, είναι πολύ εύκολο να ξεφύγεις και όλα γίνονται μύλος, γίνονται φαύλος κύκλος, η κούραση φέρνει νεύρα, φωνές και αντιδράσεις από όλους και προς όλους.

[xena]

Μπράβο cgeo, κι εμείς βελτιώθήκαμε σε 2-3 πραγματάκια να ξέρεις μέσα απ' το ποστ αυτό! Παιδιά διάβασα εδώ κάποια τρικ που σου κάνουν τη ζωή με 2 μωρά ευκολότερη!

Συμπεράναμε αυτά που λες όλες νομίζω και πήραμε μία ανάσα να συνεχίσουμε ξέροντας πως δεν θέλει τόσο κόπο - θέλει πιο πολύ... τρόπο!!

[daddy12]

Δεν πρόλαβα να διαβάσω όλες τις απαντήσεις, αλλά θα προσπαθήσω να εισφέρω μια αντρική οπτική - μια που οι συμμετέχοντες στο φόρουμ είναι κυρίως γυναίκες - όχι για να αναλύσω το πρόβλημα (θα ήταν πολύ εύκολο για έναν άντρα να δίνει συμβουλές "αφ' υψηλού" - και πολύ εκνευριστικό ταυτόχρονα για τις αναγνώστριες!), αλλά για να πω από την άποψη μου, την αντρική άποψή μου, τι είναι πιο εύκολο, πιο εφικτό, να ζητήσει μια γυναίκα από τον άντρα της να κάνει για να την υποστηρίξει όταν φρικάρει, όπως η C.Geo. Λέγοντας καταρχάς το προφανές ότι το τελευταίο που πρέπει να γίνει είναι να χωρίσει - είναι σαν να λέει ο άρρωστος ότι με ενοχλεί που είμαι στο κρεβάτι μου, ναι, αλλά αν δεν θέλεις κρεβάτι μετά θα είσαι στο πάτωμα.

 

Τα παρακάτω ΔΕΝ είναι θέσφατα, διότι κάθε άντρας έχει διαφορετικό χαρακτήρα, νομίζω όμως ότι ταιριάζουν με την αντρική ψυχολογία και μπορεί να δώσουν ίσως και έμμεσα κάποιες απαντήσεις.

 

Τι μπορεί λοιπόν να ζητήσει η γυναίκα από τον άντρα και να έχει πιθανότητες να το πάρει:

 

1) Να σταματήσει να δουλεύει η ίδια. Αν είναι σημαντικό για την ίδια να δουλεύει, προφανώς τότε η επιλογή δεν "παίζει". Αν όμως είναι ο άντρας της λέει "δεν τα βγάζουμε πέρα", ενώ με λίγο στρίμωγμα βγαίνουν, τότε με λίγη κουβέντα η στάση του άντρα θα αλλάξει. Καταρχάς και μόνον που είναι η μητέρα/σύζυγος στο σπίτι, γίνεται τεράστια εξοικονόμηση. Το μαγείρεμα κοστίζει λιγότερο από το έξω, παιδικός σταθμός ίσως και να μην χρειάζεται, έξοδα "παραστάσεως" για αυτοκίνητο κλπ. ούτως ή άλλως λιγότερα, μπορείς να μπαλώσεις κι ένα ρούχο και να μην χρειαστεί να αγοράσεις (που αν δουλεύεις δεν γίνεται) κλπ. Η ουσία είναι ότι ο ανατολίτης Έλληνας μπορεί να δεχθεί πολύ πιο εύκολα από ό,τι θα περίμενε κανείς την απαίτηση της γυναίκας του να αφοσιωθεί στον παραδοσιακό της, προφεμινιστικό ρόλο. Δεν θα μπορέσει να της πει εύκολα όχι. Κατά βάθος θα τον κολακέψει κιόλας, εννοώ, θα κολακέψει πρωτόγονα στοιχεία του ανδρισμού του ("είμαι ο αρχηγός της οικογένειας").

 

2) Να του πει - περάσει το μήνυμα (με όσο περισσότερη σαφήνεια γίνεται, διότι είμαστε και στουρνάρια) ότι την παραμελεί ως γυναίκα, εάν βέβαια συμβαίνει αυτό (στα περισσότερα ζευγάρια συμβαίνει μετά από κάποιο χρονικό σημείο). Η γυναίκα "δικαιούται" να το ζητάει, ο άντρας δεν "δικαιούται". Η γυναίκα είναι πιο συναισθηματική και το χρειάζεται, χρειάζεται την προσοχή ως γυναίκα. Ο άντρας όταν το ζητάει είναι σύμπτωμα συναισθηματικής ανωριμότητας. Αν τυχόν και της πει "όλο με τα παιδιά ασχολείσαι και εμένα με έχεις ξεχάσει", τότε η γυναίκα καλό είναι να σκύψει το κεφάλι και να πει ένα "συγγνώμη αγάπη μου, αλλά είναι τόσο πολλές οι απαιτήσεις των παιδιών, δεν το κάνω επίτηδες" και ας μην το εννοεί. Του άντρα αυτό θα του αρκεί, διότι κατά βάθος δεν χρειάζεται τόσο πολύ την προσοχή της γυναίκας του ως άντρας, ενώ η γυναίκα χρειάζεται την προσοχή του άντρα της ως γυναίκα. Ίσως η πιο σωστή συμβουλή που δέχθηκα στην αρχή του γάμου ήταν ότι "δουλειά της γυναίκας είναι να ασχολείται με τα παιδιά και δουλειά του άντρα είναι να μην φρικάρει η γυναίκα". Δηλαδή: Πρώτη μου προτεραιότητα να είναι η γυναίκα και δεύτερη τα παιδιά. Μπορεί να ακούγεται "βέβηλο" αυτό στα αυτιά μιας μητέρας, όμως αν το καλοσκεφτούμε, δεν μπορούμε να περιμένουμε από τον πατέρα να φέρεται ως μητέρα: Μόνον στη μητέρα είναι πρώτη και απόλυτη προτεραιότητα τα παιδιά, όχι στον πατέρα. Για τον πατέρα είναι εύκολο να πει "το ζητούμενο για μένα είναι να είναι καλά η γυναίκα μου και με τα παιδιά έτσι κι αλλιώς εγώ ασχολούμαι λιγότερο, άρα προσφέρω λιγότερο, ας είναι καλά τουλάχιστον η γυναίκα μου". Νομίζω ότι και η βοήθεια που θα δώσει ο άντρας στα πρακτικά τα παιδιών (άλλαγμα, τάισμα κλπ.) πιο πολύ ψυχολογική υποστήριξη είναι ("δεν είμαι μόνη μου") και λιγότερο πρακτική.

 

Όταν λοιπόν πει η γυναίκα "με έχεις παραμελήσει ως γυναίκα" και έχει βάση αλήθειας (μην το παρακάνετε, διότι μετά θα πάψει να λειτουργεί), να ξέρετε ότι ο άντρας ταράζεται και θεωρεί υποχρέωσή του να κάνει κάτι. Έστω και με ανόητο-ατσούμπαλο τρόπο. Νομίζω όμως ότι αν μια γυναίκα δει έστω και τον λάθος τρόπο να προσπαθεί να την κάνει να νιώσει καλύτερα, θα πάρει κάποιες δυνάμεις. Και είναι κάτι που ο άντρας το θέλει να το κάνει, είναι εύκολο για αυτόν, το "παίζει άντρας". Αν τυχόν και σας πει καμιά ανοησία π.χ. "τόσα χρόνια παντρεμένοι τώρα το θυμήθηκες" να επιμείνετε. Τώρα, πώς ακριβώς θα επιμείνετε, δεν ξέρω, πάντως διεκδικήστε όσο μπορείτε την προσοχή του. Έστω και λίγο να πιάσει, θα σας ανεβάσει το ηθικό.

 

3) Να του ζητάτε να σηκώνεται αυτός τη νύχτα. Κουρασμένοι και οι δύο, όμως άλλη η κούραση της δουλειάς, άλλη η κούραση του σπιτιού. Αν ο άντρας κουράζεται στη δουλειά, το να σηκωθεί το βράδυ είναι άλλου είδους κούραση που είναι πιο εύκολη για τον οργανισμό. Αν η γυναίκα κουράζεται την ημέρα στο σπίτι, το να σηκωθεί και το βράδυ στον ύπνο της για το παιδί είναι η ίδια κούραση με αυτή της ημέρας και εκτός των άλλων της σπάει και το ηθικό ("ούτε τη νύχτα δεν ησυχάζω"). Του άντρα του είναι πιο εύκολο, διότι δεν είναι μια συνεχόμενη κατάσταση από τη διάρκεια της ημέρας. Διεκδικήστε την ξεκούρασή σας τουλάχιστον στον ύπνο και θα δείτε ότι και θα την πάρετε ίσως πιο εύκολα από όσο νομίζετε, και θα βοηθήσει πολύ τις μπαταρίες σας να μην αδειάζουν.

 

4) Να απαιτήσετε να μην έρχεται το βράδυ και έχει άποψη για όλα, χωρίς να είναι μέσα στην σκληρή πραγματικότητα της καθημερινότητας. Το κακό είναι ότι μερικές φορές ο άντρας μπορεί όντως να έχει δίκιο και, άρα, να υποχωρεί πιο δύσκολα στην άποψή του. Όμως η γνώμη μου είναι ότι και δίκιο να έχει, είναι καλύτερα να υποχωρήσει και να έχει την μητέρα πιο ήρεμη, και ας κάνει και κάτι λάθος η μητέρα, παρά να γίνονται καβγάδες επειδή ο άντρας έχει άποψη (καλή ή κακή) εκ του μακρόθεν. Εσείς πείτε του ότι, κοίταξε αγάπη μου, μπορεί ακόμη και δίκιο να έχεις, όμως μέσα στην σκληρή πραγματικότητα της καθημερινότητας αναγκάζομαι να βρίσκω πραγματιστικές λύσεις, και ας μην είναι οι καλύτερες. Μετά που θα είστε μόνες σας, σκεφθείτε μήπως τυχόν και μπορείτε/πρέπει να υλοποιήσετε κάτι από τις απόψεις του άντρα σας, όμως αν του ζητήσετε να μην τσακώνεστε όσο αυτός προσπαθεί να επιβάλει το δικό του, διότι η πραγματικότητα ξεπερνά πολλές φορές την (αναγκαία) αντίληψη περί σωστού και λάθους, τότε θα σας ακούσει. Εγώ π.χ. διαφωνούσα να βλέπει το παιδί το πρωί τηλεόραση με παιδικά. Το έκανα συχνά θέμα. Κάποια στιγμή αναγκάστηκα να σταματήσω γιατί δεν έβγαζα άκρη. Μετά μια μέρα έμεινα το πρωί πιο αργά και είδα ότι την ώρα που το έβαζε να δει τηλεόραση έκανε η γυναίκα μου μερικά επείγοντα πράγματα (από το να πάει τουαλέτα μέχρι να ταϊσει το παιδί) που δεν μπορούσε να έχει το παιδί να γκρινιάζει και να απαιτεί. Κατάλαβα ότι, αν και θεωρητικά καλύτερο το να μη βλέπει τηλεόραση, ήταν κάτι που δεν μπορούσε να υλοποιήσει η γυναίκα μου.

 

Επαλαναμβάνω ότι τα παραπάνω δεν είναι θέσφατα και κάθε άντρας μπορεί να τα πάρει διαφορετικά. Θα μπορούσα εξίσου εύκολα να κάνω και μια λίστα με το τι ΔΕΝ πρέπει να ζητήσετε ή και να το ζητήσετε δεν πρέπει να επιμείνετει πολύ, όμως τότε μπορεί να πάρω δασκαλίστικο ύφος και να με παρεξηγήσετε. Οπότε μένω σε αυτά που είναι κατά τη γνώμη μου πιο εύκολα, με βάση την αντρική ψυχολογία.

[χαρουλα#]

Daddy, εμενα προσωπικα θα με ενδιεφερε να ακουσω τί εχεις να μας πεις!Θελω να ακουω και την αλλη πλευρα...

Αν δε βαριεσαι να γραφεις...,θα το εκτιμουσα να μας ελεγες τί δεν πρεπει να ζηταμε.