Mα, τί γονείς είμαστε τέλος πάντων????

[kyra]

Καταλαβαίνεις που το παω kyra, ε;

 

Είναι απλά πιο βελτιωμένο μοντέλο από μένα:lol: -μακάρι να μας πέταγαν κι εμάς έξω-. Δεν μπορεί όμως να με πει υπερπροστατευτική, σε καμία περίπτωση. Ρώτησέ την, αν δεν το πιστεύεις. Τα πάντα τα δοκιμάζουμε με μέτρο τη λογική. Είμαι σίγουρη ότι καταλαβαίνεις κι εσύ πού το πάω:wink:.

[marandnik]

Είναι απλά πιο βελτιωμένο μοντέλο από μένα -μακάρι να μας πέταγαν κι εμάς έξω-. Δεν μπορεί όμως να με πει υπερπροστατευτική, σε καμία περίπτωση.

 

Απλά προσπαθώ να σου δείξω ότι έχεις στο μυαλό σου τη δική σου συμπεριφορά και το δικό σου παιδί και αποφασίζεις ότι κάποιος γονιός που απλά αποκλίνει από αυτό που εσύ θεωρείς σωστό είναι υπερπροστατευτικός.

 

Και γιατί δεν είναι υπερπροστατευτικός αυτός που βοηθάει και είναι αυτός που ντύνει; Ποιος θα το κρίνει αυτό;

Και τι ακριβώς σημαίνει για σένα το ηλικιακό όριο των 6; Στα 5 πχ. είναι ΟΚ να ντύνει και στα 7 δεν είναι ΟΚ να βοηθάει;

 

Οι περισσότεροι από εμάς πέφτουμε κάποιες φορές στην παγίδα να κρίνουμε και να κατακρίνουμε τους άλλους θεωρώντας ότι αυτό που κάνουμε εμείς είναι το σωστό, επομένως οι άλλοι είναι λάθος απλά επειδή δεν κάνουν αυτό που κάνουμε εμείς.

 

Τον τίτλο του θέματος τον έβαλες μια χαρά "Μα τι γονείς είμαστε ..." Απλά σ' αυτό το θέμα τελικά και τα 500-600 posts κατέληξαν στο ότι "εμείς είμαστε οι καλυτερότεροι" και ότι όλοι οι άλλοι είναι για τ' ανάθεμα.

[Ellemphriem]

Είναι απλά πιο βελτιωμένο μοντέλο από μένα:lol: -μακάρι να μας πέταγαν κι εμάς έξω-. Δεν μπορεί όμως να με πει υπερπροστατευτική, σε καμία περίπτωση. Ρώτησέ την, αν δεν το πιστεύεις. Τα πάντα τα δοκιμάζουμε με μέτρο τη λογική. Είμαι σίγουρη ότι καταλαβαίνεις κι εσύ πού το πάω:wink:.

 

Πας και στοιχημα οτι αμα ειναι κακοπροαιρετη/σε ασχημη μερα/τσαντισμενη με τον αντρα της/τον γειτονα/τον μπακαλη και θελει να τα βγαλει αλλου, σε αναγκη να αισθανθει εκεινη καλα για τον εαυτο της μειωνοντας εσενα και αλλα μοιρια οσα, θα σε πει υπερπροστατευτικη και με το παραπανω? .........

[ζώπυρον]

χμμμμμμ.....

 

προς χάριν της συζήτησης κι εγώ...

 

άρα, ένας γονιός σαν κι εσένα, όχι εσύ απαραίτητα, αλλά κάποιος που αφήνει και αυτός το παιδί του μόνο του στα αποδυτήρια

 

θα μπορούσε ΙΣΩΣ και να θεωρήσει έναν γονιό που είναι μέσα, ανεβάζει το παιδί του στον πάγκο και του δίνει και τα παπούτσια του ένα, ένα..

 

ως υπερπροστατευτικό....

 

Καταλαβαίνεις που το παω kyra, ε;

marandnik, δεν ξέρω τι θα έκανε ένας γονιός σαν εμένα... εγώ πάντως δεν χαρακτηρίζω ποτέ έναν άνθρωπο εύκολα, πόσο μάλλον όταν δεν τον ξέρω, πόσο μάλλον από ένα γεγονός, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για γονιό...

 

Όχι πως δεν έχω άποψη (υποκειμενική φυσικά) και την καταθέτω συχνά πυκνά... αλλά απελθέτω απ' εμού το εισαγγειλίκι...

[epang]

ΟΚ. Λογική απάντηση. Εγώ τον βοηθάω να ανεβεί σε ένα πάγκο, του δίνω και τα ρούχα του δίπλα και τα καταφέρνει μία χαρά χωρίς ακροβατικά. Μετά κάθεται στον ίδιο πάγκο, του δίνω τα παπούτσια του ένα ένα και τα φοράει και αυτά.

 

Ε, λοιπόν βρήκαμε τη διαφορά μας!!!

Αυτό ακριβώς κάνω και εγώ και θεωρώ ότι τον βοηθάω να ντυθεί (όταν έχουμε χρόνο και δεν υπάρχει μεγάλη ουρά έξω), ενώ εσύ θεωρείς ότι έτσι ντύνεται μόνος του... ΟΚ, όλα καλά...

Για τα υπόλοιπα συμφωνώ γενικά, ούτε εμένα μου αρέσει όταν συμβαίνουν γύρω μου και προσπαθώ ο δικός μου να είναι προσεκτικός, αλλά δεν αποκλείω ότι μπορεί να συμβεί και σε εμάς σε μία κακή μέρα και γιαυτό δεν κατηγορώ τους γονείς ....

[marandnik]

marandnik, δεν ξέρω τι θα έκανε ένας γονιός σαν εμένα... εγώ πάντως δεν χαρακτηρίζω ποτέ έναν άνθρωπο εύκολα, πόσο μάλλον όταν δεν τον ξέρω, πόσο μάλλον από ένα γεγονός, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για γονιό...

 

Όχι πως δεν έχω άποψη (υποκειμενική φυσικά) και την καταθέτω συχνά πυκνά... αλλά απελθέτω απ' εμού το εισαγγειλίκι...

 

ζώπυρον, δεν είπα πουθενά ότι εσύ θα χαρακτήριζες, ήταν πολύ προσεκτική η διατύπωσή μου.

 

Απλά, ήθελα να δείξω στην kyra ότι όπως εκείνη χαρακτηρίζει κάποιους γονείς υπερπροστατευτικούς σύμφωνα με τα δικά της μέτρα και σταθμά κάποιοι άλλοι θα μπορούσαν να θεωρήσουν εκείνη με τα δικά τους μέτρα και σταθμά.

[moon child]

Παίρνεις αυτές τις απαντήσεις, επειδή κάνεις τις συγκεκριμένες ερωτήσεις! Κι εγώ αν ρωτήσω κάποιον μαθητή "θα σταματήσεις το θόρυβο ή θα με τρελάνεις;" το πιο πιθανό είναι να μου απαντήσει με αυθάδεια "θα σε τρελάνω" αφού εγώ του δίνω το δικαίωμα κάνοντάς του τη συγκεκριμένη ερώτηση. Στα παιδιά εμείς βάζουμε τις επιλογές και όχι αυτά σ' εμάς. Πρέπει να είσαι πιο προσεκτική στο πώς διατυπωνεις τις φράσεις σου. Φιλικά στο λέω. Δεν διαπραγματεύεσαι με το τρίχρονο σε κάποια θέματα. Τέλος!

 

-δεν διαπραγματεύομαι, οκ, και τί κάνω, ανακοινώνω? επιβάλλω?

 

NEWBIE η κόρη μου είναι το πρώτο μου - στην αρχή έκανα κάποιους από τους λάθος χειρισμούς που αναφέρεις, ήμουν μαλακή και άφηνα πολύ χώρο για εναλλακτικές, με την επιβολή όμως έχω χειρότερα ακόμη αποτελέσματα, κάποτε της είχα πάρει το αγαπημένο της παιχνίδι και μου είχε πει παρτο, δεν με νοιάζει, θα κάνω κάτι άλλο... έκατσε παραπερα και άρχισε να παίζει όμορφα όμορφα με ένα αδιάφορο ως τότε αντικείμενο. δεν λύγισε στιγμή.

 

δεν θέλω να την πιέζω, δέν θέλω να μαλώνω μαζί της, δεν θέλω να "αγοράζω" και να της "πουλάω"

 

ψάχνω με κάτι να αντικαταστήσω τα παραπάων, αλλά με τί?

 

παρεπιπτόντως, στον παιδικό οι δασκάλες την χαρακτηρίζουν "τέλεια" από άποψη συμπεριφοράς, συνεννοήσιμη, κοινωνική, χαρούμενη κτλ, και όταν βγαίνουμε έξω είναι επίσης σούπερ, στα μάτια με κοιτάει όταν της λέω κάτι...

 

 

[kyra]

Πας και στοιχημα οτι αμα ειναι κακοπροαιρετη/σε ασχημη μερα/τσαντισμενη με τον αντρα της/τον γειτονα/τον μπακαλη και θελει να τα βγαλει αλλου, σε αναγκη να αισθανθει εκεινη καλα για τον εαυτο της μειωνοντας εσενα και αλλα μοιρια οσα, θα σε πει υπερπροστατευτικη και με το παραπανω? .........

 

Και γιατί εμένα να με νοιάζει τί θα πει μία τέτοια μητέρα? Εμένα με νοιάζουν οι απόψεις των λογικών ανθρώπων......Δεν έχω τέτοιου είδους ανασφάλειες!

[kyra]

Απλά, ήθελα να δείξω στην kyra ότι όπως εκείνη χαρακτηρίζει κάποιους γονείς υπερπροστατευτικούς σύμφωνα με τα δικά της μέτρα και σταθμά κάποιοι άλλοι θα μπορούσαν να θεωρήσουν εκείνη με τα δικά τους μέτρα και σταθμά.

 

Συγνώμη, αλλά ποτέ δεν χαρακτήρισα κανέναν υπερπροστατευτικό. Οι χαρακτηρισμοί δόθηκαν από άλλους. Για να χαρακτηρίσω κάποιον πρέπει να τον ξέρω και σε άλλες του συμπεριφορές. Εγώ μία μεμονωμένη συμπεριφορά έθιξα, μην με υποχρεώνετε να το ξαναλέω......

Αν κάποιος με χαρακτήριζε, θα μπορούσα να του απαντήσω.....

[kyra]

Το παιδί μου είναι 6 ετών και μπορεί μόνος του να ντυθεί αλλά κάνει 10 λεπτά και όταν είμαστε στο κολυμβητήριο και περιμένουν ουρά τα παιδάκια με τους γονείς για να αλλάξουν θεωρώ αγένεια να το αφήσω μόνο του και να αργήσει να ντυθεί και προτιμώ να το ντύσω εγώ σε 1 λεπτό σεβόμενη τους ανθρώπους που περιμένουν τη σειρά τους, εξηγώντας του εκείνη τη στιγμή την κατάσταση, έτσι ώστε μόλις καταφέρει να μην αργεί ή αν είμαστε στο τέλος της σειράς, να ντύνεται μόνος του και να τον βοηθάω μόνο λίγο για να μην αργεί. Και εγώ βλέπω παιδάκια, μεγαλύτερα όμως 8-9 ετών, που αλλάζουν μόνα τους και όταν έχει κόσμο και αργούν σκέφτομαι: μα καλά δεν το βοηθάει η μάνα του να ντυθεί αφού βλέπει ότι περιμένουμε τόσοι άνθρωποι...

..

 

Δεν θυμόμουν να έχουμε πει το ίδιο, αλλά τί σημασία έχει? Στο βάθος συμφωνούμε. Τις πρακτικές δυσκολίες τις γνωρίζουμε όλες!:wink:

[ζώπυρον]

ζώπυρον, δεν είπα πουθενά ότι εσύ θα χαρακτήριζες, ήταν πολύ προσεκτική η διατύπωσή μου.

Ναι ναι. Απλά επί της ευκαιρίας, ξεκαθάρισα την θέση μου για να μην γίνει γενικά ακόμη μία παρεξήγηση.

 

Επίσης, να τονίσω ότι την εμπειρία μου από το κολυμβητήριο δεν την έγραψα για να μου δώσω τα εύσημα... αλλά επειδή τέθηκε ως ερώτημα.

[Ellemphriem]

Και γιατί εμένα να με νοιάζει τί θα πει μία τέτοια μητέρα? Εμένα με νοιάζουν οι απόψεις των λογικών ανθρώπων......Δεν έχω τέτοιου είδους ανασφάλειες!

 

Κοριτσι μου γλυκο ακομα και οι πιο λογικοι ανθρωποι εχουν τις μερες τους, και ολοι καπου καποτε εχουν ανασφαλειες και την εκαστοτε μερα μπορει να πει καποιος εσενα υπερπροστατευτικη χωρις να εισαι. Ή να κανει 'μεγαλο' θεμα το τπτ.......τωρα καταλαβες?

[jackrussel]

λέγοντας οτι έχω τύψεις που ασκώ γονική εξουσία, που θεωρώ τις συναλλαγές κατώτερη αντιμετώπιση όπως και την καταπίεση, σε κάνει να πιστεύεις οτι τα υποτιμώ βαθύτατα? το να ψάχνει ένας γονιός καλυτερο και ίσως ευφυέστερο τρόπο χειρισμού των καταστάσεων, δείχνει υποτιμηση?

και γω που νόμιζα οτι είναι τετραπέρατα τερατάκια με τεράστιο ένστικτο που αρπάζουν τις τακτικές μας και τις ξεπατικώνουν σε χρόνο ντε τε και μετά μας τις γυρνάνε στα μούτρα... και γι αυτο ίσως βρίσκω και τις πρακτικές ανεπαρκείς? ακριβώς γιατί έχουμε να κάνουμε με μία "πρώτη ύλη" που απαιτεί, αξίζει και χρείζει του καλυτερου δυνατού χειρισμού?

 

γλυκός δεν ψάχνω αντιπαραθέσεις - γονείς με ρεαλιστικές ιδεες για βελτίωση ψάχνω, κάποιους που να έχουν να προτείνουν κάτι καλύτερο για τα αληθινά, εγωιστικά και αντιδραστικά τρίχρονα, σαν και το δικό μου.

 

mama@2 ευχαριστώ, και γω περιμένω 2ο ως το τέλος του μήνα, και ελπίζω σε νέες ισοροπίες

 

 

 

ας ελπισουμε οτι σε καταλαβα καλυτερα,,το οχι παντως δεν αρεσει σε κανεναν να το ακουει ενηλικος η παιδια κλπ

επειδη εδω, εδω και μερες ο καθενας μας γενικολογει και φλυαρει και λεει τα ιδια και τα ιδια και τα ιδια, με πρωτη και καλυτερη εμενα, με εχει πιασει ιλιγγος

τωρα συγκεκριμενα για την κορη σου το μπαμπα της η καποιον αλλον τον ακουει η αντιδρα ετσι μονο με εσενα?

αν της δωσουν εξηγησεις για αυτο που της λενε το ακουει το δεχεται?

ειναι μονιμως αντιδραστικη με ολους και με ολα απο παντα?

αν εσυ κανεις αυτο που πρεπει πχ μαζεψεις τα πραγματα σου και την αφησεις στην ησυχια της χωρις να περιμενεις απο εκεινην να κανει το ιδιο με τα δικα της? τοσο το χειροτερο για σενα θα τα χασεις δεν θα τα βρισκεις, το ξερω οτι δεν σε νιαζει αλλα ουτε κι εμενα παντως

περιμενεις παιδακι δευτερο, εισαι εγκυος, μπορει να αντιδρα και σ αυτο, ολα τα τετραπερατα τριχρονα το νιωθουν ταραζονται ζηλευουν,ηδη απο την εγκυμοσυνη, μιλα της για αυτο που σιγουρα την αναστατωνει, μιλα της για το πως ηταν εκεινη πολυ μωρο οταν γεννηθηκε η για το ποσο ευτυχισμενοι εισασταν οτι ησουν εγκυος σε εκεινη

θελω να πω δεν ειναι απαραιτητα αντιδραστικη λογω χαρακτηρα κι ουτε ειναι κατι που πραγματικα εχει παγιωθει μπορει να την δυσκολευει κατι αλλο και να αντιδρα ετσι,,,μην προσπαθεις να λυσεις αυτο πρακτικα αλλα κοιτα και ολα τα αλλα τα γυρω γυρω που μπορει να την κανουν να νιωθει διαφορα συγκρουομενα συναισθηματα,,, η εγκυμοσυνη σου δεν ειναι απλη υποθεση που περναει στο ντουκου για εκεινη,,,για κανενα παιδι ποτε ουτε για τα πιο καλοβολα

[rkt]

Μία άλλη κατηγορία το έρριξε στην ειρωνεία. Θα τα πάρει η Πρόνοια, μην πολυσκέφτεσαι κλπ. κλπ κλπ. Νομίζω ότι αν δεν μπορούμε να συμβάλουμε σε μία συζήτηση, δεν είναι απαραίτητο να πούμε και κάτι. Καλή η πλάκα αλλά να το έχουμε συμφωνήσει, να το ρίξουμε όλοι στην πλάκα, αλλιώς είναι αγένεια.

 

"Σχετικα με το θέατρο, δεν ξέρω, δεν έχω πάει, δεν απαντώ.

Στο κολυμβητήριο, φυσικά ισχύει αυτό που λες.

Σε ότι αφορά την κυρία που σου την είπε, καλά σου έκανε. Τι μάνα είσαι εσύ, δεν ξέρω. Την πρόνοια και γρήγορα παρακαλώ... Ακούς εκεί. 5 χρονών και καρότσι... Επειδή είχε πυρετό. Που ξαναακούστηκε αυτο?:lol:"

 

Προφανώς εννοείς εμένα με αυτό που λες.

Ξαναδιάβασε.

Δεν είναι ειρωνία, αστειο είναι.

Συγνώμη, δεν ήξερα, έπρεπε να σε ρωτήσω για να κάνω ένα αστείο σε μία φίλη....

Τα ποστ μου, μόνο πλάκα δεν κάνουν. Κρέμεσαι από μία πρόταση για να βγάλεις συμπέρασμα (τι πρωτότυπο).

Τώρα, αν εσύ θεωρείς ότι δεν μπορω να συμβάλω στην συζήτηση, τι να πω, συγνωμη σου ζητώ. Γονυπετής. Θα πάρω μαθήματα και θα επανελθω.

Γράφω την άποψή μου η οποία, μπορεί να μην σου αρέσει, να διαφωνείς, αλλά αγενής ΔΕΝ είναι, πλάκα δεν κάνει, το αν συμβάλει στην συζήτηση θα τον κρίνουν όλοι. Ολοι κρινόμαστε..

Χαίρομαι πάντως που δεν ...χαρακτηρίζεις γενικώς.. όπως είπες άλλωστε...

[newbie G]

Γιατί ο μόνος τρόπος για να αισθανθούμε ότι ο γονιός αυτός είναι σωστός, είναι να νιώσει ντροπιασμένος, να τον λοξοκοιτάξουν και να ζητήσει μετανιωμένος συγγνώμη; Έχει κάνει κάποιο λάθος;

 

Δεν έχει να κάνει με το πόσο σωστός είναι ένας γονιός ή όχι. Για μια απλή συγγνώμη μιλάμε, γιατί το κάνεις τετοιο θέμα; Αν σε πατήσω κατά λάθος στο λεωφορείο ή σε εκτοπίσω με την τσάντα μου προσπαθώντας να περάσω, δεν περιμένεις να γυρίσω και να σου ζητήσω συγγνώμη; Θεωρείς ότι είναι λάθος μια τέτοια κίνηση; Αν ναι, πάω πάσο. Αν όχι, γιατί εσύ να μη ζητήσεις συγνώμη εκ μέρους του παιδιού σου που μπορεί να ενόχλησε κάποιον; Στοιχειώδεις κανόνες καλής συμπεριφοράς είναι.

 

Η απάντηση στο δεύτερο θέμα που θίγεις νομίζω είναι το κόμπλεξ ανωτερότητας που αιωρείται. Πρέπει δηλαδή να μου ζητήσουν γονατιστοι συγνώμη που ενόχλησαν την αυτού μεγαλειότητά μου και με έβγαλαν από την κατάσταση νιρβάνας στην οποία βρισκόμουν.

 

Δες το παράδειγμα που έγραψα πιο πάνω. Εσένα αν σε ξενυχιάσει κάποιος (επαναλαμβάνω κατά λάθος) και δεν σου ζητήσει συγνώμη, επειδή δεν έχεις κόμπλεξ ανωτερότητας, μην εκνευριστείς και μην πεις μέσα σου "μα τι γαϊδούρι!" Ή αν σου έρθει ένα μπαλάκι ρακέτας στο κεφάλι στην παραλία, μην τολμήσεις να εκνευριστείς και να απαιτήσεις τη συγνώμη τους. Κατά λάθος ήρθε το μπαλάκι βρε, λες να ήθελαν τα παιδιά να σ' ενοχλήσουν; Κι αν σου ξανάρθει το μπαλάκι, προς Θεού, ψυχραιμία. Άνθρωποι είμαστε! Όλοι μας κάνουμε λάθη.

 

Και δε λέω βέβαια ότι με μια συγγνώμη πάντα λύνεται ένα θέμα, αλλά πές την βρε αδερφέ κι ας πέσει χάμω. Δειχνεις ότι αν μη τι άλλο, αναγνωρίζεις πως τον άλλον τον ενόχλησες, έστω και άθελά σου. Και θα βλέπεις λιγότερα ξινισμένα μούτρα γύρω σου.

 

Αλήθεια γιατί πρέπει να κάνουμε "μεσανατολικό" κάθε φορά τα αυτονόητα;

 

 

-δεν διαπραγματεύομαι, οκ, και τί κάνω, ανακοινώνω? επιβάλλω?

 

NEWBIE η κόρη μου είναι το πρώτο μου - στην αρχή έκανα κάποιους από τους λάθος χειρισμούς που αναφέρεις, ήμουν μαλακή και άφηνα πολύ χώρο για εναλλακτικές, με την επιβολή όμως έχω χειρότερα ακόμη αποτελέσματα, κάποτε της είχα πάρει το αγαπημένο της παιχνίδι και μου είχε πει παρτο, δεν με νοιάζει, θα κάνω κάτι άλλο... έκατσε παραπερα και άρχισε να παίζει όμορφα όμορφα με ένα αδιάφορο ως τότε αντικείμενο. δεν λύγισε στιγμή.

 

δεν θέλω να την πιέζω, δέν θέλω να μαλώνω μαζί της, δεν θέλω να "αγοράζω" και να της "πουλάω"

 

ψάχνω με κάτι να αντικαταστήσω τα παραπάων, αλλά με τί?

 

παρεπιπτόντως, στον παιδικό οι δασκάλες την χαρακτηρίζουν "τέλεια" από άποψη συμπεριφοράς, συνεννοήσιμη, κοινωνική, χαρούμενη κτλ, και όταν βγαίνουμε έξω είναι επίσης σούπερ, στα μάτια με κοιτάει όταν της λέω κάτι...

 

 

 

Κοίτα... εφόσον δεν γνωρίζω το παιδί σου, δεν μπορώ να σου δώσω συμβουλές επι παντός μέσα από ένα φόρουμ. Αν θες συμβουλές, θα πρέπει να μας δίνεις συγκεκριμένα παραδείγματα για να αναφερθούμε, δεν μπορούμε να μιλάμε γενικώς κι αορίστως.

 

Επίσης, για να μην παρεξηγούμαστε, δεν έχω ειδικές γνώσεις παιδοψυχολογίας. Όσες γνώσεις έχω αποκομίσει μέχρι σήμερα είναι καθαρά από παρατήρηση μέσα στην τάξη και ίσως και λίγο σχετικό διάβασμα. Αν την είχα στην τάξη μου και την γνώριζα καλύτερα, ίσως να είχα κάποιες πρακτικές λύσεις να σου προτείνω. Γιατί εγώ το μόνο που κάνω είναι να προσπαθώ να γνωρίσω κάθε παιδί ξεχωριστά, να δω τις ιδιαιτερότητές του και να προσπαθήσω να το προσεγγίσω, ώστε να έχω το επιθυμητό αποτέλεσμα. Συχνά μου παίρνει μήνες κάτι τέτοιο. Μου έχει τύχει να περάσει ολόκληρη σχολική χρονιά και να μην έχω βρει τη χρυσή τομή με κάποιο παιδί. Λογικο, αφού μέσα σε μια τάξη έχω 25-28 παιδιά, με ποιο να πρωτοασχοληθώ! Όμως προσπαθώ, δεν το βάζω κάτω και πάνω απ' όλα δε λέω "εγώ έκανα το σωστό και δε φταίω που αυτό είναι έτσι και δεν μπορεί ν' αλλάξει" Έτσι κι εσύ λοιπόν πρέπει να αφιερώσεις άπλετο χρόνο μέχρι να δεις τι είναι αυτό που θα λειτουργήσει με την κόρη σου. Να πάρεις βιβλία σχετικά και να διαβάσεις.

 

Πιο πάνω λες ότι στην κορη σου δεν πιάνει η επιβολή. Ωραία τότε, μην της επιβάλεσαι, αλλά μην της δίνεις και πολλές επιλογές. Θα της λες "αυτό μπορείς να κάνεις τώρα, αν δεν σου αρέσει, πήγαινε στο δωμάτιό σου" Κι όπως είπες, θα βρει ν' ασχοληθεί με κάτι. Θεωρείς ότι αυτό είναι επιβολή; Δεν είναι καλή μου. Ο γονιός καλώς ή κακώς έχει μιας μορφής εξουσία πάνω στο παιδί του και πρέπει να την ασκεί, αλλιώς το παιδί σύντομα παύει να τον σέβεται. Αν δεν θέλει να φάει το φαγητό της, θα της πεις "τώρα τρώμε, αυτό είναι το φαγητό μας για σήμερα, αν δεν το φας, θα σε περιμένει να το φας το βράδυ" αλλά μην της δώσεις κάτι άλλο επειδή εσύ τη λυπάσαι που πεινάει. Ας πεινάσει, δεν θα πάθει τίποτα. Όταν λυσσάξει στην πείνα θα το φάει και θα ξέρει ότι η μαμά δεν ενδίδει τόσο εύκολα. Αλλά πρόσεξε! Δεν μπορεί το βράδυ ο σύζυγος να μην φάει το συγκεκριμένο φαγητό επειδή δεν του αρέσει και να του δώσεις εναλλακτική. Πρέπει όλοι σας να φάτε το ίδιο.

 

Θα'πρεπε να σε προβληματίζει το γεγονός ότι στον παιδικό την χαρακτηρίζουν τέλεια, αλλά σε σένα βγάζει τον "κακό"της χαρακτήρα, ας μου επιτραπεί η λέξη. Προφανώς κάτι τρέχει. Μήπως προσπαθεί να σου επιβληθεί εκείνη; Μήπως παραείσαι χαλαρή μαζί της και σ' έχει "καβαλήσει"; Μήπως κάτι άλλο φταίει; Γιατί δεν ρωτάς τις δασκάλες στον παιδικό; Ζήτα τους συμβουλές για το τι μπορείς να κάνεις με το παιδί στο σπίτι, ώστε να το απασχολήσεις δημιουργικά. Ίσως να βαριέται και να βγάζει έτσι τον εκνευρισμό της.

 

Πάντως ένα τυφλοσούρτη "πώς να αναθρέψεις σωστά ένα παιδί" δεν μπορεί κανείς να σου δώσει. Αν υπήρχε, πίστεψέ με, θα τον ακολουθούσαμε όλοι.

 

 

ΥΓ Η Ellemphriem στην προηγούμενη σελίδα σου έδωσε ένα πολύ ωραίο παράδειγμα "χειρισμού" του παιδιού της.

[koutavaki]

Βρήκα το θέμα ενδιαφέρον γιατί πραγματεύεται ένα ζήτημα που με απασχολούσε από μικρή, πριν σκεφτώ καν να κάνω δικά μου παιδιά. Πώς γίνονται τα παιδιά ολοκληρωμένοι άνθρωποι, αλλά και γεμάτοι αγάπη από τους γονείς τους που θα το δώσει όλη την αυτοπεποίθηση που χρειάζονται για να πορευτούν στη ζωή τους. Θυμάμαι που τότε έλεγα ότι τα παιδιά χρειάζονται μια υγιή αδιαφορία. Δηλαδή να τα φροντίζεις, να τ΄αγαπάς, να νοιάζεσαι χωρίς να το δείχνεις με υπερβολές του τύπου που περιγράφτηκαν ως ένα βαθμό σε διάφορα μηνύματα: κυκλοφορώ με μια τσάντα τρόφιμα μην και πεινάσουν τα 5 χρονα σε μια ώρα που είμαστε παδική χαρά, ντύνω, γδύνω κλπ Ας μην ξεχνάμε το αλήστου μνήμης "Θανασάκιιιιιιι τ΄αυγό σου", στην παραλία, όπου ο μικρός Θανασάκης έπρεπε να διακόψει το τσαλαβούτημα και το παιχνίδι στη θάλασσα γιατί κατά τη γνώμη της μαμάς και ενίοτε της γιαγιάς έχασε θερμίδες.

Ηρθέ ή ώρα κι έκανα παιδί και καθόλου μα καθόλου δεν πιστεύω ότι τα κάνω όλα σωστά. Το αντίθετο. Και πηγαίνω σε κάθε δυνατό μέρος για να πάρω συμβουλές γιατί το παιδί μου δεν είναι όπως περίμενα. Είναι πιο επίμονο, πιο αντιδραστικό, πιο ζωηρό και πολλές φορές δεν με ακούει. Ας του εξηγώ, τη στιγμή που τον πιάνει η διαολιά δεν ακούει. Φυσικά τον αποσύρω, δεν πρόκειται να τον αφήσω να ενοχλεί τον κόσμο. Όμως δεν μπορούμε να κλειστούμε και στο σπίτι. Άλλωστε και η συμβουλή της ψυχολόγου που κάνω συμβουλευτική είναι: εξηγούμε τους κανόνες για εκεί που θα πάμε. λέμε τι θα γίνει αν δεν τηρηθούν, αλλά δεν αποφεύγουμε την έκθεση του παιδιού σε καταστάσεις που μπορεί να μας φέρουν σε δύκολη θέση. Το παλεύουμε. Απάντησα λοιπόν πριν (ίσως εκτός του συγκεκριμένου θέματος) για να πω ότι σε κάποιες περιπτωσεις τα ενοχλητικά παιδιά δεν ανήκουν σε γονείς που πιστεύουν ότι είναι οι βασιλιάδες του κόσμου αυτοί και τα παδιά τους, αλλά και σε άλλες καταστάσεις. Περιμένω, δε, κυρίως από ανθρώπους που δηλώνουν ειδικοί συμβουλές για το τι κάνουμε όταν τα ΄πράγματα δυσκολέύουν. Όταν η κουβέντα αρχίζει και τελειώνει με το ότι οι γονείς είναι ψώνια και να να μαζέψουν τα κακομαθημένα τους δεν βοηθιέμαι σε τίποτα.

Παρακαλώ πολύ δεν είμαι ψώνιο, δεν έχω ενοχλήσει στη ζώη μου άνθρωπό κι όμως έχω ένα παιδί που δείχνει να μην καταλαβαίνει τα όρια που προσπαθώ να θέσω. Έχει κανείς τίποτα εποικοδομητικό να μου πει;

[maan]

 

Πιο πάνω λες ότι στην κορη σου δεν πιάνει η επιβολή. Ωραία τότε, μην της επιβάλεσαι, αλλά μην της δίνεις και πολλές επιλογές. Θα της λες "αυτό μπορείς να κάνεις τώρα, αν δεν σου αρέσει, πήγαινε στο δωμάτιό σου" Κι όπως είπες, θα βρει ν' ασχοληθεί με κάτι. Θεωρείς ότι αυτό είναι επιβολή; Δεν είναι καλή μου. Ο γονιός καλώς ή κακώς έχει μιας μορφής εξουσία πάνω στο παιδί του και πρέπει να την ασκεί, αλλιώς το παιδί σύντομα παύει να τον σέβεται. Αν δεν θέλει να φάει το φαγητό της, θα της πεις "τώρα τρώμε, αυτό είναι το φαγητό μας για σήμερα, αν δεν το φας, θα σε περιμένει να το φας το βράδυ" αλλά μην της δώσεις κάτι άλλο επειδή εσύ τη λυπάσαι που πεινάει. Ας πεινάσει, δεν θα πάθει τίποτα. Όταν λυσσάξει στην πείνα θα το φάει και θα ξέρει ότι η μαμά δεν ενδίδει τόσο εύκολα. Αλλά πρόσεξε! Δεν μπορεί το βράδυ ο σύζυγος να μην φάει το συγκεκριμένο φαγητό επειδή δεν του αρέσει και να του δώσεις εναλλακτική. Πρέπει όλοι σας να φάτε το ίδιο.

 

Θα'πρεπε να σε προβληματίζει το γεγονός ότι στον παιδικό την χαρακτηρίζουν τέλεια, αλλά σε σένα βγάζει τον "κακό"της χαρακτήρα, ας μου επιτραπεί η λέξη. Προφανώς κάτι τρέχει. Μήπως προσπαθεί να σου επιβληθεί εκείνη; Μήπως παραείσαι χαλαρή μαζί της και σ' έχει "καβαλήσει"; Μήπως κάτι άλλο φταίει;

 

ο παραπάνω είναι ακριβώς ο τρόπος διαπαιδαγώγησης που ΠΟΤΕ δεν θα εφάρμοζα στο παιδί μου... (το γνωρίζω ότι υπάρχει σε διάφορα βιβλία κ είναι κ "αποδεκτή μεθοδολογία"...σε μένα όμως δεν ταιριάζει καθόλου...)

 

θεωρω μέγα λάθος οι επιλογές του παιδιού να είναι αυτό ή τίποτα....(επειδή αυτή είναι η επιλογή του όταν λες θα κάνεις αυτό ή θα πας στο δωμάτιο σου)...δεν κατάλαβα για ποιό ακριβώς λόγο θα πρέπει όλοι να κάνουμε ότι αρέσει στη μαμά μας...;

 

επίσης...δεν θα έλεγα ΠΟΤΕ στο παιδί μου..."φάε αυτό ή θα μείνεις νηστική μέχρι το βράδυ"...το θεωρώ αναχρονιστικό κ ιδιαίτερα σκληρό...αντίθετα..πριν μαγειρέψω θα φρόντιζα ΦΥΣΙΚΑ να γνωρίζω τις προτιμήσεις του παιδιού κ να μαγείρευμα ανάλογα ή να με βοηθούσε να το φτιάξω για να της είναι πιο αρεστό κλπ κλπ...χιλιοι δυο τρόποι υπάρχουν... να εκβιάσω όμως ένα παιδί με το φαγητό του δεν θα το έκανα ΠΟΤΕ....

(όταν ήμουν μικρή δεν ήθελα να φάω με τίποτα φασόλια...ακόμα κ τώρα είναι το χειρότερο φαγητό μου....η μαμά μου λοιπόν ακολουθούσε ακριβώς την τακτική σου...μέχρι κ με το ζόρι μου το τάισε ....ακόμα κ τώρα δεν μπορώ ούτε να τα δοκιμάσω....δεν ξέρω αν μου αρέσουν ή όχι..απλά δεν μπορώ...με καταλαβαίνεις...

ούτε θεωρώ ότι το να φάει το φαγητό που αποφάσισε η μαμά είναι τοσο πια σημαντικό...πχ ασβέστιο μπορεί να πάρει κ από αλλού αν δεν του αρέσει το γάλα...σίδηρο μπορεί να πάρει κ από αλλού αν δεν θέλει μοσχάρι κομμάτι...μπορεί να φάει όμως κιμά με μακαρόνια κλπ κλπ...

 

επίσης θεωρώ πολύ άσχημη την λέξη "καβαλήσει" για ένα παιδί που απλώς κάνει τις επιλογές του...στο φαγητό του, στο παιχνίδι του, στο ντύσιμό του κλπ κλπ...εσύ δεν τις κάνεις...; και πολύ καλά θα κάνει να με καβαλήσει για να διεκδικήσει αυτό που θέλει...

γενικά όπως λέει κ μια φίλη μου "στα πράγματα επιλογής δεν μ΄αρέσει να πιέζω το παιδί μου"....

 

θα το πιέσω να πάρει ένα φάρμακο πχ που είναι σημαντικό για την υγεία του...αλλά όχι κ για το τι θέλει να κάνει κ τι όχι...

 

γενικά..παρατηρώ μια ιδιαίτερη σκληρότητα απέναντι στον τρόπο που μιλάς...

και το θεωρώ πολύ λογικό επειδή μέσα στην τάξη πρέπει κάπως η δασκάλα να φέρεται έτσι επειδή είναι ομάδα με κανόνες διαφορετικούς από αυτούς που δουλεύει η οικογένεια...

η οικογένεια όμως δεν είναι δουλειά...είναι "μια αγκαλιά" που μαζί προσπαθούν να καταφέρουν να περάσουν χιλια δυο εμπόδια...κ αυτό αν δεν το κάνουν με αγάπη, συνεννόηση, και αμοιβαίες υποχωρήσεις, τότε είναι όλοι δυστυχισμένοι....αυτό είναι κάτι που βιώνεται στην οικογένεια...δεν το απαιτείς...υποχωρείς εσύ σήμερα, αύριο μαθαίνει να υποχωρεί κ το παιδί κοκ...δεν είναι το παιδί ο αντίπαλός μας...να το βάλουμε στο καλούπι μας...να μη μας βγάλει από τη βολή μας...το αντίθετο μάλιστα...

αν δεν το κανουμε σύμμαχό μας...μονο του να αποφασίσει να είναι μαζί μας κ όχι απέναντί μας...τότε το χάσαμε το παιχνίδι...

 

άποψή μου, κ εντελώς φιλικά...

[agentP]

η οικογένεια όμως δεν είναι δουλειά...είναι "μια αγκαλιά" που μαζί προσπαθούν να καταφέρουν να περάσουν χιλια δυο εμπόδια...κ αυτό αν δεν το κάνουν με αγάπη, συνεννόηση, και αμοιβαίες υποχωρήσεις, τότε είναι όλοι δυστυχισμένοι....

Συμφωνώ. Συμφώνώ και για την υγιή αδιαφορία που έγραψε η koutavaki.

Το ζητούμενο είναι να κάνεις το παιδί ν΄αγαπήσει αυτό που θέλεις να κάνει, να έχει ενσυναίσθηση, να μη λειτουργεί μόνο με κανόνες, αλλά υπολογίζοντας και τους υπόλοιπους.

Άμα του επιβάλλεσαι με το φόβο, θ' ανακαλύψει το αργότερο στην εφηβεία ότι μπορεί κι αυτό να σε κάνει να το φοβάσαι.

Άμα διαπραγματεύεσαι θα αρχίσει σύντομα τα παζάρια, "άμα δεν μου κάνεις μπισκότα, εγώ δεν διαβάζω" τάδε έφη ο 6χρονος ο δικός μου.

Το ιδανικό είναι να υπάρχει πραγματική επικοινωνία γονιού- παιδιού και κατανόηση και από τις δύο πλευρές, να μη θέλει κανείς από τους δύο να περάσει απλώς το δικό του, δεν είναι εύκολο αλλά σίγουρα υπάρχουν πολλοί τρόποι γι αυτό, εγώ ψάχνω κάθε φορά το δικό μου.

[newbie G]

maan, δεκτή η άποψή σου και η κριτική σου.

 

Aν δεις ότι στο παιδί σου δεν αρέσουν τα φασόλια, μπορείς πολύ απλά να του δώσεις κάποιο άλλο όσπριο όπως πολύ σωστά είπες. Όμως υπάρχουν παιδάκια που δεν θα φάνε πολλά φαγητά γιατί ξέρουν ότι η μαμά θα τους δώσει πατατάκια για παράδειγμα. Ή που ξέρουν ότι η μαμά θα τους κάνει το αγαπημένο τους φαγητό, ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που θα πουν "αυτό δεν το τρώω". Για τέτοια περιστατικά μιλάμε, και δυστυχώς πολλές φορές ΠΡΕΠΕΙ να γίνουμε σκληροί. Θεωρώ απαρέδεκτο το να μπορεί να μας κουμαντάρει ένα τρίχρονο, και όχι εμείς το τρίχρονο.

 

Πίστεψέ το, στην τάξη μου είμαι πολύ διαλλακτική, αλλά εγώ δουλέυω με εφήβους, όχι με τρίχρονα. Σε κάποια πράγματα όμως δεν δέχομαι συμβιβασμούς και δεν κάνω υποχωρήσεις. Και τα παιδιά το εκτιμούν πολύ. Απλά τους παίρνει λίγο καιρό να καταλάβουν ότι είναι πάντα για το καλό τους. Και σε κουβέντες που κάνουμε κατά καιρούς έχω ακούσει και "κυρία, μπορεί μερικές φορές να είστε αυστηρή, αλλά το ξέρουμε ότι μας αγαπάτε και μας υπολογίζετε" ή "την τάδε καθηγήτρια την κάνουμε ό,τι θέλουμε, δεν μπορεί να μας επιβληθεί" και φυσικά γελάνε.

 

Πάντως δεν προσπαθώ να πείσω κανέναν ότι αυτό είναι το σωστό, απλά η effie salonika με ρώτησε και της απάντησα. Κι αν διαβάσεις πιο προσεκτικά, της είπα ότι πρέπει να μάθει να ελίσσεται και να βρει τον τροπο που ταιριάζει στο δικο της παιδί. Δεν της επέβαλα τον δικό μου. Όταν όμως θες ένα παιδί να σταματήσει να βλέπει Ντόρα με τις ώρες, το πολύ πολύ να του πεις "μπορείς να παίζεις με το ένα ή με το άλλο παιχνίδι, τι προτιμάς;" Του δινεις επομένως αρχικά επιλογή. Αν εκείνο επιμένει να θέλει Ντόρα, ε τότε συγνώμη, δεν μπορεί να περάσει το δικο του. Γιατί σύντομα θα έρθει η στιγμή που θα περνάει το δικό του σε όλα.

 

ΥΓ Και φυσικά μπορούν να συνυπάρξουν αυστηρότητα και αγκαλιές. Το καθένα εκεί που πρέπει, όταν πρέπει.

[mama@2]

λέγοντας οτι έχω τύψεις που ασκώ γονική εξουσία, που θεωρώ τις συναλλαγές κατώτερη αντιμετώπιση όπως και την καταπίεση, σε κάνει να πιστεύεις οτι τα υποτιμώ βαθύτατα? το να ψάχνει ένας γονιός καλυτερο και ίσως ευφυέστερο τρόπο χειρισμού των καταστάσεων, δείχνει υποτιμηση?

και γω που νόμιζα οτι είναι τετραπέρατα τερατάκια με τεράστιο ένστικτο που αρπάζουν τις τακτικές μας και τις ξεπατικώνουν σε χρόνο ντε τε και μετά μας τις γυρνάνε στα μούτρα... και γι αυτο ίσως βρίσκω και τις πρακτικές ανεπαρκείς? ακριβώς γιατί έχουμε να κάνουμε με μία "πρώτη ύλη" που απαιτεί, αξίζει και χρείζει του καλυτερου δυνατού χειρισμού?

Εκει βασιστηκαμε κ εμεις.....αυτο επιασε σε εμας......

κ ο μονος τροπος που εφαγε το μοσχαρακι ηταν να καθισει στο τραπεζι με το μπαμπα.......το μεσημερι (ευτυχως ο συζυγος σχολαει στις 14.30).κ σαλατα οσο κ αν προσπαθουσα, βλεπει το μπαμπα του που τρωει καθε μερα ενα πιατο κ ζηταει.............

Για τα φρουτα, κανω καθε απογευμα φρουτοσαλατα για ολη την οικογενεια....

Αν εβλεπε εμας το παιδι να τρωμε την καθε σαβουρα, οτι κ να του εταζα δεν θα ετρωγε σωστα.....

(αν το δικο σου το βρισκει στεγνο το μοσχαρι κ δεν το τρωει, ζητησε να στο κοψουν κιμα κ καντο μπιφτεκακια, μακαρονια με κιμα, γιουβαρλακια---τα τσακιζει ο δικος μου. επιστρατευσε τη φαντασια σου....πχ σφολιατα με γεμιση κιμα...η το μπιφτεκακι πυργο.....ψωμακι του τοστ...μπιφτεκι....κ με ντοματουλα...αγγουρακι..κασερακι....θα δεις τι θα πιασει..κ παντα ζητα απο μοσχαρακι ποντικι η κοτσι ειναι πολυ τρυφερο 1 ωρα χυτρα κ λιωνει με το πιρουνι )

Οσο για τα παιχνιδια, αν τα μαζεψεις θα παμε βολτα, θα σου πω 2 παραμυθια το βραδυ κλπ.....παζαρι, αλλα παζαρι ειναι ολα στη ζωη...(Οταν μεγαλωσει αν δουλευει θα εχει χρηματα να ζησει, αν διαβαζει θα εχει καλους βαθμους κλπ)..η καλη συμπεριφορα πρεπει να ενισχυεται κ να επιβραβευεται....αν μου κανει το σπιτι λαμπογυαλο κ το παω κ βολτα δεν ειναι σαν να επιβραβευω τη ζημια?Ολες μας οι πραξεις εχουν κ καποιες συνεπεις.....πες το κ ετσι....

Τα ορια χρειαζονται....κ το παιδι νιωθει περισσοτερη ασφαλεια κ στον παιδικο σταθμο τα εφαρμοζουν(ρωτησε)

Απλα εφαρμοσε τα εξυπνα, με τροπο παραμυθιου...σκαρωνω μονη μου παραμυθια με διδαγματα....ξεκινα με τα πολυ απλα.

Εγω ετσι κανω.....η αυστηροτητα του αντρα μου εφερνε τα αντιθετα αποτελεσματα, οποτε ανελαβα εγω....

 

mama@2 ευχαριστώ, και γω περιμένω 2ο ως το τέλος του μήνα, και ελπίζω σε νέες ισοροπίες

Με το καλο το μωρακι σου!!!!!!!!!

Στην αρχη μπορει να ειναι λιγο δυσκολα, αλλα ειναι υπεροχο να γινεσαι ξανα μανουλα.......μπορει να κουραζομαστε λιγακι πιο πολυ, αλλα αξιζει παρα πολυ...........

Να ζητας τη βοηθεια του μεγαλου παιδιου, εγω ελεγα θα μου φερεις την πανα να αλλαξουμε το μωρο?Ποιο φορμακι λες να του βαλουμε?Ελα μαζι να του πουμε τραγουδακι....κλπ.....να μην νιωθει παραμελημενο...οση ωρα ασχολουμαι με το μωρο..εγω εξηγησα οτι τα μωρακια μας εχουν αναγκη κλπ κ τωρα ανυπομονει να μεγαλωσει να παιζουν!!!!

Ολα θα πανε καλα!!!!!!κ θα ερθουν κ οι ισορροπιες.....ολα θελουν χρονο...κ υπομονη...................

 

 

 

Ολα θα πανε καλα

[epang]

...

αν δεν το κανουμε σύμμαχό μας...μονο του να αποφασίσει να είναι μαζί μας κ όχι απέναντί μας...τότε το χάσαμε το παιχνίδι...

...

 

Θα συμφωνήσω ειδικά με την παραπάνω ατάκα!!

Σχετικά με το φαγητό, τη μέθοδο "ή αυτό τώρα ή τίποτα μέχρι το επόμενο γεύμα" εφάρμοζε και η δική μου μητέρα και έγινα ένα μίζερο και γκρινιάρικο πλάσμα που έτρωγε ελάχιστα φαγητά, μέχρι τα 20 που μετά πιά αποφάσισα να βρω τρόπο να μαγειρεύω ώστε να καταφέρω να τρώω τα περισσότερα φαγητά.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι, ένας για κάθε παιδάκι και ο καθένας μας θα πρέπει να ψάχνει για να βρει προσέγγισης που ταιριάζει στο δικό του παιδί, χωρίς να καταφεύγει σε αυτές τις υπερβολές.

Στο σχολείο ίσως καταλαβαίνω τη λογική "να μην με καβαλήσουν τα παιδιά" γιατί είναι πολλά και δεν μπορείς να εφαρμόζεις άλλη προσέγγιση για το καθένα και δεν θα ήταν και σωστό, αλλά σε οικογένειες με 2-3 παιδιά καλύτερα να είμαστε σύμμαχοι...

[mama@2]

ας ελπισουμε οτι σε καταλαβα καλυτερα,,το οχι παντως δεν αρεσει σε κανεναν να το ακουει ενηλικος η παιδια κλπ

επειδη εδω, εδω και μερες ο καθενας μας γενικολογει και φλυαρει και λεει τα ιδια και τα ιδια και τα ιδια, με πρωτη και καλυτερη εμενα, με εχει πιασει ιλιγγος

τωρα συγκεκριμενα για την κορη σου το μπαμπα της η καποιον αλλον τον ακουει η αντιδρα ετσι μονο με εσενα?

αν της δωσουν εξηγησεις για αυτο που της λενε το ακουει το δεχεται?

ειναι μονιμως αντιδραστικη με ολους και με ολα απο παντα?

αν εσυ κανεις αυτο που πρεπει πχ μαζεψεις τα πραγματα σου και την αφησεις στην ησυχια της χωρις να περιμενεις απο εκεινην να κανει το ιδιο με τα δικα της? τοσο το χειροτερο για σενα θα τα χασεις δεν θα τα βρισκεις, το ξερω οτι δεν σε νιαζει αλλα ουτε κι εμενα παντως

περιμενεις παιδακι δευτερο, εισαι εγκυος, μπορει να αντιδρα και σ αυτο, ολα τα τετραπερατα τριχρονα το νιωθουν ταραζονται ζηλευουν,ηδη απο την εγκυμοσυνη, μιλα της για αυτο που σιγουρα την αναστατωνει, μιλα της για το πως ηταν εκεινη πολυ μωρο οταν γεννηθηκε η για το ποσο ευτυχισμενοι εισασταν οτι ησουν εγκυος σε εκεινη

θελω να πω δεν ειναι απαραιτητα αντιδραστικη λογω χαρακτηρα κι ουτε ειναι κατι που πραγματικα εχει παγιωθει μπορει να την δυσκολευει κατι αλλο και να αντιδρα ετσι,,,μην προσπαθεις να λυσεις αυτο πρακτικα αλλα κοιτα και ολα τα αλλα τα γυρω γυρω που μπορει να την κανουν να νιωθει διαφορα συγκρουομενα συναισθηματα,,, η εγκυμοσυνη σου δεν ειναι απλη υποθεση που περναει στο ντουκου για εκεινη,,,για κανενα παιδι ποτε ουτε για τα πιο καλοβολα

 

 

Και εγω συμφωνω....απλα μπορει να περνα μια φαση.....κ η εγκυμοσυνη στο μυαλουδακι της παιρνει αλλες διαστασεις....φοβουνται μηπως αγαπαμε πιο πολυ το μωρο, ποια θα ειναι η θεση τους στην οικογενεια....κλπκλπκλπ

Κ εγω με τις ωρες του εξηγουσα.....του εδειχνα φωτογραφιες, του τονιζα τηην αξια του να εχει αδελφακι κλκλπκλπ

Του εδειχνα την αγαπη μου, εννοειται, αλλα του τονιζα πως οι γονεις αγαπανε το ιδιο οσα παιδακια κ να εχουν κλπκλπκλπ

[newbie G]

Εκει βασιστηκαμε κ εμεις.....αυτο επιασε σε εμας......

κ ο μονος τροπος που εφαγε το μοσχαρακι ηταν να καθισει στο τραπεζι με το μπαμπα.......το μεσημερι (ευτυχως ο συζυγος σχολαει στις 14.30).κ σαλατα οσο κ αν προσπαθουσα, βλεπει το μπαμπα του που τρωει καθε μερα ενα πιατο κ ζηταει.............

Για τα φρουτα, κανω καθε απογευμα φρουτοσαλατα για ολη την οικογενεια....

Αν εβλεπε εμας το παιδι να τρωμε την καθε σαβουρα, οτι κ να του εταζα δεν θα ετρωγε σωστα.....

 

Φυσικά και το παιδί πρέπει να βλέπει τους γονείς να τρώνε σωστά για να μάθει κι αυτό να τρώει σωστά. Αλλά αν βλέπει ότι η μαμά φτιάχνει κάτι ιδιαίτερο για το μπαμπά που δεν τρώεει πχ τα ρεβύθια, ε λογικο δεν είναι μετά και το παιδί να κάνει παρόμοια τερτίπια προκειμένου να του φτιάξει η μαμά κάτι άλλο από το φαγητό που δεν του αρέσει;

 

Θα συμφωνήσω ειδικά με την παραπάνω ατάκα!!

Σχετικά με το φαγητό, τη μέθοδο "ή αυτό τώρα ή τίποτα μέχρι το επόμενο γεύμα" εφάρμοζε και η δική μου μητέρα και έγινα ένα μίζερο και γκρινιάρικο πλάσμα που έτρωγε ελάχιστα φαγητά, μέχρι τα 20 που μετά πιά αποφάσισα να βρω τρόπο να μαγειρεύω ώστε να καταφέρω να τρώω τα περισσότερα φαγητά.

Εγώ πάντως μόνο μίζερη δεν έγινα μ' αυτή τη μέθοδο, αντιθέτως έμαθα να τα τρώω όλα. Στον αδερφό μου αντιθέτως που ήταν αδυνατούλης, και η μαμά έκανε όλα τα χατήρια στο φαγητό, κατάφερε να τον κάνει να τρώει μόνο μακαρόνια και τηγανητές πατάτες μέχρι που πήγε φαντάρος.

 

Υπάρχουν πολλοί τρόποι, ένας για κάθε παιδάκι και ο καθένας μας θα πρέπει να ψάχνει για να βρει προσέγγισης που ταιριάζει στο δικό του παιδί, χωρίς να καταφεύγει σε αυτές τις υπερβολές.

 

Μα κι εγώ δεν είπα το αντίθετο. Απλά έδωσα ένα παραδειγμα ως λύση απέναντι σ' ένα παιδί δύσκολο που δεν τρώει και προσπαθεί να σε μανιπουλάρει με τον τρόπο του. Δεν εφαρμόζουμε τα ίδια σε όλα τα παιδιά, αλλά στα πιο δύσκολα περιστατικά επιβάλεται να δοκιμάσουμε και κάποιες λιγο πιο τραβηγμένες μεθόδους.

 

 

Στο σχολείο ίσως καταλαβαίνω τη λογική "να μην με καβαλήσουν τα παιδιά" γιατί είναι πολλά και δεν μπορείς να εφαρμόζεις άλλη προσέγγιση για το καθένα και δεν θα ήταν και σωστό, αλλά σε οικογένειες με 2-3 παιδιά καλύτερα να είμαστε σύμμαχοι...

 

Κι όμως δεν διάβασες τι έγραψα σε άλλο ποστ πιο πάνω. Ακόμα και σε τμήμα 25 ατόμων, προσπαθούμε να κάνουμε εξατομικευμένη διδασκαλία, ανάλογα με το παιδί, στα μέτρα του δυνατού πάντα, με τις όποιες συνθήκες στο δημόσιο σχολείο. Και φυσικά θα λάβουμε υπόψη μας τις ιδιαιτερότητες του κάθε παιδιού. Αλλά δεν θα κάνουμε διακρίσεις. Δεν είναι το ίδιο.

 

 

Εκεινο που δεν έγινε μάλλον αντιληπτό, είναι πως οι γονείς πρέπει να έχουν συνέπεια λογων και πράξεων. Δλδ δεν μπορεις να λες "δεν θα δεις το παιδικό στην τηλεόραση αν δεν φας το φαγητό σου" και μετά από μισή ώρα που το παιδί ακόμα δεν έχει φάει, να του δίνουν πατατάκια και να του βάζουν να δει dvd. Στο τι θα φορέσει, ας έχει επιλογές, δε με νοιάζει. Εκτός κι αν θέλει να βγει με το κοντομάνικο μέσα στο χιονιά. Και στο φαγητό ακόμα μπορεί να έχει επιλογές: μπρόκολο ή κουνουπίδι; Αλλά λαχανικό θα φάει, έστω και μεταμφιεσμένο σε πουρέ ή ψιλοκομμένο μέσα στο σάντουιτς και στα ζυμαρικά του. Τρόποι υπάρχουν. Φτάνει να θες.

 

Τέλος πάντων, νομίζω το εξάντλησα το θέμα. Απλά κορίτσια, αν από τώρα δεν βάζουμε κάποια όρια και αφήνουμε πολλή ελευθερία στα μικρά παιδιά, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένες για τα χειρότερα στην πολύ δύσκολη εφηβεία.

[Ellemphriem]

 

θεωρω μέγα λάθος οι επιλογές του παιδιού να είναι αυτό ή τίποτα....(επειδή αυτή είναι η επιλογή του όταν λες θα κάνεις αυτό ή θα πας στο δωμάτιο σου)...δεν κατάλαβα για ποιό ακριβώς λόγο θα πρέπει όλοι να κάνουμε ότι αρέσει στη μαμά μας...;

 

Οι επιλογες του παιδιου πρεπει να ειναι 2. Και ειναι 2 που ΕΣΥ διαλεγεις και οχι αυτο σε σημαντικα θεματα. Τωρα αν ειναι τι θα φορεσει ας βαλει και το βρακι στο κεφαλι που λεει ο λογος. Να χανεις αρκετες φορες σε σαχλα θεματα για να νιωθει οτι εχει τον ελεγχο ωστε σε σοβαρα να μην εχει επιλογη να ΜΗΝ χασει και εκεινη. Ειναι δικαιο. Επισης αρκετα σοφο ειναι να μην λυπασαι το παιδι να κλαψει (μετα απο καποια ηλικια δεν μιλαω για βρεφος). Θα καταλαβει οτι η εξουσια στο σπιτι ειναι ο ενηλικας, τελος, και υπαρχει και ΛΟΓΟΣ για αυτο. Αλλα μεσα σε αυτη την γλυκια δικτατορια υπαρχει περιορισμενη και ελεγχομενη ελευθερια στα θελω της. Μεχρι να μεγαλωσει και να μπορει να κρινει καλυτερα.

 

ΥΓ: Επισης να μην φοβαστε να λετε ΣΥΓΝΩΜΗ στα παιδια σας για τυχον δικη σας λαθος συμπεριφορα και επισης να καταλαβετε οτι ειναι ΠΑΙΔΙΑ. Οποτε ενα σαχλο-παιχνιδι ισως σας κερδισει σε ΠΟΝΤΟΥΣ οτι εχετε χασει με τα λογια εσεις.......

 

ΥΓ2: Οσο για το ΦΑΓΗΤΟ ειδικα δεν πρεπει να υπαρχει κανενα ειδος πιεσης γιατι ξαναλεω θα εξελιχθει σε προβληματικη συμπεριφορα ενηλικα ως προς την διατροφη του. Βεβαια αυτο δεν σημαινει οτι καθομαι και μαγειρευω 30 φαγητα μπας και φαει 1. Σημαινει οτι ξερω τι τρωει και το φτιαχνω και αν δεν το θελει της λεω δεν θα φας? Οχι μαμα........οκ παιδι μου....νερο πιες. Και τελος (αμα βεβαια αποτυχει και ο 'γερανος-ρομποτ' που ελεγα). Το απογευμα τρωει......αυτα.

[newbie G]

Οι επιλογες του παιδιου πρεπει να ειναι 2. Και ειναι 2 που ΕΣΥ διαλεγεις και οχι αυτο σε σημαντικα θεματα. Τωρα αν ειναι τι θα φορεσει ας βαλει και το βρακι στο κεφαλι που λεει ο λογος. Να χανεις αρκετες φορες σε σαχλα θεματα για να νιωθει οτι εχει τον ελεγχο ωστε σε σοβαρα να μην εχει επιλογη να ΜΗΝ χασει και εκεινη. Ειναι δικαιο. Επισης αρκετα σοφο ειναι να μην λυπασαι το παιδι να κλαψει (μετα απο καποια ηλικια δεν μιλαω για βρεφος). Θα καταλαβει οτι η εξουσια στο σπιτι ειναι ο ενηλικας, τελος, και υπαρχει και ΛΟΓΟΣ για αυτο. Αλλα μεσα σε αυτη την γλυκια δικτατορια υπαρχει περιορισμενη και ελεγχομενη ελευθερια στα θελω της. Μεχρι να μεγαλωσει και να μπορει να κρινει καλυτερα.

 

Μια φωνή λογικής επιτέλους!