Φοβάται να μεγαλώσει !!

[DALIA]

Κορίτσια καλημέρα,

Πριν λίγο καιρό ένα βράδυ ο μικρός είχε βουρκώσει στα καλά καθούμενα, αφού τον ρώτησα τι έχει μου είπε « δεν θέλω όταν γίνω σαν τον μπαμπά να φύγω από το σπίτι»…βασικά δεν είχα δώσει και πολύ σημασία. Το συζητήσαμε, του είπα ότι έχει πολλά χρόνια μέχρι να τον απασχολεί αυτό ( θα μου πείτε τώρα και δεν θα έχετε άδικο ότι δεν μπορούν να καταλάβουν την έννοια του χρόνου ) αγκαλιαστήκαμε και οκ. Χθες όμως ήταν πολύ έντονη η φοβία του.

Σε κάποια φάση ρωτάει τον μπαμπά του « γίνεται να μείνουμε για πάντα 5 χρονών ? », εκείνος του απάντησε « γιατί αγάπη μου επειδή δεν θα παίζεις τόσο πολύ, μη στεναχωριέσαι θα σου αρέσουν άλλα πράγματα όταν μεγαλώσεις». Μετά ήρθε και μου ζήτησε να του κάνω ένα σπιτάκι γύρω γύρω μαξιλάρια από πάνω η κουβέρτα και μπήκε μέσα εκεί να κοιμηθεί τάχα. Τον σηκώνω να πάει να κατουρήσει και τα μάτια του ήταν κλαμένα. Του λέω τι έχεις καρδούλα μου και μου λέει θα σου πω αλλά κάτω από την κουβέρτα, να μην ακούσει κανείς ούτε ο μπαμπάς. Μου λέει κλαίγοντας ότι δεν θέλει να φύγει από το σπίτι όταν μεγαλώσει και ότι αυτό το έχει μέσα στο μυαλό του. Του εξήγησα ότι θα είμαστε μαζί για όσο θέλει εκείνος και ότι πρέπει να το βγάλει από το μυαλό του. Μου είπε ότι προσπαθεί αλλά αυτό είναι συνέχεια μέσα στο μυαλό του τα βράδια. Έκλαψε πολύ και ρωτούσε λες να το πάθει και ο Σόφος ( ξάδερφος ) αυτό το κακό, δηλ. να βάλει στο μυαλό του άσχημα πράγματα ?

Τον ρώτησα πως του ήρθε αυτό και μου είπε ότι τους το είπε η κυρία στο σχολείο. ( προφανώς θα συζητούσαν για τη δημιουργία οικογένειας ). Του είπα ότι μάλλον κάτι άλλο θα είπαν και δεν το κατάλαβε καλά.

Πείτε μου ιδέες βρε παιδιά ο μικρός ήταν σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση και δεν είναι από τα παιδιά που είναι κολλημένα στη μαμά. Με bold κάνω τις εκφράσεις που μου έμειναν περισσότερο.

[G.Geo]

Αχ καρδούλα μου..φοβάται ότι θα χάσει "την ασφάλεια και την θαλπωρή" του σπιτιού σας.. Νομίζω πως πρεπει για όσο αισθάνεται έτσι να τον καθησυχάζεις ότι εσείς θα είστε δίπλα του πάντα και να μην φοβαται..Αργότερα του εξηγείς για την δημιουργία οικογένειας κτλ. Ίσως είναι ακόμη μικρός και αφού αυτό τον τρομάζει τόσο, δεν νομίζω ότι είναι ανάγκη να μάθει "ΟΛΗ την αλήθεια" από τώρα!!

Καλύτερα βέβαια θα ήταν να απαντούσε κάποιος από τους ειδικους εδώ, περιμένω να ακούσω κι εγώ..

Να είσαι δίπλα στο παιδάκι σου και να αισθάνεται την σιγουριά αυτή και πιστεύω σιγά σιγά θα το ξεπεράσει!

Μήπως να μίλαγες και με την δασκάλα του, που προφανώς κάτι τους είπε και αναστατώθηκε?

Ισως αν της έλεγες πόσο ανασταστώθηκε, να έκανε μία κουβέντα μαζί του, ώστε να του παρουσίαζε λίγο διαφορετικά αυτό που τους είπε, για να ηρεμήσει λίγο???

[Niki81]

Μηπως καπως συγχιστκε μεσα του και καταλαβε οτι καποια στιγμη θα τον διωξετε απο το σπιτι...

[MY TREASURE]

Μπορεις επίσης να ωραιοποιήσεις μια κατάσταση εφόσον γίνεται βέβαια και υπάρχει αναλογο υπόβαθρο.

δηλαδή τι εννοώ

μια χαρά δεν ειναι ο μπαμπας σου? και τους γονεις του τους βλέπει και όποτε θέλει? και τώρα με τη δική του οικογένεια πόση χαρά παιρνει απο σενα και εμενα?

οσο μεγαλώνει ο ανθρωπος θελει διαφορετικα πραγματα.... και εσύ οσο ήσουν μικρός δεν ήθελες να πας ποδοσφαιρο αλλα τώρα που μεγάλωσες σου σρέσει πολύ και όσο μεγαλώνεις θα σου αρέσουν άλλα πραγματα (και θα βρεις και γκομενα, και θα ξεχασεις τη μανουλα:lol:)....

[DALIA]

Ισως αν της έλεγες πόσο ανασταστώθηκε, να έκανε μία κουβέντα μαζί του, ώστε να του παρουσίαζε λίγο διαφορετικά αυτό που τους είπε, για να ηρεμήσει λίγο???

 

αυτό σκέφτομαι να κάνω, διότι είμαι σίγουρη ότι κάτι μπέρδεψε μέσα του..

 

Μηπως καπως συγχιστκε μεσα του και καταλαβε οτι καποια στιγμη θα τον διωξετε απο το σπιτι...

 

Νίκι όχι...

 

Μπορεις επίσης να ωραιοποιήσεις μια κατάσταση εφόσον γίνεται βέβαια και υπάρχει αναλογο υπόβαθρο.

δηλαδή τι εννοώ

μια χαρά δεν ειναι ο μπαμπας σου? και τους γονεις του τους βλέπει και όποτε θέλει? και τώρα με τη δική του οικογένεια πόση χαρά παιρνει απο σενα και εμενα?

οσο μεγαλώνει ο ανθρωπος θελει διαφορετικα πραγματα.... και εσύ οσο ήσουν μικρός δεν ήθελες να πας ποδοσφαιρο αλλα τώρα που μεγάλωσες σου σρέσει πολύ και όσο μεγαλώνεις θα σου αρέσουν άλλα πραγματα (και θα βρεις και γκομενα, και θα ξεχασεις τη μανουλα:lol:)....

 

δυστυχώς δεν μπορεί να τα καταλάβει αυτά διότι εκεί προσπάθησα να επικεντρώσω αλλά δεν...μου εξηγούσε ότι είναι κάτι μέσα στο μυαλό του που δεν μπορεί να φύγει

[Serba]

Dalia, εξήγησέ του ότι και σε μας τους μεγάλους μπαίνουν κατά καιρούς διάφορα στο μυαλό μας, αλλά προσπαθούμε να τα αντιμετωπίσουμε, και πολύ συχνά, μετά από λίγο καιρό μας περνάει ή μας φαίνεται λιγότερο σημαντικό,

και το συγκεκριμένο που σκέφτεσαι, αν το σκεφτείς λίγο περισσότερο, θα διαπιστώσεις πόσο υπέροχο είναι το να μεγαλώνεις, να μαθαίνεις καινούρια πράγματα, να γνωρίζεις τον κόσμο, και άλλα πολλά, (με δικά σου λόγια εννοείται Dalia)

 

 

(και θα βρεις και γκομενα, και θα ξεχασεις τη μανουλα:lol:)....

εσύ μην ξύνεις πληγές

[MY TREASURE]

εφόσον δε μπορει να βγάλει κάτι απο το μυαλό ας βάλει και κάτι άλλο ...ισως ξεχαστει. αυτό το άλλο μπορει να ειναι απο το πού θα πατε για πασχα τωρα που θα κλεισουν τα σχολεια, να κανονισει με τους φιλους του πως θα βρισκονται να φροντισει να παρει τα τηλεφωνα τους, που θα πάτε διακοπες το καλοκαιρι με ποιους, ... διάφορες ευχαριστες σκεψεις για να ξεχάσει το αγχος του.

[elenasteraki]

Aχ Dalia πως σε καταλαβαίνω....ακριβώς την ίδια συζήτηση κάνουμε και εμείς τώρα τελευταία με αφορμή ένα ταξίδι μας όπου μου έδειξε ένα ξενοδοχείο το οποίο τον εντυπωσίασε (φαντάσου στυλ ουρανοξύστης) και μου είπε ''μαμά την επόμενη φορά που θα ξανάρθουμε εδώ να μείνουμε σε αυτό το ξενοδοχείο''. Ωστόσο επειδή πρόκειται για ακριβό ξενοδοχείο του λέω αγαπούλα μου δεν έχουμε τόσα λεφτά για να μείνουμε εκεί όταν μεγαλώσεις εσύ και μπορείς να πας. Ε ρε και από τότε το έδεσε ότι θα πρέπει να πάει εκεί μόνος του χωρίς εμάς και δάκρυσε και άρχίσαμε να συζητάμε για το ότι θέλει να είμαστε ΠΑΝΤΑ μαζί κλπ. Στην αρχή προσπάθησα και εγώ με βάση τη λογική να του εξηγήσω ότι όταν θα είναι μεγάλος ο ίδιος δεν θα θέλει να είναι συνέχεια μαζί μας και προσπάθησε να μου εξηγήσει ότι τότε πως θα είναι μόνος τους ποιος θα τον φροντίζει, συγκεκριμένα ταϊζει, ντύνει κλπ....Τότε αντιλήφθηκα ότι είχε πραγματικά πολύ μεγάλο άγχος και μαζί με τον μπαμπά του αλλάξαμε τακτική. Δηλ. αντί να προσπαθούμε να του εξηγήσουμε ότι θα του αρέσει η μελλοντική κατάσταση του λέμε ότι εμείς θα είμαστε ΠΑΝΤΑ κοντά του και θα μένει μαζί μας μέχρι όποτε θέλει αυτός. Φυσικά δεν αντιλαμβάνεται τον χρόνο και πιστεύω ότι από εκεί προέρχεται το άγχος του συν μια καινούργια παράμετρος που τέθηκε προχθές ότι δεν θέλει να πάει στο μεγάλο σχολείο (Δημοτικό) γιατί δεν θα βλέπει τους φίλους του. Αυτό το αναφέρω γιατί μπορεί να ισχύει και σε εσάς επείδη κατάλαβα ότι του χρόνου θα πάει πρώτη. Σαν συμπέρασμα θα σου έλεγα ότι τουλάχιστον σε εμάς πιάνει (μέχρι βέβαια το επόμενο ερώτημα) να του λέμε ότι φυσικά μπορεί να μείνει όσο θέλει μαζί μας και δεν πειράζει που θα μεγαλώσει και θα είναι μεγάλος και ότι θα τον φροντίζουμε ΠΑΝΤΑ.

[Thaumataki]

Αχ η καρδούλα μου....

Φαίνεται πανέξυπνο και ευαόσθητο παιδάκι. Πολύ φοβάμαι ότι έχει πανικοβληθεί με όλα όσα γίνονται γύρω μας, θέματα οικονομικά, κοινωνικά κλπ.. Τα βλέπει στη τηλεόραση, τα ακούει από μεγαλύτερους... Φοβάται πως θα χάσει την ασφάλεια που του παρέχει το σπίτι του! Μήπως συζητάτε μπροστά του όλα αυτά τα προβλήματα κι έχει πανικοβληθεί το ψιχουλάκι μωρε;

[epang]

Και ο δικός μου λέει τέτοια και καταλαβαίνω ότι τον αγχώνει η ιδέα να ζήσει μόνος του.

Λέει ότι όταν θα μεγαλώσει θέλει θα φτιάξει ένα πολύ μεγάλο σπίτι για να ζούμε όλοι μαζί με τη γυναίκα του και τα παιδιά του, αλλά να κοιμόμαστε όλοι μαζί στο ίδιο δωμάτιο και τα κρεβάτια μας θα είναι πλάι - πλάι! (και ας κοιμάται σε δικό του δωμάτιο από 9 μηνών, πάντα θα ήθελε να είναι κάποιος δίπλα του όταν κοιμάται).

Δεν επιμένω να του τα εξηγήσω όλα τώρα, απλά του πετάω κατα καιρούς διάφορα, του τύπου: "θα δεις ότι όταν μεγαλώσεις και ερωτευτείς θα θέλεις συνέχεια τη γυναίκα σου δίπλα σου" ή "όταν κάνεις παιδιά δικά σου, θα μπορείς αν θέλεις να μας τα στέλνεις για διακοπές στο χωριό που θα είμαστε πια εγώ με το μπαμπά για να σου τα φροντίζουμε μέχρι να έρθεις και εσύ με τη γυναίκα σου, όπως κάνει με εμάς τώρα η γιαγιά" (του αρέσει να σκέφτεται ότι αυτό που κάνει αυτός τώρα, θα το κάνει και το παιδί του)

Φοβάμαι όμως ότι τα παιδιά μας σε αυτή την ηλικία, βλέποντας τη δική μας ζωή αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι θα πρέπει να κάνουν τα ίδια και αυτά όταν μεγαλώσουν και μάλλον καθόλου δεν τους αρέσει !!

[DALIA]

Αχ η καρδούλα μου....

Φαίνεται πανέξυπνο και ευαόσθητο παιδάκι. Πολύ φοβάμαι ότι έχει πανικοβληθεί με όλα όσα γίνονται γύρω μας, θέματα οικονομικά, κοινωνικά κλπ.. Τα βλέπει στη τηλεόραση, τα ακούει από μεγαλύτερους... Φοβάται πως θα χάσει την ασφάλεια που του παρέχει το σπίτι του! Μήπως συζητάτε μπροστά του όλα αυτά τα προβλήματα κι έχει πανικοβληθεί το ψιχουλάκι μωρε;

 

Τhaymataki όχι δεν συζητάμε περί οικονομικών ποτέ μπροστά του και δεν βλεπουμε ποτέ ειδήσεις ( ο σύζηγος νευριάζει πολύ με τα δελτία )...

elenasteraki εγώ ξεκίνησα από το ότι θα ήμαστε δίπλα του για όσο θέλει εκείνος και ότι αν δε θέλει μπορεί να μη φύγει ποτέ...ολα τα άλλα θεωρώ ότι δεν μπορεί να τα καταλάβει διότι δεν έχει εμπεδόσει στο μυαλουδάκι του τι σημαίνει πάρα πολλά χρόνια...

Επίσης να συμπληρώσω ότι θέλει πολύ να πάει στο μεγάλο σχολείο ( δημοτικό ), επειδή είναι ήδη κάποιοι φίλοι του εκεί.

δεν ξέρω ρε παιδιά αλλά αυτό το είναι μέσα στο μυαλό μου και περισσότερο το βράδυ επειδή δεν κάνω κάτι μου ράγισε την καρδιά...επειδή καταλαβαίνω απόλυτα πόσο άσχημο είναι να σου καρφώνεται κάτι μέσα στο μυαλό.

[ARNIKOL]

Βρε το Θεοφιλάκο! Προφανώς κάτι θα ειπώθηκε στην τάξη από τη δασκάλα, θα πιάστηκε από αυτό το παιδί και θα αγχώθηκε. Δεν νομίζω ότι μπορείς να κάνεις πολλά, πέρα από το να διαβεβαιώνεις συνεχώς ότι θα είστε συνέχεια κοντά του για οτιδήποτε χρειαστεί. α! Και να τα θυμάσαι αυτά για να του τα λες στην εφηβεία...όχι ότι τότε θα ιδρώνει τ'αυτί του βέβαια

[DALIA]

Αχ παιδιά ξανά τα ίδια σήμερα το βράδυ.Το παιδί στενεχωριεται πολύ.Δοκιμασα ότι μου είπατε και εδώ αλλά και σε πμ και σας ευχαριστώ πολύ αλλά δεν δείχνει να βοηθιεται.Προσπαθω να καταλάβω τι εννοεί που λέει τόσο έντονα το είναι στο μυαλό μου.Σηκώθηκε πριν λίγο για τουαλέτα κκαι μου είπε ότι τώρα του φυγε και θα είναι πολύ χαρούμενος αν δεν του ξαναμπεί.Πραγματικα έχω πελαγωσει

[emmaki]

Αχ παιδιά ξανά τα ίδια σήμερα το βράδυ.Το παιδί στενεχωριεται πολύ.Δοκιμασα ότι μου είπατε και εδώ αλλά και σε πμ και σας ευχαριστώ πολύ αλλά δεν δείχνει να βοηθιεται.Προσπαθω να καταλάβω τι εννοεί που λέει τόσο έντονα το είναι στο μυαλό μου.Σηκώθηκε πριν λίγο για τουαλέτα κκαι μου είπε ότι τώρα του φυγε και θα είναι πολύ χαρούμενος αν δεν του ξαναμπεί.Πραγματικα έχω πελαγωσει

 

Καλά μην νομίζεις ότι η αλλαγή στη σκε΄ψη θα έρθει από τη μία στιγμή στην άλλη!

Θέλει "πιπίλισμα" (για το πω απλά) του μυαλού του, προκείμένου να φύγει ο φόβος.

Υπομονή από σένα και πολύ μπλα μπλα

[ζώπυρον]

Ντάλια,

 

διαβάζοντας όσα γράφεις νομίζω πως το αντράκι σου περνάει ένα μεγάλο άλμα ανάπτυξης - με αφορμή την συζήτηση με την δασκάλα, καταλαβαίνει πως μεγαλώνει... Κι ίσως κι ο κόσμος των ενηλίκων να μην του φαίνεται και τόσο ευχάριστος (που δεν είναι δηλαδή)...

 

Στη θέση σου, δεν θα του έδειχνα ότι ανησυχώ με την΄μελαγχολία του για να του αφήσω τα περιθώρια να εκφραστεί όσο κι όπως θέλει κι έτσι να ξορκίσει την "κακή ενηλικίωση". Για τον ίδιο λόγο, δεν θ' άλλαζα και θέμα (Πάσχα, βόλτες, δώρα, κ.λ.π.) για να μην φανεί ότι κουκουλώνω το θέμα. Θα του έδινα δηλαδή όσο χρόνο και χώρο ήθελε να κάνει τη μετάβαση στο παιδικό του μυαλό.

 

Ταυτόχρονα όμως θα τον αγκάλιαζα και θα τον φιλούσα ΠΟΛΥ λέγοντάς του ότι ουσιαστικά τίποτα δεν μπορεί να μας χωρίσει και πως πάντα θ' ακούμε τις ανάγκες του και θα προσπαθούμε να βρίσκουμε λύσεις για τα προβλήματά του!

 

Είναι πολύ ευαίσθητο παιδί ο γιος σου (και μπράβο του), θα σε καταλάβει και θα προχωρήσει...

[Eleftheria]

Κάποια στιγμή πριν ένα 6μηνο περίπου, μου είπε ο Νικ περίπου τα ίδια. Δηλαδή ότι δεν θέλει να μεγαλώσει. Ήταν λίγο πριν κοιμηθεί, μάτια βουρκωμένα και πολύ στενοχωρημένος. Τον πήρα αγκαλιά, του λέω ‘καλά αγοράκι μου αφού δε θέλεις, μη μεγαλώσεις ή αποφάσισε εσύ πότε θέλεις να μεγαλώσεις. Πάντως, να ξέρεις ότι ο μπαμπάς Winnie (o αγαπημένος του κούκλος) θα είναι πάντα δίπλα σου’. Και το έκλεισα το θέμα. Όταν τον πιάνουν τέτοιες αναζητήσεις βραδιάτικα και είναι πολύ φορτισμένος, δεν αρχίζω τη κουβέντα. Του λέω να μην αγχώνεται και να κάνει ότι θέλει. Χαλάρωσε και κοιμήθηκε.

Σε ανύποπτο χρόνο (και πρωινές ώρες ) αφού είχε περάσει αυτή η φάση του, μίλησα μαζί του, από μόνος μου είπε ότι θέλει να μεγαλώσει, με ρώτησε πως θα μεγαλώσει, είπαμε ότι μετά το 4, θα γίνει 5, μετά 6,….Αλλά αυτά γίνονται σιγά σιγά…

Από τότε δεν μου έχει αναφέρει ξανά κάτι.

[DALIA]

Παιδιά έχω νέα και ίσως μια άλλη διάσταση στο θέμα και γι'αυτό θα ήθελα να ευχαρηστήσω το μέλος marco polo δίοτι εγώ δεν το σκέφτηκα καν...

-την κυριακή τον είχα στο μνημόσυνο το θείου μου, ήταν έξω στο χωριό και έπαιζε όλη μέρα με παιδιά...λέτε να επηρεάστηκε ?

-χθες το βράδυ εκτός από τα άλλα μου ζήτησε να αγοράσουμε μια σκηνή από το ΙΚΕΑ και να μπαίνουμε μέσα να συζητάμε τέτοια μυστικά...

-γέμισε την μπανιέρα και έπαιζε κανένα μισάωρο με τα πλοία του ήρεμος, όπου εντελώς ξαφνικά με φώναξε για να βγει επειδή λέει του μπήκε πάλι στο μυαλό ότι θα φύγει...το παιδί ήταν τρομαγμένο...

-αφού μιλήσαμε και αγκαλιαστήκαμε κάναμε διάφορα αστεία και μου είπε αν ΄κουνάω το κεφάλι μου δυνατά θα φύγει αυτό από το μυαλό μου, να να μαμά το βγάζω και το πετάω από το νεροχύτη...έμεινα μόνο λίγες λέξεις από αυτό....ποιες αγάπη μου λέω εγώ? και το παιδί τραύλισε, στιγμιαία μεν αλλά τραύλισε...:(

-σήμερα μίλησα με τη δασκάλα του η οποία μου είπε ότι έκαναν απλά μια αναφορά και όχι θέμα ( παρεπιπτόμπως η δασκάλα του συγκινήθηκε πολύ )...μου είπε ότι ο Θ. είναι στο σχολείο ένα ευαίσθητο παιδί που το κρύβει πολύ καλά. Η αλήθεια είναι ότι αν είναι ευαισθητος ή όχι μέχρι και'γω που λέω ότι είναι αναίσθητος κάποιες φορές με εκπλήσει....είναι εντελώς αψυχολόγητος σε αυτό.

[Μαρια Στυλιανακη]

Μου λέει κλαίγοντας ότι δεν θέλει να φύγει από το σπίτι όταν μεγαλώσει και ότι αυτό το έχει μέσα στο μυαλό του. Του εξήγησα ότι θα είμαστε μαζί για όσο θέλει εκείνος και ότι πρέπει να το βγάλει από το μυαλό του. Μου είπε ότι προσπαθεί αλλά αυτό είναι συνέχεια μέσα στο μυαλό του τα βράδια. Έκλαψε πολύ και ρωτούσε λες να το πάθει και ο Σόφος ( ξάδερφος ) αυτό το κακό, δηλ. να βάλει στο μυαλό του άσχημα πράγματα ?

απο ότι κατάλαβα σε φοβίζουν αυτές οι λέξεις γιατί ίσως παραπέμπουν σε κάτι πιο μόνιμο.

 

το τελευταίο πόστ αυτό της ελευθερίας και της ελενααστεράκι πολύ καλό, γιατί δείχνει πως ο φόβος, απλώς με την αποδοχή του φόβου απο τον γονέα, και διάψευσή του, ότι, οκ, δε χρειαζεται να γίνει τώρα αυτό που φοβάσαι, δε χρειάζεται να μεγαλώσεις μή μεγαλώσεις φάνηκε να ικανοποίησε απολύτως και με πολύ απλό τρόπο αυτή την ανησυχία.

 

και εσείς Dalia περίπου το ίδιο μαλλον θέλατε να πείτε αλλα το είπατε με έναν λογικό τρόπο που δεν μπορεσε να καταλάβει με το παιδικό του μυαλό.

 

η καλύτερη απάντηση σε έναν παιδικό φόβο δεν είναι με την εξήγησή του αλλά με το να γίνει ο γονιός σύμμαχος του παιδιού ενάντια στο φόβο και να τον "πολεμήσουν" μαζί.

το παιδί δηλαδη εκείνη τη στιγμή δεν έχει ανάγκη την λογική εξήγηση και λογικη κατανόηση του γιατί φοβάται και γιατί δεν χρειάζεται να φοβάται.

αυτός είναι ενας αναλυτικός τρόπος σκέψης τον οποιο δεν έχουν ακόμα τα παιδιά. λέγεται νομίζω reasoning? σε επιστημονική γλώσσα.

 

Κατά τη γνώμη μου όταν ένα παιδί αισθάνεται φόβο για το μέλλον σημαίνει ότι αυτή τη στιγμή πιθανόν αισθάνεται ότι δεν έχει την στήριξη ή βοήθεια ή προστασία που έχει ανάγκη.

Υπάρχει πιθανότητα να του έχουν δοθεί περισσότερες υπευθυνότητες αυτή τη στιγμή απο όσες μπορεί να αντέξει?

 

Δεν είναι καθόλου απίθανο που σε αυτή την ηλικία συμβαίνει αυτό - καθώς όντως στις περισσότερες οικογένειες τότε αυξάνονται οι προσδοκίες σχετικα με τη συμπεριφορά των παιδιών (δυστυχώς και σε αρκετά νηπιαγωγεια συντηρείται κάτι τέτοιο ειδικά σε σχέση με την συνεχή αναφορά στην επόμενη χρονιά και το σχολείο το μεγαλο σχολείο και όλες τις αλλαγές).

 

Μπορεί ο φόβος του, να λέει ότι αφορά το μέλλον αλλά μπορεί η αφορμή και η αιτία που τα εκφράζει τόσο συχνά και έντονα, να αφορούν μια παρούσα κατάσταση.

 

Ερωτήματα πέραν απο αυτό (αν οι γονείς ή /σχολείο έχουν αυξημένες προσδοκίες ηλικιακά), είναι και πως είναι η συμπεριφορά αυτών που τον φροντίζουν? υπήρξε κάποια αλλαγή?

 

Είναι λάθος συμβουλή δηλαδή να πεις στο παιδί να βγάλει τη σκέψη αυτή απο το μυαλό του γιατί αυτή η σκέψη είναι ένδειξη του ότι έχει ανησυχία.

η ανησυχία δεν σημαίνει ότι αφορά ακριβως αυτό που λέει το παιδί,

αλλά μπορεί να την προβάλλει σε αυτό γιατί έτσι μπορεί να εξηγήσει στον εαυτό του το συναίσθημα που έχει / δωσει δικαιολογία / απάντηση σε αυτό, όταν το ρωτάει ο ενήλικας γιατί κλαίει/ανησυχεί.

 

όπως και οι ενήλικες κάποιες φορές θυμώνουν με κάτι επιφανειακό κάποιες φορές, και το χρησιμοποιούν σαν διέξοδο για τον θυμό που έχουν για σε άλλα πράγματα... ξεσπουν με λίγα λόγια.

έτσι κατά τη γνώμη μου και τα παιδιά.

 

Aχ Dalia πως σε καταλαβαίνω....ακριβώς την ίδια συζήτηση κάνουμε και εμείς τώρα τελευταία με αφορμή ένα ταξίδι μας όπου μου έδειξε ένα ξενοδοχείο το οποίο τον εντυπωσίασε (φαντάσου στυλ ουρανοξύστης) και μου είπε ''μαμά την επόμενη φορά που θα ξανάρθουμε εδώ να μείνουμε σε αυτό το ξενοδοχείο''. Ωστόσο επειδή πρόκειται για ακριβό ξενοδοχείο του λέω αγαπούλα μου δεν έχουμε τόσα λεφτά για να μείνουμε εκεί όταν μεγαλώσεις εσύ και μπορείς να πας. Ε ρε και από τότε το έδεσε ότι θα πρέπει να πάει εκεί μόνος του χωρίς εμάς και δάκρυσε και άρχίσαμε να συζητάμε για το ότι θέλει να είμαστε ΠΑΝΤΑ μαζί κλπ. Στην αρχή προσπάθησα και εγώ με βάση τη λογική να του εξηγήσω ότι όταν θα είναι μεγάλος ο ίδιος δεν θα θέλει να είναι συνέχεια μαζί μας και προσπάθησε να μου εξηγήσει ότι τότε πως θα είναι μόνος τους ποιος θα τον φροντίζει, συγκεκριμένα ταϊζει, ντύνει κλπ....Τότε αντιλήφθηκα ότι είχε πραγματικά πολύ μεγάλο άγχος και μαζί με τον μπαμπά του αλλάξαμε τακτική. Δηλ. αντί να προσπαθούμε να του εξηγήσουμε ότι θα του αρέσει η μελλοντική κατάσταση του λέμε ότι εμείς θα είμαστε ΠΑΝΤΑ κοντά του και θα μένει μαζί μας μέχρι όποτε θέλει αυτός. Φυσικά δεν αντιλαμβάνεται τον χρόνο και πιστεύω ότι από εκεί προέρχεται το άγχος του συν μια καινούργια παράμετρος που τέθηκε προχθές ότι δεν θέλει να πάει στο μεγάλο σχολείο (Δημοτικό) γιατί δεν θα βλέπει τους φίλους του. Αυτό το αναφέρω γιατί μπορεί να ισχύει και σε εσάς επείδη κατάλαβα ότι του χρόνου θα πάει πρώτη. Σαν συμπέρασμα θα σου έλεγα ότι τουλάχιστον σε εμάς πιάνει (μέχρι βέβαια το επόμενο ερώτημα) να του λέμε ότι φυσικά μπορεί να μείνει όσο θέλει μαζί μας και δεν πειράζει που θα μεγαλώσει και θα είναι μεγάλος και ότι θα τον φροντίζουμε ΠΑΝΤΑ.

 

τέτοιες απαντήσεις όπως και η επόμενη, απαλύνουν το άγχος του παιδιού δίνοντάς του μια απάντηση που του δείχνει ότι "δεν είμαι μόνος μου"

χωρίς να εξηγούν κάτι με λογικό τρόπο.

 

Κάποια στιγμή πριν ένα 6μηνο περίπου, μου είπε ο Νικ περίπου τα ίδια. Δηλαδή ότι δεν θέλει να μεγαλώσει. Ήταν λίγο πριν κοιμηθεί, μάτια βουρκωμένα και πολύ στενοχωρημένος. Τον πήρα αγκαλιά, του λέω ʽκαλά αγοράκι μου αφού δε θέλεις, μη μεγαλώσεις ή αποφάσισε εσύ πότε θέλεις να μεγαλώσεις. Πάντως, να ξέρεις ότι ο μπαμπάς Winnie (o αγαπημένος του κούκλος) θα είναι πάντα δίπλα σουʼ. Και το έκλεισα το θέμα. Όταν τον πιάνουν τέτοιες αναζητήσεις βραδιάτικα και είναι πολύ φορτισμένος, δεν αρχίζω τη κουβέντα. Του λέω να μην αγχώνεται και να κάνει ότι θέλει. Χαλάρωσε και κοιμήθηκε.

Σε ανύποπτο χρόνο (και πρωινές ώρες ) αφού είχε περάσει αυτή η φάση του, μίλησα μαζί του, από μόνος μου είπε ότι θέλει να μεγαλώσει, με ρώτησε πως θα μεγαλώσει, είπαμε ότι μετά το 4, θα γίνει 5, μετά 6,….Αλλά αυτά γίνονται σιγά σιγά…

Από τότε δεν μου έχει αναφέρει ξανά κάτι.

 

 

το καλύτερο λοιπον είναι

 

1) αποδοχή της ανησυχίας του παιδιού, και ότι είναι οκ να φοβάται

μπορείτε να πείτε και εσέις για τον εαυτό σας ότι φοβόσασταν

 

2) διάψευση, όχι επιβεβαίωση του λόγου ανησυχίας: μη του λέτε δηλαδή ότι όταν μεγαλώσεις ναι θα είσαι μόνος σου και θα σου αρέσει - γιατι δε μπορεί να το καταλάβει - του είναι αδυνατο να μπει σε αυτό το ρόλο. αντίθετα πείτε του κάτι που λέγατε με το συγκεκριμένο παραμύθι, όταν το παιδί σας ήταν πιο μικρό " θα σε αγαπώ για πάντα" ( ή κάποιο παρόμοιο) αυτή η αίσθηση ότι η αγαπη και η φροντίδα του γονιού δεν τελειώνει ποτέ, ίσως είναι αυτό που θέλει το παιδί σας να ακούσει στην πραγματικότητα, όταν λέει, δεν θελω να μεγαλώσω. "δεν χρειαζεται να μεγαλώσεις θα είσαι πάντα το παιδάκι μου και 100 χρονών να είσαι" πχ.

 

3) αναζήτηση και άλλων λόγων που πιθανώς αισθάνεται καθημερινά αυτό το φόβο.

δεν είναι απλώς μια συζητηση στο σχολείο που κάνει ένα παιδί να φοβάται κάθε μέρα. μπορεί να είναι μια αφορμή...

δείτε μήπως χρειάζεται να μειώσετε τις απαιτήσεις σας, ή να αυξήσετε την "προστατευτικότητα" απέναντί του, δηλαδή εξετάστε μήπως του φέρεστε σαν να ήταν μεγαλύτερο παιδί...? Δείτε στα άτομα που το προσέχουν ή έχουν επαφή μαζί του και ζητήστε τους ίσως να είναι πιο "κοντά" και υποστηρικτικοί/καθοδηγητικοί όταν δείχνει να θέλει να καταφέρει κάτι ή να κάνει κάτι.

 

 

μπορεί αυτό να έιναι και κάπως ένας φόβος απώλειας. έχετε πει τι θα συμβεί μετά το καλοκαίρι? Όπως και να έχει στην πραγματικότητα το παιδάκι σας φοβάται, ότι θα είναι μόνο του, τώρα.

μπορεί να το λέει οτι ειναι για το τι θα συμβεί στο μέλλον αλλα το συναισθημα τώρα το έχει,

 

πάντως αυτό με το

 

"είναι στο μυαλό μου " και "δε μπορώ να το βγάλω απο το μυαλό μου"

πρέπει κάπως να το ξεφορτωθείτε,

γιατί τα συναισθήματα ειδικά και τα παιδικά, δεν είναι ποτέ τόσο συγκεκριμένα ή πάγια. (και τα δικά μας βασικά)

 

πρέπει να του εξηγήσετε για τα συναισθήματα ότι:

όταν μιλάμε για αυτά, με κάποιον βγαίνουν απο μέσα μας όπως ο αέρας όταν ξεφυσάμε.

 

μην συντηρείτε δηλαδή την ιδέα ότι "ενα συναισθημα μπορεί να μας καρφωθεί στο μυαλό"

 

όταν αυτό συμβαίνει έίναι επειδή δεν του έχει δοθεί μια διέξοδος να βγεί αυτούσιο...

ενώ η περιγραφή " οτι αυτό δε βγαίνει απο το μυαλό"

δίνει την αίσθηση του αβοήθητου, ότι δηλαδή δε μπορεί κάποιος να κάνει τίποτα, ε αυτό ενισχύει τον όποιο φόβο προκύπτει απο το οτι θα ειναι καποια μερα μονος του,

δηλαδή δεν είναι μόνο ότι νιώθει μόνος του αλλά νιώθει κιόλας ότι δε μπορεί να κανει τιποτα για τα συναισθήματά του γιατί του έχουν μείνει στο μυαλό,

μαλιστα ήδη εξέφρασε αυτό συγκεκριμένα σαν μεγάλο κακό όπως έγραψες!

 

πρέπει να διαψεύσετε λοιπόν και αυτό του το φόβο!

ιστοριούλα παραδειγμα.

 

οι σκέψεις/συναισθήματα μας έιναι σαν τον αέρα που αναπνέουμε. μπαίνουν ....και βγαίνουν. αλλάζουν συνέχεια !

 

όπως δε μπορούμε να μείνουμε με τον αέρα μέσα μας και να μη τον βγάλουμε ποτέ, τόσο και οι σκέψεις μας δεν μπορούν να μείνουν μέσα.

(δοκιμάστε να κανετε σαν μπαλόνι ρουφώντας τον αέρα και κρατώντας τον. -- οταν δεν μπορείτε πια ξεφυσήξτε σαν τρομπέτα σκάστε στα γέλια)

έτσι όπως όταν ρουφάμε τον αέρα είναι κρύος, και όταν βγαίνει, ειναι ζεστός : αλλάζει!.

 

τι παράδειγμα δίνετε εσείς για το πως αισθανεστε και τι κανετε τότε? θα είναι καλό να δίνετε παραδείγματα όταν μιλάτε για συναισθήματα...

κάτι που σας ανησυχούσε όταν ήσασταν παιδια (όχι τωρινές ανησυχίες)

πχ ότι είχατε ένα ποδήλατο και φοβόσασταν ότι θα χαλάσει και δε θα μπορείτε να ξανακάνετε ποδήλατο. μαλιστα εσκασε και μια φορά το λάστιχο. και οτι μια φορά το είπατε στους γονείς σας και κλαίγατε γιατι το αγαπούσατε πολύ. τελικά όμως ήξεραν εναν ποδηλατα, και το έφτιαξε! τελειώστε την ιστορία με το ότι κάνατε για ΠΟΛΛΑΑΑΑ χρόνια ποδήλατο και μάλιστα ότι το έχετε ακόμα στην αποθήκη και ότι λειτουργεί και μπορείτε και τώρα να παίξετε με αυτό.

 

tip - δώστε του ευκαιρείες να παίξει και να αισθανθεί σαν μικρότερο παιδί. ας παίξει περισσότερο και με μικρότερα παιδάκια.. .θα έλεγα να αποφύγετε το να παίζει με μεγαλύτερα παιδιά...(για να μην επιβαρυνθεί με προσδοκίες ή επιθυμία να είναι σαν αυτά/μεγαλύτερος)

[MY TREASURE]

Πολλά like:p

[Μαρια Στυλιανακη]

-γέμισε την μπανιέρα και έπαιζε κανένα μισάωρο με τα πλοία του ήρεμος, όπου εντελώς ξαφνικά με φώναξε για να βγει επειδή λέει του μπήκε πάλι στο μυαλό ότι θα φύγει...το παιδί ήταν τρομαγμένο...

 

αυτό που περιγράφεις εδώ δείχνει ότι κάνει "σκέψεις κ συζητήσεις" μόνος του.

πες του ότι όταν αρχίζει να το σκέφτεται/ του έρχεται αυτή η σκέψη, ότι μπορεί να σε φωνάζει για να τον βοηθάς

(πριν αφεθεί στο φόβο του)

και επιβράβευσέ τον κάθε φορά που σου εκφράζεται που σου λέει οτι αισθανεται ασχημα...

"χαίρομαι που μου λες ότι στεναχωριέσαι γιατί έτσι μπορώ να σου δώσω μια τεράααστια αγκαλιά .... ααααλά και να σε γαργαλήηηηησωωωωω χεχε... "

 

δεν το κανεις δηλαδη τόσο μεγάλο/σοβαρό θέμα.δείχνεις όμως ότι εκτιμάς οτι σου μιλησε

 

μπορείς και να το παρομοιάσεις και κάπως έτσι -

"είναι λίγο όπως όταν μας έρχεται να κάνουμε πιπι. αισθανόμαστε ένα γαργάλημα που γίνεται όλο και πιο δυνατό. ε κάποια στιγμή δεν αντέχουμε και κατουριόμαστε σχεδόν ε? και σχεδον μας πονάει κιόλας!! ε κάπως έτσι έιναι και όταν φοβόμαστε κάτι. στην αρχή το φοβόμαστε λίγο, όχι πααααρα πολύ! σαν να είναι ένα μικρό μυρμήγκι. ενώ μετά μπορεί να φοβηθούμε περισσότερο και περισσότερο και περισσότερο σαν να είναι ένας ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ!

εμένα θα με φωνάζεις ακόμα και όταν φοβάσαι ΤΟΣΟ λίγο (δείξε μεγεθος κεφάλι καρφίτσας) και ΑΜΕΣΩΣ θα έρχομαι νασε βοηθήσω.

 

 

 

-αφού μιλήσαμε και αγκαλιαστήκαμε κάναμε διάφορα αστεία και μου είπε αν ΄κουνάω το κεφάλι μου δυνατά θα φύγει αυτό από το μυαλό μου, να να μαμά το βγάζω και το πετάω από το νεροχύτη...έμεινα μόνο λίγες λέξεις από αυτό....ποιες αγάπη μου λέω εγώ? και το παιδί τραύλισε, στιγμιαία μεν αλλά τραύλισε...:sad:

 

θα πρεπει να του εξηγήσεις ότι όταν εχουμε συναισθήματα, και μας απασχολούν δεν μπορούμε όσο και να θέλουμε να τα "εξαφανίσουμε"

 

...βγάινουν απο μέσα μας όταν μιλάμε για αυτά, στη μαμα στο μπαμπα στη δασκάλα....

τότε μας βοηθάει γιατι σιγά σιγά βγαίνουν και αποκτούν πχ... σχήμα.. τι σχήμα? (μπορείτε να εκφραστείτε με διαφορα μεσα )

και τότε δεν ειναι πια μέσα μας αλλά στο ... χαρτί, πηλό, πλαστελίνη.

 

(εννοείται αφηρημένα σχηματα! δώστε εσείς το παραδειγμα με ενα δηθεν όνειρο που είδατε και ξυπνησατε φοβισμενοι. δωστε του σχήμα...)

 

αν αυτή η διαδικασία είναι διασκεδαστική (αφου θα το μοιραζεται μαζί σας θα μπορείτε να το κανετε και σαν παιχνίδι) θα δείς που ακόμα και αν εχει αρνητικά συναισθήματα θα εχει μαθει αυτο το τρόπο να τα εκφραζει, που δεν θα τον φοβίζει.

 

(γιατί τώρα εχει τα συναισθήματα αυτά1) και 2) τον φοβίζουν και απο πάνω, είναι εις διπλούν..)

 

αλλο παράδειγμα

"όταν εχουμε στο μυαλό μας στεναχωρημένες σκέψεις, υπάρχουν για να μας πούν κάτι. μπορεί να λένε"θέλω τη μαμά" ή λένε "δεν θέλω τώρα να κάνω ποδήλατο" ? αλλά δε ξέρουμε πάντα τι λένε.

όταν μιλάμε για αυτές τότε ξαφνικά μπορεί να δούμε το σχήμα τους. Τότε αποφασίζουμε αν μας αρέσουν ή όχι, και αν θελουμε να τις αλλάξουμε ..."

 

αλλά απο μόνες τους δεν εξαφανίζονται με μαγικό τρόπο (και δεν είναι καλό να μεταδώσουμε κάτι τέτοιο)...

 

 

αυτό με την σκηνή είναι αρκετά καλό που στο ζήτησε και δείχνει και problem solving απο την πλευρά του.

= το ότι δεν αισθάνεται αρκετά ελεύθερος να τα πει χωρίς σκηνή, ή χωρίς να είναι κρυμμένος δείχνει ότι αισθάνεται άσχημα για αυτά ότι ίσως ντρέπεται / ενοχα...

 

δηλαδη 1) επουδενί δεν θα είναι καλό να το κανετε θέμα συζητώντας το μπροστά του σε άλλα άτομα, εκτός και αν μπορείτε να το συζητήσετε με τρόπο που να φαίνεται σαν κάτι ελαφρύ.... παντως όχι σαν να συζητάτε για κάποιο "πρόβλημα"!

 

2) μιλάτε για το πως ήσασταν μικροι οπωσδήποτε .....συχνά στο άσχετο. μιλήστε για τα αρνητικά σας συναισθήματα .. και τι κανατε (ή τι ηταν ιδανικό να κανετε) σαν παιδιά για να τα αντιμετωπίσετε.

 

συν όλα τα πιο πάνω...

 

όπως ίσως κατάλαβες η οδηγία του να βγάλει απο το μυαλό του την αρνητική σκέψη, όταν ενα παιδί δε μπορεί να το κανει/δεν γνωρίζει τα εργαλεία μπορεί να λειτουργήσει εντελώς αντίστροφα

δηλαδη να το κανει να αισθανθεί άσχημα που δε μπορεί να το κανει,

να το αποθαρρύνει απο το να τις πεί (εφόσον το μυνημα που του δόθηκε έιναι ότι δεν είναι καλό να τις εχει αφού δεν εχει λόγο να ανησυχεί, αφου θα του αρέσει στο μέλλον αυτό)

και ολοένα σκεπτόμενο αυτες τις σκέψεις και το οτι δεν μπορεί να κανει αυτό που του ζητήθηκε,

 

να βγεί σε πολύ πιο έντονο φόβο!

 

όσο εύκολα δημιουργήθηκε όμως αυτό, τόσο εύκολα θα λυθεί, πιστεύω, αν κάνεις τα παραπάνω !

[DALIA]

απο ότι κατάλαβα σε φοβίζουν αυτές οι λέξεις γιατί ίσως παραπέμπουν σε κάτι πιο μόνιμο.

 

δεν έχεις άδικο Μαρία...τα κολληματα του μυαλού τα φοβάμαι και'΄γω διότι ξέρω πολύ καλά πόσο άσχημα σε κάνουν να αισθάνεσαι και ιδιαίτερα όταν δεν ευσταθούν...

 

το τελευταίο πόστ αυτό της ελευθερίας και της ελενααστεράκι πολύ καλό, γιατί δείχνει πως ο φόβος, απλώς με την αποδοχή του φόβου απο τον γονέα, και διάψευσή του, ότι, οκ, δε χρειαζεται να γίνει τώρα αυτό που φοβάσαι, δε χρειάζεται να μεγαλώσεις μή μεγαλώσεις φάνηκε να ικανοποίησε απολύτως και με πολύ απλό τρόπο αυτή την ανησυχία.

 

χμ...και εγώ αυτό προσπάθησα αλλά ο δικός μου δεν αρκέστηκε...ήθελε η απάντηση να είναι το ΠΟΤΕ

 

 

 

Υπάρχει πιθανότητα να του έχουν δοθεί περισσότερες υπευθυνότητες αυτή τη στιγμή απο όσες μπορεί να αντέξει?

 

Αυτό που το λέω πλέον πιο έντονα να κάνει είναι να βάζει πλέον μόνος τα παπούτσια του

 

Δεν είναι καθόλου απίθανο που σε αυτή την ηλικία συμβαίνει αυτό - καθώς όντως στις περισσότερες οικογένειες τότε αυξάνονται οι προσδοκίες σχετικα με τη συμπεριφορά των παιδιών (δυστυχώς και σε αρκετά νηπιαγωγεια συντηρείται κάτι τέτοιο ειδικά σε σχέση με την συνεχή αναφορά στην επόμενη χρονιά και το σχολείο το μεγαλο σχολείο και όλες τις αλλαγές).

 

Η αλήθεια είναι ότι συζητάμε αρκετά συχνά για το μεγάλο σχολείο και ότι πρώτα θα τελειώνει τα μαθήματα του και μετά θα κάνει ότι τον ευχαριστεί κ.τ.λ.Γενικότερα ποτέ δεν είχαμε προσδοκίες/απαιτήσεις από εκείνον και ποτέ δεν τον συγκρίναμε με άλλα παιδιά ( εύχομαι να συνεχίσουμε έτσι και να μην μπούμε στο τρυπάκι της σύγκρισης ). Πιστεύουμε ότι το κάθε παιδί είναι διαφορετικό και θέλει τους χρόνους του

 

 

διάψευση, όχι επιβεβαίωση του λόγου ανησυχίας: μη του λέτε δηλαδή ότι όταν μεγαλώσεις ναι θα είσαι μόνος σου και θα σου αρέσει - γιατι δε μπορεί να το καταλάβει - του είναι αδυνατο να μπει σε αυτό το ρόλο. αντίθετα πείτε του κάτι που λέγατε με το συγκεκριμένο παραμύθι, όταν το παιδί σας ήταν πιο μικρό " θα σε αγαπώ για πάντα" ( ή κάποιο παρόμοιο) αυτή η αίσθηση ότι η αγαπη και η φροντίδα του γονιού δεν τελειώνει ποτέ, ίσως είναι αυτό που θέλει το παιδί σας να ακούσει στην πραγματικότητα, όταν λέει, δεν θελω να μεγαλώσω. "δεν χρειαζεται να μεγαλώσεις θα είσαι πάντα το παιδάκι μου και 100 χρονών να είσαι" πχ.

 

Αυτό κάνουμε και λέει ότι το ξέρει αλλά είναι που η σκέψη μπαίνει στο μυαλό του

 

 

 

 

πρέπει να του εξηγήσετε για τα συναισθήματα ότι:

όταν μιλάμε για αυτά, με κάποιον βγαίνουν απο μέσα μας όπως ο αέρας όταν ξεφυσάμε.

 

αυτό το λέμε συχνά και επίσης το δούλεψαν και πέρυσι στον παιδικό αλλά και φέτος από την αρχή "δουλεύουν" πάνω στα συναισθήματα

 

δώστε του ευκαιρείες να παίξει και να αισθανθεί σαν μικρότερο παιδί. ας παίξει περισσότερο και με μικρότερα παιδάκια.. .θα έλεγα να αποφύγετε το να παίζει με μεγαλύτερα παιδιά...(για να μην επιβαρυνθεί με προσδοκίες ή επιθυμία να είναι σαν αυτά/μεγαλύτερος)

 

Βασικά δεν δείχνει να αισθάνεται άσχημα/αμήχανα παίζοντας με μεγαλύτερα.Βαριέται με τα μικρότερα

[MarcoPolo]

Αν προσπαθησουμε να μπουμε στο μυαλο του θα δουμε οτι δεν εχει αδικο να φοβαται, συνειδητοποιει σε αυτη την ηλικια οτι οι ανθρωποι μεγαλωνουν αποχωριζονται τους γονεις τους ζουν μονοι τους και καποια στιγμη πεθαινουν πραγμα φοβερο ακομα και για εμας που ειμαστε ενηλικες και δεν μπορουμε να το διαχειριστουμε ποσο μαλλον ενα μικρο παιδι που δεν ειναι ετοιμο να διαχειριστει τις εννοιες ενηλικιωση θανατος και τα λοιπα.

 

Εσυ προσπαθεις για αρχη να του δωσεις να καταλαβει και στην πραξη οτι οποτε φοβαται η θελει απλα να νιωσει ασφαλεια θα ειστε παντα εκει ακομα κι αν αυτο ειναι ουτοπικο στην παρουσα φαση αυτο χρειαζεται να ακουσει το παιδι.

 

Οσο μεγαλωνει αυτος πες του αλλο τοσο μεγαλωνει και η αγαπη σου για εκεινον μερα με την μερα. Και οι ανθρωποι που αγαπιουνται τοσο πολυ ειδικα η μαμα με το παιδακι της αγαπιουνται για παντα και αυτο δεν αλλαζει ποτε οσο και αν αλλαζουν πολλα γυρω.

 

Οποτε νιωθει οτι τον πονανε οι σκεψεις στο μυαλο του πες του να σε φωναζει και εσυ θα εισαι με ανοιχτη την αγκαλια χωρις να υπερτιμας τον φοβο ουτε να τον υποτιμας. Απλα θα του θυμιζεις οτι η αγαπη σου θα τον προστατευει παντα. Και τωρα και πριν και μετα και παντα.

 

Μπορει να ακουγονται χαζα ολα αυτα δεν ειμαι και ειδικος αλλα αυτο θα εκανα στο δικο μου παιδι μαλλον μεχρι να ξεπερασει αυτη την φαση και την ανασφαλεια.

 

Καθε βραδυ που κοιμιζω τον γιο μου απο μωρακι λιγο πριν κλεισει τα ματακια του λεω Σαγαπω μωρο μου για το τωρα το πριν το μετα και το παντα και θα ειμαι παντα διπλα σου οποτε με θελησεις η με χρειαστεις. Ουτοπικο το ξερω αλλα θελω να μου εχει εμπιστοσυνη και να μεγαλωσει με ασφαλεια κι ας καταλαβει καποτε οτι το σωμα μου δεν θα ειναι κοντα αλλα θα ξερει οτι η ψυχη μου θα τον προστατευει παντα.

[Eleftheria]

 

Μπορει να ακουγονται χαζα ολα αυτα δεν ειμαι και ειδικος αλλα αυτο θα εκανα στο δικο μου παιδι μαλλον μεχρι να ξεπερασει αυτη την φαση και την ανασφαλεια.

 

Καθε βραδυ που κοιμιζω τον γιο μου απο μωρακι λιγο πριν κλεισει τα ματακια του λεω Σαγαπω μωρο μου για το τωρα το πριν το μετα και το παντα και θα ειμαι παντα διπλα σου οποτε με θελησεις η με χρειαστεις. Ουτοπικο το ξερω αλλα θελω να μου εχει εμπιστοσυνη και να μεγαλωσει με ασφαλεια κι ας καταλαβει καποτε οτι το σωμα μου δεν θα ειναι κοντα αλλα θα ξερει οτι η ψυχη μου θα τον προστατευει παντα.

 

MarcoPolo και εγώ αυτό τους λέω: «Να ξέρετε ότι είμαι πάντα δίπλα σας, είτε με θέλετε είτε όχι. Αυτό το δεύτερο το λέω για να ξέρουν ακόμα και αν μου πούνε ‘όχι’ κάποια στιγμή, εγώ θα το διεκδικήσω να είμαι δίπλα τους (Έτσι το βλέπω, δεν ξέρω κατά πόσο είναι σωστό για το παιδί ?? ΜαΣΤ την γνώμη σου σε αυτό?).

Επίσης, τους λέω ότι θα είμαι δίπλα τους, ακόμα και όταν δε με βλέπετε! (αυτά καταλαβαίνουν μάλλον τις ώρες που λείπουν από το σπίτι αλλά εγώ εννοώ αυτό που αναφέρεις στην τελευταία σου πρόταση…!).

[militsa]

Χωρίς να είμαι ψυχολόγος θα σου πω τη γνώμη μου. Μάλλον έχεις δώσει πολύ βαρυτητα και εσύ στο θέμα και γι αυτό προσπαθεί να βγάλει αυτές τις σκέψεις απο το μυαλό του. Την επομενη φορά που θα σου πει κάτι ανάλογο δες το θέμα χαλαρα. Πες του λοιπον <<δεν πειράζει αγόρι μου..το μυαλό μας θέλει να σκέφτεται πολύ ώρα κάποια πράγματα που είναι καινουρια. Όποτε θες έλα να το κουβεντιάσουμε.>> Συμφνωνω πως η καλύτερη απάντηση στο φόβο του είναι πως μπορεί να μείνει όσο καιρό θέλει μαζί σας και κανένας δεν θα τον αναγκάσει να σας αφήσει και να μείνει μονος. Αφησε τον να σου κουβεντιάσει όσες φορές θέλει το θέμα. Προσπαθεί να το αφομοιώσει στο μυαλό του. Εσύ μην δείχνεις αγχωμένη και πελαγωμένη. Θεωρησε την κουβέντα κάτι αυτονοητο και απαραίτητο. Είναι σα να σου λεει ένα κοριτσάκι πως δε θέλει να γεννησει και να κάνει παιδιά.Αν εσυ εκείνη την ώρα πεις..μα πως σου ήρθε κορίτσι μου αυτη η σκέψη;; βγάλε την απο το μυαλό σου!! Μην το σκέφτεσαι κτλ ποιο πολύ θα τα αναμοχλευει στο μυαλό της..έτσι και στο γιο σου. Μιληστε και ξαναμιλήστε μέχρι να το βαρεθει το θέμα και να νιώσει ασφάλεια. Τότε μονο θα το ξεχάσει. Μην του ξαναπεις να το ξεχάσει και να το βγάλει απο το μυαλό του..απλώς κουβεντιάστε το και καθησυχασέ τον όσεες φορες νιώσει την ανάγκη.

[DALIA]

αχ παιδιά και'γω του τα λέω όλα αυτά με τον δικό μας τρόπο φυσικά..αλλά το παιδί περνάει αυτή τη φάση...