Φοβάται να μεγαλώσει !!

[Lucy]

Έχω παρατηρήσει και από τη δικιά μου κόρη που είναι μικρότερη (3 1/2χρ), πως όταν της λέω τι θα κάνει όταν μεγαλώσει (πχ θα πηγαίνει βόλτες μόνη της), αγχώνεται πολύ και μου λέει ότι δεν θέλει. Πολλές φορές έχει τύχει να βάλει και τα κλάμματα.

Το θεωρώ τελείως φυσικό στο μυαλουδάκι τους να μεγαλοποιούν ορισμένα πράγματα και να αγχώνονται με το "άγνωστο". Εγώ θα σου πρότεινα απλώς να τον καθησυχάσεις ότι "εάν δεν θέλεις να φύγεις από το σπίτι όταν μεγαλώσεις, μπορείς να κάτσεις μαζί μας" Πιστεύω ότι αυτό αρκεί προς το παρόν και μεγαλώνοντας θα απομυθοποιεί το θέμα. Δεν χρειάζεται να τα αγχώνουμε με ένα σωρό λεπτομέρειες του τι θα κάνουν όταν μεγαλώσουν το οποίο τους φαίνεται μακρυνό και τρομακτικό.

[MarcoPolo]

Βρε ειμαι σιγουρη οτι του το δειχνεις με τον δικο σου τροπο οτι τον αγαπας απλα αυτη την στιγμη περναει μια φαση με φοβιες για ολα τα καινουργια που αντιλαμβανεται και εχει αναγκη απο σταθεροτητα απο εσενα και λιγο παραπανω συναοσθηματικο ντοπαρισμα γιαυτο μην πανικοβαλλεσαι μπροστα του οταν τον βλεπεις θλιμενο απλα δειξτου τον τροπο να τα βγαζει απο μεσα του χωρις να φοβαται για τις αντιδρασεις σου.

 

Το σημαντικο σε αυτη την φαση ειναι να καταλαβει οτι οτι θελει μπορει αφοβα να το μοιραζεται μαζι σου οσο μικρο η μεγαλο ειναι. Και καθε φορα που θα εισαι εκει και το βγαζετε απο μεσα του θα νιωθει πιο ηρεμος. Φαση ειναι ελπιζω Νταλια μου και θα περασει απλα ειναι λογικο να σε στενοχωρει.

[klouzeau]

Και ο γιός περνάει μια παρόμοια φάση.Φοβάται οτι θα μεγαλώσει και θα πεθάνει.Με ρωτάει που είναι ο παπούς μου, του λέω έχει πεθάνει.Και που είναι?Λέω στον παράδεισο με τ'αγγελάκια.Ε, μόλις ακούει τη λέξη παράδεισος βάζει τα κλάματα.Δεν τον νοιάζει η λέξη "πέθανε" παρά μόνο η λέξη "παράδεισος".Μου έχει πεί να μην τη λέω.

[miriki]

Ρε συ Dalia τι πλάσμα είναι αυτός ο γιος σου. Τρομερή συναισθηματική ανάπτυξη. Είναι πολύ μπροστά.

 

Μπορεί να μιλάει για το θάνατο (επειδή ανέφερες το μνημόσυνο γιαυτό το λέω), μπορεί και όχι. Μπορεί να το τρομάζει η σκέψη ότι θα μεγαλώσει (να σου θυμίσω τις λέξεις εφηβεία, κρίση των τριάντα, πότε θα γίνω μάνα κ.λ.π. το ίδιο πράγμα είναι σε άλλες ηλικίες απλώς).

 

Τρία πράγματα έχω να σου προτείνω.

1. Ξαναδιάβασε αυτά που σου έγραψε η Μαρία (και η zopiron και η elenasteraki και η marcopolo).

2. Μη φοβάσαι το φόβο του και τις έμμονες ιδέες του. Είσαι εκεί για να του δείξει πώς να τις διαχειρίζεται, δε χρειάζεται να τις φοβάσαι κι εσύ.

3. Υπάρχει το παραμυθάκι "θα σ' αγαπώ για πάντα" http://www.patakis.gr/viewshopproduct.aspx?id=177174. Μιλάει για την αστείρευτη αγάπη της μαμάς που είναι πάντα δίπλα στο παιδί της Ο,ΤΙ κι αν γίνει ακόμη και για το θάνατο (στο τέλος), αλλά μπορείς να το προσαρμόσεις στη δική σας περίπτωση. Η αγαπημένη μου φράση σε αυτό είναι "η αγάπη είναι σαν τα αστέρια πάντα φωτίζει και ποτέ δε σβήνει".

[Μαρια Στυλιανακη]

αυτό πάντως που εχω συνειδητοποιήσει μετά απο τόσα χρόνια επαφής με παιδιά είναι ότι

όσο πιο ουδέτερος ο τρόπος η φωνή οι λέξεις είναι αυτά που λες, τόσο πιο καλά και ουδέτερα και χωρίς κάποιο άλλο κίνδυνο,

θα το εκλάβει το παιδί ότι και αν έχεις να του πεις.

 

συνήθως οι ενήλικες έχουν άγχος για τα παιδιά, και στο άγχος τους πανω, προσπαθούν να "καλυτερέψουν" κάτι νομιζοντας ότι αυτό έχει ανάγκη το παιδί.

 

στην πραγματικότητα όμως το παιδί αυτή την προσπάθεια την καταλαβαίνει αμέσως και διαισθάνεται ή καταλαβαίνει ότι κάτι άλλο κρύβεται πίσω απο αυτό, αφού βλέπει ότι ο γονέας παίρνει ξαφνικά μια περίεργη έκφραση στο πρόσωπό του

 

που δεν παίρνει συνήθως όταν μιλάμε για απλά καθημερινά πράγματα

 

"ΑΡΑ αυτό που μου λέει ΔΕΝ είναι κάτι απλό ! κάποιος λάκκος υπάρχει πίσω απο τη φάβα! ":!:

 

για το παράδεισο καθόλου απιθανο να συνδυασε τη λεξη παραδεισος με ενα μακρινο απομονωμένο μέρος που συμβολιζει ταυτόχρονα την απώλεια... λογικό να μη θελει να το ακούσει ειδικά εαν προσπαθησε καποιος να του τονισει οτι εκει ειναι ωραια απολυτως λογικό είναι να πιστευει ότι κάποιο λάκκο εχει η φαβα σε αυτο!

είναι πολύ αντικρουόμενα συναισθήματα αυτά για να τα αφομοιώσει ένα παιδί απλώς έτσι καθόλου περίεργες λοιπον αυτές οι αντιδράσεις των παιδιών.

 

στην ουσία είναι ένα ψέμα, όταν λες ότι α είναι στον παράδεισο και το λες σαν να είναι ωραία τη στιγμή που είσαι και στεναχωρημένος κατά βάθος.

 

Το καλύτερο είναι να πεί κάποιος απλώς ότι "ειμαι στεναχωρημένος που δεν είναι πια ο παππούς μαζί μας" ή ότι "πηγε στο μέρος που είναι όλοι όσοι δεν είναι πια μαζί μας. Δεν ξέρω πως έιναι αυτό το μέρος, ξέρω μόνο ότι είναι εκεί και η προγιαγιά μου και ο άλλος ο παππούς. Τι ωραία που ήταν όταν ήταν εδώ μαζί μας ε?"

 

εμείς/η κοινωνία απλώς έχουμε συνηθίσει αυτή την "οξύμωρη" αντιμετώπιση τέτοιων θεμάτων απο την παλιότερη γενιά,...

 

δεν είναι κακό δηλαδή ενα παιδί, να αισθανθεί την στεναχώρια εάν αυτή εκφράζεται με έναν ήπιο (όχι τραγικό πχ) τρόπο.

Αυτό που το αποδιοργανώνει και το αγχώνει είναι αυτή η διαφορά στα μυνήματα που παίρνει, και τα συναισθήματα που βλέπει ότι υπάρχουν.

 

Τα παιδιά έχουν ραντάρ..! Όταν το ραντάρ τους πιάσει κάτι, και ο γονέας λέει κάτι διαφορετικό, ή δεν καταφέρνει να τα παρηγορήσει για αυτό το συναίσθημα όπως το χρειάζονται, παθαίνουν πατατράκ !

 

πχ στην περίπτωση της dalia η σκέψη του παιδιού ήταν

"μα γιατί μου λέει ότι θα είμαι μόνος μου και θα μου αρέσει? αυτό αποκλείεται! και πως θα είναι να ειμαι μόνος μου! αφού δεν μπορώ! και τι θα κάνω του χρόνου που θα είμαι μόνος μου και δε θα εχω τη δασκάλα, και στο σπιτι ποιος θα μου φτιαχνει φαγητο όταν θα ειμαι μεγαλος - δεν θα εχω παιχνίδια"

.. και οι σκέψεις συνεχίζονται

 

το βιβλίο που προτάθηκε πιο πρίν είναι MUST,.. για κάθε σπίτι.!

[salvia:)]

αχ το ζουζουνακι μου τι σκεφτηκε.... ετσι μου ρθε να το αγκαλιασω και να το φιλησω τοσο γλυκο που ειναι!!

 

προσπαθησε να του εξηγησεις οτι θα φυγει ΜΟΝΟ οταν το θελησει αυτος και οτι και ο μπαμπας που εφυγε απο τους γονεις του το εκανε γιατι το ηθελε. αν δεν το ηθελε δεν θα τον αναγκαζε κανεις να φυγει. και πες του οτι ακομα κι αν καποτε φυγει εσεις θα μεινετε παντα κοντα του και δεν θα του λειψετε καθολου!

εξηγησε του οτι ο καθενας αποφασιζει μονος του τι θα κανει στη ζωη του και η αποφαση να φυγει ειναι καθαρα δικη του και θα την παρει οταν θα εχει τελειωσει το σχολειο και θα εχει δουλεια οπως εκανε ο μπαμπας του.

[Μαρια Στυλιανακη]

salvia είναι πολύ μικρό ακόμα ένα παιδάκι σε αυτή την ηλικία για να καταλάβει όλα αυτά τα πράγματα

ετσι όπως τα εννοεί ο ενήλικας. δεν το βοηθάει δηλαδη ο ενήλικας με το να κάνει αυτή την ανάλυση. είναι διαφορετική η ανάγκη που έχει... αν μπορείς διαβασε ενα μεγαλο ποστ που δημοσιευσα πιο πριν που τα εξηγώ αναλυτικά....

 

dalia αν βλέπεις ότι συνεχίζει να έχει στιγμές που αισθάνεται πολύ χάλια, πες του οτι και εσυ μερικές φορές αισθάνεσαι ΧΑΛΙΑ και δεν ξέρεις τι να κάνεις. ρωτα τον, μπορώ να έρχομαι να σου το λέω όταν είμαι ΧΑΛΙΑ ?

 

οταν το παιδί βλέπει πως χειρίζεται ο γονέας τα συναισθήματά του και αυτό (το μοίρασμα) συμβαίνει με έναν ήρεμο χαλαρό τρόπο, θα μπορέσει να το κανει και το ίδιο, και θα σταματήσει να τα κρατάει μέσα του βλέποντας ότι, "εντάξει, συμβαίνει και αυτό καμιά φορά, δεν είναι κάτι τραγικό να έχουμε αρνητικές σκέψεις μερικές φορές, είναι οκ".

 

ο γονέας δεν ειναι απαραίτητο να δείχνει τέλειος, ή ποτέ στεναχωρημένος ή πάντα μή αγχωμένος γιατί και είναι ψέμμα και δε δείχνει στο παιδί πως να εκφράσει αυτά τα πολύ δυσάρεστα πράγματα που το αγχώνουν.

 

πάντως το θέμα του πενθους και πχ του μνημόσυνου που πήγατε dalia (το είδα μετα)

και αυτό, δεν αποκλείεται να επαιξε και αυτό ρόλο... αφορα ούτως η αλλως την απώλεια.... και καπως θα αισθανθηκε και εκείνος την όλη κατάσταση....και το να μεγαλώσει και να αποχωριστεί όλα όσα αυτη τη στιγμή του φέρνουν ασφάλεια ανήκει και αυτο σε αυτη τη κατηγορία!