Όταν ένας μικρός ανθρωπάκος διεκδικεί το δικαίωμα του να αποφασίζει

[ekavi_]

Εσείς πώς συμπεριφέρεστε σε κρίσεις θυμού;

 

Καταρχήν "γράφω τον περίγυρο" γιατί μόνο προβλήματα προκαλούν όσοι καλοθελητές ανακατεύονται και το μικρό έτσι τραβάει και τα φώτα της δημοσιότητας.

 

Μετά προσπαθώ όσο γίνεται να αδιαφορώ (αφού εξηγήσω 1 φορά γιατί δεν έγινε το δικό του). Δηλαδή θέλεις να ξαπλώσεις στις λάσπες από αντίδραση; Ξάπλωσε αλλά μετά δεν θα έχεις καθαρά ρούχα. Θα μείνεις με τις λάσπες. Θέλεις να φωνάξεις να σε κοιτάνε όλοι; Φώναξε δεν με νοιάζει.

 

Στη συνέχεια αφού το αφήσω να ξεσπάσει, βάζω κάποιο όριο. "Τώρα σταμάτα τη φασαρία γιατί αν συνεχίσεις, θα φύγουμε" ή κάποια άλλη τιμωρία σε περίπτωση που δεν γίνεται να φύγουμε ή προσπαθώ να του αποσπάσω την προσοχή.

 

Όταν κάποια στιγμή ηρεμήσει, θα εξηγήσω μ(με αγκαλίτσες) ότι δεν γινόταν να του κάνω το χατήρι γι αυτό και γι αυτό το λόγο και πως δεν έπρεπε να φερθεί έτσι παρόλο που στενοχωρήθηκε.

[free dom]

Εγω στις κρισεις θυμου (να τσιριζει ξαπλωμενος στο πατωμα κτλ) δειχνω αδιαφορια και μετα απο καποια λεπτα του τραβαω την προσοχη με κατι ασχετο. Ειναι το μονο που πιανει στη δικη μας περιπτωση..Εκεινη την ωρα δεν του εξηγω τιποτα, πρωτον γιατι δεν ακουει και δευτερον γιατι ειμαι σιγουρη πως ξερει ηδη τι συμβαινει..Ωστοσο αφου ηρεμησει μπορουμε και να το συζητησουμε. Αλλα αν σηκωσει χερι σε οποιονδηποτε ειμαι πολυ αυστηρη. Κανα δυο φορες που εφαγα κι εγω τις φαπες μου, τον πηρα σηκωτο και στο δωματιο του για να "σκεφτει τι εκανε".Για εμας αυτα λειτουργουν, αλλα καθε παιδακι ειναι διαφορετικο..

[BabyCute]

Macorina μην αγχωνεσαι φυσιολογικοτατο φαινομενο!!!!

Προςωπικα δεν θα του μιλούσα καθόλου μέχρι να περάσει την φαση - χ**ε τον περίγυρο οταν εχεις παιδια!! Και εγω τα περισσότερα περίεργα βλέμματα τα ειχα απο πάρκο στην ελλαδα απο μαμάδες οταν το παιδι μου ειχε tantrum παρα απο εδώ στην αγγλια (ακομα απορώ γιατι!!)

Αστον να κλαψει να ουρλιαξει και οταν σταματήσει πες του 'τελειώσες; Μπράβο έλα αγκαλιτσα'

Θα δει οτι δεν θα εχει την προσοχή σου οτι και να κανει οταν ούρλιαζει... Δεν φταίει το μπεμπακι, απλα δεν ξερει πως να αντιδράσει ειναι δυχρονο το μαναρι σου.. Εσυ ομως παντα να εχεις τον έλεγχο μην τα χάσεις ποτε και τέρας υπομονής !!

 

Τωρα που το κανω πολυ αυτο εχει ψιλό ηρεμήσει ο δικός μου οπότε πιάνει!!

[lelaki1980]

προχτες πηγα την μικρη μου 4 ετων στην πλατεια να κανει ποδηλατο.μας αφησε ο συζυξ με το αυτοκινητο και πηγε σε μια γρηγορη δουλεια και θα επεστρεφε.εγω απο την αυτη μου ξεχασα την τσαντα στο αυτοκινητο.κινητο πορτοφολι κτλ.εεεε λεω δεν πειραζει .....εχει στην πλατεια αλογακια και αυτοκινντακια με κερμα....της λεω κανε λιγο ποδηλατο γιατι ξεχασα το πορτοφολι μου στο αυτοκινητο και οταν ερθει ο μπαμπας θα κανουμε.....ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΕΛΟΣ:confused:αρχιζει κατι τσιριδες μπροστα απο τα αυτοκινητακια με κοιταγανε οι γονεις και καλα δεν εχει 50 λεπτα να το βαλει το παιδακι να ηρεμησει κτλ.εγω εννοειτε κατακκοκινη και απο ντροπη και απο νευρα:oops:.να κυλιεται κατω στον πεζοδρομο κτλ.εκατσα λοιπον μετα απο πολλες προσπαθειες να την απασχολησω με κατι αλλο και κατεβηκα στο υψος της και με πολυ ηρεμο τονο της εξηγησα για αλλη μια φορα συνεχεια οτι το πορτοφολι ειναι στο αυτοκινητο και σου υποσχομαι οταν ερθει ο μπαμπας θα κανουμε....το ειπα καμια 30αρια φορες και τελικα στην 30στη σταματησε και το δεχτηκε.ουτε την απειλησα να φυγουμε γιατι θα το εκανε χειροτερο ουτε της ειπα αν δεν σταματησεις δεν ξαναρχοματε....απλα της ειπα την αληθεια και της εξηγησα με λεπτομερεια που ειναι η τσαντα μου και καλα στο πισω καθισμα δεν θυμασαι που ηταν διπλα σου κτλ.....εεε ευτυχως ηρεμησε ηρθε και ο συζυξ την ανελαβε και αναψα και 2 τσιγαρα μονοκοπανιας μπας και ηρεμησω!:mrgreen:

[free dom]

προχτες πηγα την μικρη μου 4 ετων στην πλατεια να κανει ποδηλατο.μας αφησε ο συζυξ με το αυτοκινητο και πηγε σε μια γρηγορη δουλεια και θα επεστρεφε.εγω απο την αυτη μου ξεχασα την τσαντα στο αυτοκινητο.κινητο πορτοφολι κτλ.εεεε λεω δεν πειραζει .....εχει στην πλατεια αλογακια και αυτοκινντακια με κερμα....της λεω κανε λιγο ποδηλατο γιατι ξεχασα το πορτοφολι μου στο αυτοκινητο και οταν ερθει ο μπαμπας θα κανουμε.....ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΕΛΟΣ:confused:αρχιζει κατι τσιριδες μπροστα απο τα αυτοκινητακια με κοιταγανε οι γονεις και καλα δεν εχει 50 λεπτα να το βαλει το παιδακι να ηρεμησει κτλ.εγω εννοειτε κατακκοκινη και απο ντροπη και απο νευρα:oops:.να κυλιεται κατω στον πεζοδρομο κτλ.εκατσα λοιπον μετα απο πολλες προσπαθειες να την απασχολησω με κατι αλλο και κατεβηκα στο υψος της και με πολυ ηρεμο τονο της εξηγησα για αλλη μια φορα συνεχεια οτι το πορτοφολι ειναι στο αυτοκινητο και σου υποσχομαι οταν ερθει ο μπαμπας θα κανουμε....το ειπα καμια 30αρια φορες και τελικα στην 30στη σταματησε και το δεχτηκε.ουτε την απειλησα να φυγουμε γιατι θα το εκανε χειροτερο ουτε της ειπα αν δεν σταματησεις δεν ξαναρχοματε....απλα της ειπα την αληθεια και της εξηγησα με λεπτομερεια που ειναι η τσαντα μου και καλα στο πισω καθισμα δεν θυμασαι που ηταν διπλα σου κτλ.....εεε ευτυχως ηρεμησε ηρθε και ο συζυξ την ανελαβε και αναψα και 2 τσιγαρα μονοκοπανιας μπας και ηρεμησω!:mrgreen:

Γελασα με την περιγραφη! Οχι οτι δε σε καταλαβαινω βεβαια εγω στη θεση σου ηρεμιστικα θα χρειαζομουν, οποτε με δυο τσιγαρα μια χαρα καθαρη την εβγαλες! Τι να κανουμε υπομονη θα μεγαλωσουν τα ζουζουνια και θα κοπουν αυτα..

[mkcm]

Εμείς τις εκρήξεις θυμού (είναι 2χρονών και 3 μηνών η μικρή) τις έχουμε σε ένα βαθμό ξεπεράσει αναίμακτα. Δηλαδή κράτησε το όλο θέμα περίπου 2 εβδομάδες με πολύ έντονες αντιδράσεις και τώρα που και που.

Αρχικά όταν είχε τις εκρήξεις θυμού, απλά την αγκάλιαζα μέχρι να ημερμήσει, έπιανε και συνεχίζαμε. Στη συνέχεια, όταν και "εξελίχθηκε" η μικρή, αντιδρούσε άσχημα στις αγκαλιές, οπότε απλά τις έλεγα ότι "με πονάνε τα αφτάκια μου όταν φωνάζεις, πάω στο άλλο δωμάτιο και όταν ηρεμήσεις έλα να κάνουμε αγκαλίτσες", αυτός ήταν και ο τρόπος με τον οποίο το ξεπεράσαμε. Τώρα πια, φεύγω από κοντά της όταν χτυπιέται γιατί πονάνε τα αφτάκια μου και σε 2 δευτερόλεπτα έρχεται λέγοντάς μου "εντάτσει μαμά ηλέμησα".

Για όταν κάνει κάτι επικίνδυνο. Η δικιά μου όταν της λές "όχι" (δεν εννοώ να χρησιμοποιείς τη λέξη), δηλαδή της εξηγείς γιατί δεν κάνει αυτό ή εκείνο ή το άλλο, τις περισσότερες φορές το βρίσκει άκρως διασκεδαστικό να σε προκαλεί επαναλαμβάνοντας τη συμπεριφορά. Οπότε απλά της λέω "η μαμά φεύγει πάει στο άλλο δωμάτιο, επειδή δεν της αρέσει να βλέπει αυτό που κάνεις" και τσουπ, έρχεται κοντά μου. Όταν πρόκειται για αντικείμενο (π.χ. παίρνει παιχνίδι και το εκσφεντονίζει προς στόχους - έμψυχους ή άψυχους με κίνδυνο να χτυπήσει κάποιον ή τον εαυτό της) γίνονται τρεις προειδοποιήσεις και μετά πάει το αντικείμενο τιμωρία και συνήθως το βάζει μόνη της .

Κάποια μέρα με χτύπαγε, ερχόταν "ντα μαμά, ντα μαμά" τι της εξήγησα, τι την έβαλα στην καρέκλα της σκέψεις (τη μισή μέρα εκεί την έβγαλε), τίποτα με το που τη σήκωνα τα ίδια, οπότε άλλαξα ρότα, απλά δεν αντιδρούσα καθόλου και σε μισή ώρα το σταμάτησε.

Πάντως, να πω κι εγώ, δεν έχω πάντα την ίδια ψυχραιμία. Υπάρχουν στιγμές που κι εγώ θα υψώσω της φωνή μου ή που θα την κάνω με το ζόρι μπάνιο, θα την ντύσω, θα την αλλάξω με το ζόρι, επειδή βιάζομαι, είμαι κομμάτια ή ό,τι άλλο. Μετά της ζητώ συγνώμη, της εξηγώ ότι η συμπεριφορά της μαμά δεν ήταν σωστή και το έκανε για αυτό και αυτό το λόγο, αλλά και η δική της συμπεριφορά δεν ήταν σωστή για αυτό και αυτό το λόγο.

Όσο αφορά τις απαιτήσεις με κλάμα (αναιτιολόγητο, τύπου αντί να ζητήσω ψωμί νορμάλ έρχομαι κλαίγοντας και ζητάω) ή με γκρίνια, απλά της λέω ζήτα το όμορφα και αμέσως παίρνει το πιο γλυκό της ύφος και φυσικά της δίνω αυτό που θέλει...

 

Πάντως και εγώ πολλά όχι και μη δεν της λέω, δεν της περιορίζω πολύ, π.χ. θέλει να αδειάσει όλη τη βιβλιοθήκη της, την αφήνω και μετά απλά την ξαναμαζεύουμε και έχουμε θέμα με το σύζυγο, ο οποίος είναι πολύ πιο αυστηρός. Ή όταν κάνει κάτι η μικρή και την μαλώνει μετά θέλει να το σιγοντάρω. Προσωπικά το θεωρώ πολύ άδικο το σχηματάκι 2 απέναντι σε 1 και του εξηγώ, ότι όταν το μαλώνει το παιδι το μαλλώνει ο συγκεκριμένος γονιός, με ό,τι αυτό συνεπάγεται και τέλος. Δε χρειάζεται να φωνάξουμε και τα ΜΑΤ για να δείξουμε τη δύναμή μας. Όπως δεν ανακατεύομαι όταν ΔΕ συμφωνώ με το μάλωμα (που συμβαίνει συχνά), έτσι δεν ανακατεύομαι και όταν συμφωνώ.

Α, και δεν έχω βάλει πουθενά ασφάλειες, κλπ., δεν έχω σηκώσει πράγματα, τίποτα. Το παιδί με σχετική ευκολία έμαθε τι μπορεί και τι δεν μπορεί να πιάσει, να ανοίξει, κλπ.

[Macorina]

εεε ευτυχως ηρεμησε ηρθε και ο συζυξ την ανελαβε και αναψα και 2 τσιγαρα μονοκοπανιας μπας και ηρεμησω!:mrgreen:

 

Εγώ εκείνο το βράδι αφού κοιμήθηκε έβαλα ένα ουισκάκι (2 δάχτυλα) με πάγο, και μετά έπεσα σε βαθύ ύπνο.

άστα...

χαχαχα

[Macorina]

Πολλές φορές αισθάνομαι ότι είμαστε σε διαρκή μάχη επιβολής. Το θέμα είναι ότι ξέρω πως αυτό είναι φυσιολογικό. Είναι η φάση της πρώτης εφηβείας. Τον καταλαβαίνω, και προσπαθώ να τον βοηθήσω να νιώσει ότι έχει λόγο, και μπορεί να πάρει αποφάσεις. Απλά θέλω να το κάνει όμορφα. Χτες παραλίγο να επαναληφθεί το ίδιο σκηνικό (γκρρρρ) αλλά το ψιλοπρόλαβα σχετικά αναίμακτα (ξεκίνησε να κάνει υστερία, αλλά ήμουν με μια φίλη μου και καταφέραμε μαζί να τον αποπροσανατολίσουμε).

Πάντως δεν ξέρω, είναι η ζέστη, είναι η πανσέληνος, είναι που τον έχουν κάνει σουρωτήρι τα κουνούπια και ενοχλείται; τις τελευταίες μέρες έχει συχνά κρισούλες μικρές ή μεγάλες και γκρίνια. Την παλεύουμε με τον σύντροφό μου, διαβάζουμε διάφορα, ακολουθούμε το ένστιγκτό μας και ευχόμαστε να μην κάνουμε κανένα χοντρό λάθος. Άλλες φορές με αδιαφορία, άλλες φορές με αγκαλίτσες και αγαπούλες, άλλες φορές πιο αυστηρά, ανάλογα με την περίπτωση.

[mkcm]

Να πω πάντως κάτι για να ξεαγχωθούμε όλοι. Σε καμία διαπροσωπική σχέση μας δεν πάμε by the book. Δε λέω να αφήσουμε τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας στη μοίρα της. Κι εγώ φροντίζω να ενημερώνομαι, να διαβάζω, να πηγαίνω σε σεμινάρια, κλπ. Όμως, δε νομίζω να χρειάζεται να αισθανόμαστε άσχημα αν καμιά φορά φορτώσουμε, βάλουμε και τις φωνές ή δεν τα κάνουμε όλα σύμφωνα με τις υποδείξεις των ειδικών.

Είμαστε άνθρωποι, διεπόμαστε από συναισθήματα και η εκδήλωσή τους αφορά και τις ανθρώπινες σχέσεις.

[Macorina]

Να πω πάντως κάτι για να ξεαγχωθούμε όλοι. Σε καμία διαπροσωπική σχέση μας δεν πάμε by the book. Δε λέω να αφήσουμε τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας στη μοίρα της. Κι εγώ φροντίζω να ενημερώνομαι, να διαβάζω, να πηγαίνω σε σεμινάρια, κλπ. Όμως, δε νομίζω να χρειάζεται να αισθανόμαστε άσχημα αν καμιά φορά φορτώσουμε, βάλουμε και τις φωνές ή δεν τα κάνουμε όλα σύμφωνα με τις υποδείξεις των ειδικών.

Είμαστε άνθρωποι, διεπόμαστε από συναισθήματα και η εκδήλωσή τους αφορά και τις ανθρώπινες σχέσεις.

 

Συμφωνώ

Και τα παιδιά καλό είναι να γνωρίζουν την ανθρώπινη πλευρά των γονιών τους. Έτσι μαθαίνουν να εκφράζουν τα συναισθήματά τους, είτε είναι αρνητικά, είτε θετικά.

[pax]

Να πω πάντως κάτι για να ξεαγχωθούμε όλοι. Σε καμία διαπροσωπική σχέση μας δεν πάμε by the book. Δε λέω να αφήσουμε τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας στη μοίρα της. Κι εγώ φροντίζω να ενημερώνομαι, να διαβάζω, να πηγαίνω σε σεμινάρια, κλπ. Όμως, δε νομίζω να χρειάζεται να αισθανόμαστε άσχημα αν καμιά φορά φορτώσουμε, βάλουμε και τις φωνές ή δεν τα κάνουμε όλα σύμφωνα με τις υποδείξεις των ειδικών.

Είμαστε άνθρωποι, διεπόμαστε από συναισθήματα και η εκδήλωσή τους αφορά και τις ανθρώπινες σχέσεις.

 

Συμφωνώ κι εγώ. Προσθέτω ότι οι άνθρωποι δεν είμαστε βάζα που με την παραμικρή λάθος κίνηση μπορεί να σπάσουμε ανεπανόρθωτα. Το λέω γιατί τα τελευταία χρόνια έχουμε πάρει από φόβο τις σχέσεις με τα παιδιά μας και υπάρχει ένα διάχυτο άγχος μήπως κάνουμε λάθος και τραυματίσουμε ανεπανόρθωτα την παιδική ψυχή.

[BabyCute]

Καλο ειναι να είμαστε in control και να μην τα χάνουμε οτι και να γίνει! Είμαστε οι μοναδικοί ενήλικες εκείνη τη στιγμή, αν τα χάσουμε και εμεις τα μπεμπακια τα χάνουν τοτε πολυ περισσότερο!!

[rosaki]

η μικρή μου σε ένα μήνα γίνεται 2 χρονών και βλέπω το μικράκι μου σχεδόν να μεταλλάσεται. πρέπει να πω, πως μέχρι σήμερα ήταν ένα ευκολο, χαρούμενο πλήρως συνεργάσιμο παιδάκι. και ξεκινάω:

 

- πετάει παιχνίδια, κουτιά και ότι βρει από το μπαλκόνι. έχουμε πλέγμα απλώς υπάρχει ένα μικρό σημείο πίσω από κάτι γλάστρες που το αφήσαμε ακάλυπτο, πάει στριμώχνεται και τα πετάει. φοβάμαι ότι θα χτυπήσει κανέναν και θα τρέχουμε. κατεβαίνω τα μαζεύω και μετά της λέω ήρεμα, τέλος το παιχνίδι στο μπαλκόνι στο γραφείο σου μέσα. έχει ένα ύφος "οκ, δεν έγινε και τίποτα, δεν με χαλάει να παω μέσα". και όταν ξανβγούμε στο μπαλκόνι μετά από καμιά ώρα (είναι και καλοκαίρι δεν αντέχεται το μέσα) πάλι τα ίδια. πάλι πετάει παιχνίδια κάτω.

 

- χθες στην πλατεία ούρλιαζε γιατί ήθελε να μπει σε ένα παιχνιδάδικο. της εξήγησα πολλές φορές ότι δεν μπορούμε να πάρουμε τώρα παιχνίδι και ότι αν μπει στο κατάστημα η μαμά δεν θα έρθει μαζί σου. μπήκε λοιπόν μέσα μόνη και δεν γύρισε μια φορά να δει αν την ακολουθώ. όταν είδα ότι έχει αρχίσει να κατεβάζει τα ράφια, μπήκα και την μάζεψα με συνοπτικές διαδικασίες και αυτή να ουρλιάζει.

 

- παίζουμε ήρεμα, ζωγραφίζουμε και σε άσχετη στιγμή μπορεί να αρχίσει να πετάει σε όλο το δωμάτιο τα χαρτιά, τις μπογιές. φεύγω και της εξηγώ ότι δεν μου αρέσει ο τρόπος που παίζει, αλλά αυτή συνεχίζει.

 

γενικά, αυτό που παρατηρούμε με τον άντρα μου και μας προβληματιζει είναι ότι έχει μια συμπεριφορά σαν να μας ψιλογράφει. σαν να μην την πειράζει που θα μείνει μόνη, που δεν θα παίξει για λίγο μαζί μας. ο άντρας μου πιστεύει ότι πρέπει να υιοθετήσουμε μια στάνταρ τιμωρία, αλλά ακόμη και αυτές που πήγαμε να εφαρμόσουμε του τύπου "τώρα δωμάτιο" δεν δείχνουν να την χαλάνε.

 

καμία γνώμη?

[BabyCute]

Rosaki κανεις time out(naughty step etc);

Για δες το time out της supernanny Jo frost .. Τα βάζουμε time out ενα λεπτό για καθε χρόνο της ηλικίας τους, οταν τελειώνει τους εξηγούμε γιατι τους βάλαμε και οταν πούνε συγνώμη τα αγκαλιάζουμε... Εχει πιάσει για αρκετούς !

 

Γιατι να τους μιλάμε μονο μερικές φορές δεν πιάνει.. Αν και η δικιά σου ειναι πολυ μικρή.. Αλλα αφου φαίνεται αρκετα έξυπνη προειδοποίησετη οτι θα της πάρεις κατι που της αρέσει αν συνεχίσει.. Το πρόβλημα ειναι οτι δεν εχει βιώσει τις επιπτώσεις των πράξεων της ... Αυτο το κανω σιγουρα σε κάποιο βαθμό και πιάνει

[pax]

rosaki, είναι πολύ φυσιολογικά αυτά που περιγράφεις για την ηλικία της. Απλά μην ενδίδεις, εκτός κι αν εσύ κρίνεις ότι αυτό που κάνει δεν είναι πια και τόσο φοβερό. Κατά τ΄άλλα, υπομονή και ψυχραιμία. Μην περιμένεις ότι σ΄αυτή την ηλικία θα πει με την πρώτη "συγγνώμη μαμά, δεν θα ξαναπετάξω πράγματα από το μπαλκόνι". Σε λίγους ή σε πολλούς μήνες θα καταλάβει ότι μερικά πράγματα δεν περνάνε.

[Daphne-]

Μετά από 4 χρόνια, ξανανοίγω το θέμα, γιατί είναι δυο μέρες που ζω αρκετά νεύρα και κρίσεις θυμού με το μικρό μου (σχετικά ανεξήγητα), και βρήκα πολύ ενδιαφέρον το ποστ της Μαρίας.

Χτες μάλιστα είχαμε ένα temper tantrum στη μέση της πλατείας, και ναι μεν το αντιμετώπισα με ψυχραιμία, με έβαλε όμως σε σκέψεις σχετικά με τον τρόπο συμπεριφοράς μας αυτές τις στιγμές, με τα όρια κλπ.

Ήθελε κάτι που δεν γινόταν να έχει (γιατί ήταν ξένο).

Κατ'αρχήν, πιστεύω ότι ήταν λάθος μου που αρκετή ώρα πριν του έλεγα "δεν είναι δικό μας το παιχνίδι, οπότε μόλις μας το ζητήσει το παιδάκι θα του το δώσουμε", κάναμε και συμφωνία, κολλήσαμε και τα χέρια και όλα καλά, μέχρι που ήρθε η στιγμή να φύγει το παιδάκι και ήρθε η μαμά του να ζητήσει το παιχνίδι του. Αρνήθηκε κατηγορηματικά, και επειδή βιαζόταν να φύγει το παιδάκι, αναγκάστηκα (δεν το κάνω αυτό συνήθως, γιατί θεωρώ ότι δεν έχει καμία αξία) να του το πάρω με το ζόρι και να το δώσω στη μαμά του άλλου παιδιού. Ε, έπεσε κάτω (αυτό το είχε κόψει αρκετούς μήνες), ούρλιαζε με δάκρυα στα μάτια, μου ριξε και μένα μια φάπα, και γενικά είχαμε σκηνή απείρου κάλους.

Προσπάθησα εκείνη την ώρα να του εξηγήσω γιατί του το πήρα (λάθος). Μετά επέτρεψα σ'όλες τις κυριούλες γύρω γύρω να τον ρωτάνε τι έχει και κλαίει και να δίνουν συμβουλές, αλλά δεν ήμουν σε θέση εκείνη την ώρα να ασχοληθώ με τον περίγυρο (λάθος). Μετά τον πήρα αγκαλιά χωρίς να μιλάω και τον κράτησα μέχρι που ηρέμησε (σωστό), αλλά όταν ηρέμησε προσπάθησα πάλι να του εξηγήσω (λάθος), κατάφερα να μου πει γιατί θύμωσε (θρίαμβος) και τελικά φύγαμε χεράκι χεράκι. Τελικά όλο αυτό ήταν λόγω πείνας (έχει ανοίξει η όρεξή του τελευταία και δεν μπορώ να τον υπολογίσω)!!!!

Γενικά προσέχω πάρα πολύ πώς του μιλάω, του δίνω πάντα δύο επιλογές να διαλέξει εκείνος, τον αφήνω να κάνει πολλά πράγματα, που δεν θεωρώ επικίνδυνα, ή έστω υπό την επίβλεψή μου ακόμα και κάποια ψιλοεπικίνδυνα, αλλά έχω φτάσει σε κάποιες φάσεις να ανεβάσω τη φωνή μου (όταν τρομάζω από κάτι που κάνει) ή να του πάρω κάτι από το χέρι χωρίς να θέλει, και το μετανιώνω.

Συγνώμη για το μεγάλο ποστ, απλά έχω προβληματιστεί και αγχώνομαι γιατί συνειδητοποιώ ότι μπορεί στη θεωρία να είναι όλα εύκολα, αλλά στην πράξη, η γραμμή που χωρίζει την οριοθέτηση (που φυσικά είναι απαραίτητη στα παιδιά) με την "κατάχρηση εξουσίας" του γονιού (που μπορεί να φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα ή να "ευνουχίσει" ένα παιδί), είναι πάρα πολύ λέπτή. Εσείς πώς συμπεριφέρεστε σε κρίσεις θυμού;

Δεν καταλαβαινω γιατι βγαζεις λάθος τις αντιδρασεις σου. Πχ το γεγονος οτι εκανες συμφωνια απο πριν να δωσει πισω το παιχνιδι για μενα ειναι σωστο.

Γενικα μια χαρά αντεδρασες νομιζω. Ναι τυπικα δεν ηταν σωστο να του το παρεις απο τα χερια αλλα το αλλο παιδάκι βιαζοταν εσυ αισθανοσουν ασχημα....εεεεε και στην τελικη ανθρωπος εισαι!

Σχετικα με τις κρισεις επειδη τις περασαμε κι εμεις περυσι τετοιο καιρο εντονα η γνωμη μου ειναι

1. προγραμμα υπνου και διατροφης

2. αδιαφορια εκεινη τη στιγμη

3. συζητηση (με πολυ απλα λόγια ανάλογα με την ηλικία) σε 2ο χρονο

4. Δεν ξεχνάμε να μην κάνουμε κήρυγμα. Μιλάμε για τις δικές μας ανάγκες και τι μας προκαλει η κάθε ανεπιθυμητη συμπεριφορα του παιδιού οπως το ξεσπασμα θυμου εδω.

*το καλοκαιρι και η ζεστη επηρεαζουν πολυ τα νευρα ολων μας ποσο μαλλον των παιδιων!

 

Επισης επειδη ειμαστε ανθρωποι και κανουμε λάθη εχουμε το δικαιωμα να ζηταμε συγνωμη και απο τα παιδια μας οταν ξεφευγουμε απο τα ορια που οι ιδιοι εχουμε θεσει.

[Macorina]

Rosaki, εννοείται ότι είναι φυσιολογικότατα αυτά που κάνει (με βάση τα δίχρονα που ξέρω). Δεν είμαι και ειδικός απ'ό,τι καταλαβαίνεις, αφού κι εγώ έχω απορίες σχετικά με τη συμπεριφορά μας, και όλο αναρωτιέμαι αν έχω κάνει κανένα λάθος κλπ, αλλά θα σου πώ με βάση αυτά που έχω διαβάσει και έχω δει από παιδάκια γύρω μου.

Η τιμωρία (timeout) δεν νομίζω ότι πιάνει σ'αυτή την ηλικία. Είναι πολύ μικρά, για να αναγνωρίσουν τις συμπεριφορές και να νιώσουν μετάνοια. Βέβαια, όλα τα παιδιά είναι διαφορετικά και ίσως σε κάποια να πιάνει.

Προσπάθησε να την αφήνεις να τα κάνει λίμπα που και που, και μετά να τα μαζεύει με την καθοδήγησή σου. Επίσης, ίσως θέλει και λίγη αδιαφορία όταν δεν μιλάει καλά (όταν απαιτεί με φωνές κλπ).

Εμείς ξεκινήσαμε να του λέμε "δεν καταλαβαίνω όταν μου μιλάς έτσι (όταν απαιτεί κάτι φωναχτά), προσπάθησε να μου πεις τι θέλεις όμορφα, όπως σου μιλάω κι εγώ, να, έτσι..." κι όταν μιλήσει ήρεμα, τότε του το δίνω.

Δηλαδή μια μέση κατάσταση, να της επιτρέπεις να κάνει όσα πιο πολλά γίνεται (χωρίς να κινδυνεύει) και να μην τρέχεις με την πρώτη φωνή.

Αυτό που λές με τα πράγματα από το μπαλκόνι το έκανε και ο δικός μου, αλλά "έχασε" δυο τρια αγαπημένα παιχνίδια για πάντα και δεν το κάνει τώρα, παρ'όλο που είναι όλη τη μέρα στο μπαλκόνι (η αλήθεια είναι ότι συνήθως τα μάζευα και τα έκρυβα, αλλά εκείνη τη μέρα κάποιο άλλο παιδάκι τα βούτηξε, τι τα βούτηξε, δηλαδή τα βρήκε κάτω και τα πήρε, και έτσι μας βόλεψε). Του είπαμε ότι ό,τι πετάμε από το μπαλκόνι τα παίρνει το πουλάκι και δεν τα ξαναδίνει, και δεν το ξανάκανε.