Macorina

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    637
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

0 Neutral

Περισσότερα για την/τον Macorina

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Converted

  • Περιοχή
    Αγία Παρασκευή
  • Χόμπι και Ελεύθερος χρόνος
    Τραγούδι
  • Επάγγελμα
    Ιδ. Υπάλληλος
  1. Και στον δικό μας παιδικό έχουν καρέκλα της σκέψης. Για μένα δεν έχει κανένα νόημα, γιατί αντιλαμβάνομαι ότι το παιδί το βλέπει σαν παιχνίδι (τουλάχιστον το δικό μου παιδί). Από την άλλη, πιστεύω ότι κάτι πρέπει να κάνουν κι αυτές οι έρημες οι δασκάλες για να πειθαρχήσουν τόσα παιδάκια και ειδικά σε τέτοιες ηλικίες που γενικά δεν είναι ό,τι πιο εύκολο για το παιδί να πειθαρχήσει. Και για να το κάνουν σημαίνει ότι τουλάχιστον για την ώρα του "μαθήματος" πιάνει. Δεν νομίζω ότι τους κάνει κακό, αλλά ούτε και καλό. Εμείς στο σπίτι δεν χρησιμοποιούμε τέτοιου είδους "τιμωρίες" απλά όταν κάνει κάτι που θεωρούμε εντελώς απαράδεκτο (πχ είχε ξεκινήσει να σηκώνει χέρι σε μένα για πλάκα, και έχει βαρύ χέρι ο άτιμος), του στερούμε κάτι (πχ το βραδινό παραμύθι, ή ένα παιχνίδι). Όταν σήκωνε το χεράκι του σε μένα, του έλεγα ότι επειδή θύμωσα μαζί του (με το χεράκι) δεν μπορώ να πώ παραμύθι το βράδι. Κάναμε όλη τη ρουτίνα με αγκαλίτσες και φιλάκια αλλά μόλις ήρθε η ώρα του παραμυθιού, απλά του έλεγα αυτό και έφευγα. Δύο φορές έγινε αυτό και το έκοψε (προσωρινά τουλάχιστον).
  2. Εμείς το ξεκινήσαμε στο έτος (παράλληλα με το θηλασμό). Δεν νομίζω ότι δεν προσφέρει τίποτα, ούτε ότι χρειάζεται να πίνουν "εμπλουτισμένα γάλατα" τα παιδάκια.

  3. Διαφημίσεις


  4. Το θεωρώ υπερβολικό να ανησυχήσεις από 17 μηνών. Κι εγώ βέβαια ανησυχούσα, αλλά γύρω στα δύο λύθηκε η γλώσσα του. Πριν μιλούσε δική του γλώσσα, που βέβαια την καταλαβαίναμε. Μη συγκρίνετε, είναι ό,τι χειρότερο. Αφού κάνει τόσα το παιδάκι... Και υπάρχει και το άλλο, συνήθως τα παιδάκια που δίνουν βάρος στην κίνηση, αφήνουν λίγο πίσω την ομιλία ή το αντίστροφο. Μην ανησυχείς, δεν υπάρχει θέμα, κατά τη γνώμη μου
  5. Πολύ κακό μας έχουν κάνει αυτές οι διαφημίσεις με τις ξανθομαλλούσες μαμάδες που δεν έχουν καμία άλλη υποχρέωση από τις βόλτες στη λιακάδα. Κοιτάμε όλοι να γίνουμε άνθρωποι διαφήμισης και ξεχνάμε να είμαστε ο εαυτός μας. Και τα παιδιά το αντιλαμβάνονται. Έχω μια γνωστή που μπροστά στα παιδιά της είναι μια άλλη, αλλάζει τη φωνή της, μιλάει μωρουδίστικα, δείχνει πρότυπο. Και μόλις τα παιδιά γυρίσουν τη πλάτη, βιάζεται να καπνίσει ένα τσιγάρο ή να βγεί με τις φίλες της και να πιεί σαν να μην υπάρχει αύριο... Δεν θέλω να είμαι αυτό. Θέλω να είμαι ο εαυτός μου, με τις καλές και κακές στιγμές μου. Η κούραση πολλές φορές με καταβάλλει και πραγματικά θέλω να καθίσω στον καναπέ 5 λεπτά και να κοιτάζω το ταβάνι. Άλλες φορές προλαβαίνω, άλλες όχι. Με τρών οι τύψεις για την μειωμένη αντοχή μου στο παιχνίδι. Αλλά κι αυτό είναι λάθος και προσπαθώ να το αποβάλλω. Να είμαστε αληθινές κορίτσια, αυτό έχει σημασία, γιατί η καταπιεσμένη γυναίκα, κάποια στιγμή κάνει μπάμ, και τα παίρνει όλα μαζί της.
  6. Λοιπόν, Rosaki, κατά την άποψή μου, θα μπορούσε το παιδί να δεχτεί να κάνεις και κάτι άλλο εκτός από το να παίζεις μαζί του το απόγευμα. Είναι σε ηλικία να μπορεί να παίξει για λίίίγο μόνο του. Εγώ έκανα κάποιες ψιλοδουλειές, όταν ήταν στην ηλικία της μικρής σου. Κανένα πιάτο, κανένα μαγείρεμα, ίσως κανένα άπλωμα ξεάπλωμα κλπ, και τον είχα εκεί γύρω. Του μιλούσα για το τι έκανα ακριβώς, και έπαιζε κι αυτός με τα τάπερ, ή μου έδινε τα μανταλάκια (αφού πρώτα τα άδειαζε στο πάτωμα ή τα διέλυε). Είναι καλό το παιδί να μάθει να σε σέβεται (δηλαδή να σέβεται ότι μπορεί να θέλεις να ασχοληθείς για λίγο με κάτι άλλο,) γιατί μετά γίνονται απαιτητικά και αρχίζουν να απαιτούν να ασχολείσαι μαζί τους, ακόμα κι όταν θέλεις να φάς ή να κάνεις κάτι άλλο. Ο δικός μου το έπαθε αυτό με τον μπαμπά του, που τα παρατούσε όταν τον φώναζε για να παίξουν. Και τώρα πολλές φορές καθόμαστε να φάμε όλοι μαζί και ο μικρός σηκώνεται κι αρχίζει να απαιτεί να σηκωθεί ο μπαμπάς και να παίξει μαζί του. Και το κυριότερο, το απαιτούν κι από τους άλλους, κάτι που δεν παίζει όταν πάνε σταθμό ή στην παιδική χαρά κλπ. Άποψή μου, βέβαια, ε; Το δικό μου πρόβλημα, πάντως είναι ότι δεν έχω κουράγιο να κάνω δουλειές πλέον...
  7. Χαχαχα έχω λιώσει... εγώ δεν σιδερώνω κορίτσια... όποιος έχει κολλήματα με το σιδέρωμα, σιδερώνει μόνος του... (κι εγώ όταν θέλω να φορέσω κάτι πχ, ένα ένα) Το ΣΚ, σιδερώνω μόνο τα παντελονάκια και τα μπλουζάκια του μικρού για την επόμενη βδομάδα και τέλος...
  8. Σιγά βρε rosaki δεν υπάρχει κανένα ποστ μου, όλες τα ίδια περνάμε μου φαίνεται. Έχω πήξει στη δουλειά και δεν πρόλαβα να μπώ. Ελιν πραγματικά είσαι η ηρωϊδα μας!! Εμένα τα μάτια μου κλείνουν μόλις κοιμηθεί ο μικρός, έτσι από μόνα τους, είτε έχω πιει καφέ το απόγευμα είτε όχι. Είτε έχουμε βγεί είτε όχι. Τώρα που κάνει κρύο και ψιλοβρέχει όλη την ώρα, νυχτώνει και νωρίς έχουμε κλειστεί λίγο μέσα. Βέβαια όλο και κάτι κάνουμε είτε πάμε σε κάποιο φιλαράκι του, είτε στη γιαγιά μας για αλλαγή παραστάσεων.
  9. Ναι, ναι, τα αναγνωρίζω. Για να μην είμαστε όμως άδικοι, νιώθω ενθουσιασμό και έντονη χαρά όταν πχ ο μικρός κάνει κάτι που δεν έκανε πριν, όπως όταν έκανε κακά στο γιογιο πρώτη φορά, ή όταν βλέπω μια μουσική παράσταση ή κάτι τέτοιο (αν καταφέρω να πάω) που με κάνει να νιώθω λίγο όπως παλιά και μου θυμίζει λίγο τι έκανα πριν μερικά χρόνια. Αυτό το δεύτερο το κάνω σπανιότατα, και συνήθως μετά βουτάω πιο βαθειά από πριν (το Σάββατο το έκανα μετά από πολύ πολύ καιρό, και ιδού η διάθεσή μου τη Δευτέρα!)
  10. Δύσκολη ηλικία και για τους δυο μας, πίστεψέ με.. Κι εγώ το ίδιο ονειρεύομαι! Να πάρω το βιβλίο μου και να πάω μόνη για καφέ. Ή να κάνω μια ώρα γυμναστική που κοντεύω να γίνω σαν τελικό σίγμα από το πιάσιμο. Φοβερό; Καθόλου, αλλά πάρα πολύ δύσκολο για την ώρα, γιατί εκτός ότι δεν υπάρχει χρόνος, πρέπει να βλέπω και τον σύντροφό μου κάποιες ελεύθερες ώρες, πχ το ΣΚ. Η αλήθεια είναι ότι μόλις κοιμηθεί ο μικρός (ευτυχώς δεν ξυπνάει πια το βράδι εκτός από εκείνη την ώρα που πρέπει να τον ξυπνήσω για τσίσα) είμαι τόσο ρουφηγμένη που βλέπω μόνο το κρεβάτι μου. Άρα πάω σαν ζομπι κατευθείαν για νάνι (σ'αυτό βοηθάει λίγο το γεγονός ότι ο σύντροφός μου λείπει, if you know what I mean). Ξυπνάω το πρωι νωρίτερα για να κάνω μπάνιο (που όπως διάβασα κάπου, διαλέγω αν θα ξυρίσω πόδια ή θα λουστώ, όχι όλα μαζί γιατί δεν προλαβαίνω). Ευελπιστώ ότι θα βελτιωθούν τα πράγματα μεγαλώνοντας λίγο ο μικρούλης που δεν θα με χρειάζεται τόσο για να παίζουμε ή για να ικανοποιεί τις βασικές του ανάγκες. Όσο για το θέμα του "εαυτού", επειδή το σκέφτομαι ιδιαίτερα τελευταία, καταλήγω ότι αυτός ο εαυτός δεν υπάρχει πιά. Και αυτό δεν είναι κάτι κακό απαραίτητα, γιατί αυτό που είμαστε αυτή τη στιγμή, έχει προκύψει από όλα όσα έχουμε ζήσει όλα αυτά τα χρόνια. Δεν έχω παράπονο, έχω ζήσει πολλά και διάφορα μέχρι να μείνω έγκυος. Δηλαδή για μια 20ετία περίπου, αρκετός καιρός. Άρα, δεν έχει νόημα να μένουμε κολλημένες στον "ιδανικό" παλιό μας εαυτό, αλλά να αποδεχτούμε και να αγαπήσουμε αυτό που είμαστε τώρα. Θέλει λίγη προσπάθεια, γιατί δούλεψα πολύ μέσα μου για να αποδεχτώ τον εαυτό μου εξ'αρχής, και τώρα πρέπει να μπώ πάλι σ'αυτή τη διαδικασία. Να δεχτώ, πχ ότι δεν έχω τις αντοχές που είχα, δεν έχω το παρουσιαστικό που είχα, ή την ενέργεια. Το μυαλό μου δεν δουλεύει πια με τον ίδιο τρόπο. Τώρα για τα πρακτικά, συμφωνώ ότι βρίσκονται άκρες και κόλπα, και ευχαριστώ για τα tips, είναι κάποια που εφαρμόζω ήδη και άλλα που δεν τα είχα σκεφτεί. Είναι ωραίο να βλέπεις ότι υπάρχουν κι άλλοι με τα ίδια θέματα.
  11. Αυτή ακριβώς η πρόταση τα λέει όλα. Που πήγε εκείνη λοιπόν; Ιδού η απορία...
  12. χαχαχα μετά το μασάζ... Δίκιο έχετε Φυσικά απέχω παρασάγγας από την τελειότητα... πλέον αμφιβάλλω ακόμα και για τα βασικά (πχ για τη δουλειά μου)... Έχω προσπαθήσει να βάλω προτεραιότητες και πραγματικά έχω βάλει στην άκρη κάποιες δουλειές. Απλά υπάρχουν και μέρες που δεν έχω κουράγιο ούτε να παίξω με το παιδί, θα ήθελα να καθίσω στον καναπέ για μία ώρα και να κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Αντίθετα, πίνω έναν καφέ στο πεντάλεπτο και ξεκινάω το παιχνίδι, γιατί ο σύντροφός μου φεύγει για τη δουλειά στις 19:00 και εγώ γυρίζω 18:00. Μέχρι να φάμε κάτι, να μαζέψουμε το τραπέζι και να πιούμε εκείνον τον καφέ (5 λέπτά, το ορκίζομαι..), πρέπει να φύγει. Τι να πώ βρε κορίτσια μου, ίσως είναι η κρίση των 40 που πλησιάζουν.
  13. Έχετε δίκιο, φυσικά, και σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ ότι δεν υπάρχουν πιο δύσκολες καταστάσεις. Ούτε έχω την εντύπωση ότι ζω το δυσκολότερο σενάριο. Και αυτό είναι που μέσα σε όλα, με εκνευρίζει κι από πάνω. Δηλαδή, τα φτύνω τόσο εύκολα; Δηλαδή αν ήμουν μόνη, ή είχα δύο παιδάκια ή τρία ή δεν ξέρω και γω τι, τι θα γινόταν; Δεν είμαι αγνώμων, αλλά καμιά φορά, η ψυχή και το μυαλό, παίζουν περίεργα παιχνίδια. Και πολλές φορές, το μυαλό δεν συμβαδίζει με την ψυχολογία, που δείχνει να παίζει σε δικό της γήπεδο. Μόνο θαυμασμό έχω για κοπέλες, όπως εσείς, και νομίζω ότι ο άνθρωπος μπορεί να σηκώσει πολύ περισσότερα βάρη απ'όσο πιστεύει, αρκεί να βρεθέι στην συγκεκριμένη περίσταση.
  14. Ξανανοίγω το θέμα για να πώ κι εγώ τον πόνο μου. Νιώθω πραγματικά στυμμένη, σαν πατημένο σταφύλι. Όλα γύρω μου είναι σχετικά ρυθμισμένα, έχω μια δουλειά που μου προσφέρει τα προς το ζήν, έναν σύντροφο που μ'αγαπάει και βοηθάει αρκετά με το παιδί, ένα παιδάκι που ευτυχώς είναι προγραμματισμένο όσον αφορά στον ύπνο και προσαρμόζεται εύκολα στις διάφορες καταστάσεις. Για να προλάβω όλα όσα θέλω/πρέπει να κάνω, αναγκάζομαι να τρέχω προς όλες τις κατευθύνσεις (από το σπίτι στη δουλειά, από τη δουλειά στο σπίτι, από το σπίτι στις κούνιες ή στα ψώνια κλπ κλπ). Μονίμως τρέχω και μονίμως είμαι καθυστερημένη. Παλεύω να είμαι καλή στη δουλειά μου (και έτσι πολλές φορές αναγκάζομαι να ξενυχτάω ή να αργώ να φύγω) και στην οικογένειά μου (τουλάχιστον), αλλά μονίμως νιώθω ότι δεν τα καταφέρνω. Ξυπνάω κάθε μέρα στις 6:30 και σταματάω στις 10 το βράδι. Αισθάνομαι ότι έχω χάσει την ενεργητικότητά μου, τη δυναμή μου και την αισιοδοξία μου. Νιώθω ότι έχω χάσει εντελώς τον εαυτό μου, την αυτοεκτίμησή μου. Έχω και κάτι τάσεις φυγής (που βέβαια δεν πραγματοποιώ), παλεύω να μην αφεθώ. Δεν ξέρω πώς να αντιμετωπίσω αυτό το κενό που νιώθω πολύ συχνά μέσα στη μέρα, ότι τρέχω χωρίς κανένα νόημα, αν και ξέρω ότι δεν είναι έτσι. Και μέσα σε όλα, ο οργανισμός μου τα'χει παίξει, και αρπάζω ό,τι κρύωμα ή ίωση κυκλοφορεί... ούτε ο μικρός που πάει παιδικό δεν κολλάει τόσο συχνά. Είναι φορές που θέλω να κλάψω, να ξεσπάσω, αλλά ούτε αυτό μου βγαίνει. Καταλαβαίνω με το μυαλό μου, ότι προφανώς έχω εξαντληθεί, και πρέπει να ξεκουραστώ, να κάνω πράγματα για μένα κλπ, αλλά δεν προβλέπεται. Κατ'αρχήν γιατί και στο σπίτι να καθίσω δεν αλλάζει κάτι, συνεχίζω το τρέξιμο, αλλά προς άλλη κατεύθυνση, και γιατί ακόμα κι αν προσπαθήσω να ασχοληθώ με τα χόμπι μου κλπ, είμαι τόσο κουρασμένη που δεν με ευχαριστούν πια. Σαν να έχω μεταλλαχθεί... Συγνώμη για το σεντόνι...
  15. Πάμε για τη βραδινή πάνα... την έχουμε βγάλει εδώ και μια βδομάδα περίπου με ένα ατύχημα μέχρι στιγμής. Βέβαια, μετά τις 8 - 8:30 προσπαθώ να μην πίνει υγρά, κάνει τσισα πριν ξαπλώσει και τον σηκώνουμε κατά τις 2 και κάνει τσίσα μισοκοιμισμένος. Είναι απαραίτητο αυτό; Το βράδι που έπαθε το ατύχημα τον σηκώσαμε λίγο νωρίτερα από τις 2 (αν και δεν νομίζω να παίζει ρόλο). Να τον αφήσω χωρίς να τον σηκώσω ένα βράδι για να δώ τι θα γίνει;
  16. Αν θυμάμαι καλά μέσα στον πανικό μου στο νοσοκομείο το πρώτο που κοίταξαν ήταν μέσα στο λαιμό. Αλλά είχε και στις πατούσες και στις παλάμες.