ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΣΤΟ ΚΡΕΒΒΑΤΙ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ

[ΒΕΡΑ]

 

Όσο γι΄αυτά που παρέθεσε η ang_kgr, είναι φανερό ότι η συναισθηματική κακοποίηση αναφέρεται στα επιχειρήματα "μην το πεις παραέξω γιατί θα σε κοροϊδεύουν" ή "μ΄αυτό που κάνεις δεν είσαι άντρας", και όχι στο αν το παιδί κοιμάται στο δωμάτιό του ή όχι.

 

Μα δε θα του το πεις έτσι του παιδιού! Πρέπει να βρεις τον τρόπο να το κάνεις και να το πεις σωστά. Και αυτό το ξέρει μόνο ο γονιός του παιδιού.

 

Όσον αφορά τη συναισθηματική κακοποίηση του παιδιού είναι βαριά κουβέντα για να λέγεται. Αν διαβάσετε και το άρθράκι από το χαμόγελο του παιδιού οι φράσεις που χρησιμοποιεί ως παράδειγμα και οι πράξεις στις οποίες αναφέρεται είναι ακραίες. Το να υποδείξεις στο παιδί σου με τρόπο ότι κάτι που κάνει δεν είναι προς τιμήν του δεν είναι κακοποίηση! Είναι ένας τρόπος που χρησιμοποιούν όλοι οι γονείς και έχουν χρησιμοποιήσει και οι γονείς μας για να μας πείσουν να μην κάνουμε κάτι. Δε δημιουργείς ανεπανόρθωτο τραύμα στο παιδί αν του πεις ότι είναι άντρας πια και δεν είναι σωστό να κοιμάται με τη μαμά του στο ίδιο κρεββάτι. Έλεος! Κάπως πρέπει να το ταρακουνήσει το παιδί και το κάθε παιδί έχει το κουμπί του.

 

Εγώ πάντως δε συμφωνώ ότι δεν πρέπει να επεμβαίνει στην διαπαιδαγώγηση του παιδιού επειδή έχει χωρίσει. Δηλαδή οι μάνα που είναι τόσες ώρες με το παιδί μπορεί να κάνει στο παιδί ότι γουστάρει? Είναι παιδί και του άλλου και έχει λόγο. Εμείς δηλαδή όταν δίνουμε το παιδί στις γιαγιάδες τις αφήνουμε να κάνουν ότι θέλουν? Άσχετα αν τελικά μας γράφουν. Και ο άντρας αν πάρει το παιδί το Σαββατοκύριακο δεν πρέπει να έχει συνενοηθεί με τη μητέρα για το τι επιτρέπεται και τι όχι? Πρέπει να υπάρχει κοινή πρακτική. Τουλάχιστον όσον αφορά το παιδί πρέπει να ρίξουν τους εγωισμούς και να βρουν μια κοινή λύση. Δηλαδή αν η μάνα αποφασίσει να καπνίζει μέσα στο σπίτι ή να φέρνει το γκόμενο δεν έχει λόγο ο πατέρας επειδή χώρισαν?

 

Τώρα το ότι το παιδί κοιμάται με τη μαμά του σ' αυτή την ηλικία είναι απαράδεκτο κατ' εμέ και μπορεί να έχει επιπτώσεις και στη σεξουαλική του ζωή. Θεωρώ ότι καλά κάνει ο πατέρας και προβληματίζεται και μπράβο του που ασχολείται με το παιδί του και με το να το μεγαλώσει σωστά, γιατί ξέουμε πως πολλοί άντρες δεκάρα δε δίνουν μετά το χωρισμό.

[Pipi]

Τώρα το ότι το παιδί κοιμάται με τη μαμά του σ' αυτή την ηλικία είναι απαράδεκτο κατ' εμέ και μπορεί να έχει επιπτώσεις και στη σεξουαλική του ζωή.

 

Αυτά που λες είναι απαράδεκτα και δεν έχουν αποδειχθεί από καμία έρευνα. Ούτε καν οι ψυχολόγοι δεν έχουν καταλήξει σε ασφαλές συμπέρασμα κι ο καθένας λέει ότι θέλει.

[vera]

Εγω θα πω στον πατερα που ανησυχει, οτι απο την στιγμη που ο γιος δεν ειναι εξαρτημενος σε αφυσικο βαθμο απο την μητερα να μην αγχωνεται....οταν θα ειναι ετοιμο το παιδι να ανεξαρτοποιηθει περισσοτερο θα το κανει........αυτη τη στιγμη βολευονται μαμα και γιος και ειναι καλα........

 

Το γεγονος οτι ασκεις πιεσεις ειναι που δημιουργει προβληματα στις σχεσεις σου μαζι τους.......απο την μια τους κανεις να σου λενε ψεμματα και ταυτοχρονα δινεις υποσταση σε ενα ανυπαρκτο προβλημα.........αν προσπαθησεις να του προκαλεσεις ντροπες κι ενοχες, κινδινευεις να δημιουργησεις ψυχολογικα προβληματα στο παιδι κι ενδεχομενως να απομακρυνθει απο κοντα σου......

 

Μη φοβασαι.......δεν κινδυνευει σεξουαλικα το παιδι επειδη κοιμαται με την μητερα του (αν ειναι δυνατον!!!!!!Ελεος!!!), πιθανον να αισθανεται ασφαλεια ακριβως λογω του διαζυγιου.........η θεση σου τωρα που εισαι εκτος σπιτιου ειναι ευθραστη οποτε να προσεχεις πολυ πως χειριζεσαι τετοια θεματα......μη κρινεις και μη δημιουργεις ενοχες και τυψεις, μπορει να σου γυρισει μπουμερανγκ.

Επεξεργάστηκαν 29 Μαίου,2009 by vera
εντιτ

[pax]

Giannis_Nik, επειδή το θέμα του ύπνου στο κρεββάτι των γονιών δημιουργεί πάντα στο φόρουμ άσκοπες εντάσεις, απλώς θέλω να σου επισημάνω ότι η πρακτική αυτή δεν είναι ούτε τόσο εξωφρενική, ούτε τόσο ασυνήθιστη, όσο φαίνεται εξ αρχής. Με μια γρήγορη αναζήτηση στο google δίνοντας τους όρους sleep sharing, co-sleeping ή family bed θα το διαπιστώσεις. Δεν έχω σκοπό να πείσω κανέναν για την ορθότητα της μιας ή της άλλης συνήθειας. Απλώς για να μην ανησυχείς ότι το παιδί σου εκτίθεται σε κάτι αρρωστημένο ή περιθωριακό.

[xara_2]

Καλημέρα σας

 

είμαι 40 ετών, χωρισμένος εδώ και 5 χρόνια, και έχω ένα γιο 6,5 ετών ο οποίος πηγαίνει πρωτη τάξη δημοτικού. Μένει με την μητέρα του, όμως τον βλέπω κάθε μέρα το πρωί που τον πηγαίνω στο σχολείο (μένουμε κοντά), αλλά και κάθε Δευτέρα Τετάρτη και Παρασκευή τα απογεύματα, ένα παρά ένα τα Σαββατοκύριακα, έχουμε δηλαδή πολλές και συχνές επαφές, όπως πιστεύω είναι και το καλύτερο για εκείνον.

Αντιμετωπίζω όμως το εξής πρόβλημα και θέλω την άποψή σας: Εδώ και 3 χρόνια που μένω στο σπίτι αυτό που είναι κοντά στης μητέρας του, έχω φροντίσει και του έχω φτιάξει δικό του δωμάτιο, με κρεβάτι, γραφείο, βιβλιοθήκη, όλα όσα πρέπει να έχει δηλαδή ένα παιδικό δωμάτιο. Σ'αυτό το δωμάτιο κοιμάται όταν έρχεται στο σπίτι μου, ξέρει τον χώρο του, τον φροντίζει και όλα ΟΚ. Δυστυχώς όμως στο σπίτι της μητέρας του, παρόλο που έχει αντίστοιχο ολόδικό του δωμάτιο, κοιμάται ακόμη στο κρεβάτι της μητέρας του, όχι γιατί δεν θέλει να πάει στο δικό του, αλλά γιατί έτσι έχει συνηθίσει και μάλλον γιατί έτσι έχει βολευτεί και η πρώην σύζυγός μου για διάφορους δικούς της λόγους.

Πιστεύω ότι ένα αγόρι εξήμιση ετών, που μένει μόνο με την μητέρα του, που δεν έχει αντίρρηση να κοιμηθεί μόνο του, που είναι γενικά πολύ ανεξάρτητο σαν παιδί, είναι απαράδεκτο να κοιμάται με την μητέρα του.

Παρακαλώ πολύ για την γνώμη σας.

Ευχαριστώ.

 

 

Όπως έχω γράψει σε άλλο θέμα έχω ένα βαπτιστικό του οποίου η μητέρα έφυγε από το σπίτι πριν από 2 χρόνια (ο πιτσιρίκος τώρα είναι 5 χρονών). Το παιδί από την ημέρα που έφυγε η μητέρα του κοιμάται με τον πατέρα του.

Πριν από λίγους μήνες βοήθησα τον θείο μου (πατέρας του πιτσιρικά) και του φτιάξαμε το δωμάτιο από την αρχή. Το θέμα του δωματίου είναι ο Spiderman (που του αρέσει πολύ). Ο θείος μου αγόρασε καινούριο κρεβάτι, βιβλιοθήκες, γραφείο, χαλιά, σεντόνια ακόμη και καινούρια παιχνίδια…………..

Το αποτέλεσμα ? Ο μικρός παίζει όλη την ημέρα στο δωμάτιο του, το καμαρώνει και χαίρεται να το δείχνει σε όποιον πηγαίνει στο σπίτι (ακόμη και σε εμένα 8 μήνες μετά κάθε φορά που πάω θέλει να μου δείξει το δωμάτιο του) αλλά το βράδυ εξακολουθεί να θέλει να κοιμηθεί με τον πατέρα του

Την ασφάλεια που θέλει να νοιώσει το μωρό μπορούν να του την προσφέρουν τα άψυχα έπιπλα ????

Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να είναι σωστό ή λάθος να κοιμάται ένα παιδί με τους γονείς του. Και αφού όπως λες κι ίδιος σου παραπάνω το παιδί παρόλο που κοιμάται με την μητέρα του είναι ανεξάρτητο δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να γίνει τόσο μεγάλο θέμα

[aglaia]

Σε καποιες (πολλες) χωρες ο κοινος υπνος της οικογενειας θεωρειται απλο και δεδομενο για ενα μωρο.

Περίπου τα 4/5 του πληθυσμού του πλανήτη δεν έχει την πολυτέλεια της χωριστής κρεβατοκάμαρας για τα παιδιά του και μέχρι πριν μερικές δεκαετίες αυτό αφορούσε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού.

 

Κοίμιζα το μωρό μου μόνο του περίπου 20 μέρες γιατί δεν είχα σκεφτεί ότι θα μπορούσα να το κοιμίζω αλλού. Σηκωνόμουν πολλές φορές για να τον πάρω να τον θηλάσω και άλλες τόσες για να τον επιστρέψω στην κούνια του μέχρι που ένα βράδυ αναρωτήθηκα γιατί το κάνω όλο αυτό. Δεν το ξανάκανα! Όταν μεγάλωσε έφυγε μόνος του.

[aglaia]

 

Δεν είμαι ψυχολόγος και δεν ξέρω αν είναι σωστό αυτό που θα έκανα εγώ αλλά μπορείς π.χ. να του πεις: " Στο σχολείο ή στους φίλους σου μη σου ξεφύγει ότι κοιμάσαι με τη μαμά σου γιατί μπορεί να σε κοροϊδέψουν" Μπορεί να ντραπεί γι' αυτό που κάνει αν του πεις αυτό. Πάντως επαναλαμβάνω ότι δεν είμαι ψυχολόγος οπότε δεν ξέρω ακριβώς πώς είναι σωστό να χειριστείς το θέμα.

 

Η δύναμη και η εξουσία που έχουμε εμείς οι ενήλιες πάνω στα παιδιά είναι τεράστια και μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε με άνεση για να επιβληθούμε, για να χειριστούμε τα παιδιά. Μπορούμε να ισοπεδώσουμε την προσωπικότητά τους, να τα κάνουμε ό,τι θέλουμε.

 

Το ότι μπορούμε όμως δεν σημαίνει ότι θέλουμε να το κάνουμε.

[aglaia]

Για εμένα δεν είναι υγειές και δεν δίνει σωστά πρώτυπα στα παιδιά.

 

Δηλαδή τα 4/5 του πλανήτη ζούνε αρρωστημένα γιατί δεν έχουν χωριστό δωμάτιο;

 

Μήπως θα ήταν καλύτερο να προσέχουμε τέτοιες φράσεις που μπορεί να θίγουν πάρα πολύ κόσμο;

 

Με ποιανού κριτήρια δεν είναι υγιές;

[pax]

Κοίμιζα το μωρό μου μόνο του περίπου 20 μέρες γιατί δεν είχα σκεφτεί ότι θα μπορούσα να το κοιμίζω αλλού.

 

Έτσι περίπου κι εγώ. Είναι κάτι που απλώς δεν το σκέφτεσαι γιατί θεωρείται αδιανόητο - αν και σ΄ένα βιβλίο για την βρεφική ανάπτυξη (του Ελβετού καθ. παιδιατρικής Dr. Largo, Babyjahre) διάβασα ότι και στις δυτικές κοινωνίες κοιμούνται πολύ περισσότερα παιδιά και για πολύ περισσότερο καιρό με τους γονείς του απ΄όσο νομίζουμε, αλλά ντρέπονται να το ομολογήσουν γιατί είναι ταμπού. Σϋμφωνα με τις εκτιμήσεις του, τα περισσότερα παιδιά σχολικής ηλικίας περνούν αρκετές νύχτες τουλάχιστον μερικές ώρες στο κρεββάτι των γονιών. Επομένως, για να επιστρέψουμε στον Giannis_Nik, τα άλλα πρωτάκια στο σχολείο αν το μάθουν θα τον κοροϊδεύουν, αλλά πολλοί απ΄αυτούς που κοροϊδεύουν θα κοιμούνται συχνά με τη μαμά τους.

Όταν ήμουν μικρή θεωρούσα αυτονόητο να κοιμίζω το αρκουδάκι μου στο κρεββάτι μου, αλλά ποτέ δεν σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να κάνω το ίδιο όταν γινόμουν στ΄αλήθεια μητέρα. Ώσπου ήρθε η μαία μου στο σπίτι ενώ ήμουν έγκυος και παρεμπιπτόντως της ανέφερα ότι στενοχωριόμουν που θα έπρεπε να έχω το κρεββατάκι του μωρού σε άλλο δωμάτιο γιατί η κρεββατοκάμαρά μας καταλαμβάνεται από το king size κρεββάτι μας, κι εκείνη μου είπε σαν το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου: έχετε τόσο χώρο στο κρεββάτι σας! Δεύτερη κουβέντα δεν χρειάστηκα. Απλώς σερφάρισα λίγο για να διαπιστώσω ότι δεν είμαι ούτε η μόνη ούτε παράξενη.

 

Στο θέμα αυτό δεν υπάρχει σωστό ή λάθος. Λάθος είναι να παρουσιάζεται ως κάτι αρρωστημένο μια συνήθεια διαδεδομένη, που όπως φαίνεται δεν έχει καμμιά αρνητική συνέπεια (τουλάχιστον όπως τα περιγράφει ο Giannis_Nik).

[mama xrysa]

Πριν αποκτήσω την κόρη μου, η μάλλον πριν καν μείνω έγκυος, μια φίλη μου, μου περιέγραφε πως κατάφερε να κοιμήσει την κόρη της στο δικό της δωμάτιο(τότε ήταν περίπου 6 μηνών)Ε, ναι λοιπόν την άφησα να κλαίει 3 ΩΡΕΣ ώσπου το παιδί δεν ξαναέκλαψε, μου είπε με περηφάνια!!!Τότε το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν "μωρέ μπράβο μαγκιά που τα κατάφερε και βρήκε τη λύση...." Τώρα που το σκέφτομαι λέω τι ηλίθια που ήμουν τότε!δεν μπορώ να διανοηθώ οτι θα αφήσω το παιδί μου να κλαίει για οποιοδήποτε λόγο!Παρόλο που ο πατέρας μου, μου έχει πρήξει το συκώτι με το αντίθετο.Ρε παιδιά όμως φοβάμαι να το κοιμήσω και αναμεσά μας...το βλέπω τόσο μικρούλη και σκέφτομαι οτι θα το πλακώσω στον ύπνο του....Πολλές φορές μεσημέρι κοιμόμαστε μαζί στο διπλό κρεββάτι, απο την μία τα πάμπολα μαξιλάρια και απο την άλλη εγώ άκρη άκρη και σε αρκετή απόσταση απο το μωρό.Αλλά ξέρω οτι το μεσημέρι κοιμάμαι πιο ελαφριά και δεν έχω τόσο άγχος.Την κοίμησα δίπλα μου μέχρι τεσσάρων μηνών που χωρούσε στο καλάθι και πλέον είναι στην κούνια της...

Απλά ήθελα να πώ πως η κατάσταση δεν είναι μαύρο άσπρο.Δεν κοιμάται μαζί μου αλλά δεν θεωρώ οτι αν κοιμηθεί της κάνω κακό στην σεξουαλικότητα της ή στην ανεξαρτησία της ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλο.Αν μεγαλώσει λίγο και νιώθω εγώ πιο άνετα και νιώσει το παιδί ή και εγώ την ανάγκη του κοινού ύπνου, σαφώς και θα το κάνω!

[Jean]

(του έκανα σοβαρή παρατήρηση για το ψέμα, άσχετα κι αν ήταν υποκινούμενο) και του τόνισα ότι οι "άντρες" και ειδικά σε τέτοια ηλικία κοιμούνται στο ΔΙΚΟ τους κρεβάτι.

Δεν ξέρω τι θα γίνει , πάντως θα συνεχίσω τις προσπάθειες, όπως καταλαβαίνεις όμως η απέναντι πλευρά δεν βοηθάει.....

 

Ενα παιδι 6.5 ετων δεν ειναι αντρας. Ειναι παιδι. Το να του ζητας να φερθει σαν αντρας σ΄αυτη την ηλικια ειναι πολυ αποπροσανατολιστικο για τον ψυχισμο του. Το να τον συγκρινουμε δε (οπως προταθηκε απο αλλο μελος) με τα αλλα παιδια στο σχολειο και να τον ρωταμε "αν ντρεπεται" γι' αυτο που κανει κι αν θα τον κοροιδεψουν κτλ ειναι ψυχολογικη βια. ΝΑΙ ΕΙΝΑΙ!!

 

Η απεναντι πλευρα μπορει να συνεχισει να αποκαλειται "η απεναντι πλευρα" οσον αφορα στην μεταξυ σας σχεση αν αυτο σας βολευει (τους ενηλικες εννοω) αλλα οσον αφορα στη σχεση σας με το παιδι δεν ειναι η "απεναντι πλευρα" Στο θεμα ανατροφης του παιδιου οφειλετε να συντασσεστε στην ιδια πλευρα.

 

Μηπως σκεφτηκες ποτε οτι το παιδι σου αισθανεται ασφαλεια απο τη στιγμη που τα βραδια δεν υπαρχει αντρας στο σπιτι να κοιμαται μαζι με τη μητερα του;

Μηπως σκεφτηκες ποτε οτι αυτη η γυναικα δεδομενης της απουσιας αντρα απο το σπιτι να ξεγελιεται με μια αισθηση ψευδοασφαλειας μ' αυτο το κορμακι διπλα της;

Ειναι κακο δηλαδη αυτοι οι δυο ανθρωποι να αποζητουν την συντροφικοτητα τις δυσκολες ωρες της νυχτας; Οταν καποτε ελειψε ο αντρας μου για 3-4 νυχτες απο το σπιτι λογω επιβεβλημενης παρουσιας του στο πλευρο του πεθερου μου που ασθενουσε, κοιμηθηκα με την 16 μηνων κορη μου κι ηταν μια τεραστια ανακουφιση για μενα.

Ειναι αυτο αρρωστημενο; Μηπως το παιδι αισθανεται ασφαλεια διπλα στη μαμα του τα βραδια; Η μηπως φοβασαι οτι αυτο θα διαιωνιζεται και θα φτασει 16 χρονων να κοιμαται με τη μαμα του; Οσο ειναι παιδακι δεν τον νοιαζει να κοιμαται με τη μαμα. Σε λιγο καιρο ομως θα παει μονος του στο δωματιο του. Οταν θα νιωσει ετοιμος. Μονος του.

Μια σκεψη κανω...

[pax]

σ΄ένα βιβλίο για την βρεφική ανάπτυξη (του Ελβετού καθ. παιδιατρικής Dr. Largo, Babyjahre) διάβασα ότι και στις δυτικές κοινωνίες κοιμούνται πολύ περισσότερα παιδιά και για πολύ περισσότερο καιρό με τους γονείς του απ΄όσο νομίζουμε, αλλά ντρέπονται να το ομολογήσουν γιατί είναι ταμπού.

 

Σόρρυ, τώρα βρήκα το βιβλίο και παραθέτω. Είναι από τη μελέτη Jenni κτλ., A longitudinal study of bedsharing and sleep problems among Swiss children in the first 10 years of life, in: Pediatrics 115/2005, 233-240. Λοιπόν, περιληπτικά, τα παιδιά ενός έτους κοιμούνται σε ποσοστό 4% κάθε βράδυ και 12% τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα με τους γονείς τους. Το ποσοστό αυξάνεται με την ηλικία, κορυφώνεται στο 14% και 37% για παιδιά 4 χρονών και μετά σταδιακά μειώνεται. Στην ηλικία των 8 ετών 5% των παιδιών κοιμούνται κάθε βράδυ και 22% τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα με τους γονείς. Οι παιδίατροι που έκαναν την έρευνα δεν διαπίστωσαν κανέναν λόγο να μην κοιμούνται τα παιδιά με τους γονείς τους.

 

Γι΄αυτό μην ανησυχείς, ο γιος σου μεγαλώνει καλά και με σένα και με τη μητέρα του και καλύτερα να το αποδεχτείς.

[aglaia]

Του έχω μιλήσει ήδη μόλις το έμαθα! Και λέω μόλις το έμαθα διότι: Πριν 2 - 3 χρόνια ξεκίνησα να του το λέω αρχικά, μίλησα και με την μητέρα του, είπε ότι συμφωνεί και ότι θα τον "έδιωχνε" από το κρεβάτι της, και εδώ και ένα χρόνο μου έλεγε ότι κοιμάται στο κρεβάτι του. Σήμερα έτυχε και του ξέφυγε και μου είπε την αλήθεια. Κατά συνέπεια, ήταν μάλλον δασκαλεμένος να μου λέει ψέματα, (του έκανα σοβαρή παρατήρηση για το ψέμα, άσχετα κι αν ήταν υποκινούμενο)

 

To παιδί είναι αρκετά μεγάλο για να ξερει τι σε δυσαρεστεί και τι όχι. Το συγκεκριμένο ψέμμα δεν ήταν υποκινούμενο από τη μητέρα, ήταν υποκινούμενο από σένα που δεν μπορείς να αποδεχθείς τις ανάγκες του παιδιού. Ακόμη και αν η μητέρα συμμετείχε στο να σου πει το ψέμμα, αυτό ήταν υποκινούμενο από τη δική σου αδυναμία να αποδεχθείς την ανάγκη του παιδιού.

 

Τα παιδιά κάνουν τα πάντα για να επιβιώσουν, μέσα σε αυτό είναι και ο αγώνας να γίνουν αρεστά από τους γονείς. Προσπαθεί όσο μπορεί να έρθει στα μέτρα σου για να μη σε χάσει.

 

και του τόνισα ότι οι "άντρες" και ειδικά σε τέτοια ηλικία κοιμούνται στο ΔΙΚΟ τους κρεβάτι.

 

Το αγόρι γίνεται άντρας όταν ωριμάζει σεξουαλικά και αυτό δεν συμβαίνει ούτε στα 6,5, ούτε στα 13,5.

 

Άντρας είναι ο ενήλικας που μπορεί και ζει αυτόνομα, που μπορεί να πάρει αποφάσεις για τη ζωή του, που μπορεί να δουλεύει για να ζήσει.

 

Το παιδί σου δεν είναι άνδρας ούτε σεξουαλικά ούτε πνευματικά. Είναι ένα ανώριμο παιδί που έχει μεγάλες ανάγκες και δεν πρόκειται να γίνει άντρας με εκβιασμούς. Μάλλον το αντίθετο θα καταφέρεις.

 

 

 

Δεν ξέρω τι θα γίνει , πάντως θα συνεχίσω τις προσπάθειες, όπως καταλαβαίνεις όμως η απέναντι πλευρά δεν βοηθάει.....

Οποια γυναίκα νομίζει ότι μπορεί να δώσει εξήγηση ας το προσπαθήσει.

Οι γνώμες σας ευπρόσδεκτες.

Σαν γυναίκα και σαν μητέρα που κοιμήθηκα για χρόνια με το παιδί μου (που τώρα κάνει αεροπορικά ταξίδια ασυνόδευτο) δεν υπάρχει περίπτωση να σε υποστήριζα. Αν μάλιστα επέμενες τόσο, θα έλεγα κι εγώ στο παιδί να μην σου το λέει.

Τα ψέμματα τα προκαλεί η μη αποδοχή.

Όσο δεν μπορείς να τον αποδεχτείς θα συνεχίσει να σου λέει ψέμματα όχι μόνο για το κρεβάτι αλλά και για άλλα πιο σημαντικά θέματα.

[Χλοη]

Ωραίο το copy - paste από κάποιο αρθράκι "παιδοψυχολογίας" αλλά δε βλέπω τι σχέση έχουν αυτά με αυτό που πρότεινα εγώ. Τώρα θα μας πειτε ότι κακοποιούμε και τα παιδιά μας!!!

 

Νομίζω οτι το κόπυ πέηστ, έχει σχέση με το ότι πρότεινες να κάνει το παιδί να ντραπεί, και να νιώσει ενοχές. Η κακοποίηση μπορεί να είναι και συναισθηματκή, όχι μόνο σωματική. Και μερικές φορές μπορεί να το κάνουμε αυτό άθελά μας. Ίσως κάνοντας το παιδί να ντραπεί για το ότι κοιμάτια με τη μαμά του, να τον κανει να σταματήσει. Όμως αυτό δε σημαίνει οτι είναι και ο σωστότερος τρόπος. Ο σκοπός, δεν αγιάζει πάντα τα μέσα.

 

Γιάννη, νομίζω δεν είναι τόσο τραγικό το να κοιμάται με τη μαμά του. Αν η μητέρα δουλεύει, ίσως του λείπει, και αυτός είναι ένας τρόπος να είναι κοντά της. Αφού σε ενοχλεί όμως, νομίζω θα πρέπει να το συζητήσεις μαζί της, και να βρείτε μαζί μιά λύση. Με λίγη υπομονή, και αρκετή συζήτηση, χωρίς όμως να του δημιουργήσετε ενοχές και ντροπή,ιγά σιγά θα πάει στο δικό του κρεβάτι. Το καλύτερο είναι να μην τον πιέσεις, γιατί θα έχει αντίθετα αποτελέσματα. Σιγά σιγά θα νιώσει μόνος του έτοιμος.

Καταλαβαίνω την ανησυχία σου. Έχουμε μεγαλώσει πιστεύοντας οτι είναι κακό να κοιμούνται τα κοριτσάκια με το μπαμπα, τα αγοράκι με τη μαμά...

Όμως πραγματικά δεν είναι ανησυχιτικό, τη στιγμή που οι γονείς έχουν μιά υγιή σχέση με το παιδί.

Η κορούλα του άντρα μου, κοιμόταν μαζί μας μέχρι 8 χρονών, ίσως και λίγο παραπάνω. Δεν το κρύβω οτι τότε μου φαινόταν λίγο περίεργο, μιά και δεν έχω κοιμηθεί ποτέ με τους γονείς μου. Όμως τώρα είναι μιά υπέροχη κοπελίτσα 16 χρονών, πολύ ανεξάρτητη, και ώριμη. Τότε ήταν μικρούλα, και είχε την ανάγκη μας, αναζητούσε την παρέα μας. Μιά και ήταν τότε μοναχοπαίδι, ίσως ένοιωθε λίγο μοναξιά.

Έχε εμπιστοσύνη στο αγοράκι σου.

[myangel]

το παιδί σας είναι 6,5 χρονών

ΧΡΟΝΩΝ

όχι μηνών

γιατί απλά δεν το αφήνετε να αποφασίσει το ίδιο τι θέλει να κάνει?

μπορεί να θέλει να κοιμάται στο κρεβάτι του και μερικές ν΄χτες να χρειάζεται να νοιώθει πιο ασφαλής κοντά σε έναν δικό του άνθρωπο

όλοι μας λίγο πολύ μέχρι κάποια ηλικία ξυπνούσαμε κάποια βράδια και πηγαίναμε για νάνι μαζί με τη μαμά και τον μπαμπά!

απλά αφήστε το παιδί σας να αποφασίσει... εγώ τουλάχιστον πιστέυω αυτό θα έκανα στη θέση σας

[gerakina]

Επίσης, καλό είναι να ελέγχουμε τι διαβάζουμε, που κ ποιος το έγραψε.

 

Γιάννη αν ο γιος σου ήταν κόρη θα σε πείραζε να κοιμάται με την πρώην γυναίκα σου?

(αν και δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς σε πειράζει..)

[myrto]

Όπως είπε και η Pipi, το co-sleeping έχει κανόνες που πρέπει να εφαρμόζονται,το έχουμε συζητήσει πολλές φορές αυτό...

Σχετικά με το σύνδρομο του αιφνίδιου βρεφικού θανάτου, αυξάνονται οι πιθανότητες όταν το μωρό κοιμάται σε άλλο δωμάτιο.

Σχετικά με το blog παιδιάτρου, πραγματικά με εξέπληξε γιατί το διάβαζα και μου φαινόταν αξιόλογο. Δεν μπορώ να καταλάβω πως έχει συνδέσει την προσκόληση του μικρού με τον κοινό ύπνο...Όσο για τη μέθοδο της ψυχολόγου, τι να πω, ούτε ο Ferber και ο Estivill, δεν έχουν φτάσει σε τετοιο βαθμό σαδισμού...ακόμα κι αυτοί προτείνουν μια ολόκληρη προετοιμασία καθώς και ελεγχόμενο κλάμα...

Παρόλο που δεν κοιμάμαι μαζί με την κόρη μου, δε μπορεί κανείς να με πείσει ότι η εικόνα ενός γονιού με ένα παιδί που κοιμούνται αγκαλιά είναι λιγότερο υγιής από εκείνη του παιδιού που ''εκπαιδεύεται'' στην ''ανεξαρτησία''....

Πάντως έχει αποδειχτεί περίτρανα ότι αυτές οι συζητήσεις δεν οδηγούν πουθενά...

οπότε (αφού απάντησα, ε; ) θα κάνω έκκληση: "Όχι άλλο κάρβουνο'' http://www.youtube.com/watch?v=V8_Wr5l-moM

[ΒΕΡΑ]

Η συζήτηση ξέφυγε λιγάκι.....

 

 

 

Μάλλον θα πρέπει να διαβάσεις καλύτερα αυτά που παραθέτεις. Το "αρθράκι" μιλάει για τον κοινό ύπνο όπου οι γονείς έχουν πιει υπερβολικά, ή καπνίζουν κλπ. Αυτά είναι οι αντενδείξεις για τον κοινό ύπνο και τις ξέρουμε καλά. Οι αντενδείξεις δεν είναι ο κανόνας, είναι οι εξαιρέσεις.

 

"Ο κίνδυνος μάλιστα είναι μεγαλύτερος όταν ένας από τους γονείς, ή και οι δύο, καπνίζουν, έχουν πιει, έχουν πάρει κάποιο φάρμακο, ή είναι πολύ κουρασμένοι." Μάλλον εσύ πρέπει να διαβάζεις καλύτερα. Ο κίνδυνός είναι ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ λέει σ' αυτές τις περιπτώσεις. Ο κίνδυνος υπάρχει.

[ΒΕΡΑ]

Όπως είπε και η Pipi, το co-sleeping έχει κανόνες που πρέπει να εφαρμόζονται,το έχουμε συζητήσει πολλές φορές αυτό...

Σχετικά με το σύνδρομο του αιφνίδιου βρεφικού θανάτου, αυξάνονται οι πιθανότητες όταν το μωρό κοιμάται σε άλλο δωμάτιο.

http://www.youtube.com/watch?v=V8_Wr5l-moM

 

Ποιος το λέει αυτό? Η έρευνα που σας παρέθεσα είναι ΝΕΑ ΕΡΕΥΝΑ (30-4-2009)!

[ΒΕΡΑ]

Διαβασα κι εγω το "αρθρακι" του παιδιατρου-μπαμπα...

 

Κορυφαια παιδοψυχολογος by the way ("μονο αν κανει εμετο απο το κλαμα..." αψογη συμβουλη παιδοψυχολογου, θελω να μαθω που σπουδασε και που ασκει την επιστημη της) και βεβαιως βεβαιως συγχαρητηρια στον μπαμπα-παιδιατρο για το θαρρος και τον τσαμπουκα του, εντυπωσιαστηκα, πρεπει να εχει τρομερη δυναμη και πεισμα για να σπασει τον τσαμπουκα στο παιδακι. Μπαμπας-παιδακι σημειωσατε 1. Τωρα θα μπορει ανενοχλητος τα βραδυα να βλεπει Θεμο...

 

 

Πλακα μας κανεις;

 

Αν διάβαζες καλύτερα το blog θα έβλεπες ποιοι λόγοι τον οδήγησαν να το κάνει αυτό και τι διαφορά είδε στο παιδί του μετά. Και τι να κάνουμε ... μερικές φορές το κλάμα είναι η μόνη λύση. Αν το παιδί σου δεν κλαίει για κάποιο λόγο παθολογικό ή επειδή κάτι το ενοχλεί δεν κάνει κακό να κλάψει και λίγο. Αντιθέτως το κλάμα κάνει πολύ καλό στα παιδιά.

[ΒΕΡΑ]

Δηλαδή, εσύ το βρίσκεις φυσιολογικό να σου προτείνει κάποιος να αφήσεις το παιδί σου να κλαίει μέχρι να κάνει εμετό;

 

Μα δεν πρότεινε να το αφήσει μέχρι να κάνει εμετό. Είπε μόνο σε περίπτωση που κάνει εμετό να πας. Είναι διαφορετικό. Πιστέψτε με σπάνια φτάνεις σε αυτό το σημείο. Συνήθως στα 10λεπτά ηρεμούν και κοιμούνται.

[myrto]

5. A separate but proximate sleeping environment is recommended: The risk of SIDS has been shown to be reduced when the infant sleeps in the same room as the mother. A crib, bassinet, or cradle that conforms to the safety standards of the Consumer Product Safety Commission and ASTM (formerly the American Society for Testing and Materials) is recommended. “Co-sleepers” (infant beds that attach to the motherʼs bed) provide easy access for the mother to the infant, especially for breastfeeding, but safety standards for these devices have not yet been established by the Consumer Product Safety Commission. Although bed-sharing rates are increasing in the United States for a number of reasons, including facilitation of breastfeeding, the task force concludes that the evidence is growing that bed sharing, as practiced in the United States and other Western countries, is more hazardous than the infant sleeping on a separate sleep surface and, therefore, recommends that infants not bed share during sleep. Infants may be brought into bed for nursing or comforting but should be returned to their own crib or bassinet when the parent is ready to return to sleep. The infant should not be brought into bed when the parent is excessively tired or using medications or substances that could impair his or her alertness. The task force recommends that the infantʼs crib or bassinet be placed in the parentsʼ bedroom, which, when placed close to their bed, will allow for more convenient breastfeeding and contact. Infants should not bed share with other children. Because it is very dangerous to sleep with an infant on a couch or armchair, no one should sleep with an infant on these surfaces.

 

http://sids-network.org/risk.htm

 

Κι επειδή μπορεί να μην το διατύπωσα καλά το ξαναλέω...το να κοιμάται το μωρό στον ίδιο χώρο με τη μητέρα του μειώνει τον κίνδυνο για σύνδρομο αιφνίδιου βρεφικού θανάτου....

 

[Jean]

Οχι οτι σε αφορα αλλα μιας και το θιγεις εχω ηδη ενα πτυχιο και παω για δευτερο.

 

Περαν ομως της επιστημης σαν απλη μητερα εχω μαθει να εμπιστευομαι το ενστικτο μου και να αφουγκραζομαι τις αναγκες του παιδιου μου και δεν θα επετρεπα ποτε σε καμια "παιδοψυχολογο" να με χειραγωγησει σε κατι που ο εαυτος μου εγειρεται και φωναζει οτι ειναι λαθος.

 

Η εκπαιδευση του παιδιου ξεκιναει μετα τα 2.5 με 3 ετη (νωριτερα φερει μονο τα αντιθετα αποτελεσματα γιατι στην ουσια το μονο πραγμα που επιζητα το παιδι ειναι να νιωθει ασφαλεια και ειναι ΒΑΣΙΚΟ, ΒΑΣΙΚΟΤΑΤΟ για την καλη ψυχοκινητικη αναπτυξη του παιδιου). Αν θελει να κοιμηθει μαζι σου το αφηνεις αν οχι και παλι το αφηνεις. Σεβεσαι τις αναγκες του κι εχεις παντα κατα νου οτι καθε παιδι ειναι διαφορετικο. Μετα τα 2-3 η εκπαιδευση δεν βασιζεται σε εγχειριδιο εκπαιδευσης σκυλου αλλα σε καθημερινη εμπειρκη αλληλεπιδραση γονιου-παιδιου με υπομονη (και οχι επιμονη), αγαπη και επιβραβευση.

[ΒΕΡΑ]

5. A separate but proximate sleeping environment is recommended: The risk of SIDS has been shown to be reduced when the infant sleeps in the same room as the mother. A crib, bassinet, or cradle that conforms to the safety standards of the Consumer Product Safety Commission and ASTM (formerly the American Society for Testing and Materials) is recommended. “Co-sleepers” (infant beds that attach to the motherʼs bed) provide easy access for the mother to the infant, especially for breastfeeding, but safety standards for these devices have not yet been established by the Consumer Product Safety Commission. Although bed-sharing rates are increasing in the United States for a number of reasons, including facilitation of breastfeeding, the task force concludes that the evidence is growing that bed sharing, as practiced in the United States and other Western countries, is more hazardous than the infant sleeping on a separate sleep surface and, therefore, recommends that infants not bed share during sleep. Infants may be brought into bed for nursing or comforting but should be returned to their own crib or bassinet when the parent is ready to return to sleep. The infant should not be brought into bed when the parent is excessively tired or using medications or substances that could impair his or her alertness. The task force recommends that the infantʼs crib or bassinet be placed in the parentsʼ bedroom, which, when placed close to their bed, will allow for more convenient breastfeeding and contact. Infants should not bed share with other children. Because it is very dangerous to sleep with an infant on a couch or armchair, no one should sleep with an infant on these surfaces.

 

http://sids-network.org/risk.htm

 

Κι επειδή μπορεί να μην το διατύπωσα καλά το ξαναλέω...το να κοιμάται το μωρό στον ίδιο χώρο με τη μητέρα του μειώνει τον κίνδυνο για σύνδρομο αιφνίδιου βρεφικού θανάτου....

 

 

αυτό είναι άλλο. Στον ίδιο χώρο λέει όχι στο ίδιο κρεββάτι.Για το ίδιο κρεββάτι λέει αυτά που λέει και η έρευνα που έστειλα εγώ:

 

"Although bed-sharing rates are increasing in the United States for a number of reasons, including facilitation of breastfeeding, the task force concludes that the evidence is growing that bed sharing, as practiced in the United States and other Western countries, is more hazardous than the infant sleeping on a separate sleep surface and, therefore, recommends that infants not bed share during sleep"

[lst]

Αν το παιδί σου δεν κλαίει για κάποιο λόγο παθολογικό ή επειδή κάτι το ενοχλεί δεν κάνει κακό να κλάψει και λίγο. Αντιθέτως το κλάμα κάνει πολύ καλό στα παιδιά.

 

Μα το παιδί, κάτι το ενοχλεί και κλαίει. Το να είναι μόνο του και όχι στην αγκαλιά του γονιού του. Αυτό έχει ανάγκη και αυτό ζητάει με το μόνο τρόπο που ξέρει, το κλάμα.