ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΣΤΟ ΚΡΕΒΒΑΤΙ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ

[ΜΠΟΥΚΙΤΣΑ]

Εγω εχω ενα να πω ο γιος μου ποτε δεν κοιμαται μαζι μου στο κρεβατι οχι γιατι δεν το θελουμε εμεις αλλα μου βγηκε πολυ ανεξαρτητος κοιμαται μονο στην κουνια του και δυσκολευεται πολυ να κοιμηθει οταν παμε σε καποιο αλλο μερος. Ε λοιπον εμενα αν θελετε το πιστευετε με στεναχωρει πολυ αυτο πολυ θα ηθελα τα βραδια να τον νιωθω διπλα μου και να μπορω να τον χαιδευω ακομα και οταν λειπει ο μπαμπας του ταξιδι και προσπαθω να τον κοιμησω μαζι μου ποτε δεν καθεται Ααααααχ ο καθενας με τον πονο του

 

Κι εγω το ιδιο...............μονο κανενα μεσημερακι "μου καθονται".....και περισσοτερο για χουζουρι...για υπνο ουτε λογος!!!!!!!!

[fistikaki]

εμενα δε βολευεται ουτε σε αγκαλια, τι να λεμε τωρα..

 

 

και στο κρεβατι παθαινει αμοκ!! τρελαινεται, αλλα για παιχνιδι.. κανει βαρελακια απο τη μια ακρη του κρεβατιου ως την αλλη, και μια φορα δε τη προλαβα και μου πεσε...

 

που να κοιμηθει...

[katerina23]

αστα φυστικακι και αν τα κανει απο τωρα ποθ ειναι μωρο φαντασου τι θα κανει αργοτερα θα πηγαινω να τον αγκαλιασω και θα με σπρωχνει.... Να σας πω λοιπον το θεικο που εχω κανει εγω , μια μερα που ελειπε ο αντρας μου ταξιδι και αυτος δεν κοιμοταν στο κρεβατι μου μαζεψα τα μπογαλακια μου (παπλωματα μαξιλαρια κ.λπ.) και κατασκηνωσα στο δωματιο του ε δεν κοιμοταν με τιποτα με κοιταγε και γκρινιαζε ηθελε να φυγω!!!!! Στεναχωρια εγω η χαζομαμα ... Λετε αυριο μεθαυριο να γραφει σε forum παιδιων και να ανοιγει θεμα ''Θελει η μανα μου να κοιμαται μαζι μου και δεν φευγει με τιποτα''?????

[ΒΕΡΑ]

Και να ρωτήσω κάτι βρε κορίτσια ... το βράδυ κοιμάστε την ίδια ώρα με το παιδί σας αφού κοιμάστε στο ίδιο κρεββάτι? Δηλαδή εμένα που κοιμάται 8 θα έπρεπε να κοιμάμαι κι εγώ 8?

Κι αν δεν κοιμάστε την ίδια ώρα δεν το ξυπνάτε όταν πάτε για ύπνο που πέφτετε στο κρεββάτι?

Και το πρωί που ξυπνάτε να πάτε στη δουλειά δεν ετοιμάζεστε στο δωμάτιο? Δεν το ξυπνάτε?

Και το παιδί σας δεν κάνει σβούρες? Εμένα στην κούνια γυρνάει γύρω γύρω.

Και κοιμάστε άνετα? Δε φοβάστε μην το χτυπήσετε?

 

Και τέλος όταν έχετε και 2ο παιδί τι κάνετε? κοιμάστε και οι τέσσερις? Και χωράτε???

 

Νομίζω τελικά οτί καλύτερη λύση είναι να έχεις ένα κρεββάτι στο δωμάτιο του παιδιού και να κοιμάσαι εκεί.

[bebis]

ΕΜΕΙΣ ΕΤΣΙ ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ 3ΜΗΝΩΝ. ΕΙΝΑΙ 15ΜΗΝΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ. ΠΙΑ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΑΝ ΚΑΠΟΙΟ ΒΡΑΔΥ ΚΟΙΜΗΘΕΙ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΤΟΥ ΟΛΗ ΝΥΚΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ ΛΕΜΕ ΩΡΑΙΑ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ. ΣΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΜΟΥΡΗ ΜΕ ΜΟΥΡΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ. ΑΠΟ ΜΩΡΟ. ΕΜΕΝΑ ΜΟΥ ΠΕΤΑΕΙ ΚΛΩΤΣΙΕΣ!!!!!!!!!!!!!! ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΘΑ ΣΥΝΙΘΗΣΕΙ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΤΟΥ ΕΤΣΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΙΕΖΩ.

[pax]

Μια καλή ατάκα που άκουσα όταν σου λένε "και τι θα κάνετε αν συνηθίσει να κοιμάται με τους γονείς και δεν πάει πια στο κρεββάτι της":

 

"Ε, όταν στα 16 της μας φέρει τον πρώτο της φίλο, θα αναγκαστούμε να στριμωχτούμε!"

 

Η Κασσιανή είχε γράψει τις προάλλες ότι όσο πιο κουφή είναι μια απάντηση, τόσο πιο πολύ πιάνει.

 

 

ΥΓ: Αλήθεια, τι πρόβλημα έχουν μερικοί μερικοί με το τι κάνουμε στο κρεββάτι; Ας το ψάξουν λίγο.

[froufrou]

Νομίζω οτι τα μωράκια μας δειχνουν με πολλούς τρόπους τι είναι ετοιμα να κάνουν και πως.Η δικιά μου είναι στο δωμάτιο της από 6 μηνών.Μέχρι πριν λίγο για να κοιμηθεί ήθελε αγκαλίτσα ,κάποιες φορές και τραγουδάκια ανάλογο τη φάση που ήταν.Βέβαια και η μέση μου πονούσε και τα χέρια μου και για να μη το παίζω και άνετη....και τα παράπονα μου τα έκανα.Πριν λίγο καιρο όμως άρχισε να κοιμάται μόνη της ...έτσι απλά την πήρα αγκάλιτσα και με έσπρωξε ξάπλωσε δίπλα μου στη κρεβατοκάμαρα και απλά τη πήρε ο υπνος και στη συνέχεια τη μετέφερα στο κρεβατάκι της .εντάξει κάποιες φορές θα θέλει και αγκαλίτσα και να κοιμηθεί παρέα μας αλλά δεν θα σκάσω κιόλας ...άλλωστε είναι ένα παιδι με μεγάλη "ήδη"ανεξαρτησία (προσπάθει να ντυθεί,να φάει μόνη της κ.α)και αρκετά κοινωνικό.

Νομιζω...και το λέω για να τα ακούω και εγώ γιατί απο το άγχος κάποιες φορες δεν βλέπουμε οτι λύση είναι μπροστά μας....ΝΑ ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΜΕ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ΤΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΜΑΣ...και όλα θα γινουν με μαγικό τρόπο

[ΒΕΡΑ]

Το κακό με το γραπτό λόγο είναι ότι δεν καταλαβαίνεις το ύφος με το οποίο ειπώνεται κάτι. Τις ίδιες ακριβώς συζητήσεις έχω κάνει με φίλες μου και δεν έχει δημιουργηθεί καμία παρεξήγηση.

 

Όσο για το σχόλιο για το Χίτλερ ειπώθηκε ακριβώς, ως απάντηση στο " τη γνώμη μου λέω" ότι: "κι ο Χίτλερ γνώμη έχει" σαν να μου λες ότι δε μπορώ να έχω γνώμη επειδή εσύ τη θεωρείς απαράδεκτη.

 

Εγώ έγραψα με κεφαλαία γράμματα "ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΝΑ ΚΛΑΨΕΙ" γιατί αυτό δούλεψε στη δικιά μου περίπτωση. Και κράτησε όπως έγραψα μόνο μία εβδομάδα οπότε δε νομίζω ότι αυτό που θα μείνει στο παιδί είναι μια εβδομάδα λίγου κλάματος μπροστά στις ήρεμες ημέρες που έχει περάσει από τότε. Κι εμένα η κόρη μου έχει αυτονομία ( δε θα έλεγα πειθαρχία βέβαια αλλά αυτό είναι άλλο θέμα) και είναι χαρούμενο παιδάκι. Μπράβο που και η δικιά σου είναι μια χαρά. Από τη στιγμή που εσείς έχετε βρει τη λύση και δούλεψε για εσάς μπράβο. Εγώ απάντησα στην κοπέλα που έθεσε την αρχική ερώτηση γιατί απ' ότι φάνηκε στην ερώτησή της δεν έχει λύσει το πρόβλημα και θα ήθελε να μην κοιμόταν στο ίδιο κρεββάτι με το παιδί της. Και απάντησα με κεφαλαία γράμματα γιατί εμείς είχαμε πρόβλημα μεγάλο και με μέση και με ξενύχτια μέχρι τους 3 μήνες και το ότι αυτός είναι ένας τρόπος που μέσα σε μια εβδομάδα μας έλυσε το πρόβλημα είναι κάτι που χρήζει τονίσματος με κεφαλαία γράμματα!

[kassiani]

Μα φυσικα και αν το αφησεις να κλαψει, "λυνεται" το προβλημα.

Τα μωρα λειτουργουν ετσι. Αν δουνε οτι δεν υπαρχει ανταποκριση στο κλαμα τους, καποια στιγμη σταματανε να κλαινε και να ζητανε αυτο που ζητουσανε.

Αυτο ομως δε σημαινει οτι τους κανει και καλο.

Εαν θελεις να το επεκτινουμε, θα σου ελεγα οτι αυτο εχει ως αποτελεσμα το μωρο να μη νιωθει εμπιστοσυνη στη μητερα του και να μην αισθανεται τις αναγκες τους ως σημαντικες.

Ενα συνηθες αποτελεσμα ειναι η ανυπακοη και η ελλειψη πειθαρχιας. Βλεπεις ενστικτωδως μας εκδικουνται κατα καποιο τροπο γαι την εγκαταλειψη την οποια ενιωσαν. Γιατι το να τα αφηνεις να κλαινε απαρηγορητα, ως εγκαταλειψη το βιωνουν.

Δε μιλαμε για 3 ετων παιδια που χρησιμοποιουν το κλαμα ως μεσο πιεσης. Αυτο το βλεπει η καθε μητερα που ξερει και το παιδι της και ξερει ποτε κλαιει και ποτε παιζει θεατρο.

 

Ως προς το γραπτο λογο, θα συμφωνησω μαζι σου, καθως εαν με ηξερες, θα εβλεπες οτι σχεδον ολα τα λεω γελωντας.

 

Οσο για το χιτλερ, θα επιμεινω να μη διαβαζεις αποσπασματικα αυτα που γραφω. Αναφερομουν στη συγκεκριμενη μεθοδο, την οποια εφαρμοζουν ακομη πολλοι γονεις και εφαρμοζαν σχεδον ολοι στο παρελθον ως μεσο εκμαθησης βασικων λειτουργιων (για να παψει το μωρο να τρωει τη νυχτα, για να κοιμαται γρηγορα και μονο του, για να παει στην τουαλετα κλπ).

Και ναι, αυτη τη μεθοδο τη βρισκω ολιγον απο φασιστικη, τι να κανουμε...

 

Απλα δε μου αρεσει, γιατι εχει ξαναγινει εδω μεσα, να χαρακτηριζομαστε ολοι εμεις που ειτε επιλεξαμε ειτε δεν μπορουμε αλλιως τον κοινο υπνο, ως στερημενοι σεξουαλικα, ως μη εχοντες υγιη σχεση με το συντροφο μας, ως υποχειρια των μωρων μας.

 

Προσωπικα, φυσικα και θα ηθελα να παει η κορη μου στο κρεβατι της και ετσι να εχω ακομα περισσοτερο χρονο με τον αντρα μου, απλα δε θελω αυτο να συμβει με το ζορι και με αλλες παρεπομενες συνεπειες. Το να κοιμαται ας πουμε στο κρεβατι της κι εγω να σηκωνομαι καθε μιση ωρα για να την ηρεμησω, δεν εξυπηρετει κανεναν μας.

Απλως ειμαι της αποψης οτι τα ενστικτωδη και φυσικα γεγονοτα στη ζωη του ανθρωπου (υπνος, φαγητο, τουαλετα) πρεπει να γινονται ενστικτωδως και φυσιολογικα για να εχουν καλυτερα αποτελεσματα.

[maira95]

[ΒΕΡΑ]

Εγώ Kassiani διαφωνώ με τη συγκεκριμένη άποψη. Υπάρχουν περιπτώσεις, όπως απ' ότι φαίνεται η δική σου, που το παιδί είναι μια χαρά και κοιμάται ωραία και καλά με τους γονείς του και οι γονείς του δεν έχουν πρόβλημα. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που οι γονείς έχουν ξεμεσιαστεί γιατί πρέπει να κρατάνε το παιδί τους και έχουν εξαντληθεί από την αϋπνία. Ξέρω περιπτώσεις που εμείς οι γυναίκες έχουμε εξοστρακίσει τους άντρες μας για να κοιμόμαστε με τα παιδιά. Ξέρω περιπτώσεις που ο άντρας ξυπνάει κάθε μέρα πιασμένος. Αυτά δεν τα λέω από το μυαλό μου ... ο άντρας μου έχει πολλούς φίλους που του κάνουν παράπονα γι' αυτά τα θέματα και για πόσο δύσκολα περνάνε επειδή το παιδί κοιμάται μαζί τους ή επειδή δεν αντέχουν να το αφήσουν να κλάψει και τρέχουν όλο το βράδυ. Και μιλάμε για άντρες που είναι μια χαρά με τις γυναίκες τους κατά τ' άλλα. Οι άντρες είναι γεγονός ότι πολύ πιο εύκολα βλέπουν τα πράγματα όπως πραγματικά είναι. Ξέρω και περιπτώσεις αντίθετες ... όπου άφησαν το παιδί 1 ώρα (!) να κλαίει και δεν πέτυχαν τίποτα και τώρα το κουνάνε λίγο πριν κοιμηθεί και κοιμάται 12 ώρες.

Το να το αφήσεις να κλάψει με κάποιο σύστημα βέβαια ... όχι ξαφνικά το αφήνεις να πλαντάξει, έχει δουλέψει πραγματικά σ' εμένα και σε πολλούς. Και δε νομίζω ότι η μια εβδομάδα το έκανε να έχει έλλειψη πειθαρχίας (είναι θέμα ηλικίας και παιδιου) ούτε έχει χάσει την εμπιστοσύνη του σ' εμένα. Γιατί πώς το εξηγείς ότι όταν έχει πραγματικό πρόβλημα (όπως όταν βγάζει δόντι, όταν είναι άρρωστο, όταν έχει τη μύτη του κλπ) τότε κλαίει το βράδυ? Ξέρει ότι θα πάω γιατί έχει πρόβλημα. Αν νόμιζε ότι κλαίει και το γράφουν δε θα έκλαιγε ούτε τότε, ούτε θα φώναζε μαμά. Απλά ξέρει ότι δεν περνάει το "κλαίω για να με πάρει αγκαλιά" ή από πείσμα. Και τα παιδιά στην ηλικία της δικής μου γνωρίζουν πάρα πολύ καλά πώς να κάνουν πείσματα. Γι' αυτό είμαι σίγουρη!

 

Θεωρώ λοιπόν ότι ένας γονιός που έχει εξαντλήσει τις άλλες μεθόδους για το παιδί του και που δε θέλει να το πάρει στο κρεββάτι του γιατί δεν είναι βολικό γι' αυτόν (όπως δεν είναι και για μένα) ή δεν κοιμάται το παιδί στο κρεββάτι του (γιατί υπάρχουν και τέτοιες περιπτώσεις) μπορεί από το να ξεμεσιάζεται και να μένει άυπνος να εφαρμόσει και αυτή την τακτική.

Εγώ πιστεύω ότι έχουν και οι γονείς δικαιώματα και η ψυχική τους υγεία έχει αντίκτυπο στα παιδιά πολύ περισσότερο από το αν έχουν κλάψει για μια εβδομάδα ή αν έχουν κοιμηθεί στο κρεββάτι της μαμάς και του μπαμπά. Καλές οι ήπιες μεθόδους αλλά υπάρχουν και πολύ πεισματάρικα και δύσκολα παιδιά!

[kassiani]

..............κι εγω που νομιζα οτι το θεμα το εχουμε εξαντλησει..........Γιατι συνεχιζετε μια συζητηση που με μαθηματικη ακριβεια καταληγει σε παρεξηγησεις???????????

Δεν ψαχνετε γνωμες........συμμαχους ψαχνετε ο καθενας για την αποψη του......

 

Συμφωνω καταρχην μαζι σου οτι ψαχνουμε συμμαχους, απλα προσωπικα εχω κι εναν αλλο σκοπο.

Επειδη εδω μπαινουν γονεις, αλλοι με πολυ κατασταλαγμενες και απολυτες αποψεις και αλλοι που αμφιταλαντευονται και θελουν να ακουσουν πολλες γνωμες, πιστευω οτι σε ορισμενα θεματα καλο ειναι να ξερουν και καποιες απο τις συνεπειες που επιστημονικα εχουν διαγνωσθει ως (παρα πολυ) πιθανες ως απορροια καποιων μεθοδων.

 

Το να ακουσει μια μητερα που ρωταει οτι κι εγω το αφησα να κλαιει και δεν εγινε και τιποτα, ειναι πραγματι μια εμπειρια και μια μεθοδος.

Γνωμη μου ειναι οτι πρεπει να ακουσει και τι λενε πολλοι παιδοψυχολογοι γι αυτη τη μεθοδο.

Επιλογη σημαινει να ξερεις τις συνεπειες της καθε πραξης και τοτε να επιλεγεις.

Φυσικα και ειναι λαθος να εκδιωκονται οι γονεις απο το κρεβατι τους, φυσικα και οι γονεις εχουν δικαιωματα και ενα απο αυτα ειναι η ψυχικη τους ισορροπια, απλα δεν ξερω κατα ποσο η "κοντρα" με το παιδι μας σε ζητηματα εντελως πρωτογονα, μπορει να οδηγησει σε ψυχικη ηρεμια και ισορροπια μεσα στο σπιτι.

Προφανως αυτο γινεται με την αντιπαραθεση εδω.

Οποιος διαβαζει, ακουει πολλα και επιλεγει.

Στο κατω κατω ειναι προσωπικη επιλογη του καθενα

[ΒΕΡΑ]

συμφωνώ κι εγώ!

[soniak]

Εγώ Kassiani διαφωνώ με τη συγκεκριμένη άποψη. Υπάρχουν περιπτώσεις, όπως απ' ότι φαίνεται η δική σου, που το παιδί είναι μια χαρά και κοιμάται ωραία και καλά με τους γονείς του και οι γονείς του δεν έχουν πρόβλημα. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που οι γονείς έχουν ξεμεσιαστεί γιατί πρέπει να κρατάνε το παιδί τους και έχουν εξαντληθεί από την αϋπνία. Ξέρω περιπτώσεις που εμείς οι γυναίκες έχουμε εξοστρακίσει τους άντρες μας για να κοιμόμαστε με τα παιδιά. Ξέρω περιπτώσεις που ο άντρας ξυπνάει κάθε μέρα πιασμένος. Αυτά δεν τα λέω από το μυαλό μου ... ο άντρας μου έχει πολλούς φίλους που του κάνουν παράπονα γι' αυτά τα θέματα και για πόσο δύσκολα περνάνε επειδή το παιδί κοιμάται μαζί τους ή επειδή δεν αντέχουν να το αφήσουν να κλάψει και τρέχουν όλο το βράδυ. Και μιλάμε για άντρες που είναι μια χαρά με τις γυναίκες τους κατά τ' άλλα. Οι άντρες είναι γεγονός ότι πολύ πιο εύκολα βλέπουν τα πράγματα όπως πραγματικά είναι. Ξέρω και περιπτώσεις αντίθετες ... όπου άφησαν το παιδί 1 ώρα (!) να κλαίει και δεν πέτυχαν τίποτα και τώρα το κουνάνε λίγο πριν κοιμηθεί και κοιμάται 12 ώρες.

Το να το αφήσεις να κλάψει με κάποιο σύστημα βέβαια ... όχι ξαφνικά το αφήνεις να πλαντάξει, έχει δουλέψει πραγματικά σ' εμένα και σε πολλούς. Και δε νομίζω ότι η μια εβδομάδα το έκανε να έχει έλλειψη πειθαρχίας (είναι θέμα ηλικίας και παιδιου) ούτε έχει χάσει την εμπιστοσύνη του σ' εμένα. Γιατί πώς το εξηγείς ότι όταν έχει πραγματικό πρόβλημα (όπως όταν βγάζει δόντι, όταν είναι άρρωστο, όταν έχει τη μύτη του κλπ) τότε κλαίει το βράδυ? Ξέρει ότι θα πάω γιατί έχει πρόβλημα. Αν νόμιζε ότι κλαίει και το γράφουν δε θα έκλαιγε ούτε τότε, ούτε θα φώναζε μαμά. Απλά ξέρει ότι δεν περνάει το "κλαίω για να με πάρει αγκαλιά" ή από πείσμα. Και τα παιδιά στην ηλικία της δικής μου γνωρίζουν πάρα πολύ καλά πώς να κάνουν πείσματα. Γι' αυτό είμαι σίγουρη!

 

Θεωρώ λοιπόν ότι ένας γονιός που έχει εξαντλήσει τις άλλες μεθόδους για το παιδί του και που δε θέλει να το πάρει στο κρεββάτι του γιατί δεν είναι βολικό γι' αυτόν (όπως δεν είναι και για μένα) ή δεν κοιμάται το παιδί στο κρεββάτι του (γιατί υπάρχουν και τέτοιες περιπτώσεις) μπορεί από το να ξεμεσιάζεται και να μένει άυπνος να εφαρμόσει και αυτή την τακτική.

Εγώ πιστεύω ότι έχουν και οι γονείς δικαιώματα και η ψυχική τους υγεία έχει αντίκτυπο στα παιδιά πολύ περισσότερο από το αν έχουν κλάψει για μια εβδομάδα ή αν έχουν κοιμηθεί στο κρεββάτι της μαμάς και του μπαμπά. Καλές οι ήπιες μεθόδους αλλά υπάρχουν και πολύ πεισματάρικα και δύσκολα παιδιά!

Βέρα εγώ θα συμφωνήσω μαζί σου.θέλω όμως να πω οτι δεν γίνεται να κατηγορούνται οι μαμάδες που δεν μπορούν και δεν θέλουν να κοιμηθούν με τα παιδιά τους και χρησιμοποιούν την μέθοδο που λές, και να θεωρείται σωστό μόνο αν με το παραμικρό παίρνεις το παιδί αγκαλιά ή κοιμάσαι μαζί του.Για εμένα δεν είναι υγειές και δεν δίνει σωστά πρώτυπα στα παιδιά.πρέπει να ξέρει οτι η μαμά και ο μπαμπάς έχουν το δωμάτιό τους και αυτό έχει τον χώρο του και οτι πρέπει να κοιμηθεί στο κρεβάτι του.την εμπιστοσύνη του παιδιού σου θα την κατακτήσεις μέσα στην μέρα,όταν θα το "μαναρέψεις", θα το αγκαλιάσεις θα το φιλήσεις, θα του μιλήσεις.κάποια πράγματα πρέπει να διαχωρίζονται.υπάρχει ώρα για παιχνίδι και ώρα για ύπνο και αυτά μαθαίνονται απο μικρή ηλικία.όσο πιο μεγάλα είναι τόσο πιο δύσκολα κόβονται συνήθειες. ξέρω παιδιά που είναι 10,11 χρονών και ακόμα κοιμούνται με τους γονείς.δεν πήγαν απο ένστικτο στο κρεβάτι τους κάποια στιγμή...όλες αγαπάμε τα παιδιά μας και όλες θέλουμε το καλό τους και στο τέλος η κάθε μια επιλέγει να κάνει αυτό που νιώθει και αυτό που λέει το ένστικτό της..

[Giannis_Nik]

Καλημέρα σας

 

είμαι 40 ετών, χωρισμένος εδώ και 5 χρόνια, και έχω ένα γιο 6,5 ετών ο οποίος πηγαίνει πρωτη τάξη δημοτικού. Μένει με την μητέρα του, όμως τον βλέπω κάθε μέρα το πρωί που τον πηγαίνω στο σχολείο (μένουμε κοντά), αλλά και κάθε Δευτέρα Τετάρτη και Παρασκευή τα απογεύματα, ένα παρά ένα τα Σαββατοκύριακα, έχουμε δηλαδή πολλές και συχνές επαφές, όπως πιστεύω είναι και το καλύτερο για εκείνον.

Αντιμετωπίζω όμως το εξής πρόβλημα και θέλω την άποψή σας: Εδώ και 3 χρόνια που μένω στο σπίτι αυτό που είναι κοντά στης μητέρας του, έχω φροντίσει και του έχω φτιάξει δικό του δωμάτιο, με κρεβάτι, γραφείο, βιβλιοθήκη, όλα όσα πρέπει να έχει δηλαδή ένα παιδικό δωμάτιο. Σ'αυτό το δωμάτιο κοιμάται όταν έρχεται στο σπίτι μου, ξέρει τον χώρο του, τον φροντίζει και όλα ΟΚ. Δυστυχώς όμως στο σπίτι της μητέρας του, παρόλο που έχει αντίστοιχο ολόδικό του δωμάτιο, κοιμάται ακόμη στο κρεβάτι της μητέρας του, όχι γιατί δεν θέλει να πάει στο δικό του, αλλά γιατί έτσι έχει συνηθίσει και μάλλον γιατί έτσι έχει βολευτεί και η πρώην σύζυγός μου για διάφορους δικούς της λόγους.

Πιστεύω ότι ένα αγόρι εξήμιση ετών, που μένει μόνο με την μητέρα του, που δεν έχει αντίρρηση να κοιμηθεί μόνο του, που είναι γενικά πολύ ανεξάρτητο σαν παιδί, είναι απαράδεκτο να κοιμάται με την μητέρα του.

Παρακαλώ πολύ για την γνώμη σας.

Ευχαριστώ.

[ΒΕΡΑ]

Συμφωνώ απόλειτα μαζί σου στο ότι δεν είναι σωστό να κοιμάται με τη μητέρα του. Προφανώς το επιδιώκει και η μητέρα του να κοιμούνται μαζι γιατί νιώθει κοντά με το γιο της και καλύπτει τα δικά της συναισθηματικά κενά.

Εγώ πιστεύω ότι μπορείς να μιλήσει στο γιο σου ανοιχτά γι' αυτό το θέμα και να του εξηγήσεις πως είναι μεγάλος πια για να κοιμάται με τη μαμά του. Πιστεύω ότι επειδή είσαι ο πατέρας του μπορείς να βρεις τον τρόπο να τον επιρρεάσεις ώστε να καταλάβει ότι αυτό που κάνει είναι λάθος.

 

Καλή επιτυχία!

[Giannis_Nik]

Εγώ πιστεύω ότι μπορείς να μιλήσει στο γιο σου ανοιχτά γι' αυτό το θέμα και να του εξηγήσεις πως είναι μεγάλος πια για να κοιμάται με τη μαμά του. Πιστεύω ότι επειδή είσαι ο πατέρας του μπορείς να βρεις τον τρόπο να τον επιρρεάσεις ώστε να καταλάβει ότι αυτό που κάνει είναι λάθος.

Του έχω μιλήσει ήδη μόλις το έμαθα! Και λέω μόλις το έμαθα διότι: Πριν 2 - 3 χρόνια ξεκίνησα να του το λέω αρχικά, μίλησα και με την μητέρα του, είπε ότι συμφωνεί και ότι θα τον "έδιωχνε" από το κρεβάτι της, και εδώ και ένα χρόνο μου έλεγε ότι κοιμάται στο κρεβάτι του. Σήμερα έτυχε και του ξέφυγε και μου είπε την αλήθεια. Κατά συνέπεια, ήταν μάλλον δασκαλεμένος να μου λέει ψέματα, (του έκανα σοβαρή παρατήρηση για το ψέμα, άσχετα κι αν ήταν υποκινούμενο) και του τόνισα ότι οι "άντρες" και ειδικά σε τέτοια ηλικία κοιμούνται στο ΔΙΚΟ τους κρεβάτι.

Δεν ξέρω τι θα γίνει , πάντως θα συνεχίσω τις προσπάθειες, όπως καταλαβαίνεις όμως η απέναντι πλευρά δεν βοηθάει.....

Οποια γυναίκα νομίζει ότι μπορεί να δώσει εξήγηση ας το προσπαθήσει.

Οι γνώμες σας ευπρόσδεκτες.

[ΒΕΡΑ]

καλά η μητέρα του τι λέει??? Δεν καταλαβαίνει ότι δεν είναι καλό για το παιδί αυτό?

 

Γενικά πάντως ο χωρισμός του ζευγαριού έχει κι αυτά τα κακά. Δε μπορείς εύκολα να ελένξεις ότι το παιδί μεγαλώνει σωστά. Και ποιος ξέρει, μπορεί να του έχει πει:"Μην το πεις στο μπαμπά σου γιατί ζηλεύει". Γενικά επειδή δεν ξέρεις τι έχει ειπωθει δε μπορείς να επιμένεις πολύ γιατί μπορεί να φέρεις το αντίθετο αποτέλεσμα. Εσύ ξέρεις όμως το χαρακτήρα του παιδιού σου και ξέρεις τι μπορείς να του πετάξεις σε ανύποπτη στιγμή και να τον κάνει να σκεφτεί αυτό που κάνει ή να ντραπεί.

 

Δεν είμαι ψυχολόγος και δεν ξέρω αν είναι σωστό αυτό που θα έκανα εγώ αλλά μπορείς π.χ. να του πεις: " Στο σχολείο ή στους φίλους σου μη σου ξεφύγει ότι κοιμάσαι με τη μαμά σου γιατί μπορεί να σε κοροϊδέψουν" Μπορεί να ντραπεί γι' αυτό που κάνει αν του πεις αυτό. Πάντως επαναλαμβάνω ότι δεν είμαι ψυχολόγος οπότε δεν ξέρω ακριβώς πώς είναι σωστό να χειριστείς το θέμα.

 

Αν δεν πετύχεις τίποτα μπορείς να χαλαρώσεις ... θα το κόψει σίγουρα μεγαλώνοντας.

[Giannis_Nik]

Κατ' αρχήν σ'ευχαριστώ για τις απαντήσεις.

 

Η μητέρα του λοιπόν, είναι γενικώς ένα άτομο που ποτέ δεν μπόρεσε να βάλει τάξη σε διάφορα πράγματα, γι' αυτό άλλωστε και χωρίσαμε. Μου είπε πολλές φορές "Θα θα θα θα" αλλά τελικά τίποτα από αυτά τα "θα" δεν υλοποιήθηκε, δεν είναι συζητήσιμη αφού θεωρεί ότι τα ξέρει όλα, ("εγώ είμαι γιατρός!" λέει) αλλά και για να ξεφύγει από την όποια "πίεση" μπορεί να ασκήσω εγώ (ουτοπία εκ μέρους μου ε?) λέει πολύ εύκολα ψέματα ή κατευθύνει τον μικρό.

Αυτός είναι και ο λόγος που δεν θα της πω τίποτα, αλλά θα φέρω τον μικρό στο φιλότιμο και στον ανδρικό εγωισμό και ότι γίνει.

Ελπίζω μάλιστα να παντρευτεί σύντομα οπότε θα έχει άλλα θέματα να ασχοληθεί και θα ξεκολήσει από το παιδί.

[angela_kgr]

Παραδείγματα συναισθηματικής κακοποίησης αποτελούν:

• Οι φωνές και οι κραυγές.

• Οι χαρακτηρισμοί «είσαι ηλίθιος», «είσαι κακό παιδί», «είσαι άχρηστος/η».

• Η σύγκριση των παιδιών με άλλα παιδιά, εις βάρος του «δεν αξίζεις τίποτε», «ο ξάδελφος σου πάει καλύτερα από σένα» κλπ.

• Η έλλειψη στοργής, αγάπης και τρυφερών εκδηλώσεων.

• Η δημιουργία ενοχών «θα με κάνεις να πεθάνω», «εσύ φταις για όλα».

• Η ταπείνωση του παιδιού «είσαι για πέταμα», «τι ήθελα και έκανα ένα παιδί σαν και σένα» κλπ

• Οι απειλές εγκατάλειψης ή βίας «θα φύγω και θα σε παρατήσω», «θα σε κλείσω σε ίδρυμα», «θα σου σπάσω τα κόκαλα» κλπ.

• Οι ακραίες μορφές τιμωρίας π.χ. στέρηση φαγητού, νερού, κλείδωμα σε σκοτεινούς χώρους, δέσιμο κλπ.

[ΒΕΡΑ]

Παραδείγματα συναισθηματικής κακοποίησης αποτελούν:

• Οι φωνές και οι κραυγές.

• Οι χαρακτηρισμοί «είσαι ηλίθιος», «είσαι κακό παιδί», «είσαι άχρηστος/η».

• Η σύγκριση των παιδιών με άλλα παιδιά, εις βάρος του «δεν αξίζεις τίποτε», «ο ξάδελφος σου πάει καλύτερα από σένα» κλπ.

• Η έλλειψη στοργής, αγάπης και τρυφερών εκδηλώσεων.

• Η δημιουργία ενοχών «θα με κάνεις να πεθάνω», «εσύ φταις για όλα».

• Η ταπείνωση του παιδιού «είσαι για πέταμα», «τι ήθελα και έκανα ένα παιδί σαν και σένα» κλπ

• Οι απειλές εγκατάλειψης ή βίας «θα φύγω και θα σε παρατήσω», «θα σε κλείσω σε ίδρυμα», «θα σου σπάσω τα κόκαλα» κλπ.

• Οι ακραίες μορφές τιμωρίας π.χ. στέρηση φαγητού, νερού, κλείδωμα σε σκοτεινούς χώρους, δέσιμο κλπ.

 

Ωραίο το copy - paste από κάποιο αρθράκι "παιδοψυχολογίας" αλλά δε βλέπω τι σχέση έχουν αυτά με αυτό που πρότεινα εγώ. Τώρα θα μας πειτε ότι κακοποιούμε και τα παιδιά μας!!!

[angela_kgr]

http://www.techteam.gr/lofiversion/index.php/t82738.html

 

http://www.hamogelo.gr/default.asp?pid=19&la=1

το «αρθρακι» ειναι απο το χαμογελο του παιδιου

Το να κανουμε το παιδι μας να εχει συναισθηματα ντροπης ειναι κακοποιηση.

[ΒΕΡΑ]

http://www.techteam.gr/lofiversion/index.php/t82738.html

 

http://www.hamogelo.gr/default.asp?pid=19&la=1

το «αρθρακι» ειναι απο το χαμογελο του παιδιου

Το να κανουμε το παιδι μας να εχει συναισθηματα ντροπης ειναι κακοποιηση.

 

Πάντως για ντροπή δε λέει τίποτα.

[pax]

Ανεξάρτητα από το τι εφαρμόζουμε με τα παιδιά μας, η γνώμη μου, Giannis_Nik, είναι να μην επέμβεις στη σχέση του παιδιού με τη μητέρα. Εφόσον αποφασίσατε να χωρίσετε, ο καθένας ακολουθεί την παιδαγωγική που θεωρεί ο ίδιος καλύτερη. Απ΄ ό,τι φαίνεται, ο μικρός δεν έχει πρόβλημα ούτε με τη μια, ούτε με την άλλη μέθοδο. Επίσης φαίνεται ότι ο γιος σου εχει την τύχη να περνά πολύ περισσότερες ώρες με τον πατέρα του, απ΄όσες άλλα παιδιά χωρισμένων γονιών. Επομένως δεν φαίνεται να έχει υπερβολική εξάρτηση από τη μητέρα του, και επίσης η μητέρα, προς τιμήν της, δεν προσπαθεί με πλαγίους τρόπους να τον εμποδίσει να περνά μέρες και νύχτες μαζί σου. Θα έλεγα να το αφήσεις το θέμα. Ο γιος σου φαίνεται να μεγαλώνει μια χαρά και με τους δυο σας. Προσπάθειες να επηρεάσεις τη σχέση μητέρας και γιου μόνο προβλήματα μπορούν να δημιουργήσουν, όπως π.χ. το ότι λέει ψέμματα για να προστατέψει την ιδιωτικότητά του και της μητέρας του.

 

Όσο γι΄αυτά που παρέθεσε η ang_kgr, είναι φανερό ότι η συναισθηματική κακοποίηση αναφέρεται στα επιχειρήματα "μην το πεις παραέξω γιατί θα σε κοροϊδεύουν" ή "μ΄αυτό που κάνεις δεν είσαι άντρας", και όχι στο αν το παιδί κοιμάται στο δωμάτιό του ή όχι.

[angela_kgr]

Όσο γι΄αυτά που παρέθεσε η ang_kgr, είναι φανερό ότι η συναισθηματική κακοποίηση αναφέρεται στα επιχειρήματα "μην το πεις παραέξω γιατί θα σε κοροϊδεύουν" ή "μ΄αυτό που κάνεις δεν είσαι άντρας", και όχι στο αν το παιδί κοιμάται στο δωμάτιό του ή όχι.

ακριβως έτσι Pax, « Στο σχολείο ή στους φίλους σου μη σου ξεφύγει ότι κοιμάσαι με τη μαμά σου γιατί μπορεί να σε κοροϊδέψουν»