student

Νέο Μέλος
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    114
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Όλα όσα δημοσίευσε η/ο student

  1. Καλησπέρα στις μανούλες. Εδώ και δύο ημέρες το παιδί μας κάνει αναστεναγμόυς (σαν άπνοια) όπως κάνουμε εμείς οι ενήλικες όταν κάτι μας στρεσαρει/αγχώνει. Η εξέταση από τον παιδίατρο έδειξε ότι παθολογικά δεν βλέπει κάτι, άκουσε καρδιά, μέτρησε σφιγμους και οξυγόνο. Είναι όλα καλά από αυτή την άποψη. Ωστόσο μας έδωσε εφάπαξ Atarax πριν τον ύπνο. Ισως να τον ζόριζει κάτι ψυχολογικά.. και το βγάζει έτσι, για να του δώσουμε περισσότερη προσοχή.. θα προσπαθώ αυτές τις να τηρώ με περισσότερη συνέπεια το πρόγραμμα σε σχέση με το φαγητό το παιχνίδι και τον ύπνο, θα είμαι πιο κοντά γενικά. Ήθελα να ρωτήσω αν έχει περάσει κάποια οικογένεια κάτι αντίστοιχο με το παιδί της και πως εξελίχθηκε αυτο. Αν έχετε να περιγραψεται κάποιο βίωμα η να πείτε κάτι συμβουλευτικα είναι ευπρόσδεκτο. Ευχαριστώ.
  2. Εχουμε σκεφτεί ότι μπορεί να είναι τικ και εμείς αλλά το θέμα είναι από που προέρχεται αυτό και τι θέλει να μας πει το παιδί. Θα κλείσουμε ραντεβού με Παιδοψυχολογο και θα γραψω νεότερα. Κατά καιρούς είχαμε διαφορες δυσκολιες με το φαγητό, με τον ύπνο, με τα νύχια, με τον λόγο κλπ. Το φαγητό το διόρθωσαμε, είμαστε σε καλό δρόμο. Τον ύπνο όχι τελείως, έχουμε μέλλον. Και τα νύχια διορθώθηκαν, τα έτρωγε. Τον λόγο, είμαστε σε τελική ευθεία. Φαίνεται να ζορίζεται και το βγάζει κατά καιρούς με αυτούς τους τρόπους. Χθες συζητούσαμε με τον άντρα μου αυτο το θέμα αρκετή ωρα και φαίνεται τελικα ότι συνδέονται ολ αυτά μεταξύ τους. Θα πάμε και στον ειδικό Ψυχικής υγεία να μας πει αν είναι όντως έτσι και τι μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε το παιδί.
  3. Φαίνεται να είναι η πρώτη περίπτωση που περιγράφεται, εισπνοή και βαθιά εκπνοή. Κατά την εξέταση το έκανε μια δυο φορές. Γενικά το κάνει, θα πρέπει όμως να παρατηρήσω καλύτερα αν το κάνει και στην δραστηριότητα η στην συναναστροφη με τους φίλους του. Θα επανέλθω με νεότερα. Σχετικά με τις αλλαγές, υπάρχουν αφού ήταν για δύο βδομάδες κλειστά τα σχολεία και ουσιαστικα αυτή ήταν η πρώτη που πήγε. Ωστόσο προκύπτουν πάντα μικροαλλαγές που θα μπορούσαν να τον επηρεάζουν. Να πω επίσης ότι ήταν σπίτι νε μεν με το αδερφάκι του και παίζανε αλλά εμείς οι γονείς δουλεύαμε και σίγουρα δεν είχαν την προσοχή μας που την είχαν μεγάλη ανάγκη. Ο παιδίατρος είπε να μην δώσουμε ιδιαίτερη έκταση και να το δούμε κάπως χαλαρά για να χαλαρώσει και εκείνος. Είμαι σκεπτική γενικά και θα προσπαθήσω να είμαι κοντά στο παιδί περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Έχω τους ενδοιασμούς μου γιατί θεωρώ ότι δεν είμαστε πάντα σε επαφή με τα συναισθήματα μας και δεν έχουμε μάθει από μικρή ηλικία να τα αναγνωρίζουμε.
  4. Από τα λεγόμενα σου φαίνεται ότι δεν είναι έτοιμος για τους δικούς του λόγους ωστόσο σου έχει δείξει ότι θελει. Πιστεύω ότι όσο πιέζουμε με τον τρόπο μας κάτι τόσο δυσκολευουμε τα πράγματα να έρθουν ομαλά ίσως και ιδανικά. Να είσαι σίγουρη ότι όλη σου αυτή την λαχτάρα αλλά και την αγωνία σου ταυτοχρονα την νιώθει οπότε ίσως να μην βοηθάει επί της ουσίας η στάση σου. Ισως αν σε δει πιο χαλαρή να νιώσει και εκείνος πιο ανοιχτός στο ενδεχόμενο απόκτησης παιδιού στο άμεσο μέλλον. Καταλαβαίνω ότι δεν ελέγχονται εύκολα τα συναισθήματα και δεν χρειάζεται κιολας αλλά προσπάθησε να σκεφτείς αν η στάση σου βοηθαει η όχι εκείνον.. Αν δεν είναι έτοιμος δεν μπορείς να κάνεις πολλά πέρα από το να του δείξεις ότι είσαι διπλα του σε αυτο. Άλλωστε μην ξεχνάς ότι καλό είναι να θέλουν και οι δύο κάτι για να έχει περισσότερες πιθανότητες να πετύχει!
  5. Σίγουρη είναι πολύ βαρύ για ένα παιδί να ξέρει ότι θα χάσει τους φίλους που ήταν καθημερινά μαζι αλλά πιστεύω ότι θα κάνει νέους την επόμενη χρονια. Επίσης αν με κάποιον από αυτούς είναι τόσο κοντά γιατί να μην κρατήσουν επαφή εκτός σχολείου?Ίσως να είναι μια μέση λύση-σκέψη. Μήπως να προωθουσες αυτή την ιδέα αντί να αλλάξετε δήμο σχολείου? Νομιζω ότι εδώ καλό θα ήταν να δεις τι θέλεις να περάσεις σαν γραμμη στο παιδί.
  6. Τι ψυχολογία έχεις οταν ξεκινας το τάισμα της μικρής σου? Καμία φορά αν έχουμε άγχος η δεν έχουμε υπομονή, εχουμε πεσμένη διάθεση και δεν είμαστε επικεντρωμενες σε αυτό που κάνουμε, φοβόμαστε ότι δεν θα καταφέρουμε, περνάμε την στάση αυτή και στο παιδί. Κάνω μια σκέψη γιατί σε πολλές περιπτώσεις παίζει καθοριστικό ρόλο η ψυχολογία.
  7. student

    Φιλίες

    Από την στιγμή που η συγκεκριμένη φίλη κάπως προέκυψε επειδή οι άλλες δύο απομακρυνθηκαν είναι θέμα χρόνου να γίνει σιγά σιγά το ιδιο με την συγκεκριμένη. Πιστεύω ότι το παιδί καταλαβαίνει τα πάντα αλλά ίσως με έναν πιο παιδικό τρόπο που εμεις είναι δύσκολο να αντιληφθουμε.Τι να σκέφτεται ένα μικρο πλασματακι όταν ξαφνηκα οι τρεις φιλες γινονται δύο και μετα μία?? Και όλο αυτό σε περίοδο καραντίνας που τίποτε δεν είναι ίδιο. Δεν μπορείς να ξέρεις πως το βίωσε και πιθανόν να είναι και αυτός ενας λόγος που ζητούσε την παρέα με το συγκεκριμένο κοριτσάκι.Είναι απίθανο να ένιωσε απόρριψη από τις άλλες δύο φίλες και γι αυτόν τον λόγο να είναι τόσο θερμή με την τωρινη? Από την στιγμή που ησουν θετική και ενθαρρυντική ως προς το να έχει παρέα το παιδί σου τότε η κατεύθυνση που έδωσες πέρασε στο παιδί κανονικά. Ωστόσο εγώ προσωπικά θα προσπαθουσα να επικεντρωθώ στο δικό μου παιδί, να το παρατηρήσω πάνω στο παιχνίδι, να μιλήσω μαζί του για να καταλάβω ποιος είναι ο λόγος που θέλει την παρέα του κοριτσιου, τι παιρνει και τι δινει. Δηλαδή θα ερχόταν σε δεύτερη μοίρα το άλλο παιδί εν ολίγης.
  8. Το πιο σημαντικό είναι να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου για να είσαι και με το παιδί σου. Δηλαδή αν βλέπεις ότι κάτι δεν σου κάθεται για τον οποιονδήποτε λογο μην βιαστείς να κανονίσεις το επόμενο ραντεβού με την μαμά της φίλης της. Το παιδί καταλαβαίνει πως νιώθεις και ότι δεν είσαι σίγουρη γι αυτή την συνάντηση στο σπίτι σου. Καταλαβαίνουν τα πάντα και πλέον είμαι 100%σιγουρη γιατί το βλέπω στην καθημερινότητα. Τα συναισθήματα είναι το πρώτο! Αν καλούσα ένα ξένο παιδάκι σπίτι και συνέβαινε κάτι αντίστοιχο θα το έβρισκα σαν μεγάλη ευκαιρία για ηθικό δίδαγμα προς το παιδί μου. Όταν πάμε στην παιδική χαρά παίζουν διαφορά περιστατικά. Πραγματικά αυτά με έχουν βοηθήσει πάρα πολύ στο πως να αντιμετωπίζω μια καινούρια πρόκληση. Τις προάλλες έπαιζε το παιδί μου πολύ ωραία με ένα άλλο παιδάκι. Κάποια στιγμή η μαμά φώναξε το αγοράκι της για να φάει κρουασάν σοκολάτας. Το παιδί μου ακολούθησε το άλλο παιδί που ήταν παρέα και η μαμά αφού με κοίταξε είπε στο παιδί, δώσε στον φίλο σου κρουασάν. Όταν πήγα κοντά διόρθωσε και του ειπς να ρωτήσουμε την μαμά του. Είπα ότι το παιδί μου δεν έχει καταναλώσει ποτε κρουασάν και θα ήταν μια καλή ευκαιρία να δοκιμασει. Η μαμά το κόβει με το χέρι της και με κοίτα μες στα μάτια. Εγώ τότε κάνω την βλακεια και δέχομαι αυτό το κομμάτι να το πάρω και να το δώσω στο παιδί. Η προσέγγιση δεν μου άρεσε καθώς δεν μου άρεσε και η δική μου αντίδραση. Ήταν λοιπόν ένα τέλειο μάθημα για να έχω το θάρρος να στηρίζω αυτό που επιθυμώ η αυτό που δεν επιθυμώ κάθε επόμενη φορά.
  9. student

    Φιλίες

    Είμαι αρκετά κοντά στην γραμμή που περιγραφεις. Υπάρχουν κανόνες μέσα στο σπίτι αποδέκτες συμπεριφορές και μη. Πάντα εξηγώ τον λόγω που επιτρέπεται το ταδε η απαγορεύεται το τάδε. Αν πω κάτι παραπάνω από 3 φορές και δεν γίνει κατανοητό γιατί εκείνη την στιγμή το παιδί είναι κουρασμένο, έχει νεύρα γιατί δεν μπορεί να ολοκληρώσει μια ζωγραφιά έτσι όπως την θέλει, έχει άλλες ανάγκες η οτιδήποτε άλλο κατευθείαν προσπαθώ να αποσπάσω την προσοχή με κάτι άλλο νέο και το θέμα λήγει συνήθως εκεί. Κάποιες φορές κάπως γίνεται ο τόνος της φωνής πιο κοφτος και το καταλαβαίνουν, είτε όπως είπα αλλάζω κατεύθυνση και κάνουμε κάτι νέο η φεύγω και τους φηνω να σκεφτούν. Όταν υπάρχουν ξένα παιδιά στο σπίτι μας βάζω και πάλι εγω τα όρια. Συνήθως θέλουν να το κάνουν γήπεδο παίζοντας πιο έντονα. Το επιτρέπω για λίγα λεπτά μόνο και μετά εξηγώ γιατί αυτό το παιχνίδι θα πρέπει να τελειώσει εδώ. Όταν είμαστε σε άλλο σπίτι είμαι πιο χαλαρή αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αν δω κακη συμπεριφορά δεν θα πω κάτι. Γενικά, επειδή το κάθε σπίτι έχει διαφορετικούς κανόνες καλό θα ήταν ο οικοδεσπότης να βάζει τα όρια για να καταλαβαίνουν και οι καλεσμένοι πως να χειριστούν μια πιθανή δύσκολη κατάσταση. Στο παρελθόν έλεγα παιδιά είναι ας παίξουν όπως θέλουν γιατί δεν είχα καταλάβει πως λειτουργει η οριοθέτηση. Σήμερα καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά και αντιλαμβάνομαι κάποια πράγματα τελείως διαφορετικά έχει αλλαξει ο τρόπος που το αντιμετωπίζω. Η μητρότητα είναι σχολείο που ποτέ δεν τελειώνει! Υπάρχουν φορές που δεν έχω την δύναμη να επιμείνω και να τηρήσω τα όρια που θέλω και όλο αυτό που περιγράφω. Πως πιστεύετε ότι γράφει αυτό στα παιδιά? Το σκέφτομαι συχνά.. Γένικα εξηγώ και δείχνουν να καταλαβαίνουν αλλά τι καταγράφεται μέσα τους?
  10. Όταν το παιδί επιλέγει για παρέα κάποιον αρκετά διαφορετικό από αυτόν τι θα γινόταν αν αντί να του απαγοτευαμε αυτή την συναναστροφη να μπαίναμε στην διαδικασία να σκεφτόμασταν ΓΙΑ ΠΙΟ ΛΌΓΟ το παιδί μου κάνει αυτή την επιλογή? Σε λίγο μεγαλύτερες ηλικίες τουλάχιστον θεωρώ απαραίτητο να αφήσουμε το παιδί να συνεχίσει (σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο που θα ορίσουμε σε συνεννόηση πάντα μαζί του) να κάνει παρέα ή να έχει φίλαρακι το ιδιαίτερο άλλο παιδι η την κακή επιρροή (για εμάς) γιατί εκεί βρίσκεται η απάντηση σε πολλά. Τα παιδιά έχουν αναγκη από πλήρη αποδοχή πρώτα από την οικογένεια τους και μετά από τους φίλους που συνανστρεφονται και στην καθημερινότητα. Όταν αυτό δεν συμβαίνει η συμβαίνει υπό όρους είναι λογικό και επόμενο το παιδί να προσπαθήσει να ενταχθεί κάπου που θα νιώθει αλλά και θα είναι αποδεκτό! Πολλές φορές αφού ενταχθεί θα προσπαθήσει να κάνει την διαφορά για να έχει την πλήρη προσοχή από όλη την παρέα. Η Σταυρούλα και η Ελιζα έχουν τρύπες στα αυτιά, για να κάνει την διαφορά η Κλεοπάτρα θα κάνει τρύπα σε ένα άλλο σημείο πιο ιδιαίτερο για να εντυπωσιασει. Έτσι θα νιώσει ότι είναι κάτι διαφορετικό άρα θα έχει την προσοχή των φίλων της. Αυτό θα έπρεπε να προβληματίζει τους γονείς κυρίως ως προς το γιατί το κάνει και όχι την απόφαση να τρυπισει ένα σημείο του κορμιού της. Μπορώ να γράψω αρκετά παραδείγματα. Η ερώτηση είναι πολύ απλή, γιατί θέλεις να κάνεις τρύπα σε αυτό το σημείο? Εκεί και τα παιδιά νιωθουν πιο οικεία γιατί ο γονείς πραγματικά ενδιαφέρθηκαν για το τι σκέφτεται και πως νιώθει το παιδί τους. Μπορεί αυτή η συζήτηση να εξελιχθεί και να φέρει πιο κοντά μαμά με παιδί. Το να λες ένα απογορευεται γιατί δεν μου αρέσει αυτός και ο άλλος είναι σαν να απορρίπτεις το ίδιο σου το παιδι και έχει πάντα αντίθετα αποτελέσματα που οι γονείς ΔΕΝ τα βλέπουν γιατί δουλεύουν εντός του παιδιού και δεν είναι πάντα εμφανή. Γενικά λέμε πολλά όχι εκεί που θα έπρεπε να πούμε ναι. Σκεφτείτε το λιγάκι.. Σχετικά με τις πιο μικρές ηλικίες πιστεύω ότι αν το παιδί θέλει να κάνει παρέα με ένα άλλο παιδί αλλά δεν ταιριάζεις με τους γονείς κλπ επιδιώκεις συναντήσεις μόνο εκτός σπιτιού σε μέρος που δεν θα είναι απαραίτητο οι γονείς να βρίσκονται συνέχεια μαζί. Παρατηρείς λίγο πιο προσεκτικά πως παίζουν τα παιδιά και γενικότερα το κλίμα ώστε να καταλάβεις για πιο λόγο το δικό σου παιδί επιλέγει αυτή την παρέα. Πιο σημαντικό για εμένα είναι αυτό πάρα όλα τα άλλα. Μπορεί το παιδί να είναι τόσο ανοιχτό ως προς τα παιχνίδια επειδή του δίνει χαρά να δίνει και έχει ανάγκη να μοιραστεί με την φίλη της. Αυτό είναι πολύ όμορφο αλλά σε πλαίσιο που θα ορίσετε παρέα. Γενικά καλό είναι να μάθει το παιδί να κρίνει μονο του το τι θα κάνει. Πχ το μοιραζομαστε τα παιχνίδια μας είναι πολύ γενικό, μοιραζόμαστε ΕΆΝ το θέλουμε και όχι επειδή είναι ωραίο να μοιραζομαστε Περνάς άλλο μήνυμα στην μια περίπτωση και άλλο στην άλλη.
  11. Η τρίχα είναι σχετικα σκληρή και προς το σκούρο πλέον από το ξύρισμα. Ναι θα ρωτήσω. Ευχαριστώ να σαι καλα
  12. Ευχαριστώ για την λεπτομερή ανάλυση! Είμαι ανοιχτόχρωμη στη τρίχα αλλά στο δέρμα θα έλεγα προς ουδέτερο, ούτε ανοιχτό ούτε και σκούρο. Τι προτείνεις να ξεκινήσω σαν μηχάνημα? Ευχαριστώ!
  13. Renolux. Είναι της τάξεως των 200€,έχει 3 ανακλήσεις και isofix.
  14. Θέλω να απαλλαγώ γενικότερα από τις τρίχες και σκέφτομαι να κάνω την αρχή με το μουστάκι.. Πως να επιλέξω που θα παω?
  15. Στο χημικο ξεφλουδιζει το δέρμα τις επόμενες ημερες η δεν είναι απαραίτητο? Ναι η εικόνα της είναι τελείως εκτός και της δικής μου αισθητικής αλλά διάβασα ότι έχει κάνει πατέντα και είπα να τα δοκιμασω. Κάθονται πολύ ωραίο στο πρόσωπο μου, ότι καλύτερο έχω φορέσει μέχρι στιγμής αλλά δεν ξέρω σε βάθος χρόνου αν αλλάζει κάτι στο πρόσωπο ή αν όντως λειτουργούν προληπτικά τα προϊόντα της. Αγόρασα στα τυφλά.. Σχετικά με το silk το ανέχομαι μόνο στα χέρια, οπουδήποτε αλλού έχω δοκιμάσει υποφέρω. Θέλω και εγώ να ξεκινήσω αποτρίχωση με λέιζερ στο μουστάκι και το πιγούνι. Πως να επιλέξω δερματολόγο και μηχάνημα? Έχετε να προτείνετε κάτι κορίτσια?
  16. Έχει δοκιμάσει για καιρό καμία σας τα καλλυντικά της Κατσαφαδου? Μπορει κάποιος να δοκιμάσει χημικό πιλινγκ χωρίς να έχει θέμα με ακμη προκειμένου για εξομάλυνση της υφής της επιδερμίδας στο πρόσωπο?
  17. Καλησπέρα! Ψαχνω ιδιωτικό βρεφονηπιακό σταθμό στις περιοχές Νεο Ηράκλειο, Πεύκη και Μαρούσι. Αν κάποια από εσάς γνωρίζει κάποιον αξιόλογο θα της ήμουν ευγνώμων αν επικοινωνούσε μαζί μου. Ευχαριστώ για τον χρόνο σας κορίτσια!
  18. Σκέφτομαι ότι η εργασία στον ιδιωτικό τομέα ήρθε για να σε βάλει στην διαδικασία να σκεφτείς ξανά πόσο πολύ θέλεις η όχι να εργαστείς για το δημόσιο. Το ερώτημα είναι αν θα ρισκάρεις για κάτι που το ονειρευεσαι η όχι. Πιστεύω οτι αν όντως το θέλεις πολύ θα κάνεις το πρώτο βήμα και αυτό θα σε πάει παραπέρα ακόμα και μετά την διετία. Θα σε βάλει στο μονοπατι να παλέψεις γι αυτό που τόσο θέλεις και θα βρεις τον τρόπο. Ίσως να βοηθούσε να κάνεις εικόνα και τις δύο εκδοχές, δηλαδή το που σε φαντάζεσαι αυτή την στιγμή. Νομιζω ότι αν είσαι σε καλή περίοδο στην ζωή σου, δημιουργική κατά καποιο τρόπο θα επιλέξεις τον χώρο που θα σε κάνει να νιώθεις ευχάριστα. Όλα όσα θέλουμε να ζησουμε, απαιτούν αποφασιστικότητα. Υποθετικα, αν μπεις στο δημόσιο και στην διετία τελειώσει αυτό το όνειρο και δεν αναθεωρεί η σύμβαση σου θα είσαι ηδη ένα σκαλοπάτι πιο πάνω και αυτό θα σου φέρει το επόμενο σκαλοπάτι που μπορεί να είναι κάτι που δεν το είχες καν σκεφτεί. Εκεί ίσως έρθει ένα νέο όνειρο. Αντίστοιχα αν εργαστεί στον ιδιωτικό τομέα και με τα χρόνια τελικά νιώσεις μια δυσφορία σε σχέση με το αντικείμενο αυτό, αυτό θα σε φέρει στο επόμενο σκαλοπάτι που πάλι μπορεί να μην έχεις καν φανταστεί. Και οι δύο περιπτώσεις θα έχουν κάτι να σου δώσουν. Νομίζω ότι η απόφαση έγκειται στο τι θέλεις για τον εαυτό σου σε προσωπικό επίπεδο. Υπάρχουν περίοδοι που νιώθουμε ανασφάλεια οπότε μένουμε όπου είμαστε υπάρχουν όμως και περίοδοι που θέλουμε να εξελιχθουμε γιατί υπάρχει η ανάγκη.
  19. Είναι ακριβώς όπως το λες και το έχω διαπιστώσει πολλές φορές. Αυτό πιστεύω ότι συμβαίνει γιατί έχοντας τον έλεγχο μιας κατάστασης νιώθεις ασφαλής μέσα σε αυτό το πλαίσιο. Οτιδήποτε μπορούμε να ελέγξουμε μας προσφέρει ηρεμια, αυτό βέβαια θα οικοδομουσε περισσότερο αν αφορούσε τον έλεγχο πάνω σε εμάς και όχι στον δίπλανο μας. Αυτό που λες αφορά αυτούς που έχουν απαιτήσεις και προσδοκίες, συνήθως οι γονείς σκέφτονται και νιώθουν κατ αυτόν τον τρόπο.. Έδωσα άρα και θα λάβω. Δεν πάει όμως έτσι, η αγάπη και ο σεβασμός κερδίζονται. Αν δώσεις πραγματικά αγάπη θα έρθει πίσω σε εσένα, αν δώθεις αλήθινα θα σου επιστρέφει αλλά και να μην γίνει έτσι σίγουρα θα νιώθεις εσύ καλά γιατί θα έχεις δώσει και αυτό θα σε γεμίζει. Η τάση να αγοραζω γη, ένα ακίνητο και αυτά να προορίζονται για τα παιδιά δεν μπορώ να την συλλάβω. Γιατί να μην δώσω τα χρήματα αυτά που προορίζονται γι αυτόν τον σκοπό και να δώσω στο παιδί τις δικές μου επιλογές? Και έστω ότι γίνεται έτσι στις περισσότερες περιπτώσεις αν το παιδί πουλήσει ότι του άφησαν η το νοικιάσει τότε ο γονεας θα πονέσει τόσο που οι σχέση θα πέρασε σε άλλη διάσταση.
  20. Κάτι παρόμοιο κάνει και ο μικρός μου γιος. Βάζει το χέρι του αρκετές φορές μέσα στην ημερα μεσα στην πάνα του ακόμα και στον ύπνο του, κατά την αλλαγή της πάνας και εξερευνά. Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν δίνουμε ιδιαίτερη σημασία και προσπαθούμε να αποσπασουμε την προσοχή με κάτι άλλο. Η παιδίατρος μας μου είπε ότι θεωρεί ότι πέρα από την εξερεύνηση ίσως να έχει να κάνει και με την ανασφάλεια. Ωστοσο μου είπε ότι είναι απολύτως φυσιολογικό και να μην ανησυχούμε. Εχω μπει στην διαδικασία της παρατήρησης για να καταλάβω ποτέ το κάνει, γενικά τα μοτίβα βοηθάνε να κατανοήσουμε διαφορα.
  21. Κάτι που θα ήθελα να προσθέσω ακόμα είναι ο θυμός του πατέρα σου είναι ΔΙΚΟΣ ΤΟΥ και απλά η άρνηση σου να ακολουθήσεις τα δικά του θέλω πυροδοτησε την κατάσταση. ΔΕΝ ευθύνεται εσύ για αυτή την συμπεριφορά. Είναι καθαρά ΔΙΚΗ ΤΟΥ ή δυσκολία που δεν αποδέχεται τις επιλογές σου. Έχεις σκεφτεί ότι μπορεί να νιώθει ότι απέτυχε και αυτό να τον φέρνει σε αυτή την κατάσταση? Πρέπει να τα διαχωρίσεις για εμένα αυτά τα δύο αν δεν το έχεις ήδη κάνει. Πιστεύω ότι σε αγαπάει και εσένα και το παιδί σου και ότι θα ντρέπεται για ότι είπε μέσα του. Η θα τον δεχτεις όπως είναι και θα ηρεμήσεις και εσύ ή θα πάρεις απόσταση και θα υπάρχει ίσως μια εκκρεμότητα μέσα σου..
  22. Διαβάζοντας αυτό το θέμα ξύπνησαν διαφορά μέσα μου.. Έδω και λίγο καιρό έχω καταφέρει να μεταβώ στο στάδιο που περιγράφει ακριβώς (κατά λέξη θα έλεγα!) η @samsympan στάδιο της αποδοχής, της συγχώρεσης, της εσωτερικής γαλήνης. Εχω περάσει πολύ δύσκολα και αυτό το κατάλαβα όταν άρχισα να υπολογίζω, να ανακαλύπτω περισσότερο τον εαυτό μου.Υπήρχαν σημάδια αλλά δεν έδινα ιδιαίτερη σημασία ώσπου ήρθε μια περίοδος στην ζωή μου που ζορίστηκα αρκετά έπεσαν πολλά μαζι και έτσι ξεκίνησα να αναρωτιέμαι διαφορά που αφορούσαν την ταυτότητα μου, το πως είμαι πραγματικά και ότι σχετικό αφορά όλη αυτή η διαδικασία της αυτογνωσίας. Έχω έναν πατέρα που μέχρι πρότινος νόμιζα ότι δεν με έιχε στον μυαλό του και στην καρδιά του όπως εγώ θα ήθελα. Όπως έχει ένας πατέρας το παιδι του.. Τα λόγια του ήταν συχνά μαχαίρι στην ψυχή μου.. Συχνά μου μιλούσε προσβλητικά, φώναζε, με υποτιμούσε, οτιδήποτε αποφάσιζα το θεωρούσε υποδεέστερο από αυτό που ήθελε εκείνος για εμένα και άλλα πολλά τέτοια. Αφου κλείναμε το τηλέφωνο έκλαιγα και ένιωθα μια αφόρητη πίεση στο κεφάλι μου. Η κατάσταση αυτή είχε επεκταθεί και προς της οικογένεια μου ασκωντας άσχημη κριτική προς τον σύζυγο μου (μέσω εμου) παρόλο που ποτέ δεν είχαν ιδιαίτερες σχέσεις (άκρως τυπικές θα έλεγα)και ουδέποτε είχε δώσει το παραμικρό δικαίωμα. Πιο συγκεκριμένα είχε απαιτήσεις από εκείνον σε διάφορα θέματα. Ήθελε ξεκαθαρα την προσοχή του και την αγάπη του. Αυτή την συμπεριφορά την είχε με τους περισσότερους ανθρώπους και δυσκολεύομουν να καταλάβω γιατί γίνεται επιθετικός, γιατί έχει θυμό μέσα του, γιατί προσβάλει κλπ. Ολ αυτά τα έπαιρνα μέσα μου χωρίς να το καταλαβαίνω και έτσι ήρθε η στιγμή που αποφάσισα να απέχω συναισθηματικά κατά καποιο τρόπο ΓΙΑΤΊ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΎΣΑ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΑΧΕΙΡΙΣΤΩ ΕΓΩ. Πήρα απόσταση πρακτικά αλλά και συναισθηματικά όπως προείπα για αρκετά χρόνια, δημιούργησαμε με τον καλό μου την οικογένεια μας κλπ. Μείναμε στην εξοχή μακριά από την ζωηραδα της πόλης. Ξεκίνησα ψυχοθεραπεία για να τακτοποιήσω μέσα μου ολ αυτά που με ζοριζαν και πραγματικά οικοδομήθηκα επί της ουσίας και φυσικά ήταν μόνο η αρχή για μια νέα ζωη. Παράλληλα με την αυτή την απροσδιοριστη σχέση (έτσι την χαρακτήριζα) ειχα στην ζωή μου άλλη μια σχέση φιλική που και οι δύο είχαν πολλά κοινά κυρίως ως προς την δική μου οπτική. Η εξέλιξη ήταν διαφορετική μέχρι και σήμερα αλλά μέσα μου με ζοριζαν παράλληλα και επιθετικά θα έλεγα. Δεν θα μπω αυτή τη στιγμή σε λεπτομέρειες γιατί δεν ξέρω αν θα ωφελήσει. Θέλω μόνο να πω πως νιώθω σήμερα και τι κατάλαβα. Όταν ξεκίνησα να ασχολουμε περισσότερο με τον εαυτό μου, με τα θέλω μου, με τις αδυναμίες μου, με την αποδοχή του εαυτού μου τότε ξεκίνησαν να αλλάζουν διαφορά μέσα μου! Επειδή κατάλαβα εμένα κατάλαβα και είδα καθαρά τι συνέβαινε στον πατέρα μου και στους γύρω μου γενικότερα. Ο πατέρα μου έδειχνε την αγάπη του με τρόπους οι οποίοι δεν ήταν αποδεχτοι για εμένα δεν με κάλυπταν και αυτό ήταν ένα από τα εμπόδια, το ότι δεν δεχόμουν κάτι λιγότερο από αυτό που είχα πραγματικά ανάγκη σε συναισθηματικο επίπεδο. Είχα ανάγκη από αγάπη και αποδοχή κάτι το οποίο δεν είχα από την οικογένεια μου όποτε η σχέση μας δεν ήταν ξεκάθαρη, μου ήταν λίγη θα έλεγα.. Ο πατέρας μου είχε θυμό μέσα του γιατί ήταν απελπισμένος, πονεμένος, αναστατωμενος, στενάχωρημενος δεν ήξερε πως να διαχειριστεί αυτά τα δύσκολα συναισθηματα και ο εύκολος τρόπος είναι η φωνή και η επιβολή συνηθως.Εγώ δε πάντα έλεγα ναι, ήμουν πάντα πρόθυμη να βοηθήσω σε οτιδήποτε με αποτέλεσμα να λέω όχι στον εαυτό μου γιατί κατά βάθος πιεζομουν χωρίς να το καταλαβαίνω άμεσα. Όταν ξεκίνησα να λέω όχι,οταν αποφάσισα να είμαι ο εαυτός μου με ότι σημαίνει αυτό (συνέπειες) τότε ξεκίνησα να αλλάζω να νιώθω πιο ήρεμη με περισσότερη αυτοπεποίθηση και να βλέπω σιγά σιγά να αλλάζουν και οι σχέση μου με εκεινον, άρχισε να είναι περισσότερο ουσιαστική και λιγότερο τοξική. Και κάπου εκεί ήρθε η δική μου "ενηλικίωση" και η ανάληψη ευθύνης της δικής μου ζωής!! . Δύσκολα πλέον κάτι θα με στεναχωρησει γιατί έχω αλλάξει τον τρόπο που βλέπω τον εαυτό μου και τις σχέσεις μου γενικα. Για χρόνια σκεφτόμουν ότι έχω αποκοπεί και ότι δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι σε αυτό (ο εύκολος τρόπος). Δεν ήθελα να έχω σχεδόν καμία σχέση. Όταν όμως άλλαξα εγώ γύρισα κοντά του και επέστρεψε και αυτός σε εμένα. Αποδοχή, κατανόηση, αγάπη, νοιαξιμο. Με τα παιδιά μου είναι πολύ κοντά συναισθηματικά παρόλο που δεν βλεπόμαστε πολύ συχνά και αυτό δείχνει πολλά για τον άνθρωπο.. Έθεσα όρια και έγιναν αποδεχτα. Τα όρια είναι απαραίτητα σε κάθε σχέση όπως και ο σεβασμός στην προσωπικότητα του άλλου ανθρώπου. Εν κατακλείδι αυτό που έχω κρατήσει από όλο αυτό είναι ότι όταν βλέπουμε ότι ο άλλος μας συμπεριφερεται χωρίς σεβασμό πρέπει να προσπαθούμε να δούμε τι υπάρχει πίσω από αυτό και να ΜΗΝ στεκόμαστε στα λόγια του. Τα άσχημα λόγια συνήθως είναι βγαλμένα από πόνο και όχι από κακία. Εγώ προσωπικά δεν πιστεύω σε αυτά. Παντα κρύβεται κάποιο δύσκολο συναίσθημα. Αυτό το έχω βίωσει και εγώ στο παρελθόν ωντας στην θέση του πατέρα μου και μπορώ να καταλάβω πως ένιωθα τότε τώρα που τα καταγράφω ολ αυτα. Αυτά από εμένα.
  23. Αυτά τα ερωτήματα είναι πιο πολύ για να απαντήσεις εσύ μέσα σου και όχι απαραίτητα τώρα αλλά οπότε και αν το νιώσεις. Είναι ένα τράνταγμα και μια σκέψη του πως θα συνεχίσει η ζωή αγκαλιά με τον πόνο. Υπάρχουν πολλές παραδοχές γι αυτό. Ειναι όντως πολύ φρέσκο και σε θαυμάζω που βρίσκεις την δυναμη να το συζητάς και να το μοιράζεσαι. Είναι μεγάλο κατόρθωμα και αυτό θα το καταλάβεις αργότερα. Ο χρόνος όντως απαλύνει τον πόνο και πιστεύω ότι θα το νιώσεις. Ο αγαπημένος σου άνθρωπος είναι εκεί που είναι όπως λες και εσυ αυτή είναι η πραγματικότητα. Είναι ακριβώς όπως το λες, το θέμα είναι ο τρόπος που εσύ θα το σκέφτεσαι και πόσο θα σε τρώει μέσα σου. Φοβάσαι για το πως θα εξελιχθεί όλο αυτό μέσα σου ή είσαι χαμένη αυτή την στιγμή μέσα στο πένθος? Η ερώτηση δεν είναι για να απαντηθεί δημόσια προφανώς.
  24. Τις ρίζες δεν μπορεί να στις κόψει κανένας, είναι αιώνιες!! Βρίσκεσαι σε πένθος λόγω απουσίας και είναι φριχτό,είναι μια νέα κατάσταση πολύ ξένη και μοναχική. Δημιουργεί καινούρια συναισθήματα και είναι οκ αυτό. Προσπάθησε να σκεφτείς τι είναι αυτό που έχεις ανάγκη πέρα από την κατανόηση και το μοίρασμα αυτής της κατάστασης που βρίσκεσαι..Πω κις θέλεις να ζεις και να υπάρχεις μέσα σε όλο αυτό? Θέλεις πραγματικά να σε καταβάλει? Τι νόημα έχει για εσένα όλος αυτός ο πόνος? Πραγματικά πιστεύω ότι όταν φεύγει ένας άνθρωπος που είναι δικός μας μπορούμε να σκεφτούμε πολλά και διάφορα μέσα στα οποία είναι και η τύχη, η χαρά που μας έφερε σε αυτόν τον κόσμο, που μας ενέπνευσε που είχε μια αγκαλιά για εμάς, που τον είχαμε στην ζωή μας και πολλά πολλά άλλα. Νομίζω ότι μπορείς οποιαδήποτε στιγμη να φέρεις στο νου σου και όλα τα ομορφα. Τα συναισθήματα θα αλλάξουν και ίσως να φέρουν και χαμόγελο. Μπορείς να τον τιμάς κάθε μέρα με χαρούμενες σκέψεις και όχι με την απουσία του. Γιατί η ουσία είναι αυτή και όχι ότι έφυγε.
  25. Συνηθως μετά απο τη περίοδο που ζουμε στο βαθύ πένθος κάποια στιγμή έρχεται η ημέρα που βλέπουμε τα πράγματα διαφορετικά, τα τακτοποιουμε μέσα μας και αναζητάμε κάτι άλλο πιο λειτουργικό πιο ισορροπημένο. Αυτο έχει να κάνει με την αναγκη μας για ζωή για επιβίωση για νέα αρχή για αλλαγή. Έχω την αίσθηση ότι δεν θέλεις να βγεις από όλο αυτό και σε καταλαβαίνω, χρειάζεται αρκετός χρόνος για κάποιους ανθρώπους και ειδικά όταν υπάρχει πείσμα στο να το νιώσουν στο έπακρο γίνεται ακόμα πιο ζόρικο. Θα έρθει η στιγμή που θα έχεις ανάγκη να βγεις από αυτό χωρίς πίεση και "πρέπει". Η απόφαση του ψυχολόγου είναι πολύ προσωπική και κανένας δεν μπορεί να σου πει να πας. Θεωρώ ότι είναι απαγορευτικό και δεν βοηθάει επί της ουσίας. Αυτό που βοηθάει συνηθως είναι να είσαι ο ευατο σου να κάνεις και να λες αυτό που νιώθεις και αυτό που θέλεις. Τα πρέπει, τα τυπικά και οι απόλυτες σκέψεις είναι καταστροφικες τις περισσότερες φορές.