Πολύ θυμός!

[ΑΡΓΚ]

Πριν κανα δυο εβδομαδες πηγαμε να δουμε τους γονεις μου(σε αλλη πόλη)Αφου τους ειδε λιγο κ χαζοεφαγε ειχε στην τηλεοραση το αγαπημενο του έργο το οποιο για να δει δεν επρεπε εμεις να μιλαμε για να ακουει αν κ ηταν ξενο.Εγω προσπαθησα να του τραβηξω την προσοχη αφενος οπως γιατι δε μας λες το ποιημα σου ,πες στη γιαγια κ στον παππου να νεα σου κλπ ,θελεις να παιξουμε κατι αλλο κ να δουμε το εργο σε dvd το βραδυ κ τελος του προτεινα να παμε στην αλλη τv στο δωματιο ν μιλησουν λιγο οι γονεις μ με τον άνδρα μου.Τιποτα.ηθελε να δει το εργο στο σαλονι κ εμεις να μη μιλαμε.Κλεινουμε τηντηλεοραση παταει εν κλαμα ,ενας χαμος εγινε μεσημεριατικα ο ανδρας μ τα πηρε τον πηραμε κ φυγαμε.Χαλια η μερα.

Σας το περιγραφω γιατι ειναι χαρακτηριστικο παραδειγμα του τι γινεται ευτυχως οχι συνεχεια αλλα συχνα

 

Και εγώ αν ήθελα να δω ένα έργο, είχα ξεκαθαρίσει ότι θέλω να το δω, είχε φανεί λογικό στην παρέα να ανοίξω τηλεόραση και να αρχίσω να βλέπω και μετά μιλούσαν από πάνω από το κεφάλι μου και μου έλεγαν να πω και ένα ποίημα ή δεν ξέρω τι άλλο, θα ήμουν έξω φρενών. Φαντάσου το σενάριο με τον άντρα σου να θέλει να δει ένα έργο, κι εσύ να πηγαίνεις και να του λες "ΟΚ, εχει υπότιτλους οποτε δε σε πειράζει να μιλάμε, και δε μας λες και τι κάνατε στη δουλειά χτες και να τραγουδησεις και εκείνο το τραγουδί πού το λες τόσο ωραια να σε ακούσει και η μαμά μου;". Δε θα έστεκε ποτέ το σενάριο με ενήλικες, γιατί να πρέπει να συμβιβαστεί το παιδί; Θα ήταν πιο λογικό να είχατε πει από την αρχή ότι "τώρα δεν είναι ώρα για τηλεόραση, δε θα ανοίξουμε την τηλεόραση καθόλου και θα δεις ο,τι θες το απόγευμα σπίτι".

 

Και ήταν τεράστειο λάθος ότι φύγατε. Ο μικρός σας έβαλε όλους τιμωρία! Απίστευτη εξουσία για ένα προνήπιο!

[Dragonfly]

 

Και ήταν τεράστειο λάθος ότι φύγατε. Ο μικρός σας έβαλε όλους τιμωρία! Απίστευτη εξουσία για ένα προνήπιο!

 

Αυτό μου χτύπησε και εμένα. Με το να φύγετε σίγουρα δεν δυσαρεστήθηκε ο μικρός.

[mkcm]

Συμφωνώ, ότι ο χειρισμός με την tv ήταν λάθος πέρα για πέρα. Όπως το είπε η Daenerys είναι. Ανάβει η tv, σας λέει ότι τον ενοχλούν οι ομιλίες και δίνετε τις εναλλακτικές: εμείς θέλουμε να κουβεντιάσουμε, υπάρχει άλλη τηλεόραση στο δίπλα δωμάτιο. Αν σε ενοχλούν οι φωνές μπορείς να πας δίπλα να δεις τηλεόραση. Αν δε θες να πας δίπλα είτε θα δεις το έργο εδώ, ενώ εμείς θα μιλάμε, είτε θα κλείσεις την τηλεόραση και θα συμμετέχεις στη συζήτηση.

Στην περίπτωση που συνεχίσει την γκρίνια και τον οδυρμό, προειδοποιείς ότι αν συνεχίσει θα κλείσει τελείως η τηλεόραση, θα υπενθυμίσεις μετά από λίγο την προειδοποίηση και στη συνέχεια θα κλείσεις την τηλεόραση. Όλα αυτά με απόλυτη ηρεμία, όπως όταν συζητάς με κάποιον στο χαλαρό.

Στη συνέχεια εννοείται πως θα υπάρξει ξέσπασμα (τις πρώτες τουλάχιστον φορές που θα γίνει αυτό, στη συνέχεια κατανοούν ότι αφενός δεν πτοείσαι κι αφετέρουν θα τηρήσεις την προειδοποίηση, οπότε τα ξεσπάσματα εκμηδενίζονται γιατί ξέρουν εκ των προτέρων τι θα ακολουθήσει), προθυμοποιείσαι να τον παρηγορήσεις, αν δε θέλει, του λές τελείως ήρεμα, πως όταν θελήσει εσύ είσαι εδώ να τον κάνεις μια μεγάλη αγκαλίτσα και να συζητήσετε τι συνέβη και γιατί.

Στη συζήτηση στη συνέχεια αξιοποιείς τη μαιευτική μέθοδο. Με ερωτησούλες που θα σου απαντάει θα βοηθήσεις το παιδί να καταλάβει ποια η πράξη, γιατί δεν ήταν επιθυμητή και ποια η συνέπεια και κυριότερο το δικό του μερίδιο ευθύνης σε αυτό.

[vtgian]

Νομίζω ότι έχετε πρόβλημα παιδοκεντρισμού, κάτι που και εσύ καταλαβαίνεις όταν λες ότι δεν είστε συνεπείς στα όρια που του θέτετε. Μεταφέρετε το βάρος των αποφάσεών σας στο παιδί. Ακόμα και όταν τα όρια είναι λάθος από μέρους σας, όταν δεν είναι σταθερά, το παιδί αισθάνεται ανασφαλές. Και η ανασφάλεια είναι η βάση για τον φόβο.

 

Συμφωνώ με τις υπόλοιπες κοπέλες, ο χειρισμός σας στην τηλεόραση ήταν λάθος.

 

Ήθελε να δει κάτι στην τηλεόραση και σας το επικοινώνησε. Του είπατε ναι, αλλά δε σεβαστήκατε στην πραγματικότητα την επιλογή του και προσπαθούσατε να του αποσπάσετε την προσοχή από κάτι που του άρεσε (και δεν ήταν κακό) για να κάνετε το δικό σας, με αποτέλεσμα να τον εκνευρίσετε. Στην ηλικία που είναι, η απόσπαση προσοχής δε δουλεύει (αυτό είναι μόνο για τα πολύ μικρά παιδάκια).

 

Θα μπορούσατε ήρεμα και ωραία να το διαχειριζόσασταν λέγοντας του από την αρχή ότι μπορεί να κάνει αυτό που θέλει αλλά σε άλλο δωμάτιο, και θα αντιμετωπίζατε ήρεμα τα νεύρα του όπως πρότεινε η mkcm. Σε αυτή την περίπτωση βέβαια είναι πολύ πιθανό να σας έλεγε να αλλάξετε εσείς δωμάτιο. Και εκεί όσο παράλογο και αν σου ακούγεται, θα έπρεπε εσείς να αλλάξετε δωμάτιο. Γιατί είναι πολύ λογικό. Αν ήταν το πρόβλημα μεταξύ ενηλίκων, αυτό δεν θα κάνατε; Επειδή είναι μικρός δε σημαίνει ότι δεν είναι ισότιμος. Αν θέλετε να σας αντιμετωπίζει στα σοβαρά, το ίδιο θα πρέπει να κάνετε και εσείς (όλο αυτό, στην περίπτωση που όντως μπορούσατε να πάτε σε άλλο δωμάτιο. Αν όχι, πχ το άλλο δωμάτιο είναι πολύ μικρό, του το εξηγείτε και επιμένετε ότι θα πρέπει να αλλάξει αυτός). Με το να φύγετε γενικά από το σπίτι (αυτό κατάλαβα ότι έγινε, σωστά το παιδί ένιωσε αδικημένο και χωρίς να καταλαβαίνει το γιατί. Σε αντίθεση με ότι ειπώθηκε, δεν ένιωσε κάποια δύναμη, γιατί αδυνατεί βιολογικά ο εγκέφαλός του να παίξει παιχνίδια εξουσίας σε αυτή την ηλικία. Μόνο σύγχυση ένιωσε, τη μια με αφήνουν να κάνω αυτό που θέλω, αλλά την ίδια στιγμή δεν μπορώ.

 

Επειδή καταλαβαίνω ότι σε ενδιαφέρει πραγματικά να βελτιώσετε τη σχέση σας, ειλικρινά πιστεύω ότι ένας παιδοψυχολόγος θα σε βοηθούσε πάρα πολύ να ξεκαθαρίσεις τι μπορεί να γίνει κατανοητό ως όριο στην ηλικία του παιδιού σου, τι είναι και τι όχι γονεϊκή ευθύνη στη λήψη αποφάσεων και πως να διαχειριστείς τις αντιδράσεις που θα έρθουν όταν θα αρχίσεις να θέτεις σωστά όρια.

[ΑΡΓΚ]

Νομιζω το πώς ένιωσε το παιδί όταν έφυγαν, εξαρτάται από το πώς εξελίχθηκε η φάση. Αν δηλαδή είχε αρχίσει να ουρλιάζει ότι όλοι είναι κακοί, δεν περνά καλά και θέλει να φύγει και αν μετά τελικα το είδε το DVD σπίτι, πήρε το μάθημα ότι όταν τσιρίζει, τελικά θα κερδίσει.

Αν έφυγαν και ήταν όλοι χάλια μέχρι το βράδυ, μάλλον το παιδί δεν κατάλαβε εντελώς τίποτα πέρα από το ότι οι μεγάλοι ξαφνικα τρελάθηκαν και τα έβαλαν μαζί του.

[vtgian]

Νομιζω το πώς ένιωσε το παιδί όταν έφυγαν, εξαρτάται από το πώς εξελίχθηκε η φάση. Αν δηλαδή είχε αρχίσει να ουρλιάζει ότι όλοι είναι κακοί, δεν περνά καλά και θέλει να φύγει και αν μετά τελικα το είδε το DVD σπίτι, πήρε το μάθημα ότι όταν τσιρίζει, τελικά θα κερδίσει.

Αν έφυγαν και ήταν όλοι χάλια μέχρι το βράδυ, μάλλον το παιδί δεν κατάλαβε εντελώς τίποτα πέρα από το ότι οι μεγάλοι ξαφνικα τρελάθηκαν και τα έβαλαν μαζί του.

 

Σωστό!

[Niki81]

Ο μικρος μου 4,5 ετων κανει κατι τετοια παραλογα ξεσπασματα...πχ νυσταζει και απαιτει να παμε ολοι για υπνο γιατι αυτος νυσταζει.Η δεν του αρεσει το γλυκο που μας εφεραν Σπιτι και δε θελει να το φαει ουτε αυτος αλλα ουτε και κανενας άλλος.

 

Εκανα μια κουβεντα με έναν παιδοψυχολογο που συναντησα καπου.Δεν είχαμε το χρονο για να πουμε πολλα όμως ο ιδιος μου ειπε ότι στην ηλικια που είναι ακομα καποια πραγματα που του λεω δεν τα καταλαβαινει αλλα τσαμπα τα λεω.Μου προτινε σε παραλογα ξεσπασματα του να χρησιμοποιώ το χιουμορ για να του αποσπασω την προσοχη και να αλλαξω το συναισθημα του.

 

Στο περιστατικο που ανεφερες με τους γονεις σου...επισης θα πω...ότι εγω ως μαμα τα ορια τα βαζω Σπιτι μας.Σε ένα άλλο Σπιτι που εχουμε παει βολτα θα προσπαθήσω να τονηρεμησω ώστε να περασουμε ολοι καλα και όχι να επιβληθώ.Δλδ ήσασταν 4 ενηλικες και ένα τετραχρονο και 4 ενηλικες δεν καταφέρατε να του αποσπασετε την προσοχή ή να βρειτε μια μεση λυση παρα σας εφτασε το τετραχρονο να σηκωθείτε να φυγετε?

 

Μου δινεις την εντυπωση από αυτά που γραφεις καποιες φορες οτι εκει που πρεπει να εισαι αυστηρη δενεισαι κι εκει που σε παιρνει να κανεις ένα βημα πισω δεν το κανεις.Διαλεξε τις μαχες σου.Μη τα πας όλα στην κοντρα.Να εισατσε ομαδα...εισαστε ομαδα.Δεν εισαστε αντίπαλοι να δουμε ποιος θα επιβληθει σε ποιον.Αν θα κερδισεις εσυ ή αυτος.

[Nefeli2014]

Είπα να το θεσω πιο γλυκά... Λοιπόν το κορίτσι μου αισίως 4,5 έχει κάτι νεύρα άλλο πράγμα. Πολλοί οι λόγοι.. Άρχισαν πάλι τα σχολεία, δεν κοιμάται νωρίς, ενώ την παρακαλάω, τη θυμώνει η αδερφη της, περάσαμε και τόσο καλά μαζί μέσα στις γιορτές που έχει αρχίσει τώρα και κανει πραγματα που δεν ξέρω πως ακριβώς να τα διαχειριστω. Ανέκαθεν έβγαζε τα νεύρα της ενίοτε αλλά τώρα έχει πάρει φόρα. Στα καλά καθούμενα πετάει πράγματα, τσιριζει ουρλιάζει, άμα την πάω στο δωμάτιο της χτυπάει την πόρτα. Ακόμα δεν έχει κλώτσησει αλλά το περιμένω κι αυτό.. Γενικώς πολλά νεύρα. Θέλω λέει να είμαστε μαζί όλη μέρα, να μην ξαναπας για δουλεια και να δώσεις πίσω την αδερφή μου. Σχολείο μια θεκει να πάει μια δε θέλει, χορό μια χορεύει την άλλη όχι, στη λογοθεραπεια δε θέλει να πάει και γενικώς μια αρχηση. Ένα όχι. Όχι, δε θέλω, δε θελωωωω. Της πάω κι εγώ κόντρα Καμμια φορά όχι αυτο που λέω εγώ θα γίνει και εκεί να δεις μαχη μάνα με κόρη. Με το μαλακό να την πάω? Κι αυτό το χει πιάσει και δεν πιάνει πάντα. Δεν ξέρω τι στάση να έχω. 

Καταννοω ότι με την τιμωρία χειρότερα τα κάνουμε, μπιρει προσωρινά να στρώσει αλλά δεν πιάνω την ουσία. Μιλάμε πολύ δείχνει να κατανοεί αλλά όταν ειναι να φύγω η να μη γίνει το δικό της γιβεται ένας κακός χαμός. Προσπαθώ να μην την κακομαθαινω δεν πιστεύω δηλαδή πως την έχουμε κακομάθει και τα πολλά πολλά χατηρια τα έχουμε κόψει. 

Τι άλλο μπορώ να κάνω. 

Υπόψην πως η μικρή πλέον διεκδικεί και παίρνει παράδειγμα τη μεγάλη και βλέπω και η μικρή να προσπαθεί να μιμηθεί και αυτό δεν μου αρέσει καθόλου.... Φαντάζομαι είναι μια φάση κι αυτή όπως τόσες άλλες που έχουμε περάσει. Αλλά κανένα κολπάκι να την ηρεμήσω υπάρχει? Εσείς που τα χετε περάσει αυτά... 

 

Υπόψην πως όταν ειμαστε όλη μέρα μαζί και ασχολούμαι μαζί της και παίζουμε και κάνουμε πράγματα και πάμε από δω κι από κει όλα είναι τέλεια. Θέλει την αποκλειστικοτητα. Τι να κάνω δεν ξέρω. Είμαι κι εγώ που δε χαρίζομαι. Δηλαδή της φωνάζω της παίρνω κάνα παιχνίδι, μετά τη λυπάμαι. Δεν ξέρω, δε γινεται όμως να περνάει συνεχώς το δικό της... Εχω κι άλλα Πράγνατα να κάνω, κι άλλο παιδί.. Πραγματικά... 

 

Κι ο μπαμπάς της δηλαδή που γενικά ειναι ήρεμος τ ον φτάνει κι αυτόν στο αμήν που μου λέει έλα να την αναλάβεις δεν την μπορώ!! Και γενικά περνάμε τόσο ωραία πχ τα σαββατοκύριακα της αρέσει που είμαστε όλοι μαζί και της τη δίνει όταν χωριζομαστε κι ο καθένας κάνει τις δουλειές του. Μωρέ στεναχωριέμαι. Πως θα καταλάβει ότι έτσι είναι η ζωή? Οκ πρέπει να ωριμάσει αλλά δε θέλω να την μαλωνω και να κάνει έτσι. Πολύ με σκάει.. 

Επεξεργάστηκαν 14 Ιανουαρίου,2020 by Nefeli2014

[Nefeli2014]

Σήμερα μετά που ανέβασα το θέμα ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα. Κοιμήθηκε νωρίς και γενικώς ήταν πιο ξεκούραστη και πιο ήρεμη. Όταν ει αι χαλαρή είμαστε όλοι χαλαροί. Αλλά η καθημερινότητα μας τραβάει όλους δυστυχώς. Μάλλον ξαναπροσαρμοζεται σιγά σιγά. 

 

(είναι φοβερό πως οπότε ανεβάζω κάποιο θέμα με ένα πρόβλημα μου, μετά λύνεται. Μάλλον εγώ το ανεβάζω όταν πλέον έχω φτάσει στο αμήν η μάλλον μέσα από όσα γράφω βρίσκω και τη λύση. Τι να πω) 

 

Παντως με ενδιαφέρει να ακούσω απόψεις μεγαλύτερων μαμαδων τι κάνετε και τα χαλαρώνετε και τους διδάσκετε ότι έτσι είναι η ζωη και η καθημερινότητα μας ώστε να το παίρνουν όσο πιο χαλαρά γίνεται.. Είναι και μικρα σε αυτήν την ηλικία δεν μπορούν να καταλάβουν το πρέπει επακριβώς δυστυχώς... 

 

Εγώ μόλις δω τα σκούρα ότι περνάει μια παράξενη φάση αρχίζω πιο πολύ το μπλα μπλα, λίγο παραπάνω από κοντά και λίγο παραπάνω κάνακεμα. Να αύριο μετά το σχολείο θα την πάω παιδική χαρά. Οι δύο μας... Χωρίς το μωρό... Της αρέσει όταν είμαστε μονες αν και τελικά αναζητάει την αδερφή της.. Που ειναι γιατί δεν την εφερες κ τέτοια.. 

 

 

[kotsifikos]

Βρες τον λόγο που αντιδρά έτσι και μετά θα βρεις το πως θα το διαχειριστείς, για να αντιδρά ένα παιδί έτσι σίγουρα κάτι φταίει. Η φωνή δεν θα βοηθήσει να λύσετε το πρόβλημα που υπάρχει όταν είσαι εσύ σε ένταση της την περνάς και αντιδρά και εκείνη, πολύ λόγικό και αναμενόμενο.

Αν ο λόγος είναι επειδή της λείπεις προσπάθησε να της εξηγήσεις πως πρέπει να πηγαίνεις στην δουλειά, όπως και το δικό της σχολείο είναι υποχρεωτικό, δεν μπορεί να επιλέξει να μην πάει όμως αν θες μπορείτε να βρείτε μία ημέρα που ούτε εσύ θα πας για δουλειά ούτε εκείνη στο σχολείο και θα περάσετε την ημέρα οι τρεις σας.

Δείξε της ότι την καταλαβαίνεις, ίσως αυτό αλλάξει τα πράγματα. Τα παιδιά ώρες ώρες γίνονται πολυ χειριστικά, όχι απαραίτητα είναι κακομαθημένα, αλλά έτσι είναι τα παιδιά, προσπάθησε να μην κοντράρεσαι πολύ και να διαλέγεις τις μάχες σου. Πχ η ώρα που θα πάει για ύπνο είναι αδιαπραγμάτευτη όμως μπορεί να διαλέξει τα βιβλία που θα διαβάσετε και να μείνετε στο κρεβάτι αγκαλιά λίγο οι δυο σας.

 

[Nansy29]

On 14/1/2020 at 1:50 ΜΜ, Nefeli2014 είπε:

Είπα να το θεσω πιο γλυκά... Λοιπόν το κορίτσι μου αισίως 4,5 έχει κάτι νεύρα άλλο πράγμα. Πολλοί οι λόγοι.. Άρχισαν πάλι τα σχολεία, δεν κοιμάται νωρίς, ενώ την παρακαλάω, τη θυμώνει η αδερφη της, περάσαμε και τόσο καλά μαζί μέσα στις γιορτές που έχει αρχίσει τώρα και κανει πραγματα που δεν ξέρω πως ακριβώς να τα διαχειριστω. Ανέκαθεν έβγαζε τα νεύρα της ενίοτε αλλά τώρα έχει πάρει φόρα. Στα καλά καθούμενα πετάει πράγματα, τσιριζει ουρλιάζει, άμα την πάω στο δωμάτιο της χτυπάει την πόρτα. Ακόμα δεν έχει κλώτσησει αλλά το περιμένω κι αυτό.. Γενικώς πολλά νεύρα. Θέλω λέει να είμαστε μαζί όλη μέρα, να μην ξαναπας για δουλεια και να δώσεις πίσω την αδερφή μου. Σχολείο μια θεκει να πάει μια δε θέλει, χορό μια χορεύει την άλλη όχι, στη λογοθεραπεια δε θέλει να πάει και γενικώς μια αρχηση. Ένα όχι. Όχι, δε θέλω, δε θελωωωω. Της πάω κι εγώ κόντρα Καμμια φορά όχι αυτο που λέω εγώ θα γίνει και εκεί να δεις μαχη μάνα με κόρη. Με το μαλακό να την πάω? Κι αυτό το χει πιάσει και δεν πιάνει πάντα. Δεν ξέρω τι στάση να έχω. 

Καταννοω ότι με την τιμωρία χειρότερα τα κάνουμε, μπιρει προσωρινά να στρώσει αλλά δεν πιάνω την ουσία. Μιλάμε πολύ δείχνει να κατανοεί αλλά όταν ειναι να φύγω η να μη γίνει το δικό της γιβεται ένας κακός χαμός. Προσπαθώ να μην την κακομαθαινω δεν πιστεύω δηλαδή πως την έχουμε κακομάθει και τα πολλά πολλά χατηρια τα έχουμε κόψει. 

Τι άλλο μπορώ να κάνω. 

Υπόψην πως η μικρή πλέον διεκδικεί και παίρνει παράδειγμα τη μεγάλη και βλέπω και η μικρή να προσπαθεί να μιμηθεί και αυτό δεν μου αρέσει καθόλου.... Φαντάζομαι είναι μια φάση κι αυτή όπως τόσες άλλες που έχουμε περάσει. Αλλά κανένα κολπάκι να την ηρεμήσω υπάρχει? Εσείς που τα χετε περάσει αυτά... 

 

Υπόψην πως όταν ειμαστε όλη μέρα μαζί και ασχολούμαι μαζί της και παίζουμε και κάνουμε πράγματα και πάμε από δω κι από κει όλα είναι τέλεια. Θέλει την αποκλειστικοτητα. Τι να κάνω δεν ξέρω. Είμαι κι εγώ που δε χαρίζομαι. Δηλαδή της φωνάζω της παίρνω κάνα παιχνίδι, μετά τη λυπάμαι. Δεν ξέρω, δε γινεται όμως να περνάει συνεχώς το δικό της... Εχω κι άλλα Πράγνατα να κάνω, κι άλλο παιδί.. Πραγματικά... 

 

Κι ο μπαμπάς της δηλαδή που γενικά ειναι ήρεμος τ ον φτάνει κι αυτόν στο αμήν που μου λέει έλα να την αναλάβεις δεν την μπορώ!! Και γενικά περνάμε τόσο ωραία πχ τα σαββατοκύριακα της αρέσει που είμαστε όλοι μαζί και της τη δίνει όταν χωριζομαστε κι ο καθένας κάνει τις δουλειές του. Μωρέ στεναχωριέμαι. Πως θα καταλάβει ότι έτσι είναι η ζωή? Οκ πρέπει να ωριμάσει αλλά δε θέλω να την μαλωνω και να κάνει έτσι. Πολύ με σκάει.. 

Νεφελη μου στο κείμενο σου πιθανόν εντόπισα τους λόγους που γίνεται όλο αυτό...Και μάλλον όπως λες στη 2η δημοσίευση σου τους εντοπισες κι εσύ για αυτό και καλυτερεψαν τα πράγματα..

1)ότι της πας κόντρα και γίνεται μαχη προφανώς δεν βοηθάει 

2)η τιμωρία φυσικά φέρνει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα..Την τιμωρεις τωρα οκ διορθώνονται όλα προσωρινά και αύριο πάλι τα ίδια.ειναι αλυσιδα

3) το να παίρνεις τα παιχνίδια της φωνάζοντας ειδικά αν γίνεται κάπως άσχημα/βιαια την πληγώνει και την κάνει να αντιδρά ακόμα περισσότερο

4)λες στο 2ο κείμενο σου ότι όταν είσαι εσύ χαλαρή είστε όλοι χαρλαροι..προφανώς παίζει ρόλο και η συμπεριφορά η δική σου και του μπαμπα..

Και μην ξεχνάς κάποια πράγματα είναι και φυσιολογικά Δηλαδή να ζηλεύει λιγο τη μικρή να θέλει χρόνο μαζί σου κλπ..προσπάθησε να περνάς χρόνο μαζί της, συνέχισε να της μιλάς ήρεμα, προσπάθησε να ελέγξεις τις παραπάνω συμπεριφορές και όλα πιστεύω ότι είναι αλυσιδωτα..Και όχι μόνο στις σχέσεις με τα παιδιά μας αλλά και γενικά σε όλες μας τις σχέσεις...

 

[xaroumenh mama]

On 14/1/2020 at 1:50 ΜΜ, Nefeli2014 είπε:

Είπα να το θεσω πιο γλυκά... Λοιπόν το κορίτσι μου αισίως 4,5 έχει κάτι νεύρα άλλο πράγμα. Πολλοί οι λόγοι.. Άρχισαν πάλι τα σχολεία, δεν κοιμάται νωρίς, ενώ την παρακαλάω, τη θυμώνει η αδερφη της, περάσαμε και τόσο καλά μαζί μέσα στις γιορτές που έχει αρχίσει τώρα και κανει πραγματα που δεν ξέρω πως ακριβώς να τα διαχειριστω. Ανέκαθεν έβγαζε τα νεύρα της ενίοτε αλλά τώρα έχει πάρει φόρα. Στα καλά καθούμενα πετάει πράγματα, τσιριζει ουρλιάζει, άμα την πάω στο δωμάτιο της χτυπάει την πόρτα. Ακόμα δεν έχει κλώτσησει αλλά το περιμένω κι αυτό.. Γενικώς πολλά νεύρα. Θέλω λέει να είμαστε μαζί όλη μέρα, να μην ξαναπας για δουλεια και να δώσεις πίσω την αδερφή μου. Σχολείο μια θεκει να πάει μια δε θέλει, χορό μια χορεύει την άλλη όχι, στη λογοθεραπεια δε θέλει να πάει και γενικώς μια αρχηση. Ένα όχι. Όχι, δε θέλω, δε θελωωωω. Της πάω κι εγώ κόντρα Καμμια φορά όχι αυτο που λέω εγώ θα γίνει και εκεί να δεις μαχη μάνα με κόρη. Με το μαλακό να την πάω? Κι αυτό το χει πιάσει και δεν πιάνει πάντα. Δεν ξέρω τι στάση να έχω. 

Καταννοω ότι με την τιμωρία χειρότερα τα κάνουμε, μπιρει προσωρινά να στρώσει αλλά δεν πιάνω την ουσία. Μιλάμε πολύ δείχνει να κατανοεί αλλά όταν ειναι να φύγω η να μη γίνει το δικό της γιβεται ένας κακός χαμός. Προσπαθώ να μην την κακομαθαινω δεν πιστεύω δηλαδή πως την έχουμε κακομάθει και τα πολλά πολλά χατηρια τα έχουμε κόψει. 

Τι άλλο μπορώ να κάνω. 

Υπόψην πως η μικρή πλέον διεκδικεί και παίρνει παράδειγμα τη μεγάλη και βλέπω και η μικρή να προσπαθεί να μιμηθεί και αυτό δεν μου αρέσει καθόλου.... Φαντάζομαι είναι μια φάση κι αυτή όπως τόσες άλλες που έχουμε περάσει. Αλλά κανένα κολπάκι να την ηρεμήσω υπάρχει? Εσείς που τα χετε περάσει αυτά... 

 

Υπόψην πως όταν ειμαστε όλη μέρα μαζί και ασχολούμαι μαζί της και παίζουμε και κάνουμε πράγματα και πάμε από δω κι από κει όλα είναι τέλεια. Θέλει την αποκλειστικοτητα. Τι να κάνω δεν ξέρω. Είμαι κι εγώ που δε χαρίζομαι. Δηλαδή της φωνάζω της παίρνω κάνα παιχνίδι, μετά τη λυπάμαι. Δεν ξέρω, δε γινεται όμως να περνάει συνεχώς το δικό της... Εχω κι άλλα Πράγνατα να κάνω, κι άλλο παιδί.. Πραγματικά... 

 

Κι ο μπαμπάς της δηλαδή που γενικά ειναι ήρεμος τ ον φτάνει κι αυτόν στο αμήν που μου λέει έλα να την αναλάβεις δεν την μπορώ!! Και γενικά περνάμε τόσο ωραία πχ τα σαββατοκύριακα της αρέσει που είμαστε όλοι μαζί και της τη δίνει όταν χωριζομαστε κι ο καθένας κάνει τις δουλειές του. Μωρέ στεναχωριέμαι. Πως θα καταλάβει ότι έτσι είναι η ζωή? Οκ πρέπει να ωριμάσει αλλά δε θέλω να την μαλωνω και να κάνει έτσι. Πολύ με σκάει.. 

Πάντως να ξέρεις πως εμάς η έργο θεραπεύτρια μας είπε πως στα 4 περίπου χρόνια να παιδιά περνάνε ένα πολύ μεγάλο άλμα αλλάζει η λειτουργία του εγκεφάλου τους κ κάνουν ένα τρομερό πισωγύρισμα κ μετά από λίγους μήνες έχουν μια ραγδαία εξέλιξη.... 

Κ ο γιος μου πάντως μετά τις διακοπές μέχρι να προσαρμοστεί πάλι στη καθημερινότητα είχε πάρα μα πάρα πολύ άρνηση.. Τώρα σιγά σιγά επανέρχεται.. 

[Nefeli2014]

Λοιπόν έτσι ειναι.. Είναι ένα άλμα. Γιατί το βλέπω και σε άλλους τομείς.. Έχει μεγαλώσει αποτομα, το αισθάνεται μάλλον και δυσκολεύεται να το διαχειριστεί, ντρέπεται επίσης εύκολα, πονηρευεται γενικως μεγαλώνει.. Και όντως έπαιξε ρόλο οι διακοπές που ήμασταν πολύ πολύ χαλαρά και αντε ξανά σε πρόγραμμα. Τώρα όλα καλά. Άμα την πιάνουν νεύρα δοκίμασα και κάτι και θα σας πω πως πιάνει. 

Κάποια στιγμή είχα φτάσει στο αμήν γιατί βαριόταν και τα χε βάλει με όλους μας, φώναζε ούρλιαζε, έκανε να με χτυπήσει η το μωρό, της άρπαζε τα παιχνίδια, πέταξε και μερικά.. Σταμάτα εγώ, σωπα εγώ, χαλαρά στη αρχή εγώ, με το καλό στην αρχή εγώ, σοβαρεψα μετά, μετά άρχισα να τα παίρνω στο κρανίο, μετά άρχισα να γίνομαι ροζέ, ξαφνικά κόκκινησα, στο τέλος ένιωσα σαν τον χαλκ, έτοιμη να λυσσαξω. Αμέσως αμέσως σκέφτηκα με όση λογική είχε απομείνει, με δοκιμάζει, είναι μικρή, είσαι μάνα, έχεις αντοχές, βρες τρόπο, όχι φωνή, όχι τρελα, όχι παράνοια, δώσε παράδειγμα, λύσε το πρόβλημα. Και ως δια μαγείας της λεω:τώρα εγώ έχω θυμώσει και ξέρεις τι έχω γίνει? Μια μαύρη τίγρης έτοιμη να δαγκώσει από τα νεύρα της, έτοιμη να φάει... Αγρχργρρρρ.. Ψαρωνει η μικρή. Κολλάει. Με κοιτάει. Τώρα που έγινα η μαύρη τίγρης θα σε πιάσω και θα σε φάω. Αρχίζει το μικρό τα παλαμάκια, αρχίζει η μεγάλη να χάχαναει, αρχίζω εγώ να κυνηγάω, τρέχουμε να εκτονωθουμε και οι δύο γύρω από το σπίτι. Στο τέλος σωριαστηκαμε κι άρχισα να την τρώω και καλά. Αυτό ήταν. Ολα μπήκαν σε τάξη. 

Είπα να το βλέπω χιουμοριστικα και να μην το παίρνω τόσο σοβαρά. όλα νορμάλ. Όλα υπό έλεγχο.

Επεξεργάστηκαν 19 Ιανουαρίου,2020 by Nefeli2014