παρεξηγήσεις..

[vtgian]

Ναι είναι θεμιτό ένα παιδί να μάθει να μοιράζεται και αυτό γίνεται σταδιακά από την ηλικία των 18 μηνών περίπου και πάνω. Αλλά πολύ σταδιακά. Εδώ μέχρι τα 3 το παιχνίδι είναι παράλληλο και αλληλεπιδρούν ελάχιστα με τα άλλα παιδάκια...

 

Πολύ βασικό να το θυμόμαστε αυτό όταν μιλάμε για τέτοιες ηλικίες. Δεν είναι κακομαθημενιά να μη θέλει να μοιραστεί, είναι ο τρόπος σκέψη σε αυτές τις ηλικίες. Θέλουν όλα να τα πιάσουν και να τα περιεργαστούν. Αν θέλουμε να μάθει το παιδί να μοιράζετε ο τρόπος δεν είναι να αφήνουμε ελεύθερα σε τρίτους τα πράγματά του. Δύο πράγματα μπορουμε να κάνουμε α. να ρωτάμε πρώτα το παιδί αν θέλει να μοιραστεί αυτό που έχει και να σεβόμαστε την απάντησή του β. όταν θέλει κάτι που δεν του ανήκει, να ρωτάμε εμείς αν μπορούμε να το δανειστούμε. Αν το άλλο παιδί συμφωνεί, παίζουμε και επιστρέφουμε σε σύντομο χρονικό διάστημα. Αν το άλλο παιδί δε συμφωνεί, τότε διαχειριζόμαστε την στεναχώρια του δικού μας και του δίνουμε εναλλακτικές.

Σε ένα ξένο σπίτι, σε αυτή την ηλικία (0-3) ακολουθούμε το παιδί μας και δεν το αφήνουμε να "αλωνίζει". Του κάνουμε ξεκάθαρο ότι ο χώρος ανήκει σε άλλους και ότι αγγίζουμε ότι μας επιτρέπουν. Όχι, δεν περιμένω ότι θα πάω με το δίχρονο σε ξένο σπίτι και θα αράξω να πιω καφέ.

Στο δικό μας σπίτι, ανάλογα με το τι επιθυμεί και μπορεί να διαχειριστεί η οικογένεια. Δίνουμε στο παιδί χώρους "ελεύθερης" απασχόλησης και ορίζουμε άλλους χώρους για συγκεκριμένες δραστηριότητες. Π.χ. φαγητό μόνο στην κουζίνα, παιχνίδι με νερό μόνο στο μπάνιο ή το μπαλκόνι.

 

sogni d'oro θυμάμαι και το άλλο σου post για τη γειτόνισσα, μάλλον απλά δεν ταιριάζετε. Εκείνη φαίνεται να είναι αρκετά του "χωσίματος", δε σέβεται ώρες και ασχολίες τρίτων άρα πολύ λογικό να μη μπορεί να τηρεί κάποια όρια και στα παιδιά της σε σχέση με τρίτους. Συμφωνώ όμως με τα υπόλοιπα κορίτσια ότι έπρεπε να είσαι πιο ξεκάθαρη και να λες από την αρχή τι σε ενοχλεί. Πάντως από ότι έχεις γράψει μέχρι τώρα, μάλλον δεν κολλάτε και δεν είναι ανάγκη κιόλας βρε αδερφε! Είναι τέλειο να έχεις γείτονες που μπορείς να κάνεις και παρέα και να ταιριάζουν οι απόψεις σας αλλά με κάποιους απλά δε γίνεται. Ή μπορεί να ταιριάζουν οι γονείς αλλά όχι τα παιδιά (που συνήθως τα ξεχνάμε και είναι ακόμα χειρότερο). Ε δε χάθηκε και ο κόσμος!

[vtgian]

Ε, το πρόβλημα προφανώς και είναι ότι η κοπέλα δε ΣΕΒΕΤΑΙ πρωτίστως τα παιδιά σου και στη συνέχεια το χώρο σου/ τους. Και αφού η σχέση ήταν εξαρχής προβληματική (το θέμα το είχα διαβάσει) μάλλον έτσι θα κατέληγε... Δυστυχώς, ορισμένοι άνθρωποι είναι τόσο εγωκεντρικοί που η συναίσθησή τους φτάνει μοναχά σε ό,τι αφορά τους ίδιους άμεσα.

Επίσης, η καθημερινή βίζιτα δεν είχε να κάνει με την ανάγκη της για επικοινωνία μαζί σου, αλλά ήταν τρόπος να απασχολούνται τα παιδιά της χωρίς να εμπλέκεται άμεσα η ίδια στην απασχόλησή τους...

Οπότε, έτσι όπως το βλέπω εγώ συνδυάζοντας τα δύο θέματα.... Μάλλον γλίτωσες....

 

Α να γεια σου!

[livinath]

Πιστεύω με κατάλαβες απόλυτα. Ναι δεν είναι καθόλου οριοθετημένα αλλά δεν γίνεται ούτε και προσπάθεια οριοθέτησης και η κοπελιά στην κοσμάρα της. (δεν την παλεύει με τα παιδιά' date=' ο άνδρας της έχει αναλάβει το μητρικό ρόλο, την αποκαλεί το 5χρονο χαζομαμά και αυτή γελάει, μου έχει πει σκάσε το μεγάλο της παιδί και δεν λέει τίποτα στο γιό της) . Απομακρυνόμουν διακριτικά, της έλεγε διακριτικά κάποια πράγματα για τις επισκέψεις στο σπίτι όταν απουσιάζει ο δικός μου, αλλά δεν. Γι αυτό δεν μπαίνω στον κόπο να την εξηγήσω... δεν θα καταλάβει. Αλλά απο εκεί που την είχα κολλητσίδα γειτόνισσα (άνοιξα σχετικό θέμα), πήγε στο άλλο άκρο. Εγώ τώρα τι να κάνω? Ναι φταίω ..που δεν είχα οριοθετήσει κάποια πράγματα απο την αρχή. Ναι δεν ταιριάζουμε αλλά να κλείνει την πόρτα για να μην συναντηθούμε?!?!

 

Υπογράμμισα το παραπάνω γιατί όταν το άκουσα από κόρη φίλης μου μου γύρισε το μάτι αλλά δεν είπα τίποτα. Η κόρη μου όμως γύρισε και με κοίταξε περιμένοντας να αντιδράσω όπως ακριβώς θα έκανα αν εκείνη ήταν αγενής μαζί μου ή με κάποιον άλλο. Φεύγοντας με ρώτησε στο αυτοκίνητο γιατί δεν είπα τίποτα και της απάντησα ότι έπρεπε να δώσω την ευκαιρία στη μαμά του κοριτσιού να την νουθετήσει εκείνη κι όχι εγώ, εφόσον ήταν παρούσα. Εκείνη όμως δεν είχε πει κάτι αλλά προσπάθησε να υποβαθμίσει το γεγονός κάνοντας πλάκα που όμως ίσως είναι χειρότερο διότι δίνει το μήνυμα στο παιδί ότι αυτό που κάνει είναι διασκεδαστικό και άρα αποδεκτό. Και η κόρη μου είχε ακόμα την απορία, γιατί δεν είπα τίποτα?? Της είπα την αλήθεια... Αφού δεν είδα αντίδραση από τη μαμά δεν ήξερα τι να πω και πως να το χειριστώ. Και τη λύση μου την έδωσε η κόρη μου... "την επόμενη φορά να της πεις ότι είναι αγένεια να μιλάμε έτσι στους άλλους". Τόσο απλά. Και αυτό έκανα. Πραγματικά δεν υπάρχει λόγος να μεγαλοποιούμε τις καταστάσεις, τα παιδιά τα βλέπουν πιο απλά και πολλές φορές έχουν δίκιο. Και η φίλη μου συμμαζεύτηκε και η μικρή...!

 

Εγώ τώρα τι να κάνω? Ναι φταίω ..που δεν είχα οριοθετήσει κάποια πράγματα απο την αρχή. Ναι δεν ταιριάζουμε αλλά να κλείνει την πόρτα για να μην συναντηθούμε?!?!

 

Προσωπικά, δεν θα έκανα τίποτα. Όμως αυτή είναι μια στάση που κρατώ σε τέτοιες καταστάσεις γιατί έχω κουραστεί από τον καθένα που συμπεριφέρεται λες και του χρωστάω κάτι. Δεν έχω ανάγκη από κανέναν να μου τσιτώνει τα νεύρα, έχω σοβαρότερα πράγματα να ασχοληθώ. Να πίνω έναν καφέ και να μου βγαίνει από τη μύτη? Για ποιο λόγο? Η γειτόνισσά σου δεν μπήκε καν στον κόπο να προβληματιστεί γιατί αντέδρασες τόσο πολύ με κάτι που πολλοί δεν θα αντιδρούσαν. Δεν αναρωτήθηκε γιατί πήγες τα πράγματα τόσο πολύ στα άκρα για κάτι - φαινομενικά - τόσο απλό. Το μόνο που κάνει είναι να σου κρατάει μούτρα. Εκεί που μας χρωστούσαν μας πήραν και το γάιδαρο...!

 

Πιστεύεις ότι την αδίκησες και πρέπει να κάνεις κάτι γι'αυτό?

[elemaxi]

Υπογράμμισα το παραπάνω γιατί όταν το άκουσα από κόρη φίλης μου μου γύρισε το μάτι αλλά δεν είπα τίποτα. Η κόρη μου όμως γύρισε και με κοίταξε περιμένοντας να αντιδράσω όπως ακριβώς θα έκανα αν εκείνη ήταν αγενής μαζί μου ή με κάποιον άλλο. Φεύγοντας με ρώτησε στο αυτοκίνητο γιατί δεν είπα τίποτα και της απάντησα ότι έπρεπε να δώσω την ευκαιρία στη μαμά του κοριτσιού να την νουθετήσει εκείνη κι όχι εγώ, εφόσον ήταν παρούσα. Εκείνη όμως δεν είχε πει κάτι αλλά προσπάθησε να υποβαθμίσει το γεγονός κάνοντας πλάκα που όμως ίσως είναι χειρότερο διότι δίνει το μήνυμα στο παιδί ότι αυτό που κάνει είναι διασκεδαστικό και άρα αποδεκτό. Και η κόρη μου είχε ακόμα την απορία, γιατί δεν είπα τίποτα?? Της είπα την αλήθεια... Αφού δεν είδα αντίδραση από τη μαμά δεν ήξερα τι να πω και πως να το χειριστώ. Και τη λύση μου την έδωσε η κόρη μου... "την επόμενη φορά να της πεις ότι είναι αγένεια να μιλάμε έτσι στους άλλους". Τόσο απλά. Και αυτό έκανα. Πραγματικά δεν υπάρχει λόγος να μεγαλοποιούμε τις καταστάσεις, τα παιδιά τα βλέπουν πιο απλά και πολλές φορές έχουν δίκιο. Και η φίλη μου συμμαζεύτηκε και η μικρή...!

 

 

 

Πριν απο μερικά χρόνια σε πολύ φιλικό σπίτι με 3-4 οικογένειες με παιδιά, υπήρχε ένα αγοράκι τεσσάρων ετών που αφού είχε κάνει ''τα τέρατα'' και αφού οι γονείς του καθόντουσαν και συμπεριφερόντουσαν σαν να μην τρέχει τίποτα, με ΕΦΤΥΣΕ μες στη μούρη επειδή τόλμησα να του πω μια κουβέντα (πολύ ευγενικά μαλιστα). Η πρώτη μου αντίδραση: το πήρα σηκωτό και το έβγαλα στο μπαλκόνι να πάρει αέρα για τρία λεπτά. Και οι γονείς του καθόντουσαν και παρακολουθούσαν χαζογελώντας!! Καμία οριοθέτηση και γενικά απάθεια.

Αυτό που έκανα ήταν λάθος και εκ των υστέρων το μετάνιωσα, δεν είχα καμιά δουλειά να συμπεριφερθώ έτσι στο παιδί, ήταν οι γονείς του εκεί και σε αυτούς έπρεπε να απευθυνθώ και να ζητήσω εξηγήσεις αλλά εκείνη την στιγμή αντέδρασα έτσι. Μετά συνειδητοποίησα οτι πιο πολύ θύμωσα με τους γονείς και οχι με το ίδιο το παιδί που ήταν μολις τεσσάρων ετών.

[livinath]

Σε έφτυσε και γελάγανε??

 

Λοιπόν... Θυμήθηκα περιστατικό σε διακοπές με φίλους. Είμαστε σε εστιατόριο με την παρέα μας. Τα κοριτσάκια μας, 5 ετών, παίζουν στο τραπέζι μας με τα πόνυ τους. Δίπλα μας κάθεται οικογένεια με την 7χρονη κόρη τους. Ζητάει να έρθει στο τραπέζι μας να παίξει με τα κορίτσια. Χωρίς να μας ρωτήσουν οι γονείς το επιτρέπουν. Λέμε, οκ, ας παίξουν παιδάκια είναι. Μετά από λίγο αρχίζει το πανηγύρι... Η 7χρονη να δίνει διαταγές στα μικρά, να της φέρουν καρέκλα, να παίξουν έτσι, να της δώσουν τα πόνυ κοκ. φωνάζοντας. Οι γονείς δίπλα, ακούνε δεν αντιδρούν. Δεν επιτρέπουμε στα παιδιά να της πάνε καρέκλα αλλά δεν επεμβαίνουμε παραπάνω με σκοπό να αντιδράσουν οι ίδιες. Στην αρχή "μασάνε" μετά αρχίζουν να εκνευρίζονται. Κάποια στιγμή φτάνει το φαγητό, η μαμά φωνάζει την κόρη αλλά αυτή αρνείται να πάει στο τραπέζι τους. Τρώει μια μπουκιά και ξανάρχεται. Εν τω μεταξύ η όποια διαφωνία γίνεται με μαμά και κόρη να γκαρίζουν μέσα στ' αυτιά μας. Έχουμε αρχίσει να στραβώνουμε αλλά λέμε οκ θα έρθει το φαγητό και θα φύγει αναγκαστικά. Αλλά φευ... Το φαγητό έρχεται, λέμε στα κορίτσια να μαζέψουν τα πόνυ γιατί τρώμε τώρα αλλά η 7χρονη αρνείται να δώσει τα πόνυ και φωνάζει. Η μαμά - χλιαρά και χωρίς καμία διάθεση να επιβληθεί - την καλεί στο τραπέζι, η μικρή διαμαρτύρεται δυνατά, σε πολύ λίγο φωνάζουν και οι δύο πάνω από τα κεφάλια μας...!! Εννοείται ότι μας κοιτάει όλο το μαγαζί. Ο άντρας μου έχει στραβώσει άγρια, γυρνάει και κοιτάζει τον μπαμπά ο οποίος είναι τουρίστας και τον ρωτάει:"Με συγχωρείται αλλά επειδή έχουμε έρθει να φάμε με ηρεμία, μπορείτε να κάνετε κάτι γι'αυτό?". Ο μπαμπάς-τουρίστας θορυβείται και βρίσκει τον πιο "εύκολο" τρόπο να αντιδράσει. Φωνάζει στη μικρή να πάει στο τραπέζι τους η κατάσταση όμως έχει παρεκτραπεί εντέλως πια και η 7χρονη κλωτσάει τις καρέκλες στο τραπέζι μας γιατί δεν θέλει να πάει! Ο μπαμπάς τσουβαλιάζει τη μικρή και την οδηγεί εκτός καταστήματος με τη μικρή να ωρύεται φυσικά. Γυρνάει η μαμά λοιπόν και μας βάζει χέρι! Ότι αφού μας ενοχλούσε το παιδί γιατί δεν το λέγαμε εξ αρχής κι ότι θα πάθουμε τα ίδια κι εμείς μόλις πάνε οι κόρες μας 7 χρονών γιατί τότε ήταν μικρές και δεν ξέραμε τι μας περίμενε!! Αλλά της απάντησε ο άντρας μου... "Δεν μας ρωτήσατε όταν ήρθε το παιδάκι σας στο τραπέζι μας αλλά δεν φανταζόμασταν και την αγωγή της για να μην της επιτρέψουμε να έρθει. Και όχι κυρία μου. Οι κόρες ΜΑΣ δεν θα γίνουν ΠΟΤΕ σαν την κόρη ΣΑΣ. ΠΟΤΕ!". Τράπηκε εις άτακτον φυγή η κυρία... Να σημειώσω επίσης ότι δεν έχω ακούσει ποτέ τον άντρα μου να μιλάει προσβλητικά σε κανέναν γονιό για το παιδί του και έχουμε συναντήσει διάφορα. Γενικά, επειδή όλοι κάνουμε λάθη, προσπαθεί να είναι επιεικής στις κρίσεις του, άλλωστε κανείς μας δεν έχει τελειώσει καμιά σχολή για να γίνει γονιός. Όμως πραγματικά, είχε γίνει έξαλλος. Να πω επίσης ότι το περιστατικό σχολιάστηκε από τη διπλανή μας παρέα και μάλιστα από την γιαγιά της οικογένειας που φεύγοντας γύρισε και είπε στον άντρα μου "μπράβο" γιατί είχαν δει το περιστατικό από την αρχή και απόρησαν και με την υπομονή μας και με το θράσος τους.

[BabyCute]

Εντάξει ολα αυτά ωραια και ναι δείχνουν τι μπάχαλο γινεται απο πειθαρχεια αλλα δεν εχουν και πολυ σχέση με το θεμα... Το μικρο πήγε να παιξει με τα παιχνίδια, ψιλό φυσιολογικο , δεν πήγε να σπάσει το παιχνιδι στο κεφάλι αλλου

Οσο για τη σύγκριση με τα καλλυντικά, εντάξει αλλο σαν ενήλικας να μην θες να μοιράζεσαι και αλλο σαν μικρο παιδι που τωρα μάθεις τι ειναι λαθος, εγωιστικό και απερίσκεπτο και τι ειναι σωστό ...

[sogni d'oro]

Πιστεύεις ότι την αδίκησες και πρέπει να κάνεις κάτι γι'αυτό?

 

Δεν πιστεύω οτι την αδίκησα. Μερικές φορές σκέφτομαι οτι εγώ θα έπρεπε να στραβώσω περισσότερο με την "πάρτη" της. Είχε καταλάβει ότι είμαι λίγο απότομη, και στην τελική της είπα να μην έρθει για κανα 3 μέρες μέχρι το ΣΚ, να δώ και με τον σύζυγο πως θα το διαχειριστούμε.

Πραγματικά δεν την πάλευα να μαζεύω κάθε μέρα τα αγαπημένα του παιχνίδια και να τα μετακινώ.(υπνοδωμάτιο μικρό, σαλόνι μεγάλο).

 

Στην αρχή ήμουν φιλική, έκανα 1-2 προσπάθειες προσέγγισης... με τυπική ανταπόκριση. Αλλά θα γεννήσει...εγώ πρέπει να ρωτήσω, να ευχηθώ, να της πάρω δώρο. Θα ήθελα μια επικοινωνία ελεγχόμενη, στα μέτρα μου. Αν δεν γίνεται .... χίλιες φορές έτσι.

 

Απίστευτο το περιστατικό με την 7χρονη. Να είσαι ετυμόλογος ... μεγάλο προτέρημα!!

[less_serious]

Οσο για τη σύγκριση με τα καλλυντικά, εντάξει αλλο σαν ενήλικας να μην θες να μοιράζεσαι και αλλο σαν μικρο παιδι που τωρα μάθεις τι ειναι λαθος, εγωιστικό και απερίσκεπτο και τι ειναι σωστό ...

 

Καλα εγω θεωρώ χειρότερο τον ενήλικα που δεν μοιράζεται (πχ μια κοπέλα που έγραψε οτι ο άντρας της θεωρεί τον οικογενειακό υπολογιστή δικό του) αλλα αυτο ειναι άλλη κουβέντα.

Πάντως ο παραλληλισμός με τα καλλυντικά ειναι λάθος. Το αντίστοιχο θα ηταν να εχεις αφήσει στο τραπεζάκι του σαλονιού ενα άλμπουμ σε διακοσμητικό και να μην αφήσεις κάποιον να το ξεφυλλίσει. Ή να εχεις πιάτο με κουλουράκια σε κοινή θέα και να μην αφήσεις τους καλεσμένους σου να φάνε.

[Anastasia.V]

Δεν πιστεύω οτι την αδίκησα. Μερικές φορές σκέφτομαι οτι εγώ θα έπρεπε να στραβώσω περισσότερο με την "πάρτη" της. Είχε καταλάβει ότι είμαι λίγο απότομη' date=' και στην τελική της είπα να μην έρθει για κανα 3 μέρες μέχρι το ΣΚ, να δώ και με τον σύζυγο πως θα το διαχειριστούμε.

Πραγματικά δεν την πάλευα να μαζεύω [u']κάθε μέρα [/u]τα αγαπημένα του παιχνίδια και να τα μετακινώ.(υπνοδωμάτιο μικρό, σαλόνι μεγάλο).

 

Στην αρχή ήμουν φιλική, έκανα 1-2 προσπάθειες προσέγγισης... με τυπική ανταπόκριση. Αλλά θα γεννήσει...εγώ πρέπει να ρωτήσω, να ευχηθώ, να της πάρω δώρο. Θα ήθελα μια επικοινωνία ελεγχόμενη, στα μέτρα μου. Αν δεν γίνεται .... χίλιες φορές έτσι.

 

Απίστευτο το περιστατικό με την 7χρονη. Να είσαι ετυμόλογος ... μεγάλο προτέρημα!!

 

Θεωρώ οτι αφου δεν ταιριάζετε καλα έκανες και το ξεκόψες. Τώρα το αν ήσουν αγενής η όχι εσυ ξέρεις αλλα δεν νομίζω οτι το αποτέλεσμα θα ήταν διαφορετικό απο την στιγμή που αναφέρεις οτι προςπαθηςες να της πέρασεις το μήνυμα αλλα δεν..

Εγώ αν ήμουν στην θέση σου και θα την χαιρετούσα και ας μην ανταποκρινόταν και θα της αγόραζα κάτι για το μωρό. Αλλα αν έκανε βηματάκια να τα "ξαναβρούμε" αυτήν την φορά θα την είχα μεχρι εκεί που το σηκώνει η ψυχολογία μου.

Θεωρώ ειναι δύσκολο να μένεις δίπλα δίπλα και να κόβεις εντελώς την καλημέρα. Αλλο δεν ταιριάζω και αλλο απο την μια μέρα στην άλλη είμαστε ξένοι.

[AthinaP]

Ρε παιδιά, μπερδεύτε κάποιες τα πράγματα. Αλλο το δεν μοιράζομαι και άλλο το επιθυμώ να βρίσκω τα πράγματά μου στην κατάσταση που τα άφησα και όχι ανακατεμένα και να λείπουν πράγματα επειδή κάποιος τα πήρε όταν έλειπα. Πχ έρχεται ένα δίχρονο στο γραφείο, μπορεί να παίξει με τα πραγματάκια που έχει ο συνεργάτης στο γραφείο του, ακόμα και αν λείπει, τα βάζουμε όμως (η μαμά του δίχρονου) στη θέση τους. Συγνώμη κιόλας, δεν νομίζω ότι επειδή ο ιδιοκτήτης είναι παιδί αξίζει λιγότερο σεβασμό.

 

Άλλο αν αρκετά παιδάκια έχουν συνηθίσει τα παιχνίδια τους να είναι γης μαδιάμ. Υπάρχουν και παιδάκια που τους αρέσει η τάξη. Τα δικά μου είναι χύμα, αλλά αν για κάποιον είναι σημαντική η τάξη, δεν νομίζω ότι η ηλικία είναι σημαντικός παράγοντας για το αν θα του αφήσουμε τα πράγματα όπως να'ναι.

[Salomia]

Ρε παιδιά, μπερδεύτε κάποιες τα πράγματα. Αλλο το δεν μοιράζομαι και άλλο το επιθυμώ να βρίσκω τα πράγματά μου στην κατάσταση που τα άφησα και όχι ανακατεμένα και να λείπουν πράγματα επειδή κάποιος τα πήρε όταν έλειπα. Πχ έρχεται ένα δίχρονο στο γραφείο, μπορεί να παίξει με τα πραγματάκια που έχει ο συνεργάτης στο γραφείο του, ακόμα και αν λείπει, τα βάζουμε όμως (η μαμά του δίχρονου) στη θέση τους. Συγνώμη κιόλας, δεν νομίζω ότι επειδή ο ιδιοκτήτης είναι παιδί αξίζει λιγότερο σεβασμό.

 

Άλλο αν αρκετά παιδάκια έχουν συνηθίσει τα παιχνίδια τους να είναι γης μαδιάμ. Υπάρχουν και παιδάκια που τους αρέσει η τάξη. Τα δικά μου είναι χύμα, αλλά αν για κάποιον είναι σημαντική η τάξη, δεν νομίζω ότι η ηλικία είναι σημαντικός παράγοντας για το αν θα του αφήσουμε τα πράγματα όπως να'ναι.

 

Καλημέρα , δεν πιστεύω ότι πρέπει να έχουμε απαίτηση από το δίχρονο να βάλει τα παιχνιδάκια του ξένου παιδιού στη θέση τους. Όπως ανέφερα σε προηγούμενη απάντησή μου , το δίχρονο είναι μωρό! Αλλά ούτε και από τη μαμά του δίχρονου θα ήθελα να μου τακτοποιεί τα παιχνίδια του δικού μου παιδιού.

Επειδή χρησιμοποίησες το παράδειγμα του γραφείου , να σου πω ότι μου έχει συμβεί πολλάκις να έρθουν παιδάκια συναδέλφων στο γραφείο μου και να πειράζουν τα πράγματά μου. Προσωπικά δε με ενοχλεί , ίσα ίσα τα εφοδιάζω από μόνη μου και με μαρκαδόρους ή άλλα πραγματάκια για να απασχοληθούν. Τώρα αν έλειπα και τα έβρισκα γης μαδιάμ δε μου έχει συμβεί για να το ξέρω.

Γενικά έχω την άποψη ότι κουμάντο κάνουμε εμείς στο σπίτι μας. Όπως έγραψαν και άλλες κοπέλες στην αρχή , αν ήθελε η θεματοθέτρια , θα μπορούσε να ξεχωρίσει από τα παιχνίδια του γιου της κάποια για το δίχρονο και να τα βάλει σε μια σακουλίτσα για να παίζει. Το δωμάτιο του γιου της καλό θα ήταν να το έχει κλειστό. Πόσο πιθανό είναι για ένα δίχρονο να φτάσει το πόμολο και να ανοίξει την πόρτα και να μπουκάρει?

Λύσεις υπάρχουν...εμείς δυσκολεύουμε τη ζωή μας...

[HOPE77]

Κοριτσια εγώ απο όλα που ειπωθηκαν ξεχωριζω ότι

1.γενικα πηγαινοντας τα παιδια μας ειδικα οταν ειναι μικρα σε αλλο χώρο πρέπει οι γονεις να εχουμε το νου μας:σε παρκα,αλλα σπιτια κπλ.Καταλαβαινω οτι καποιες μαμαδες θελουν να πιουνε ενα ησυχο καφε τα παιδια ποιος θα τα επιβλεπει;Το ιδιο παθαινω καθε φορα στο παρκο εξ ου κ το εκοψα.Τα παιδακια παιζουν χτυπανε τα αλλα οι μαμαδες χαζογελουν στα παγκακια κ αναγκαζομαι να τα μαλωνω εγω που δεν μ αρεσει καθολου.Κ το λεω ως μαμα ζωηρου παιδιου που με εχει φερει σε δυσκολη θεση πολλες φορες γι΄αυτο παντα κ παντου εχω το νου μου .Κ η φιλη λογικα επρεπε να οριοθετει τα παιδια της σε ξενο σπιτι.Η τουλαχιστον αφου η μαμα της εδειξε οτι ζοριζεται μπορουσαν να βρουν μαζι εναν τροπο,να δειξει οτι την απασχολει,οχι να το παιζει αδιαφορη,μπορουσε να προτεινει κ αυτη στη μαμα τροπους.

2.Απ΄οτι καταλαβα η φιλεναδα ηταν ετσι κ αλλιως κολλιτσιδα κ η μαμα ηθελε να την ξεφορτωθει.Κατω απ΄αυτην τη λογικη καλα 'επραξε για να ληξει το θέμα.Το γεγονος ομως οτι λες σε καποιον να μην ξαναερθει στο σπιτι σου ειναι λογικο να πειραξει τον οποιονδηποτε κ να μην ξαναπατησει.Κανενας δεν θα ξαναπηγαινε.Απορω γιατι η μαμα αναρωτιεται.Ακομη κ δικιο να εχεις πρεπει να ξερεις πως να το πεις.(εκτος κι αν δεν σε νοιαζει να παρεξηγηθει ο αλλος)

[Niki81]

Ρε παιδιά, μπερδεύτε κάποιες τα πράγματα. Αλλο το δεν μοιράζομαι και άλλο το επιθυμώ να βρίσκω τα πράγματά μου στην κατάσταση που τα άφησα και όχι ανακατεμένα και να λείπουν πράγματα επειδή κάποιος τα πήρε όταν έλειπα. Πχ έρχεται ένα δίχρονο στο γραφείο, μπορεί να παίξει με τα πραγματάκια που έχει ο συνεργάτης στο γραφείο του, ακόμα και αν λείπει, τα βάζουμε όμως (η μαμά του δίχρονου) στη θέση τους. Συγνώμη κιόλας, δεν νομίζω ότι επειδή ο ιδιοκτήτης είναι παιδί αξίζει λιγότερο σεβασμό.

 

Άλλο αν αρκετά παιδάκια έχουν συνηθίσει τα παιχνίδια τους να είναι γης μαδιάμ. Υπάρχουν και παιδάκια που τους αρέσει η τάξη. Τα δικά μου είναι χύμα, αλλά αν για κάποιον είναι σημαντική η τάξη, δεν νομίζω ότι η ηλικία είναι σημαντικός παράγοντας για το αν θα του αφήσουμε τα πράγματα όπως να'ναι.

 

 

Βρε Αθηνα εμενα τα παιδια μου παιζουν με lego...εχουν απειρα τοσα χρονια.Για να τα συναρμολογήσουμε τρωμε ωρες ολόκληρες.Αν ερθει ένα παιδακι Σπιτι μας και τα δει και τα παρει να παιξει και τα χαλασει τι να κανω?Να απαιτησω από τη μαμα να κατσει να τα συναρμολογησει?Και να θυμωσω μαζι της αν δε το κανει?Για μενα είναι προτιμοτερο να τα κρυψω.Ουτε θα ελεγα σε ένα παιδακι να μη τα πειραξει αφου είναι μπροστα του...ουτε θα ειχα την απαιτηση από τη μαμα να τα ξαναστησει.Τωρα τι να πω...προφανως η κάθε μια το βλεπει διαφορετικο.Εγω είναι κατι που κανω παντα όταν ερχονται παιδακια Σπιτι.Εξηγω στα δικα μου ότι αν υπαρχει κατι που δε θελουν να το παρουν τα παιδακια να παιξουν να το κρυψουν στο δωματιο.Κι από αυτά που διαβαζω εγω είμαι πιο χυμα.Αν ερθουν παιδακια Σπιτι τα αφηνω πιο χαλαρα.Δε λεω να μου διαλυσουν το Σπιτι αλλα και να μου λερωσουν το Σπιτι με κεικ..οκ..δε με πειραζει.Αν παλι κατι με ενοχλεί το λεω εγω.Εχει τυχει πχ να ερθουν φιλοι των παιδιων μου στο Σπιτι και να βγαλουν πλαστελίνες.επειδη όμως ηταν αργα και δεν ηθελα να γινει χαμος εκεινη τη στιγμη...ειπα παιδακια όχι σημερα πλαστελίνες...παιξτε με κατι άλλο και τις μαζεψα.Ετσι κι αλλιως το θεωρω καλυτερο σε κάθε Σπιτι η οικοδεσποινα να βαζει τους κανονες.Εγω αν παω σε καποιο άλλο Σπιτι δε μπορω να γνωρίζω τι ακολουθει η κάθε οικογενεια.Αν επιτρεπει η όχι παπούτσια,αν την ενοχλεί η όχι να φανε τα παιδια στον καναπε,με ποια παιχνίδια να παιξουν.Εμενα τα δικα μου τρωνε στον καναπε...αρα κι αλλα παιδακια να ερθουν και να φανε στον καναπε δε με πειραζει.Με πειραζει όμως να παρουν φαγητα στα δωματια.Το απαγορευω εγω...δεν περιμενω από την άλλη μαμα να μυρισει τα νυχια της για να μαντεει τι με ενοχλεί και τι όχι και να μαλωσει τα παιδια της.Αν ένα παιδακι μου ξεφυγει και παει με το κεικ στο δωματιο δε θα τα βαλ ω με τη μαμα...γιατι μπορει κι εκεινη να μη το ειδε.Τωρα αυτό το καθημερινο δε μπορω να το κρινω γιατι αυτό είναι άλλο θεμα.Δεν εχω φιλη η γειτονισσα που να μου ερχεται κάθε μερα Σπιτι...δεν ξερω αν κατι τετοιο θα με ενοχλουσε.Για μενα είναι κριμα να εχεις μια καλη σχεση με μια γειτονισσα και να τη χαλας για χαζομάρες.Γιατι σε μια δυσκολη,σε μια αναγκη το θεωρω ευλογια να εχεις διπλα σου έναν ανθρωπο να σε βοηθησει.

[livinath]

Ρε παιδιά, μπερδεύτε κάποιες τα πράγματα. Αλλο το δεν μοιράζομαι και άλλο το επιθυμώ να βρίσκω τα πράγματά μου στην κατάσταση που τα άφησα και όχι ανακατεμένα και να λείπουν πράγματα επειδή κάποιος τα πήρε όταν έλειπα. Πχ έρχεται ένα δίχρονο στο γραφείο, μπορεί να παίξει με τα πραγματάκια που έχει ο συνεργάτης στο γραφείο του, ακόμα και αν λείπει, τα βάζουμε όμως (η μαμά του δίχρονου) στη θέση τους. Συγνώμη κιόλας, δεν νομίζω ότι επειδή ο ιδιοκτήτης είναι παιδί αξίζει λιγότερο σεβασμό.

 

Άλλο αν αρκετά παιδάκια έχουν συνηθίσει τα παιχνίδια τους να είναι γης μαδιάμ. Υπάρχουν και παιδάκια που τους αρέσει η τάξη. Τα δικά μου είναι χύμα, αλλά αν για κάποιον είναι σημαντική η τάξη, δεν νομίζω ότι η ηλικία είναι σημαντικός παράγοντας για το αν θα του αφήσουμε τα πράγματα όπως να'ναι.

 

Συμφωνώ.

 

Και κάτι άλλο. Για τα παιδιά, τα προσωπικά τους αντικείμενα δεν είναι τα ίδια με τα προσωπικά αντικείμενα των ενηλίκων. Δηλαδή, πως να το πω, ένα παιδί πιο εύκολα θα δώσει το βρακί του σε ένα άλλο παρά το αγαπημένο του παιχνίδι. Τα παιχνίδια είναι τα προσωπικά τους αντικείμενα, κτήμα τους.

 

Και ναι, μπορεί αυτό που ειπώθηκε από την θεματοθέτρια να ήταν άκομψο ως δικαιολογία αλλά αν λάβετε υπόψιν σας και το άλλο θέμα που είχε ανοιχτεί για τη γειτόνισσα αλλά και τα υπόλοιπα posts της ίδιας σ'αυτό το θέμα, θα καταλάβετε ότι δεν είχε να κάνει με έναν κομψό άνθρωπο. Είχε να κάνει με έναν παρτάκια που φορτωνόταν όποτε τη βόλευε, που δεν οριοθετούσε τα παιδιά της σε ξένο σπίτι και που όποτε η θεματοθέτρια προσπαθούσε διακριτικά να αραιώσει τις επαφές εκείνη έκανε τη χαζή. Δηλαδή, για να καταλάβω, αν εσάς έσκαγε μύτη κάθε τρεις και λίγο, απροειδοποίητα η Χ γειτόνισσα, θα τρέχατε να μαζεύετε τα παιχνίδια του παιδιού σας από το σαλόνι? Διότι η εν λόγω γειτόνισσα αυτό κάνει. Ή τουλάχιστον αυτό έκανε μέχρι πριν λίγο.

 

Και επειδή έχουμε κολλήσει όλοι με το δίχρονο, θα πω το εξής: το δίχρονο θέλει άνθρωπο από πίσω. Είτε είναι σε ξένο σπίτι, είτε είναι στην παιδική χαρά, είτε είναι στην πλατεία, είτε οπουδήποτε. Αλλά η μαμά του συγκεκριμένου δίχρονου πολύ βολευόταν να το αμολάει και να μην ασχολείται. Και αφού ήξερε ότι το παιδί της sogni d'oro δεν θέλει να του πειράζουν τα παιχνίδια, γιατί δεν έπαιρνε παιχνίδια μαζί της για το δίχρονο? Στο κάτω κάτω, ακόμα και ιδιοτροπία του άλλου παιδιού να είναι όφειλε ως επισκέπτης - και πολύ συχνός μάλιστα - να το σεβαστεί. Αλλά εδώ δεν σεβόταν τα ωράρια της οικογένειας, αυτό θα σεβόταν? Ψιλά γράμματα...! Το κάθε σπίτι, η κάθε οικογένεια έχει τους κανόνες της. Αν δεν γουστάρω, δεν πάω. Αν πάω και θέλω να επιβάλλω τους δικούς μου, τότε λυπάμαι, αργά ή γρήγορα θα φάω πόρτα. That's life.

 

Κανείς σώφρων άνθρωπος δεν τα βάζει με ένα δίχρονο. Ούτε η θεματοθέτρια το έκανε αυτό. Και δεν λέει κανείς ότι φταίει το παιδάκι. Η μαμά του όμως φταίει. Είναι κουραστικό και επίπονο να βάζεις όρια σε ένα παιδί, πόσο μάλλον σε ένα δίχρονο. Και μπορεί να φαίνεται άδικο να βρίσκεται σε ένα χώρο με παιχνίδια που όμως δεν επιτρέπεται να παίξει. Αν είναι τόσο τραγικό - που μπορεί και να είναι δεν αντιλέγω - τότε ας κάτσει σπίτι της. Με τους κανόνες όμως του σπιτιού που επισκέπτεται - καθημερινά - οφείλει να συμμορφωθεί.

[HOPE77]

Κοριτσια αυτο που εγινε ειναι απο αυτες τις περιπτώσεις που ακομη κ δικιο να εχεις(που καποιο δικιο το ειχε η θεματοθέτρια)το χάνεις αν δεν το εκφράσεις σωστα.Το "μην ξαναερθετε σπιτι"δεν ειναι ωραιο-κομψο-ευγενικο 'οπως κ να το κανουμε.Βέβαια ειπε η γυναικα οτι προσπαθησε να της το πει κ με αλλους τροπους αλλα δεν καταλαβαινε.Εγω στη θεση της θα το συζητουσα μαζι της τυπου"χθες εγινε χαμος με τον μικρο μου τι λες να κανω-ουμε γι΄αυτο"κ να τη βαλει στο παιχνιδι,να βρουνε μια λυση να καταλαβει οτι ειναι κ ζορισμενη κ οτι στο δικο της σπιτι (καλως ή κακως)υπάρχουν αυτοι οι κανονες.Γιατι οπως ειπε κ μια φιλη ασχετα αν συμφωνουμε ή οχι οταν παμε σε ενα σπιτι υπάρχουν κανονες.Δεν μπορει η αλλη κατι θα ελεγε οταν τη ρωτουσε ακομη κ να μην το ειχε σκεφτει μονη της.

Τωρα αν προκειται για ατομο που ειναι στον κοσμο της κ δεν τη νοιζει κ τιποτα ,τι να την κανεις τετοια παρεα...τα τυπικα αρκουν..οχι ομως κ να μαλωσουν κ να φανει κ η κακια η θεματοθέτρια(εκτος κ αν ηθελε να την ξεφορτωθει κ δεν την νοιαζει)

[ΣΩΤΗΡΙΑ]

Μωρέ φτάσαμε τις 4 σελίδες μπράβο στα playmobil!

[Niki81]

Συμφωνώ.

 

Και κάτι άλλο. Για τα παιδιά, τα προσωπικά τους αντικείμενα δεν είναι τα ίδια με τα προσωπικά αντικείμενα των ενηλίκων. Δηλαδή, πως να το πω, ένα παιδί πιο εύκολα θα δώσει το βρακί του σε ένα άλλο παρά το αγαπημένο του παιχνίδι. Τα παιχνίδια είναι τα προσωπικά τους αντικείμενα, κτήμα τους.

 

Και ναι, μπορεί αυτό που ειπώθηκε από την θεματοθέτρια να ήταν άκομψο ως δικαιολογία αλλά αν λάβετε υπόψιν σας και το άλλο θέμα που είχε ανοιχτεί για τη γειτόνισσα αλλά και τα υπόλοιπα posts της ίδιας σ'αυτό το θέμα, θα καταλάβετε ότι δεν είχε να κάνει με έναν κομψό άνθρωπο. Είχε να κάνει με έναν παρτάκια που φορτωνόταν όποτε τη βόλευε, που δεν οριοθετούσε τα παιδιά της σε ξένο σπίτι και που όποτε η θεματοθέτρια προσπαθούσε διακριτικά να αραιώσει τις επαφές εκείνη έκανε τη χαζή. Δηλαδή, για να καταλάβω, αν εσάς έσκαγε μύτη κάθε τρεις και λίγο, απροειδοποίητα η Χ γειτόνισσα, θα τρέχατε να μαζεύετε τα παιχνίδια του παιδιού σας από το σαλόνι? Διότι η εν λόγω γειτόνισσα αυτό κάνει. Ή τουλάχιστον αυτό έκανε μέχρι πριν λίγο.

 

Και επειδή έχουμε κολλήσει όλοι με το δίχρονο, θα πω το εξής: το δίχρονο θέλει άνθρωπο από πίσω. Είτε είναι σε ξένο σπίτι, είτε είναι στην παιδική χαρά, είτε είναι στην πλατεία, είτε οπουδήποτε. Αλλά η μαμά του συγκεκριμένου δίχρονου πολύ βολευόταν να το αμολάει και να μην ασχολείται. Και αφού ήξερε ότι το παιδί της sogni d'oro δεν θέλει να του πειράζουν τα παιχνίδια, γιατί δεν έπαιρνε παιχνίδια μαζί της για το δίχρονο? Στο κάτω κάτω, ακόμα και ιδιοτροπία του άλλου παιδιού να είναι όφειλε ως επισκέπτης - και πολύ συχνός μάλιστα - να το σεβαστεί. Αλλά εδώ δεν σεβόταν τα ωράρια της οικογένειας, αυτό θα σεβόταν? Ψιλά γράμματα...! Το κάθε σπίτι, η κάθε οικογένεια έχει τους κανόνες της. Αν δεν γουστάρω, δεν πάω. Αν πάω και θέλω να επιβάλλω τους δικούς μου, τότε λυπάμαι, αργά ή γρήγορα θα φάω πόρτα. That's life.

 

Κανείς σώφρων άνθρωπος δεν τα βάζει με ένα δίχρονο. Ούτε η θεματοθέτρια το έκανε αυτό. Και δεν λέει κανείς ότι φταίει το παιδάκι. Η μαμά του όμως φταίει. Είναι κουραστικό και επίπονο να βάζεις όρια σε ένα παιδί, πόσο μάλλον σε ένα δίχρονο. Και μπορεί να φαίνεται άδικο να βρίσκεται σε ένα χώρο με παιχνίδια που όμως δεν επιτρέπεται να παίξει. Αν είναι τόσο τραγικό - που μπορεί και να είναι δεν αντιλέγω - τότε ας κάτσει σπίτι της. Με τους κανόνες όμως του σπιτιού που επισκέπτεται - καθημερινά - οφείλει να συμμορφωθεί.

 

ουαου...λες και ησουνα κι εσυ μπροστα και τα περιγραφεις τοσο καλα.

 

Αφου ηταν τοσο φορτικη και τοσο απαραδεκτη και τοσο αδιαφορη...όλα καλα.Μαλλον χαρουμενη θα επρεπε να είναι η θεματοθετρια που την ξεφορτωθηκε.Αρα δε βλεπω γιατι τωρα τρώγεται που δε μιλανε.

[ZWH]

Νομιζω οτι εχουμε μπερδεψει τα πραγματα. Αλλο ενα παιδι οδοστρωτηρας που θα ισοπεδωσει τα παντα στο περασματου, ειτε ειναι παιχνιδια, ειτε ειναι το τασακι το μουρανο και αλλο ενα παιδακι που θελει να παιξει ηρεμα με τα παιχνιδια που βλεπει μπροστα του. Σαφως και τα παιδια μας εχουν δικαιωμα να εχουν αγαπημενα παιχνιδια που δεν θελουν να μοιραζονται. Για εμενα (το τονιζω για Εμενα) δεν ειναι "φυσιολογικο" ενα παιδι να μην μοιραζεται τιποτα απολυτως. Οταν ερχεται στο σπιτι μας μια μαμα με το παιδακι μας, μαζευουμε τα "καλα" πραγματα των παιδιων μας, αυτα δηλαδη που δεν θελουν τα παιδια μας να τα πειραξει καποιος και αφηνουμε εναλλακτικες. Ποσες φορες βρε παιδια για να πιουμε ενα καφε με την φιλη μας, δεν εχουμε δωσει μπογιες και χαρτι στο παιδακι της? Ποσες φορες δεν εχουμε δωσει ενα αυτοκινητακι ή μια κουκλα ή κατι αλλα για να απασχοληθει? Μην βλεπουμε μονο τις ακραιες περιπτωσεις. Ναι, και εμενα με ενοχλει μια μαμα που δεν εχει ορια στο παιδι της, που το αφηνει να σκαρφαλωνει στους καναπεδες, να σπαει επιτηδες πραγματα. Με αυτη την μαμα, εαν θελω την φιλια της θα βρω εναλλακτικες για να συναντιωμαστε . Στεναχωριεμαι πολυ αν τυχει μαμα (βασικα αυτο παλιοτερα γιατι πλεον οι περισσοτερες γνωστες μου εχουν μεγαλα παιδια οπως κι εγω) που ειχαν ενδοιασμο να ερθουν στο σπιτι μου με το παιδι τους ή ειχαν ενδοιασμο να βγουμε για καφε μαζι με το παιδακι τους, γιατι ηξεραν οτι ηταν λιγο ζωηρουλι και ισως με ενοχλουσε.

Στην συγκεκριμενη περιπτωση που γραφει η θεματοθετρια, προφανως ειχαν μαζευτει πολλα και μας τα βγαζει ενα ενα. Δικαιωμα της να μην θελει πλεον να κανει παρεα με την συγκεκριμενη γυναικα. Αλλωστε τους φιλους του διαλεγουμε δεν μας τους επιβαλλει κανενανς. Ομως ειναι πολυ πιο ομορφο να λες αυτο που θες λιγο πιο διπλωματικα χωρις να προσβαλεις τον αλλον.

[livinath]

ουαου...λες και ησουνα κι εσυ μπροστα και τα περιγραφεις τοσο καλα.

 

Αφου ηταν τοσο φορτικη και τοσο απαραδεκτη και τοσο αδιαφορη...όλα καλα.Μαλλον χαρουμενη θα επρεπε να είναι η θεματοθετρια που την ξεφορτωθηκε.Αρα δε βλεπω γιατι τωρα τρώγεται που δε μιλανε.

 

Είναι επειδή είχα διαβάσει και αυτό http://parents.org.gr/forum/showthread.php?t=143888 και τα προηγούμενα post της αυτού του θέματος. Ίσως να είναι επειδή έχω βρεθεί κι εγώ σε παρόμοια θέση και καταλαβαίνω πως είναι να προσπαθείς διακριτικά να πεις κάτι σε κάποιον και εκείνος να κάνει το χαζό. Και τελικά να αντιδράσεις με ακραίο τρόπο για κάτι απλό και να φανείς ο χαζός της υπόθεσης. Και - καλώς ή κακώς - όταν αντιδράς με τρόπο που φαίνεται άδικος ή παράλογος, ενώ επί της ουσίας δεν έχεις άδικο, τότε αισθάνεσαι άσχημα. Και μπορεί εμένα να μην με ενοχλούσε να μην ξαναμιλήσω με έναν τέτοιο άνθρωπο ακόμα κι αν είχα φανεί εγώ η αγενής (είναι γιατί πιστεύω πια πως οποιαδήποτε άλλη συμπεριφορά είναι χάσιμο χρόνου για κάποιους) αλλά δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Οπότε δεν μου φαίνεται περίεργο να αναρωτιέται ή να ψάχνεται.

[livinath]

Ομως ειναι πολυ πιο ομορφο να λες αυτο που θες λιγο πιο διπλωματικα χωρις να προσβαλεις τον αλλον.

 

Είναι σίγουρα το καλλίτερο, έχεις απόλυτο δίκιο. Αν και νομίζω πως κάποιοι δεν καταλαβαίνουν ούτε από τέτοια...

 

Θυμάμαι πριν δυο χρόνια ένα περιστατικό στη δουλειά. Το πρωί παίρναμε καφέ από το κυλικείο και λέγαμε καμιά κουβέντα στην αναμονή. Είχαμε ένα τσόκαρο που η μόνη της έννοια, πρωί πρωί, ήταν να κουτσομπολέψει μια συνάδελφο πρώην φίλη της. Μα κάθε πρωί όμως! Όλοι δυσανασχετούσαν, άλλοι έφευγαν, άλλοι άλλαζαν κουβέντα, εκείνη τίποτα. Γύριζε πάντα την κουβέντα στο ίδιο θέμα. Μιλάμε για μήνες τώρα η ίδια ιστορία. Κάποια στιγμή, ένας συνάδελφος γύρισε και της είπε στα μούτρα ότι "δεν μας ενδιαφέρει η κυρία στην οποία αναφέρεσαι, αν θες να πούμε καμιά κουβέντα ευχαρίστως αλλά μας κούρασες πια με δαύτην!". Μαζεύτηκε για λίγο αλλά μετά το γύρισε το τροπάρι. Άρχισε να θάβει και τον συνάδελφο γιατί - λέει - είναι αγενής και απότομος...! Έλεος... Σας πληροφορώ ότι οι ακροατές της που δεν ήξεραν τον συνάδελφο πείστηκαν ότι είναι αγενής και αγροίκος. Όταν έλεγα ότι είναι ο προϊστάμενος μου με λυπόντουσαν! Αν όμως γνωρίσετε τον συνάδελφο θα δείτε ότι είναι ένας ΚΥΡΙΟΣ, αξιοπρεπής και ήρεμος άνθρωπος που απλά η συμπεριφορά ενός τσόκαρου τον κούρασε και τον εκνεύριζε επί μακρόν και δεν αντέδρασε με τον ενδεδειγμένο τρόπο.

[Χαρά-Μαρία]

Το καλυτερο εκανε η θεματοθετρια, ειπε ακριβως ο,τι σκεφτοταν και εξηγησε ποιο ειναι το προβλημα!

 

Το μεγαλυτερο μου προβλημα με μερικες ελληνιδες φιλες μου, ειναι οτι ποτε δεν λενε ΠΟΙΟ ειναι το προβλημα. Αυτο που καποια πιο πανω λεει "τακτ" ειναι μια μεγαλη...βλακεια και το μονο που κανει, ειναι να μπερδευει καταστασεις. Δεν μπορουμε ολοι να μπαινουμε στο μυαλο του αλλου, να φανταστουμε τι στο καλο τον πειραξε. Ουτε να αναλυουμε σεντονια, τι θα μπορουσε να κανει. Πειτε επιτελους η μια στην αλλη, τι θεμα εχετε και αν δεν θελει μετα να σας μιλησει, απλα δεν ειναι πραγματικη φιλη σας.

 

Οποτε προφανως, δεν σου κανει για παρεα η συγκεκριμενη, καλα εκανες και απομακρυνθηκες και κυριως, που της ειπες τον ΛΟΓΟ. Ειναι σπανιο αυτο και μπραβο σου. Ολα τα υπολοιπα μηνυματα και αναλυσεις ειναι απολυτως θεμιτα στο πλαισιο της συζητησης αλλα δεν εχουν πλεον εφαρμογη στην περιπτωση σου.

[Salomia]

Είναι σίγουρα το καλλίτερο, έχεις απόλυτο δίκιο. Αν και νομίζω πως κάποιοι δεν καταλαβαίνουν ούτε από τέτοια...

 

Θυμάμαι πριν δυο χρόνια ένα περιστατικό στη δουλειά. Το πρωί παίρναμε καφέ από το κυλικείο και λέγαμε καμιά κουβέντα στην αναμονή. Είχαμε ένα τσόκαρο που η μόνη της έννοια, πρωί πρωί, ήταν να κουτσομπολέψει μια συνάδελφο πρώην φίλη της. Μα κάθε πρωί όμως! Όλοι δυσανασχετούσαν, άλλοι έφευγαν, άλλοι άλλαζαν κουβέντα, εκείνη τίποτα. Γύριζε πάντα την κουβέντα στο ίδιο θέμα. Μιλάμε για μήνες τώρα η ίδια ιστορία. Κάποια στιγμή, ένας συνάδελφος γύρισε και της είπε στα μούτρα ότι "δεν μας ενδιαφέρει η κυρία στην οποία αναφέρεσαι, αν θες να πούμε καμιά κουβέντα ευχαρίστως αλλά μας κούρασες πια με δαύτην!". Μαζεύτηκε για λίγο αλλά μετά το γύρισε το τροπάρι. Άρχισε να θάβει και τον συνάδελφο γιατί - λέει - είναι αγενής και απότομος...! Έλεος... Σας πληροφορώ ότι οι ακροατές της που δεν ήξεραν τον συνάδελφο πείστηκαν ότι είναι αγενής και αγροίκος. Όταν έλεγα ότι είναι ο προϊστάμενος μου με λυπόντουσαν! Αν όμως γνωρίσετε τον συνάδελφο θα δείτε ότι είναι ένας ΚΥΡΙΟΣ, αξιοπρεπής και ήρεμος άνθρωπος που απλά η συμπεριφορά ενός τσόκαρου τον κούρασε και τον εκνεύριζε επί μακρόν και δεν αντέδρασε με τον ενδεδειγμένο τρόπο.

Να σου πω την αλήθεια κι εμένα αν με ενοχλεί κάποιος γίνομαι αρκετά απότομη και λέω τη γνώμη μου στα ίσια. Μόνο όμως αν πρόκειται για ενήλικα που μπορεί να υπερασπιστεί τη θέση του. Ποτέ σε παιδιά! Είμαι σίγουρη ότι αυτή η συνάδελφος "τσόκαρο" όπως την αποκαλείς , κάποια στιγμή θα αποκαλυφθεί και δε θα πείθει κανέναν με τα σχόλιά της!

[mkcm]

Επειδή κι εγώ είμαι άνθρωπος που κάνω πολύ υπομονή και μαζεύω, μαζεύω, μαζεύω πράγματα μέχρι που να σκάσω.... την καταλαβαίνω την κοπέλα. Ορισμένες φορές για να μη στενοχωρήσουμε κάποιον ανεχόμαστε πράγματα με την ελπίδα ότι με τον έναν ή άλλο πλάγιο τρόπο θα πιάσει το υπονοούμενο. Όταν όμως αυτός ο άλλος ΔΕ ΘΕΛΕΙ (!) να πιάσει το υπονοούμενο και συνεχίσει την ίδια συμπεριφορά απλά θα βρεθεί η αφορμή και θα εκραγείς....

Όπως είπε και η livinath, δεν είμαστε όλοι ίδιοι, ούτε αντιδρούμε όλοι με τον ίδιο τρόπο...

Και το να στενοχωρηθείς που "αδίκησες" τον άλλο με τον τρόπο με τον οποίο μίλησες, ακόμη κι αν είχες δίκιο, επίσης είναι ανθρώπινο.

Για τη θεματοθέτρια θα ξαναπώ: αν θέλεις να αποκαταστήσεις σχέσεις μπορείς να την πιάσεις τη γειτόνισσα, να της εξηγήσεις την κατάσταση, να της ζητήσεις συγνώμη για τον τρόπο σου και να δεις πως θα πάει ή αλλιώς το αφήνεις ως έχει και το ξεπερνάς.

[Salomia]

Το καλυτερο εκανε η θεματοθετρια, ειπε ακριβως ο,τι σκεφτοταν και εξηγησε ποιο ειναι το προβλημα!

 

Το μεγαλυτερο μου προβλημα με μερικες ελληνιδες φιλες μου, ειναι οτι ποτε δεν λενε ΠΟΙΟ ειναι το προβλημα. Αυτο που καποια πιο πανω λεει "τακτ" ειναι μια μεγαλη...βλακεια και το μονο που κανει, ειναι να μπερδευει καταστασεις. Δεν μπορουμε ολοι να μπαινουμε στο μυαλο του αλλου, να φανταστουμε τι στο καλο τον πειραξε. Ουτε να αναλυουμε σεντονια, τι θα μπορουσε να κανει. Πειτε επιτελους η μια στην αλλη, τι θεμα εχετε και αν δεν θελει μετα να σας μιλησει, απλα δεν ειναι πραγματικη φιλη σας.

 

Οποτε προφανως, δεν σου κανει για παρεα η συγκεκριμενη, καλα εκανες και απομακρυνθηκες και κυριως, που της ειπες τον ΛΟΓΟ. Ειναι σπανιο αυτο και μπραβο σου. Ολα τα υπολοιπα μηνυματα και αναλυσεις ειναι απολυτως θεμιτα στο πλαισιο της συζητησης αλλα δεν εχουν πλεον εφαρμογη στην περιπτωση σου.

 

Νομίζω ότι μπορείς να πεις το ίδιο πράγμα με διαφορετικούς τρόπους. Με αγένεια ή με ευγένεια. Αν ο άλλος δεν το πιάσει ή κάνει ότι δεν το πιάνει , τότε ναι , γίνεσαι απότομη. Το αν δε θελήσει η άλλη μετά να μας μιλήσει , δε σημαίνει απαραίτητα ότι δεν είναι πραγματικά φίλη μας! Το ίδιο μπορεί να ισχυριστεί και η αντίθετη πλευρά από τον τρόπο που μιλήσαμε!

[mama_3]

Πόσο θα σας "χαλούσε" αν σας έλεγε η γειτόνισσα σας να μην πάτε σπίτι της μαζί με το μικρό σας παιδάκι (2 χρονών) γιατί το μεγάλο παιδάκι της δεν θέλει να του πειράζουν τα παιχνίδια του όσο αυτό λείπει (είναι στο σχολείο)?

Αυτό της είπα ..και παρεξηγήθηκε...της το έλεγα πλαγίως εδώ και εβδομάδες... τα αγαπημένα παιχνίδια του γιού μου τα έκρυβα' date=' όμως ο γιός μου είχε ΜΟΝΙΜΟ άγχος κάθε μέρα αν ήρθε το 2χρονο, όσο έλειπε στο σχολείο. Της το είπα μια μέρα ξεκάθαρα (μετά απο ΑΜΟΚ του γιού μου), δεν πρόλαβα να τακτοποιήσω τα παιχνίδια του..και ΣΤΡΑΒΩΣΕ η κοπελιά. Μάλλον της το είπα με λάθος τρόπο, η ουσία όμως είναι αυτή, πρέπει να σεβόμαστε κάποια πράγματα που αφορούν τα παιδιά μας. Με την κοπέλα κάναμε καλή παρέα, αλλά δεν οριοθετεί καθόλου τα παιδιά της. Τώρα αποφεύγει να συναντηθούμε τυχαία, όταν γίνεται είναι τυπική. Τι λέτε? Δεν ταιριάζουμε στον τρόπο διαπαιδαγώγησης.... και ξενέρωσε? (είναι έγκυος, μπορεί οι ορμόνες της να την έκαναν να ξενερώσει τόσο?[/quote']

 

Δεν προλαβαίνω να διαβάσω τι σου έγραψαν αλλά εάν κάποιος μου έλεγε να μην πάω σπίτι του με το δίχρονο παιδί μου, δεν θα ξαναπάταγα για κανένα λόγο.... επίσης, ελπίζω να μην έχεις την απαίτηση να πας εσύ στο δικό τους...