Αγγλικά σε φροντιστήριο ή ιδιωτικά

[ekavi_]

παιδια ....ξερετε τι ειναι το lower ετσι?? Ειναι το 'κατωτερο'...το 'χαμηλοτερο', αυτο σημαινει κατα λεξη!

Απλα τα φροντιστηρια μας εμαθαν , στους γονεις μας δηλαδη που δεν ειχαν ιδεα οι περισσοτεροι, οτι αυτο ειναι αρκετο.

και ηταν σε μια κοινωνια που ουτε οι μισοι δεν μιλααν αγγλικα.

 

Το λοουερ λοιπον ειναι απλα ενα μικρο εφοδιο για να μπορουμε να συννεουμαστε, στα βασικα.

Απο εκει και περα, οποιος θελει προχωραει.

και ειναι και να εχεις και εφεση στις ξενες γλωσσες. να σου αρεσουν....

 

Ήθελα να το πω και εγώ αυτό.

 

Ακούω συνέχεια ότι στόχος είναι να πάρει το lower και να μπορεί να συνεννοείται στα βασικά. Όταν στόχος θα έπρεπε να είναι να πάρει το Proficiency, να μιλάει άριστα και να έχει και ένα εφόδιο (το χαρτί) για αργότερα.

[ChristinaESL]

Αγγελίνα έχεις δίκιο σε όλα. Συγκεκριμένα για το Lower και τη "fluency" που σου δίνει υπάρχουν δύο θέματα.

 

Το πρώτο είναι κατά πόσο σε κάνει να νιώθεις έτοιμος να χειριστείς τη γλώσσα, που με τα ελάχιστα speaking που γίνονται σε αυτό το επίπεδο, τα περισσότερα παιδιά ΔΕΝ είναι. Ο φίλος μου έχει πάρει το Proficiency του Michigan, που μία από τις διαφορές του με το αντίστοιχο πτυχίο του Cambridge είναι ότι απαιτεί πολύ πιο πλούσιο λεξιλόγιο. Το πήρε με Β και πάλι επιμένει ότι δεν μπορεί να συνεννοηθεί και όσες φορές έχουμε ταξιδέψει στο εξωτερικό, αρνείται πεισματικά να εξασκήσει τη γλώσσα.

 

Το δεύτερο είναι το σε τι θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε τη γλώσσα... Έχοντας το Lower μπορούσα να παραγγείλω φαγητό σε ένα εστιατόριο στο εξωτερικό, μπορούσα να ζητήσω οδηγίες για το πώς θα φτάσω κάπου, ή μπορούσα να ανταλλάξω μία γενική άποψη, που ίσως για την ηλικία μου να θεωρούνταν και ευφράδεια, αλλά για έξι μήνες δεν μπορούσα να επικοινωνήσω όπως απαιτούνταν με τους συμμαθητές μου σε καθημερινή βάση. Βέβαια, το ότι είχα το Lower, με έκανε να τα καταφέρω σε 6 μήνες και όχι σε 10 ή 20... Από την άλλη θεωρώ τραγικό το γεγονός ότι έκανα Αγγλικά επτά χρόνια και πάλι χρειάστηκα χρόνο για να τα καταφέρω.

 

Λαΐδα μου όντως, καλά χρησιμοποίησες τη μετάφραση, ωστόσο το θέμα είναι τι μας "πουλάει" το ESOL του Cambridge ότι θα μπορούμε να κάνουμε μετά την απόκτησή του.

 

Επίσης, όντως ekavi_ πάντα στην Ελλάδα έχουμε την τάση να... ρίχνουμε τον πήχη. Θεωρούμε ότι το Proficiency δε θα τους "χρειαστεί". Να χρειαστεί σε τι; Όταν ξεκινάς να μάθεις μία ξένη γλώσσα, ο στόχος δεν είναι να μπορείς να γνωρίσεις μία κουλτούρα σε βάθος και να μάθεις τη γλώσσα σε ένα ανώτατο επίπεδο; Γιατί μαθαίνουμε Αγγλικά δηλαδή; Για μία γραμματειακή θέση σε ένα γραφείο, με ωράριο 9-5 και "επιθυμητά προσόντα" FCE; Ας μεγαλώσουμε τα παιδιά με στόχους και αξίες επιτέλους και ας σταματήσουν τα πασαλείματα που βολεύουν αυτή τη χώρα.

[Αγγελίνα_2]

 

Πηγα στην Αγγλια το 1992 εχοντας παρει το λοουερ λοιπον και συννενοουμουν μονο στο Λονδινο, που η προφορα ηταν καλη. Ενα χρονο με πηρε για να μπορω να καταλαβαινω και τις αλλες πολεις.

Το λοουερ λοιπον ειναι απλα ενα μικρο εφοδιο για να μπορουμε να συννεουμαστε, στα βασικα.

Απο εκει και περα, οποιος θελει προχωραει.

και ειναι και να εχεις και εφεση στις ξενες γλωσσες. να σου αρεσουν....

 

Α ναι, είναι και η προφορά ένα ζήτημα μεγάλο. Έρχεται ο κολλητός του κουμπάρου μου από το Μάντσεστερ και δεν καταλαβαίνω σχεδόν τίποτα...ντρέπομαι να του ζητάω να μου τα επαναλαμβάνει. Πώς μιλάνε έτσι, με σφιγμένα τα σαγόνια;

 

Με τα ξαδέλφια από τον Καναδά, ουδέν ζήτημα, ευτυχώς.

[Αγγελίνα_2]

Αγγελίνα έχεις δίκιο σε όλα. Συγκεκριμένα για το Lower και τη "fluency" που σου δίνει υπάρχουν δύο θέματα.

 

Το πρώτο είναι κατά πόσο σε κάνει να νιώθεις έτοιμος να χειριστείς τη γλώσσα, που με τα ελάχιστα speaking που γίνονται σε αυτό το επίπεδο, τα περισσότερα παιδιά ΔΕΝ είναι. Ο φίλος μου έχει πάρει το Proficiency του Michigan, που μία από τις διαφορές του με το αντίστοιχο πτυχίο του Cambridge είναι ότι απαιτεί πολύ πιο πλούσιο λεξιλόγιο. Το πήρε με Β και πάλι επιμένει ότι δεν μπορεί να συνεννοηθεί και όσες φορές έχουμε ταξιδέψει στο εξωτερικό, αρνείται πεισματικά να εξασκήσει τη γλώσσα.

 

Είχε και το Michigan βαθμολογία A,B,C; Δεν το θυμάμαι αυτό, νομίζω πως επάνω στο πτυχίο αναφέρει απλώς αν το πήρες ή όχι. Έχω να το κοιτάξω χρόνια βέβαια...θυμάμαι λάθος ή αλλάξανε τα πράγματα; Έχω και πάνω από 20 χρόνια που το πήρα...

Το δεύτερο είναι το σε τι θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε τη γλώσσα... Έχοντας το Lower μπορούσα να παραγγείλω φαγητό σε ένα εστιατόριο στο εξωτερικό, μπορούσα να ζητήσω οδηγίες για το πώς θα φτάσω κάπου, ή μπορούσα να ανταλλάξω μία γενική άποψη, που ίσως για την ηλικία μου να θεωρούνταν και ευφράδεια, αλλά για έξι μήνες δεν μπορούσα να επικοινωνήσω όπως απαιτούνταν με τους συμμαθητές μου σε καθημερινή βάση. Βέβαια, το ότι είχα το Lower, με έκανε να τα καταφέρω σε 6 μήνες και όχι σε 10 ή 20... Από την άλλη θεωρώ τραγικό το γεγονός ότι έκανα Αγγλικά επτά χρόνια και πάλι χρειάστηκα χρόνο για να τα καταφέρω.

 

Λαΐδα μου όντως, καλά χρησιμοποίησες τη μετάφραση, ωστόσο το θέμα είναι τι μας "πουλάει" το ESOL του Cambridge ότι θα μπορούμε να κάνουμε μετά την απόκτησή του.

 

Επίσης, όντως ekavi_ πάντα στην Ελλάδα έχουμε την τάση να... ρίχνουμε τον πήχη. Θεωρούμε ότι το Proficiency δε θα τους "χρειαστεί". Να χρειαστεί σε τι; Όταν ξεκινάς να μάθεις μία ξένη γλώσσα, ο στόχος δεν είναι να μπορείς να γνωρίσεις μία κουλτούρα σε βάθος και να μάθεις τη γλώσσα σε ένα ανώτατο επίπεδο; Γιατί μαθαίνουμε Αγγλικά δηλαδή; Για μία γραμματειακή θέση σε ένα γραφείο, με ωράριο 9-5 και "επιθυμητά προσόντα" FCE; Ας μεγαλώσουμε τα παιδιά με στόχους και αξίες επιτέλους και ας σταματήσουν τα πασαλείματα που βολεύουν αυτή τη χώρα.

 

Συμφωνώ απολύτως. Είναι πολύ κρίμα, μετά από τόσα χρόνια σπουδών, να μένεις στο Lower! Τσάμπα τα λεφτά κι ο κόπος, στην ουσία! Εκτός πια αν το παιδί δεν τραβάει τόσο πολύ στις ξένες γλώσσες και είσαι ευγνώμων που πήρε έστω κι αυτό - υπάρχουν αρκετές τέτοιες περιπτώσεις.

[ChristinaESL]

Αγγελίνα όλα τα πτυχία έχουν ποσοστό επιτυχίας. Οποιοσδήποτε δίνει, μπορεί να ζητήσει από την καθηγήτρια/κέντρο ξένων γλωσσών που τον έγραψε, αναλυτικά τη βαθμολογία που πέρασε το κάθε κομμάτι.

Σαν πτυχίο, το μόνο που γράφει είναι ότι πέρασες επιτυχώς τις εξετάσεις, ενώ το αντίστοιχο του Cambridge γράφει "has been awarded με τάδε Grade".

Γενικώς όμως, πάνω από 75% είναι B και πάνω από 80% είναι Α.

 

Το "δεν τραβάει" δεν μπορώ να το δεχτώ, αλλά είναι η δική μου άποψη. Και μένα στην οικογένειά μου έλεγαν ότι είμαι... μαθηματικό μυαλό και της θετικής κατεύθυνσης και έχοντας τελειώσει μία θετική σχολή και τώρα τελειώνοντας μία θεωρητική, ομολογώ ότι η δεύτερη μου φάνηκε πολύ πιο εύκολη.

Ανάλογα με τα ερεθίσματα, έρχεται και η κλίση...

[Αγγελίνα_2]

Τώρα που το λες, νομίζω πως στη ενημερωτική επιστολή, ανέφεραν το ποσοστό επιτυχίας. Στο πτυχίο όμως όχι.

 

Ίσως είναι ευκολότερο σε κάποιον που έχει κλίση στα θετικά, με κάποια έξτρα προσπάθεια, να τα πάει πολύ καλά και στα θεωρητικά. Συνήθως αυτό που χαλάει τους της πρακτικής κατεύθυνσης, είναι η υπερβολική ανάγκη αποστήθισης της θεωρητικής. Αν ξεπεράσεις αυτό το σκόπελο, τα άλλα είναι σχετικά εύκολα.

 

Το αντίθετο, όμως, πιστεύω πως θέλει πολύ μεγαλύτερη θέληση και κόπο. Και εγώ και ο άντρας μου και πολλοί άλλοι φίλοι μας, πρώην τριτοδεσμίτες, είμαστε απλά τραγικοί σε μαθήματα όπως άλγεβρα και φυσική. Είναι δύσκολο να το εξηγήσω...όσο κι αν μελετούσαμε (ο πατέρας μου, στην απελπισία του, με είχε στείλει στην Α' λυκείου φροντιστήριο σε αυτά τα μαθήματα, αντί της 3ης δέσμης!), δε μένανε αυτά που διαβάζαμε στο μυαλό μας. Ξέραμε τη θεωρία, τους τύπους, τα θεωρήματα κλπ, αλλά όταν ερχόταν η ώρα να λύσουμε ασκήσεις, αποτυγχάναμε οικτρά. Μας ήταν αδύνατον να μεταφέρουμε τη θεωρία στην πράξη, σα να έμπαιναν από το ένα αυτί και να βγαίνανε από το άλλο. Εξαιρετικά εκνευριστική κατάσταση. Σου δημιουργεί την αίσθηση πως είσαι ηλίθιος. Ελπίζω να μη μας μοιάσανε και τα παιδιά μας.

[ekavi_]

Επίσης, όντως ekavi_ πάντα στην Ελλάδα έχουμε την τάση να... ρίχνουμε τον πήχη. Θεωρούμε ότι το Proficiency δε θα τους "χρειαστεί". Να χρειαστεί σε τι; Όταν ξεκινάς να μάθεις μία ξένη γλώσσα, ο στόχος δεν είναι να μπορείς να γνωρίσεις μία κουλτούρα σε βάθος και να μάθεις τη γλώσσα σε ένα ανώτατο επίπεδο; Γιατί μαθαίνουμε Αγγλικά δηλαδή; Για μία γραμματειακή θέση σε ένα γραφείο, με ωράριο 9-5 και "επιθυμητά προσόντα" FCE; Ας μεγαλώσουμε τα παιδιά με στόχους και αξίες επιτέλους και ας σταματήσουν τα πασαλείματα που βολεύουν αυτή τη χώρα.

 

Αυτό ακριβώς... Ρίχνουμε τον πήχη.

[Little Monkey]

Oταν πληρώνεις αδρά την ώρα στο ιδιαίτερο, όταν η "ταρίφα" δουλεύει, προς όφελος φυσικά του παιδιού, τότε δεν έχει νόημα να ασχολείται το παιδί με ηλεκτρονικά - διαδραστικά παιχνίδια..... αλλά με την ουσία της μάθησης.

Ποια είναι η ουσία της μάθησης; Να κάθεσαι στο γραφείο σου και να κάνεις πολλές ασκήσεις; Να εξασκείς τη μνήμη σου προσπαθώντας να θυμηθείς απέξω άπειρους γραμματικούς κανόνες και αμέτρητα phrasal verbs; Να ξεζουμίζεσαι για να τελειώσεις το βιβλίο;

 

Οι διαδραστικές δραστηριότητες δεν είναι παιχνίδια για να περνάνε τα παιδιά την ώρα τους. Είναι βοηθητικά εργαλεία για να γίνεται το μάθημα πιο ευχάριστο και πιο επικοινωνιακό. Άλλωστε αυτό δεν θέλουμε να πετύχουμε ειδικά στις μικρές ηλικίες;

 

Αν π.χ. μπορείς να δείξεις ένα βιντεάκι στα παιδιά για να ξεκινήσεις μια συζήτηση πάνω σε κάποιο θέμα αντί να πεις ξερά "σήμερα θα μιλήσουμε για το περιβάλλον" γιατί να μην το κάνεις; Αν μπορείς να έχεις στον πίνακα ένα ηλεκτρονικό λεξικό που με ένα πάτημα σου δίνει ερμηνεία λέξεων, παράδειγμα χρήσης και προφορά γιατί να μην το έχεις; Αν μπορείς να κάνεις μια δραστηριότητα όπου τρία παιδιά σηκώνονται στον πίνακα και αναλύουν ένα γραμματικό φαινόμενο συμπληρώνοντας το ένα τα παραδείγματα του άλλου, τι θα χάσεις; Πώς επιτυγχάνεται καλύτερη μάθηση με το παιδί καθισμένο στην καρέκλα απέναντι από τη δασκάλα με το βιβλίο ανοιχτό και το στυλό στο χέρι;

 

Δεν συζητώ καν για εφαρμογές όπως βιντεοσκόπηση, skype κλπ που ανεβάζουν τη διδασκαλία σε εντελώς άλλο επίπεδο.

[Deirdre]

Εμένα η κόρη μου πηγαίνει φέτος δευτέρα δημοτικού και θέλουμε να αρχίσουμε αγγλικά. Για μένα δεν τίθεται δίλημμα, απεχθάνομαι τα ιδιαίτερα (ούτε όταν έκανα ως μαθήτρια σε κάποα φάση μου άρεσαν, ούτε ως καθηγήτρια-φιλόλογος μου αρέσουν!). Βέβαια εγώ ήμουν μεγαλύτερη οταν μου έκαναν ιδιαίτερο, αλλά βρίσκω ότι είναι εύκολο για έναν μαθητή να παρασύρει τον καθηγητή εκεί που θέλει στο ιδιαίτερο, εύκολο να παραμυθιάσει τον εαυτό του, γιατί δεν υπάρχει σύγκριση και τελευταία εμένα μου προκαλεί πάντα αμηχανία αυτό το τετ α τετ! Από την άλλη ο χώρος είναι σοβαρό θέμα στα ιδιαίτερα, εμείς έχουμε τρία παιδιά είναι αδύνατον να υπάρξουν στο σπίτι μας συνθηκες για μάθημα, αλλά και το παιδί που σε δέχεται ως καθηγητή στο σπίτι του, στο δωμάτιό του, δεν ξέρω αν προσαρμόζεται εύκολα ψυχολογικά για "μάθημα". Βγαίνοντας από το σπίτι, πηγαίνοντας στο "μάθημα" το συνειδητοποιείς πιο εύκολα ως τέτοιο. Και έχει και πιο πολύ πλάκα στο φροντιστήριο, αρκεί να γίνεται δουλειά φυσικά. Και τα πέντε λεπτά που θα βρεις αφορμή να χαλαρώσεις είναι εποικοδομητικά, αρκεί επαναλαμβάνω να γίνεται μάθημα σωστό. Έχω πάει σε πάρα πολλά φροντιστήρια (έχω κάνει 4 γλώσσες) και ξέρω από πρώτο χέρι ότι δεν γίνεται παντού το ίδιο μάθημα. Και δυσκολεύομαι να διαλέξω και για το παιδί μου, γιατί πέρα από κάποια στοιχειώδη που μπορείς να ελέγξεις εκ των προτέρων, μόνο το ίδιο το μάθημα μπορεί να αποδείξει την αλήθεια... Αν πρόκειται για ένα καλό φροντιστήριο είναι για μένα προτιμότερο από ένα ιδιαίτερο όσο καλό και αν είναι. Η δυσκολία είναι να βρεις ανθρώπους που κάνουν σωστά τη δουλειά τους! Από άποψη τιμής δεν έχω ακόμα ρωτήσει πολλούς, χθες που πήγαμε σε ένα μου είπαν 66 ευρώ για pre-junior.

 

Υ.Γ. Υστερόγραφο, κάπου ειπώθηκε παραπάνω να ζητάμε να βλεπουμε τα πτυχία. Χθες επέμεινα να μάθω τι ακριβώς εχουν σπουδάσει οι διάφοροι καθηγητές του φροντιστηρίου και ακόμα έμεινα με την απορία...

[Αγγελίνα_2]

agtog, από pre junior θα ξεκινήσετε; Εμάς μας είπαν κατευθείαν Aj (Β Δημοτικού κι ο δικός μου).

 

Πάντως με πολλές μαμάδες που το συζήτησα, με κοιτάνε με απορία που θα ξεκινήσουμε φέτος. Μέχρι στιγμής, είμαι η μοναδική. Οι περισσότερες ξεκινάνε στην Γ Δημοτικού κι ακόμα περισσότερες είναι της άποψης "3-4 χρόνια ιδιαίτερα, από την πέμπτη δημοτικού και μετά, να πάρουνε ένα πτυχίο να τελειώνουνε". Προσπάθησα να τους πω ότι έτσι δεν μαθαίνεις ξένη γλώσσα, ειδικά σε αυτή την ηλικία, αλλά δεν. Τελοσπάντων, όπως κρίνει ο καθένας.

 

Αυτό που θέλω να ρωτήσω την ομήγυρη είναι το εξής: πότε ξεκινήσατε, όσοι ξεκινήσατε, φροντιστήριο αγγλικών και είσαστε ευχαριστημένοι για αυτή σας την επιλογή;

[Deirdre]

Αγγελίνα! Ξαναπήρα τηλέφωνο για κάποια διευκρίνιση και μου είπαν ότι μιλούσαμε για A junior!!! Τώρα πως έγινε αυτή η παρεξήγηση αλήθεια δεν ξέρω, μιλούσαμε για πάρα πολλή ώρα και για πάρα πολλά πράγματα!

 

Πολύ καλός φίλος που έχει φροντιστήριο σε νησί (εκεί έκανα και εγώ αγγλικά, είχαν για εκείνα τα μακρινά χρόνια εξαιρετικές συνθήκες, μόνο αγγλίδες) μου είπε ότι καλό είναι να αρχίζουν στην τρίτη δημοτικού, όχι μικρότερα. Το ίδιο λέγαμε και με άλλη φίλη που έχει σπουδάσει αγγλική φιλολογία. Αλλά μου φαίνεται πολύ αργά, ήδη για την δική μου κόρη δευτέρα μου φαίνεται αργά. Αλλά και δεν έχει νόημα να πηγαίνουν σε φροντιστήριο μικρότερα για δυο τρία τραγουδάκια και μερικές λεξούλες. Το πιο ωραίο θα ήταν στους παιδικούς να μπορούσαν να κάνουν...

 

Δεν ξέρω κατά πόσο μπορουν μεγαλυτερα παιδάκια να υιοθετήσουν τη σωστή προφορά... Δεν έχω ακούσει πολλούς έλληνες να μιλούν αγγλικά και να μην ξεχωρίζουν όχι απλά ότι είναι ξένοι, αλλά ότι είναι έλληνες. Για την ακρίβεια μόνο αυτόν τον φίλο μου ξέρω που άρχισε από πολύ μικρός ανεπίσημα αγγλικά και είχε συνεχή επαφή με τη γλώσσα με ταξίδια μαθήματα κτλ. και όσους έχουν γεννηθεί στο εξωτερικό και ήρθαν μετά εδώ. Ακόμα και κάποιες καθηγήτριες με τις οποίες μίλησα μιλούν τα αγγλικά και πάλι ξεχωρίζουν, αν όχι ότι είναι ελληνίδες στην περίπτωση αυτή, σίγουρα όμως ότι δεν είναι ούτε αγγλιδες ούτε αμερικανίδες.

 

Δυστυχώς νομίζω ότι δεν δίνεται βάρος στο να καταφέρουν τα παιδιά να μάθουν σωστή προφορά... Δεν ξέρω κατα πόσο μερικοί δάσκαλοι "ακούνε" τη διαφορά στην προφορά κάποιων λέξεων ώστε να επιμείνουν να την μάθουν τα παιδιά.

[ChristinaESL]

Η τιμή εξαρτάται από την περιοχή, αλλά όχι έτσι όπως νομίζετε. Συγκεκριμένα, το φροντιστήριό μου είναι στο Χαλάνδρι και απ'ό,τι έχω ακούσει οι τιμές για Junior A, κυμαίνονται μεταξύ 30-45 ευρώ.

Από την άλλη, μένω στα Γλυκά Νερά, που με τη λογική ότι οι γύρω περιοχές είναι πιο "λαϊκές", θα έπρεπε και οι τιμές να είναι πιο προσιτές, κι όμως, ξεκινάν από 55 ευρώ και φτάνουν τα 75!!! (στην ίδια τάξη).

 

Μπορείτε να πάρετε τιμές για τις περιοχές σας από τη σελίδα της Γενικής Γραμματείας Εμπορίου.

 

Αγγελίνα, εγώ ξεκίνησα (με τα χίλια ζόρια, επειδή κανένα φροντιστήριο δεν έπαιρνε τόσο μικρά παιδάκια τότε) στην Α'Δημοτικού. Είχα πρήξει τη μητέρα μου τότε και άρχισε να γυρνάει όλα τα φροντιστήρια για να με πάρουν. Το μόνο φροντιστήριο που με δέχτηκε, το είχε ένα ζευγάρι Ελληνοαυστραλών και πραγματικά, τώρα, χρόνια μετά που κάνω την ίδια δουλειά με αυτούς, ελπίζω να τους μοιάζω, γιατί έκαναν τρομερά πράγματα, για την εποχή τους και με τη λογική ότι ήταν στην επαρχία (Λάρισα). Πράγματα, που τώρα, 20 χρόνια μετά, δεν τα θεωρούν δεδομένα ούτε στην Αθήνα. Η μητέρα μου, που αργότερα έτυχε να μετακομίσουμε στο εξωτερικό και να με βάλει σε αγγλόφωνο σχολείο, ακόμα έχει να το λέει, πόσο καλό ήταν που τότε μου την είχε "βαρέσει" να κάνω Αγγλικά και καταλήγουμε μαζί, ότι και νωρίτερα να το αποφασίζαμε, πάλι καλό θα ήταν.

Τότε βέβαια, δεν υπήρχαν Nursery τμήματα και "διαδραστικά παιχνίδια". Είχα μπει κανονικά, σε τμήμα με βιβλία και όχι, ακόμα και το ότι ήμουν Α'Δημοτικού, δε με δυσκόλεψε.

Βέβαια, το να γράφω στα ελληνικά, το είχα μάθει από πολύ πριν πάω στο Δημοτικό, λόγω της μητέρας μου, οπότε δεν ήταν ότι μου έπεσαν πολλά καινούρια πράγματα μαζί.

[Αγγελίνα_2]

Εντυπωσιακό, Χριστίνα. Εγώ πάντως, που έτυχε να κάνω μάθημα σε παιδάκια της Α δημοτικού, έβλεπα πως τα περισσότερα δεν ήταν έτοιμα για ξένη γλώσσα. Θεωρώ πως κι εγώ η ίδια δεν θα ήμουν έτοιμη σε εκείνη την ηλικία και θα μου είχε κάνει κακό, μακροπρόθεσμα, αυτή η πρόωρη, για μένα, έναρξη.

 

Για την ιστορία, να αναφέρω πως ο γιος μου τα πηγαίνει πολύ καλά στα αγγλικά και του αρέσει το μάθημα, αλλά εγώ κάπου μέσα μου μάλλον μετάνιωσα που τον ξεκίνησα...κυρίως επειδή κάνει και τις άλλες δραστηριότητες (μπάσκετ και θέατρο) και μου φαίνεται φορτωμένο το πρόγραμμά του. Είναι αυτό που λένε, "ό,τι κοροϊδεύεις, το λούζεσαι"...

[ChristinaESL]

Σίγουρα εξαρτάται από τον καθηγητή Αγγελίνα μου. Τι σημαίνει "έτυχε"; Σίγουρα πάντως δεν ακολουθείται η ίδια μεθοδολογία, γιατί φέτος το είδα και αυτό. Ανέλαβα ένα κοριτσάκι Α'Δημοτικού, το οποίο έκανε και στο Νηπιαγωγείο αγγλικά και η καθηγήτρια είχε πάρει βιβλίο της prejunior και την έβαζε να αντιγράφει λέξεις. Το κακό στην Ελλάδα είναι ότι πρώτα αναλαμβάνουμε κάτι και μετά, αν τύχει, τριβόμαστε και λίγο με το αντικείμενο.

Συγκεκριμένα, η κοπέλα που με πρωτοέβαλε σε αυτή τη δουλειά, απόφοιτος Αγγλικής Φιλολογίας του ΑΠΘ και για μένα αστέρι στη δουλειά της με τρομερές επιτυχίες στα πτυχία και "διάθεση" να το ψάξει και λίγο παραπάνω μου λέει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να αναλάβει τόσο μικρά παιδάκια. Για την ακρίβεια αναφέρει ότι "δεν μπορεί να ξεθάψει ιδέες από τη φαντασία της για να τα κρατήσει σε εγρήγορση". Από τη στιγμή που τα παιδιά είναι έτοιμα να μάθουν μία γλώσσα, τη μητρική τους, είναι έτοιμα να μάθουν και άλλη. Γι αυτά δεν αποτελλεί ξένη γλώσσα, αλλά κάτι που... "είναι μες στο παιχνίδι". Οι γονείς, ως ενήλικες, από την άλλη, το βλέπουν σαν ξένη γλώσσα.

 

Πώς να σου κάνει κακό μακροπρόθεσμα η τριβή με την ξένη γλώσσα; Με την ίδια λογική θα πρέπει να απαγορεύουμε στα παιδιά μας να βλέπουν τηλεόραση, εκτός αν είναι όλα μεταγλωτισμένα.

 

Το λάθος είναι ότι κανείς δεν εξηγεί στους γονείς τι πρέπει να περιμένουν όταν ξεκινάν τα παιδιά τους από τόσο μικρά τα Αγγλικά. Το παιδάκι θα χτίσει μία προφορά, θα μάθει κάποια τραγούδια, θα μάθει να απαντάει και να ρωτάει απλά πράγματα, να γράφει την αλφαβήτα και να την...τραγουδάει και να γράφει κάποια βασικά πράγματα, όπως το όνομά του. Πράγματα δηλαδή, που θα κάναν στους πρώτους μήνες σε ένα αγγλόφωνο νηπιαγωγείο. Αν ο γονιός περιμένει το παιδί του να επικοινωνεί σε άπταιστα αγγλικά, τοτε δυστυχώς, θα απογοητευτούν. Ένα παιδί για να γίνει bilengual δε φτάνουν 1-2 ώρες την εβδομάδα. Πρέπει να υπάρχει ένα ποσοστό τριβής πολύ μεγαλύτερο, είτε αυτό σημαίνει να μιλούν τη γλώσσα πολλές ώρες στο σπίτι, ή στο σχολείο.

Τα αγγλικά που ξεκινούν νωρίς, είναι αυτά που θα κάνουν το παιδί να μην "κουράζεται" όταν θα μπει αργότερα σε βιβλία τύπου Junior, γιατί ήδη πολλά πράγματα θα τα ξέρει. Τα αγγλικά σε αυτές τις ηλικίες, μοιάζουν πιο πολύ με μουσικοκινητική/θέατρο/κατασκευές/καλλιτεχνικά παρά με φροντιστηριακό μάθημα αγγλικών, γι αυτό και προφανώς, δε μου φαίνεται λογικό, να το αναλαμβάνει κάποιος που δεν έχει το μεράκι, την υπομονή και τα υλικά για να κάνει κάτι τέτοιο.

 

Αν το παιδί θεωρεί ότι το πρόγραμμά του είναι φορτωμένο και "κουράζεται", τότε εννοείται ότι θα προτείνω να χαλαρώσουν λίγο οι ώρες ή οι δραστηριότητες που απαιτούν να είναι σε εγρήγορση. Με την ίδια λογική πάντως και τα παιδιά ειδικής αγωγής δεν είναι "έτοιμα" να μάθουν μία ξένη γλώσσα, μιας που ήδη δυσκολεύονται σε ένα κοινό δημόσιο σχολείο της μητρικής τους γλώσσας, αλλά αν υπάρχουν οι γνώσεις και το μεράκι, κάνουν φανταστικά μεγάλα βήματα. Όλα τα παιδιά είναι "έτοιμα" να μάθουν. Το θέμα είναι τι ερεθίσματα τους δίνουμε.

[Αγγελίνα_2]

Κοίταξε. Εγώ έχω διδάξει μόνο 2 χρόνια σε φροντιστήριο, κατά τη διάρκεια των φοιτητικών μου χρόνων - μιλάμε για πάνω από 15 χρόνια πριν. Δεν διάλεξα τμήματα και ώρες, ανέλαβα αυτά που μου ανέθεσε η διεύθυνση. Αυτό που αποκόμισα συνολικά, λοιπόν, από την πλειοψηφία των παιδιών της Α δημοτικού, που δεν γνώριζαν καλά καλά τα γράμματα της μητρικής τους γλώσσας, που μόλις και για πρώτη φορά στη ζωή τους έμπαιναν στη διαδικασία της γραφής και της ανάγνωσης, που κάποια από αυτά σχεδόν δεν ήξεραν να κρατήσουν το μολύβι, ομολογώ πως ήταν η ανετοιμότητα τα προσθέσουν σε όλα αυτά και την εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας. Γιατί, εκείνη την εποχή και σε εκείνο το φροντιστήριο, διδασκόταν με τον παλιό κλασσικό φροντιστηριακό τρόπο...και να ήθελες να τα βοηθήσεις τα παιδιά διαφορετικά δλδ, δεν είχες υλικό, δεν είχες δυνατότητα.

 

Και σήμερα ακόμη, παρά τους διαδραστικούς πίνακες, τους προτζέκτορες και τα συναφή, κάποια πράγματα παραμένουν ως είχαν: η αντιγραφή, η ορθογραφία, οι ασκήσεις και το ωράριο 1,5 ώρα Χ 2 φορές την εβδομάδα. Απλά εκφράζω την πεποίθησή μου πως δεν μπορούν όλα τα πρωτάκια να ανταπεξέλθουν με επιτυχία.

[Little Monkey]

Κορίτσια πιστεύω ότι βασικά λέτε το ίδιο πράγμα. Η Χριστίνα περιγράφει μαθήματα επιπέδου Pre-Junior (που είναι το κατάλληλο επίπεδο για παιδιά Α' Δημοτικού) ενώ η Αγγελίνα περιγράφει μαθήματα επιπέδου Junior A (για παιδιά Β' ή Γ' Δημοτικού). Σαφώς τα πρωτάκια είναι μικρά για να κάνουν αντιγραφή, ορθογραφία, ασκήσεις και μάθημα 1,5 x 2 αλλά στις τάξεις Pre-Junior δεν κάνεις τίποτα από αυτά.

 

Η επικρατούσα αντίληψη είναι ότι για να φτάσεις επίπεδο που θεωρείται bilingual, θα πρέπει να έχεις επαφή με τη δεύτερη γλώσσα τουλάχιστον 5 ώρες την εβδομάδα. Βέβαια αυτό δεν λαμβάνει υπ' όψιν τη δουλειά που θα κάνεις στα επόμενα χρόνια.

[ChristinaESL]

Δηλαδή μου λες ότι το φροντιστήριο περιελάμβανε στο πρόγραμμα σπουδών της PreJunior τη γραφή και την ανάγνωση, αλλά όχι την εμπειρική μάθηση. Αυτό είναι λοιπόν το πρόβλημα. Ότι σε κάθε φροντιστήριο, για κάθε τάξη θα έπρεπε να υπάρχει ένας άνθρωπος με το κατάλληλο υπόβαθρο για να ετοιμάζει το πρόγραμμα σπουδών και να βοηθάει τη νέα καθηγήτρια στο να μην κάνει λάθη. Δε θα διαφωνήσω με αυτό και αυτό είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα με τα φροντιστήρια. Κάποιοι καθηγητές είναι πολύ καλοί με μεγαλύτερες τάξεις, κάποιοι με μικρότερες και κάποιοι τα καταφέρνουν πολύ καλά και με τα δύο. Το τελευταίο όμως, απαιτεί μεγάλη εμπειρία και το να έχει καταλήξει ένας άνθρωπος ότι δεν είναι δουλειά για χαρτζιλίκι (όπως πάρα πολλών καθηγητών στα φροντιστήρια, γιατί με 3,6 την ώρα, μόνο αυτό μπορεί να είναι), αλλά η απόφαση ότι αυτό θα κάνει στην ζωή του και πρέπει να το κάνει καλά.

 

Δυστυχώς, προσωπικά θεωρώ απαράδεκτο τον τρόπο αυτόν, σε τόσο μικρά παιδιά, αλλά όπως κάποιοι επιχειρηματίες και όχι καθηγητές ή δάσκαλοι, πειραματίζονταν τότε, έτσι το κάνουν ακόμα. Οπότε όλα αυτά ορθώς μας επανέφερες στο θέμα του topic, γιατί το είχαμε γυρίσει λίγο στο "Ποια ηλικία είναι πιο σωστή;".

 

Και επειδή, όπως ανέφερες κι εσύ, όλοι νομίζουν ότι οι διαδραστικοί πίνακες είναι το άλμα στη διδασκαλία ξένων γλωσσών, αλλά δυστυχώς είναι ένα μέσον για να προσλαμβάνουν ακόμα πιο ανίδεους καθηγητές, μιας που δε χρειάζεται να κάνουν ούτε ανάγνωση το "κείμενο της ημέρας", έχοντας ένα διαδραστικό DVD να το κάνει γι αυτούς.

Μιας που μιλάμε για πρωτάκια, απλά να αναφέρω ότι έχω δουλέψει σε δύο φροντιστήρια, ένα που ανήκει σε γνωστή αλυσίδα και ένα συνοικιακό και σε κανένα δεν έπαιρναν στην Junior A παιδάκι κάτω της Γ'Δημοτικού (με μία εξαίρεση, μία χρονιά, ένα παιδάκι Β'Δημοτικού που τελείωσε αγγλόφωνο νηπιαγωγείο). Τα Β'Δημοτικού και τα ελάχιστα Α'Δημοτικού τα έβαζαν σε ένα τμήμα Nursery, που στο ένα φροντιστήριο ήταν και δωρεάν, αν υπήρχε αδερφάκι σε μεγαλύτερη τάξη.

Η κάθε ηλικία είναι διαφορετική. Αλλιώς θα τραβήξεις το ενδιαφέρον ενός πεντάχρονου και αλλιώς ενός εξάχρονου παιδιού. Μπορεί να φαίνονται πολύ μικρές οι διαφορές ("Μα τι μπορεί να αλλάξει σε λίγους μήνες;"), αλλά πιστέψτε με, είναι τεράστιες! Τα παιδιά σε όλο το Δημοτικό, αλλάζουν απίστευτα και όποιες είναι μαμάδες το ξέρουν πάρα πολύ καλά.

 

Το να "ανταπεξέλθουν" που λες, πάλι δεν το καταλαβαίνω, αλλά μιας που εγώ θεώρησα λάθος τη μεθοδολογία, προφανώς θα θεωρήσω λάθος και τις απαιτήσεις. Οπότε, απλά καταλήγουμε στη λάθος επιλογή τάξης για κάποιους μαθητές.

Είναι αδύνατον να απαιτώ από ένα παιδί να γράψει και να διαβάσει με το καλημέρα. Έχω φτάσει στο σημείο μαθητής Α'Δημοτικού να διαβάζει λέξεις και να μπορεί να τις γράψει, αλλά προηγήθηκε μία χρονιά αγγλικών στο νηπιαγωγείο. Οπότε, επιμένω στο ότι δεν έχει σχέση το τι μπορεί να κάνει ένα παιδί, αλλά τι εφόδια του δίνονται.

 

Άσε Little Monkey, δυστυχώς, η ιδέα του bilingualism στην Ελλάδα είναι πολύ παρεξηγημένη. Και έχεις απόλυτο δίκιο... Αν δεν έχεις τριβή με τη γλώσσα, 1-2 ώρες τη βδομάδα δε θα σε κάνουν native

[Αγγελίνα_2]

Η Little Monkey έχει δίκιο και το κατάλαβα τώρα...εγώ μιλούσα για Junior A κι εσύ, Χριστίνα, για pre junior! Τέτοια τάξη δεν υπήρχε στο φροντιστήριο που δίδασκα και πολύ περισσότερο, όταν ξεκίνησα εγώ η ίδια τα αγγλικά σαν παιδί. Μιλάω λοιπόν για παιδάκια της Α δημοτικού, από τα οποία υπήρχε η απαίτηση να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις του μαθήματος της Junior A και, φυσικά, τα περισσότερα δεν τα κατάφερναν.

 

Εκείνο το διάστημα πάντως (που δίδαξα), ήταν πολύ "της μόδας" να ξεκινάνε τα παιδιά μικρά τα αγγλικά, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, καθώς δεν υπήρχαν οι βάσεις για κάτι τέτοιο. Υποθέτω πως κάπως έτσι δημιουργήθηκε η τάξη της pre junior - γιατί, δεν ξέρω για Αθήνα ή άλλα μεγάλα αστικά κέντρα, αλλά στις μικρότερες επαρχιακές πόλεις, είναι σχετικά πρόσφατη και όχι ιδιαίτερα διαδεδομένη.

 

Όσο για τη διαφορά στις μαθησιακές ικανότητες των ηλικιών που αναφέρεις, Χριστίνα, αντιλαμβάνεσαι από το τικεράκι μου πως τις βιώνω στο πετσί μου!

[Λια en.]

Μανούλες,

καλήμερα και από εμένα και καλό μήνα.

 

Δεν είμαι μανούλα, εργάζομαι σε εκπαιδευτικό Όμιλο και κάνω και ιδιαίτερα. Θεωρώ ότι και στα δύο μπορεί να γίνει πολύ καλή δουλειά και στα δύο όμως μπορεί να γίνει κακή δουλειά.

 

Το περισσότερα κέντρα ξένων γλωσσών στην προσπάθεια τους να ρίξουν τις τιμές δυστυχώς ρίχνουν και την ποιότητα. Στα ιδιαίτερα από την άλλη είναι δύσκολο να βρεις τον σωστό εκπαιδευτικό διότι δυστυχώς λόγω της ανεργίας πολύ νέοι ξεκίνησαν να διδάσκουν ξένες γλώσσες χωρίς να έχουν ούτε τις γνώσεις αλλά ούτε την αγάπη και την διάθεση να κάνουν αυτή τη δουλειά απλά και μόνο για να βγάλουν κάποια χρήματα.

 

Θεωρώ λοιπόν πως το σημαντικότερο είναι, είτε επιλέξουμε κέντρα ξένων γλωσσών είτε επιλέξουμε ιδιαίτερα, να το κάνουμε με μεγάλη προσοχή ώστε να μη πέσουμε στις παγίδες της εποχής, μη κυνηγάτε πάντα τη καλύτερη τιμή, κυνηγήστε συνδυασμό ποιότητας και τιμής.

 

Τώρα εάν το παιδί πρέπει να κάνει ιδιαίτερα ή φροντιστήριο γα μένα εξαρτάται από το παιδί.

 

Τα ιδιαίτερα έχουν το μεγάλο συν ότι το μάθημα προχωράει με τους ρυθμούς του μαθητή. Είναι καλός ο μαθητής, διαβάζει θα προχωρήσει πιο γρήγορα, δυσκολεύεται η καθηγήτρια θα μειώσει ρυθμούς και θα του τα εξηγήσει όσες φορές χρειαστεί.

 

Από την άλλη σε ένα τμήμα ένα παιδί που έχει καλή αντίληψη μπορεί να μένει πίσω με αποτέλεσμα να βαριέται ή ένα παιδί που δυσκολεύεται μπορεί να νοιώθει άσχημα, να κομπλάρει με αποτέλεσμα να απομακρύνεται και να μην αγαπάει τη γλώσσα.

 

Τα ιδιαίτερα όμως έχουν το μεγάλο πλην της έλλειψης του ανταγωνισμού. Κίνητρο για να διαβάζουν πολλά παιδιά είναι ο συναγωνισμός με τους φίλους τους.

 

Εάν το παιδί ανήκει λοιπόν στην κατηγορία που θέλει να είναι πάντα καλύτερος από τους άλλους τους άλλους τότε ίσως θα έπρεπε να επίλεξε ένα κέντρο ξένων γλωσσών.

 

Ζυγίστε λοιπόν τα πλην και τα συν ανάλογα και με τον χαρακτήρα του παιδιού σας και επιλέξτε ένα κάλο κέντρο γλωσσών ή έναν καλό εκπαιδευτικό.

 

Τέλος θα ήθελα να σας πω, μιας και είμαι καθηγήτρια που αναλαμβάνω μαθητές κυρίως σε μικρές τάξεις, πως οι πρώτες τάξεις είναι εξίσου σημαντικές με τις πτυχιακές, είναι τα θεμέλια, εάν θέλετε να η γλώσσα να γίνει κτήμα τους θα πρέπει να δώσετε μεγάλη προσοχή στις πρώτες τάξεις.

[ChristinaESL]

Όταν θέλησα εγώ να ξεκινήσω Αγγλικά (και λέω "εγώ" και όχι "οι γονείς μου" γιατί τους είχα πρήξει τους ανθρώπους), ο πατέρας μου ήταν με μετάθεση στη Λάρισα. Ήταν το 1993 κι εγώ ήμουν Α'Δημοτικού. Κανένα φροντιστήριο δε με έπαιρνε, εκτός από ένα (καλή του ώρα του ιδιοκτήτη - ο οποίος ήταν και καθηγητής) που έκανε ξεκάθαρο στους γονείς μου ότι αυτή η τάξη δεν απευθύνεται σε παιδιά της ηλικίας μου και ότι δεν μπορεί να τους εγγυηθεί αποτελέσματα. Με γράψανε δηλαδή με δική τους ευθύνη. Επειδή βέβαια, η μητέρα μου ήταν τρελή με τα διαβάσματα, από το νηπιαγωγείο ακόμα ήταν σαν να είμαι Α'Δημοτικού στα ελληνικά, οπότε δε με χάλασε το "διάβασμα" που είχα για τα Αγγλικά. Ομολογώ βέβαια, ότι ένα παιδάκι που πάει στην Α'Δημοτικού και πρέπει "ξαφνικά" να μάθει να διαβάζει, τότε σίγουρα, μία τάξη Αγγλικών επιπέδου A Junior, θα το δυσκολέψει.

 

Μάλλον γι αυτό Αγγελίνα μου είδες τα αποτελέσματα που είδες. Αλλά σίγουρα πλέον, όταν μιλάμε για Α'Δημοτικού, μιλάμε μόνο για PreJunior (όταν ένα φροντιστήριο ή ένας καθηγητής σέβεται τον εαυτό του, τους γονείς και το παιδί που έχει αναλάβει). Ευτυχώς, κάποια μικρή πρόοδο έχουμε στην εκπαίδευση, όσο στάσιμη κι αν προσπαθούμε να την "κρατήσουμε" στην Ελλάδα.

 

-Σίγουρα με τις ηλικίες που έχουν τα παιδιά σου, βλέπεις και στην πράξη τις διαφορές για τις οποίες μιλάω. Χαχαχαχα-

 

Καλώς ήρθες στην παρέα μας Λία! Αυτό που λες για τους νέους που ξεκίνησαν να διδάσκουν Αγγλικά, ισχύει και για τα φροντιστήρια, όχι μόνο στα ιδιαίτερα. Το σλόγκαν πλέον είναι: "Όσο λιγότερη εμπειρία, τόσο μικρότερος μισθός" και ξέρεις καλά τι μισθούς επιβάλλει το κράτος να μας δίνουν. Ευτυχώς κάποιοι φροντιστηριούχοι σέβονται τον εαυτό τους ακόμα και δε χρησιμοποιούν το χαρτί του "κατώτατου μισθού". Ας μη γελιόμαστε... Με ένα Proficiency βγάζεις άδεια διδασκαλίας...

Κατά τ'άλλα θα συμφωνήσω σε όλα μαζί σου, κυρίως στο ότι η τελική επιλογή ανάμεσα σε φροντιστήριο ή ιδιαίτερα, εξαρτάται από τις ιδιαιτερότητες και το χαρακτήρα του παιδιού.

[Αγγελίνα_2]

Το κακό, Χριστίνα, όπως ανέφερες παραπάνω κι εσύ, είναι πως οι γονείς δεν ξέρουν ποιες πρέπει να είναι οι προσδοκίες τους σε κάθε ηλικία. Εδώ σας λέω, εμένα κόντεψαν να με καρατομήσουν οι άλλες μαμάδες για την επιλογή μου και με κράζανε για τα τσάμπα λεφτά που θα πληρώνω χρόνια ολόκληρα στα φροντιστήρια κι ότι με πολύ λιγοτερα χρόνια ιδιαίτερα, μπορούσε το παιδί να πάρει τα πτυχία και "να τελειώνει". Αυτοί οι γονείς δεν υπάρχει περίπτωση να πληρώσουν για να μαθαίνει το παιδί τους τραγουδάκια, το θεωρούν χάσιμο χρήματος και χρόνου. Αν θελήσουν να μάθει το παιδί τους Αγγλικα από νωρίς, θα ζητήσουν Aj και τα περισσότερα φροντιστήρια θα τους κάνουν τη "χάρη".

 

Ακούστε και μια άλλη περίπτωση από την τάξη μας, για να καταλάβετε: γονείς συμμαθήτριας του γιου μου, ξεκίνησαν στο παιδί τους από την Α δημοτικό ιδιαίτερο στα...κινέζικα! Για να μάθει, λέει, πως υπάρχουν κι άλλοι τύποι γραφής, κάτι τέτοιο. Φέτος το κοριτσάκι συνεχίζει 2η χρονιά. Το αφήνω στην κρίση σας.

[Λια en.]

Χριστίνα μου σε ευχαριστω!

 

Φυσικά ισχύει το ίδιο και για τα κέντρα ξένων γλώσσων. Γνωρίζω βέβαια λόγω της δουλειάς μου στα κεντρικά γραφεία εκπαιδευτικού ομίλου, ότι στα κεντρα ξένων γλωσσών που εκπροσωπούν ένα όνομα (franchise), οι καθηγητές δεν επιλέγονται μόνο από τον ιδιοκτήτη του κέντρου αλλά πρέπει να εγκριθούν και από τον Όμιλο που εκπροσωπεί το κέντρο αυτό. Αυτό ίσως προσφέρει μεγαλύτερη ασφάλεια στους γονείς.

 

Αγγελίνα καλησπέρα,

 

για να είμαι ειλικρινής όταν με το καλό γίνω μανούλα, δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, αλλά σίγουρα θα προσπαθήσω τα παιδιά μου να μάθουν όσο το δυνατόν περισσότερες ξένες γλώσσες. Κατά τη γνώμη μου είναι πολυ σημαντικό εφόδιο, σου ανοίγει πολλές πόρτες και σε κάνει πολίτη του κόσμου!

 

Τα παιδια σε αυτές τις ηλικίες είναι σφουγγάρια!!! Ρουφάνε τη γνώση ! Θέλει βέβαια ανάλογα με την ηλίκια η εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας να γίνεται και με το σωστό τρόπο!