Χειριστικά μωρά

[ΤΙΓΡΑΚΙ]

Το μωράκι σου είναι μόνο 7 μηνών. Σε μεγαλύτερα παιδάκια προφανώς και αν αδιαφορήσεις όταν πάνε να εκβιάσουν κάτι και τελικά δεν πετύχουν αυτό που ήθελαν, αυτό θα δράσει αποτρεπτικά.

 

Πιστεύω χρειάζεται μια μέση λύση. Να έχει τις αγκαλιές του, να έχει και το δικό του χώρο. Ούτε να τρέχεις με το πρώτο κλάμα ή την πρώτη διαμαρτυρία, ούτε να το αφήνεις να πλαντάζει με τις ώρες. Μερικές φορές προσπάθησε απλώς να του αποσπάσεις την προσοχή.

 

Και φυσικά μην αλλάξεις παιδίατρο. Τη γνώμη της σου είπε η γυναίκα για το πως να χειριστείς αυτή την κατάσταση. Εδώ και οι ίδιοι οι ψυχολόγοι διαφωνούν μεταξύ τους...

 

συμφωνω με τη Lucy δε ειπαμε να το κρατας αγκαλια με το ζορι αλλα να μη το αφηνουμε κιολας το μωρο να πλανταζει στο κλαμμα.

 

αλλο εκπαιδευω το παιδι σιγα σιγα στην υπομονη λεγοντας πχ.τωρα μωρακι μου κανε λιγο υπομονη η μαμα φτιαχνει το γαλα και ερχεται και αλλο το αφηνω πλανταζει ενω εκεινη τη στιγμη δεν υπαρχει λογος να μη το παρω αγκαλια.γνωμη μου

 

οταν τα παιδια μεγαλωνουν η διαπραγματευση ειναι καλυτερη

 

τωρα τις αναγκες και το τροπο εσεις θα τον βρειτε για να ειστε καλυτερα ολοι

[Lucy]

Βρε κορίτσια μήπως μπορείτε να με βοηθήσετε στο εξής; Μεγάλωσα το γιο μου πίστεύοντας τα παραπάνω και δεν του αρνήθηκα ποτέ την αγκαλιά, έπαιζα πάντα μαζί του και δεν τον έβαλα σε πάρκο γιατί δεν του άρεσε. Μάλιστα μέσα μου έκρινα μια φίλη μου που είχε το παιδί της σχεδόν από τη γέννα σε ένα ρηλάξ πάνω στον καναπέ μπροστά σε μια ανοιχτή τηλεόραση. Και τώρα που τα παιδιά μας είναι 5 χρονών κοντεύει να αποτελεί η κοπέλα αυτή πρότυπο προς μίμηση. Οι πάντες με κατηγορούν ότι κακόμαθα το παιδί, ότι δεν βλέπει τηλεόραση, ότι δεν παίζει μόνος του γιατί έχει μάθει να παίζει με έναν ενήλικο, δεν είναι καθόλου ανεξάρτητος και υπάκουος γιατί από μωρό έμαθε ότι όλες οι ανάγκες του θα ικανοποιούνται. Κάθε μέρα κατηγορώ τον ευατό μου γιατί ήμουν υπερποστατευτική, δεν τον άφηνα να κλαίει αλλά έτρχα αμέσως και τώρα να δεν μπορεί να προσαρμοστεί στο περιβάλλον του και νακάνει ό, τι και τα άλλα παιδιά. Τελικά πώς μεγαλώνεις ανεξάερτητα μωρά, τα έκανα εγώ λάθος, φταίει το παιδί μου δεν ξέρω.

 

Εγώ πιστεύω ότι σου λένε βλακείες.

Το ότι δεν βλέπει τηλεόραση γιατί είναι αρνητικό??

Γιατί να παίζει απαραίτητα μόνος του? Είναι κακό το ότι θέλει και παρέα?

Έχεις δει κανένα υπάκουο πεντάχρονο??? Τα φοβισμένα είναι υπάκουα...

 

Δεν μπορώ να ξέρω λεπτομέρειες πως τον μεγάλωσες και τι ακριβώς είναι αυτό που κάνει τώρα διαφορετικό από τα άλλα παιδιά, αλλά σίγουρα δεν ευθύνονται οι αγκαλιές που του έδινες ως μωρό.

Σε μεγαλύτερα παιδάκια, σίγουρα πρέπει να τους μάθουμε κάποιους κανόνες συμπεριφοράς, να τους δίνουμε κίνητρα, να τα ενθαρρύνουμε, κτλ, αλλά όλα αυτά σε πλαίσια αγάπης και τρυφερότητας.

[VeLouTeLa]

Συμφωνώ φυσικά με τους υπόλοιπους, τα λόγια της παιδιάτρου περί χειριστικού μωρού είναι γελοία. Το πάρκο προσωπικά το θεωρώ φυλακή και λύση ανάγκης όταν πρέπει κάπου να αφήσεις το μωρό και να είναι ασφαλές όταν προκύπτει κάτι ( χτυπάει το κουδούνι, πρέπει να βγάλεις το φαί απο το φούρνο κτλ). Το καρότσι απο την άλλη για εμένα που μου αρέσει το περπάτημα είναι απαραίτητο. Απλά προσπάθησε να το κάνεις διασκεδαστικό, να εξηγείς κάθε φορά που πάτε( αν το καρότσι οδηγεί στις κούνιες δεν υπάρχει λόγος για γκρίνια), το σούπερ είναι βαρετό όσο να ναι...

[Erjin]

Οπωσδηποτε και δεν ειναι ωραιο να αφηνουμε το παιδακι μας να κλαιει οταν κατι το δυσαρεστει!Οταν ομως το μωρακι κλαιει επειδη απλα βαριεται κ το παιρνουμε αγκαλια το μονο που δεν καταφερνουμε ειναι να αποκτησει αυτοπεποιηθηση!Εξαρτηση το βοηθαμε να αποκτησει.Ενοειται πως ειναι χειριστικα τα παιδακια.Κ ειναι εντελως φυσιολογικο,τι αλλο θα μπορουσαν να ναι αλλωστε οταν δεν μπορουν να μιλησουν κ να αυτοεξυπηρετηθουν?

Θεωρω πως για να ανοιξει το θεμα η κοπελα πρεπει να εχει φτασει στα ακρα κ γνωριζω την κατασταση αυτη γιατι συγγενικο μας μωρακι 11 μηνων,κανει ακριβως το ιδιο αλλα ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΜΑΜΑ ΤΟΥ.Ξερει πως με το που θα γκρινιαξει η μαμα του θα κανει ολοκληρο πανυγηρι για να μην βαρεθει!Το συγκεκριμενο παιδακι βεβαια εχει αυτο το μοτιβο συμπεριφορας σε ολα.Για να φαει πρεπει να του χορευουνε 20 ατομα κ.τ.λ. Αν εισαι απολυτα σιγουρη οτι δεν ποναει πιστευω πως με διαφορα κινητρα κ με ομορφο τροπο καλο θα ειναι να την μαθεις σιγα σιγα να αντεχει και λιγο τον εαυτο της μονη της.

[jackrussel]

Εγώ πιστεύω ότι σου λένε βλακείες.

Το ότι δεν βλέπει τηλεόραση γιατί είναι αρνητικό??

Γιατί να παίζει απαραίτητα μόνος του? Είναι κακό το ότι θέλει και παρέα?

Έχεις δει κανένα υπάκουο πεντάχρονο??? Τα φοβισμένα είναι υπάκουα...

 

Δεν μπορώ να ξέρω λεπτομέρειες πως τον μεγάλωσες και τι ακριβώς είναι αυτό που κάνει τώρα διαφορετικό από τα άλλα παιδιά, αλλά σίγουρα δεν ευθύνονται οι αγκαλιές που του έδινες ως μωρό.

Σε μεγαλύτερα παιδάκια, σίγουρα πρέπει να τους μάθουμε κάποιους κανόνες συμπεριφοράς, να τους δίνουμε κίνητρα, να τα ενθαρρύνουμε, κτλ, αλλά όλα αυτά σε πλαίσια αγάπης και τρυφερότητας.

 

αχ πες τα κοπελα μου γιατι θα τρελλαθω

[UFO]

υπάρχει και η υποκειμενικότητα νομίζω

 

παράδειγμα:

μια μαμα θελει να ακολουθήσει μια μεθοδο που λεει αγακλιτσες συνέχεια αλλα εχει πρόβλημα με την μέση της ...

 

μια αλλη μαμα θελει την μέθοδο της ανεξαρτησίας αλλα συναισθηματικά το παιδι της εχει έντονη την αναγκη της αγκαλίτσας .

 

και υπαρχει και η αλλη μαμα που απλά ¨ ακούει ¨ την προσωπικότητα - θελω του παιδιου και τα αναγνωρίζει ως αναγκες ... και όχι ως καπρίτσια !

 

αν πιστευεις το συνέχειά αγκαλία κανει κακό στο παιδι , η αγακλια θα ειναι παντα ¨μιση ¨συναισθηματικά - εφοσον δεν την κάνεις απο καρδιάς -

 

εγω πιστεύω οτι υπαρχουν παιδια και παιδια ...

παιδια δλδ που θελουν αγακλιές

και παιδια που δεν θελουν συνέχεια αγκαλιες

ειναι ΚΑΙ θεμα προσωπικότητας !!! του παιδιού !

το πως μπορούμε να το αναγνωρίσουμε ως χαρακτηρησικό προσωπικότητας και πως ως καπρίτσιο ειναι θεμα γνωρημίας με το παιδι μας και της προσωπικότητας του !

 

 

το οτι αυτο συνέβη στις διακοπές σας δεν εχει να κάνει (κατα την ταπεινή μου άποψη) με τις διακοπές αυτες καθε αυτες

αλλα με την αναπτυξιακή φαση που ειναι ... !

 

γιατί από μωρό έμαθε ότι όλες οι ανάγκες του θα ικανοποιούνται.

αυτο δεν υσχήει !

 

μια ανάγκη που ικανοποιείται δημιουργεί χωρο για μια νέα ΑΝΑΓΚΗ που γεννάτε ..!

 

φαντασου 8 κουβαδες αδειους , όταν γεμίσει ο ένας αναγκάστηκα κοιτας τον επόμενο και θες να τον γεμίσεις ...

 

τωρα αν ειναι προσωπική αναγκη να γεμίσεις τους κουβάδες (όχι με την ίδια ποσότητα απαραίτητα ή με το ιδιο υλικό παντα ) ειναι προσωπική επιλογή , ελεύθερη βούληση ... θέμα προσωπικότητας ...

 

όπως επίσης θέμα προσωπικότητας ειναι αν θες να είναι άδειοι οι κουβάδες

[neraida11]

εχω σκεφτει ότι το να μην δινει η μητερουλα τις αγκαλιες στο μωρο οποτεδηποτε και οσο αυτο ζητησει δεν είναι μόνο θεμα μωρού παρολο που αυτο εχει την προτεραιότητα. ειναι και θεμα μητερας . αν το μωρο μπορει να ειναι σχετικα παντα ανεξαρτητο τοτε και εκεινη μπορει να κανει σωστοτερη χρηση των δυναμεων της και να ειναι τελικα με διαφορετικους τροπους χρησιμη στο παιδι.

[UFO]

ενα μωρο πιστεύω δεν μπορει να ειναι ανεξάρτητο !

 

παρολα αυτα το πόσες και ποιες αγακλιες θα δωσει ειναι δικο τους θέμα δηλαδη ειναι κατι που το βλεπουν μεταξύ τους ...!

υπαρχουν μωρα που απλά μπορέι να μην θελουν το παρκο γιατι τους εμποδίζει την ωρατότητα; ή γιατι το θεωρουν κλουβακι ... αλλα ενα αλου τυπου παρκο να τους αρεσει περισσοτερο !

 

υπαρχουν μωρα ΠΟΥ απλα δεν θελουν το παρκο ... γενικά

μωρα που φοβούνται να μπουσουλίσουν ή δεν θελουν, αλλα θελουν να περπατήσουν αμέσως ...

 

υπάρχουν μωρά που θελουν την αγκαλία για να ακουν την καρδουλα της μαμας και να οιρίζουν το δερμα της

υπαρχουν μαμαδες που δίνουν στα παιδια τους ενα φανελάκι τους για να τα παρει ο υπνος ή βαζουν ήχους που θυμίζουν τους χτυπους της καρδιας για να τα παρει ο υπνος ή για να ηρεμησουν

 

λύσεις υπαρχουν νομίζω

το ποιές και το πότε θα τις χρησιμοποιήσουν ειναι καθαρα οικογενειακό θέμα

[Σνουφελ μου]

Ηθελα να ξερα....αυτοι ι παιδιατροι μας,αυτα που μας συμβουλευουνε εμας τα εχουνε κανει ποτε στα παιδια τους?

 

Αληθεια τι καλο μπορει να αποφερει το να αφησεις ενα μωρο να σκαει απο κλαμα μεσα σε ενα παρκο η μεχρι να κοιμηθει?Τι ακριβως αποκομιζει ενα ΒΡΕΦΟΣ εκεινη τι στιγμη?

 

Εχω την αισθηση οτι το μονο που περνει ειναι δυσανασχετιση,φοβο,αμφιβιλια,εγκαταληψη,τρομο κ.λ.π.

 

Προσωπικα νομιζω πως ολα αυτα ειναι μπορδες που λενε...οι παιδιατροι ειναι για τα ιατρικα θεματα...το θεμα ψυχοσυναισθηματικη αναπτυξη του παιδιου...κΚακως ρωταμε κ εμεις βεβαια τους παιδιατρους τετοια πραγματα κ οχι εναν παιδοψυχολογο κ.λ.π. πουα θα μας ελυνε ολες τις αποριες κ θα μας καθησυχαζε!

 

Να περνεις αγκαλια το μωρακι σου,η οποιος γθνεται γιατι μεσα του γινεται παρτυ συναισθηματων!Ετσι ητανε ο δικος μου(αν ανατρεξεις σε σχετικα θεματα θα δεις να αφηνω το πονο μου κ εκει).Εβγαζε κ δοντια...Στον 11 σταματησε λιγο να κρεμετε απο πανω μου,αλλα τωρα αρχισε παλι γιατι βγαινουνε τα πισω δοντια...κ ενω τη νυχτα δεν ηθελε αγκαλαι,αρχισε παλι να κλαιει μεχρι να τον παρωΑυτο κανω!Κ μη νομιζεις...εχω μεγαλο προβλημα κυριος στο δεξι χερι,μονιμα σε ναρθηκα,ποναω..υποφερω,εχω αποκλειση σπονδυλων κ ποναω μεχρι τον αυχενα,αλλα δε του στερω την ασφαλεια που θελει!

 

Μεγαωνιυνε γρηγορα...θα φυγουνε απο την αγκαλια μας κ δε θα ξαναγυρισουνε!Υπομονη!!!!!!

[tanya77]

Αγαπητή Lego να σου ζήσει το μωράκι σου! Δεν έχω διαβάσει όλες τις απαντήσεις κι έτσι δε γνωρίζω αν επαναλαμάνω κάτι που έχει ήδη ειπωθεί... Αυτό που έχω εγώ να σου προτείνω είναι να πάρεις μια κουβερτούλα κάπως χονδρή, να βάλεις από πάνω ένα σεντόνι, να τα βάλεις στο πάτωμα και να αφήσεις το μωρό σου εκεί πάνω. Βάλε και μερικά παιχνιδάκια και άστο να παίξει. Μπορεί να είναι φιλελεύθερο το μωράκι και να μην του αρέσουν οι περιορισμοί. Δυστυχώς τη μικρή μου δεν μπορώ να την αφήσω κάτω επειδή φοβάμαι να μη τη χτυπήσει-πατήσει ο μεγάλος κατά λάθος. Τον μεγάλο μου όμως τον είχα συνέχεια στο πάτωμα και ήταν πολύ χαρούμενος εκεί κάτω γιατί αισθανόταν ότι μπορεί να κάνει ανενόχλητος τις εξερευνήσεις του χιχι... Αυτά...

[tanya77]

ΥΓ εννοείται πως δε θα το "παρατήσεις" στο πάτωμα άμα κλαίει γοερά και χρειάζεται(!) την αγκαλιά σου. Απλά δοκίμασέ το όταν είναι σχετικά ήρεμο και έχει όρεξη για παιχνίδι.

[annoula1987]

Κι εμένα η άποψή μου είναι ότι το κάθε παιδί είναι διαφορετικό και οφείλουμε να προσπαθούμε να καταλάβουμε τις ανάγκες τους και να προσαρμοστούμε σε αυτές!Ο γιος μου είναι 7 μηνών και έχει 2-3 μέρες που άρχισε να παίζει μόνος του για λίγη ώρα,όπως επίσης κάθεται στο πάρκο του,σηκώνεται και περπατάει γύρω γύρω.Μέχρι τώρα ήθελε να είμαι συνέχεια πάνω από το κεφάλι του και να κάνω τον κλόουν!!Με κούρασε δεν λέω γιατί είναι και βαρύς κι εγώ μικροκαμωμένη αλλά δεν ήθελα με τίποτα να το αφήνω να κλαίει για να μην το "κακομάθω".Τα παιδιά κατά την άποψή μου απεξαρτητοποιούνται όταν νιώσουν έτοιμα.Αλλά ο κάθε γονιός ξέρεις τις άντοχές του και λειτουργεί ανάλογα..

[koutavaki]

Ηθελα να ξερα....αυτοι ι παιδιατροι μας,αυτα που μας συμβουλευουνε εμας τα εχουνε κανει ποτε στα παιδια τους?

 

Προσωπικα νομιζω πως ολα αυτα ειναι μπορδες που λενε...οι παιδιατροι ειναι για τα ιατρικα θεματα...το θεμα ψυχοσυναισθηματικη αναπτυξη του παιδιου...κΚακως ρωταμε κ εμεις βεβαια τους παιδιατρους τετοια πραγματα κ οχι εναν παιδοψυχολογο κ.λ.π. πουα θα μας ελυνε ολες τις αποριες κ θα μας καθησυχαζε!

 

 

Συγνώμη, φαντάζομαι ότι θα θιγούν πολλές εδώ μέσα αλλά προσωπικά δεν τα πάω καθόλου καλά με τους παιδοψυχολόγους. Εμένα πάντως δεν μου λύνουν καθόλου όλες τις απορίες. Με κοιτάνε ένα εκνευριστικά νηφάλιο ύφος όταν τους εκθέτω το πρόβλημα και στη συνέχεια μου λένε προφανή πράγματα που φυσικά τα ξέρω και τα έχω σκεφτεί και τις περισσότερες φορές τα έχω δοκιμάσει αλλά απλώς δεν πιάσανε. Σου λένε ότι δεν πρέπει να χάνεις ποτέ την ψυχραιμία σου αλλά να πειμένεις με ήραμο και σταθερό τρόπο σε αυτό που πρέπει να γίνει. Δεν σου λένε τι πρέπει να κάνεις όταν αυτό δεν πιάνει. Δεν τους ενδιαφέρει που έιναι μη ρεαλιστικό αυτό που λένε γιατί όλοι οι γονείς έχουν άσχημες μέρες, είναι πλύ κουρασμένοι κλπ. Μου δημιουργούν απλώς τύψεις ότι δεν είμαι σωστή μαμά γιατί δεν έχω αυτήν την επαγγαλματική κατά τη γνώμη μου ψυχραιμία.

Σε κάποια ενημρωτική συνάντηση στον παιδικό σταθμό είχα εκτιμήσεις το χιούμορ του παιδοψυχιάτρου όταν απάντησε σε μαμά που ρώτησε: "Πόση ώρα είναι σωστό να αφήνουμε ένα νήπιο να βλέπει τηλεόραση;" Και της είπε: "Όση ώρα έχουν απόλυτη ανάγκη να ξεκουραστούν οι γονέις".

Δηλαδή δεν το ξέρουμε ότι δεν είναι καλό να ξεχνάμε τα παιδιά μπροστά σε μια τηλεόραση ή να τους βάζουμε παιδικές ταινίες για να τα ξεφορτωθούμε; Πρέπει να μας το πει ο ειδικός; Τώρα ένα μεσημέρι που θέλει να ξαπλώσει μισή ωρίτσα ο γονιός δεν νομοίζω να είναι έγκλημα να βάλει στο παιδί μια παιδική εκπομπή. Επιεδή ανέφερα το θέμα της τηλεόρασης φοβάμαι μήπως το ότι ο γιός μου δεν βλέπει τηλεόραση δηλώνει την αδυναμία του να συκεντρωθεί σε κάτι. Βέβαια στο παιδικό θέατρο κάθεται. Τι να πω;

[tiller]

Η παιδίατρός μας είπε πως αφού δεν έχει κάποιο άλλο πρόβλημα (είναι υγιέστατη, τρώει, κοιμάται κανονικά το βράδυ), όλα αυτά είναι δείγματα χειριστικού παιδιού και ευθυνόμαστε εμείς που την παίρνουμε πολλές αγκαλιές και την έχουμε στο επίκεντρο της προσοχής μας όλη μέρα.

 

Α χα χούχα!

Γλυκειά μου Lego, ρώτησε αυτή την "επιστήμονα" παιδίατρό σου σε ποιό σύγγραμα ψυχολογίας διάβασε αυτές τις παπ....ιές. Να μαθαίνουμε κι εμείς, δηλαδή.

Και πές της όταν θα θελήσει να μάθει βιολί, να απευθυνθεί στον κύριο tiller, είναι πολύ καλός καπετάνιος αερόπλοιων. (όση σχέση έχω εγώ με το βιολί, άλλη τόση έχει κι αυτή με την ψυχολογία)

 

koutavaki, για να μην παρεξηγούμαι, είμαι ο τελευταίος που θα υπερσπιστεί τους ψυχολόγους (άλλο ψυχολόγοι κι άλλο ψυχολογία), αλλά νομίζω οτι στο συγκεκριμένο δεν έχεις δίκιο. Η ψυχή δεν είναι μια μηχανή που κάνεις κάτι και βλέπεις αμέσως ένα αποτέλεσμα. Π.χ., οι καρδιολόγοι λένε σε όλους το προφανες "άσκηση και καλή διατροφή". Έχουν άδικο; Εάν κάποιος που δεν ασκείται και το ρίχνει στα κοψίδια αρχίσει να έχει καρδιολογικά προβλήματα, μπορεί ο καρδιολόγος επιτόπου να του δώσει κάτι και να του περάσουν;

Ούτε ο καρδιολόγος μπορεί να σου πεί πόσες ώρες ζωής σου κόβουν 2 κιλά παϊδάκια, ούτε ο ψυχολόγος μπορεί να σου πεί πόσο κακό κάνει στο παιδί σου 1 ώρα τηλεόραση. Το μόνο που μπορούν να σου πούν είναι ότι κάνει κακό.

[miriki]

Την καημένη την παιδίατρο, όταν ήταν μικρή σίγουρα δεν την έπαιρναν αγκαλιά.

Ένας πολύ καλό κύριος ο Maslow ιεράρχησε πριν από πολλά χρόνια τις ανάγκες του ανθρώπου. Ξεκινώντας από τις βασικές ανάγκες προχωρεί στις ανώτερες τις οποίες αν ο άνθρωπος καλύψει φτάνει στην αυτοπραγμάτωση. Ε στις βασικές, μετά την ανάγκη για φαγητό είναι η ανάγκη για ασφάλεια.

 

Το μωρό από τους 6 μήνες και μετά αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι είναι διαφορετικό πρόσωπο από τη μαμά και ότι μπορεί η μαμά να απομακρυνθεί από αυτό (άγχος αποχωρισμού). Επίσης αρχίζει να αντιλαμβάνεται ολοένα και περισσότερα πράγματα από το γύρω κόσμο και δυσκολεύεται να επεξεργαστεί τόοοοοοσα πολλά ερεθίσματα μαζεμένα. Χρειάζεται να ακουμπάει κάπου.

 

Αν το μωρό θέλει αγκαλιά πάρτε το αγκαλιά, αν θέλει να παίξει αφήστε το να παίξει. Καλύψτε τις ανάγκες του τα πρώτα χρόνια βάζοντας σταδιακά και ήπια όρια και μόνο κέρδος μπορεί να υπάρξει.

 

Κουταβάκι η τηλεόραση βλάπτει την ικανότητα συγκέντρωσης στάνταρ! Η διάρκεια συγκέντρωσης στα μικρά παιδιά είναι εξ ορισμού πολύ μικρή. Για να καταλάβεις στους παιδικούς σταθμούς αλλάζουμε δραστηριότητα ανάλογα με την ηλικία των παιδιών μπορεί ανά 5 λεπτά, ανά 10, ανά τέταρτο κ.ο.κ.

 

Το μωρό/ παιδί θα καθίσει μόνο του να παίξει όταν α. το ενδιαφέρει πολύ το παιχνίδι που έχει μπροστά του και β. όταν νιώθει σιγουριά ότι όταν χάσει τη μαμά από το οπτικό του πεδίο δεν τρέχει κάστανο, γιατί η μαμά είναι πάντα δίπλα του. Κι αυτό σου το λέει μια μαμά που φορούσε και φοράει το παιδί της για ώρες ολόκληρες με μάρσιπο αγκαλιάς (αρχικά ρινγκ σλινγκ και τώρα μέι τάι), που δεν το αφήνει να κλαίει για να μάθει και που τελευταία, την παρατάει σύξυλη και πάει στο δωμάτιό του να παίξει μόνο του και κάθεται εκεί γιατί γουστάρει το ίδιο.

[boy'smam]

Το μωρο μου που γκρινιαζει και στην αγκαλια και στην βολτα και παντου και συνεχεια τι να κανω????Ποπο κοντευω να τρελαθω!Καμια φορα ηρεμει οταν του δινω κορα να μασουλαει με τα ουλα,δεν ηρεμει ουτε στο στηθος!Βγαζει δοντακια το ξερω αλλα και ντεπον να δωσω δεν ηρεμει παντα!Καποιες φορες που ειναι ηρεμος και πεζει στο πατωμα παει το αλλο μου παιδακι και τον χτυπαει και αντε παλι κλαμα και παραπονο!Μονο στο μπανιο ηρεμεει!Το χεειροτερο ειναι οτι το κλαμα του ειναι διαπεραστικο,απιστευτα παραπονιαρικο και σου σπαραζει την ψυχη!Μιλαμε βγαζει απογνωση!

Ειναι φοβερος μαμακιας(οσο δεν ηταν ο πρωτος που ζηλευα που ηθελε τον μπαμπα του μονο),μολις με χανει απ τα ματια του αρχιζει την τσιριδα!Γελαω τωρα που τα γραφω αλλα οταν συμβαινει και συμβαινει σχεδον ολη μερα ειναι απελπισια!

Ειναι γενικα νευρικος και καπου φταιω κι γω γιατι μπορει πχ να τρωει και να θελει κακα ο μεεγαλος και πρεπει να σηκωθω να παω και του αφηνω το φαι στη μεση και νευριαζει και οταν ειναι ηρεμος παντα κατι θα κανω που θα τον νευιασω παλι!Ουτεε τουαλετα δεν με αφηνει...μπουσουλοντας ερχεται και στο μπανιο!Αν καποιος του παρει αυτο που παιζει ανοιγει το στομα και ερχεται καταπανω σου να σε φαει!!!!χαχαχα!

Μας ακουει ολη η γειτονια!Απο τις γυρω πολυκατοικιες με ρωτουσαν αυτο ειναι που ακουμε νυχτα μερα???Θα νομιζουν κι ολας οτι το αφηνω και κλαιει!

Βγαινουμε εξω και κανω τον σταυρο μου μην αρχισεει το κλαμα!Θελω ναπαμε παιδικη χαρα και το σκεφτομαι 100 φορες!

Δυσκολα θα παει σε αλλη αγκαλια και μονο αν με βλεπει!

Καμια συμβουλη????

Πως χειριζονται ενα τετοιο παιδακι?Νιωθω οτι δεν ειναι χαρουμενο και στεναχωριεμαι!

Το θεμα ειναι οτι το πρωτο μου ηταν ολο γελιο και χαρα!Και γελαγε μεε την ψυχη του...

ο μικρουλης για να γελασεει πρεπεει να κανεεις του κοσμου τα καραγκιοζιλικια(ευτυχως ειμαστε "γελοιοι" οικογενειακως)και μας δινει ενα γελακι!

 

Α να μην ξεχασω οτι για να κοιμηθει παλι χαμος γινεται!προχτες τον ξυπνησε η πορτα που ανοιξε και εκλαιγε 45 λεπτα υστερικα!Ειχε τσιτωσει και δεν μπουουσαμε να τον κουμανταρουμε!Αγκαλια εννοειται...μολις τον αφηνα στο κρεβατι του κοβοταν η ανασα!

Και τη νυχτα ξυπναει 5-6 φορες!

Ουφ κουραστηκα!

[beba09]

Νομίζω ότι κάποιοι το παίρνουν προσωπικά το θέμα. Και εμένα η κόρη μου είναι χειριστική. Και η δική μου παιδίατρος μου είπε κάποια πράγματα. Δυστυχώς εγώ δεν μπορώ να τα εφαρμόσω γιατί ζω με άλλους και δεν μπορούν να ακούν ένα μωρό να γκρινιάζει συνέχεια. Δυστυχώς ακόμα και στην ηλικία των 2,5 την σηκώνω με τις ώρες.

 

Η δική μου η γνώμη είναι

1) πολύ ωραία ανέφερε μια φίλη όταν ξεκινήσει να μπουσουλάει και να περπατάει να περιορίσετε τις ΟΡΘΙΕΣ αγκαλιές

2) Συνήθως αυτά τα παιδιά (αν κρίνω από την δική μου) έχουν ανάγκη από ερεθίσματα. Δοκιμάστε παιχνιδάκια κλπ, είναι έξυπνα και χαρισματικά παιδιά.

3) Δεν είμαι υπερ του πάρκου, ούτε και η δική μου το ήθελε, θεωρώ δε ότι ένα παιδί που είναι τρελοαγκαλιτσουλίνι το εκνευρίζει ακόμα πιο πολύ.

4) Δοκιμάστε αυτά τα ειδικά χαλάκια με παιχνιδάκια για να κεντρίζεται το ενδιαφέρον.

5) Εάν πάει να γκρινίαξει έξω δώστε αμέσως κάποιο παιχνιδάκι, (πάρτε μερικά από το σπίτι)

6) έαν επιμένει πολύ στο να κλαίει ίσως πονάει ....κάποιο δοντάκι κλπ οπότε μια αγκαλίτσα είναι απαραίτητη

7) προσπαθείστε να περιορίζεται τον χρόνο της όρθιας αγκαλιάς....ώστε πχ αν την έχετε πάνω από μια ώρα όρθια μετά σίγουρα δεν θα θέλει να κάτσει πουθενά.

Για το καρότσι στην βόλτα μήπως ένα τιμονάκι με παιχνιδάκια κλπ ή κάτι κρεμαστό.

 

Προσωπικά σας καταλαβαίνω, εμένα από την αγκαλιά η κόρη μου ξεκίνησε να περπατάει 14 μηνών για να μην πω να μπουσουλάει....! Αφού η παιδίατρος μου έλεγε να την στείλουμε για νευρολογικό έλεγχο.....όμως ήταν θέμα αγκαλιάς. Τους αρέσει η θέα, το κούνημα. Τώρα είμαστε 2,5 και πάλι είμαστε αγκαλιά μέσα στο σπίτι αφού αρνείται να περπατήσει......πόσο καταλαβαίνω αυτή την μέση σας....

 

Θεωρώ ότι η παιδίατρος είναι θέμα προσωπικό του καθενός και δεν θα πρέπει να την/τον αλλάξετε παρά μόνο εάν δεν σας κάνει και όχι επειδή κάποιοι θεωρούν δεν είναι σωστός.

 

Για μένα υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στα παραμελημένα παιδιά που έχουν ανάγκη μια αγκαλιά και στα παιδιά που θέλουν να μείνουν εφόρου ζωής στην αγκαλιά της μαμάς τους. Εμπιστευτείτε το ένστικτο σας.

 

Αν κλάψει πάρτε μια αγκαλίτσα, μιλήστε γλυκά τοποθετήστε πάλι στο καρότσι, δώστε ένα παιχνιδάκι, αφήστε λίγο να κάνει γκρινίτσα πριν πάρετε πάλι αγκαλιά.

 

Να θυμάστε το πάρκο πολλά παιδιά δεν το βρίσκουν ελκυστικό απλά το μισούν. Τότε δοκιμάστε το πάτωμα. Απλώστε χαλιά, καθαρίστε πολύ καλά, όχι παπούτσια μέσα στο σπίτι, αφήστε παιχνιδάκια κάτω.

 

Ελπίζω όλα να πάνε καλά. Και απλά να είναι μια φάση……εγώ το έχασα το παιχνίδι το γάλα μας μόνο αγκαλιά το φτιάχνουμε, με την μια κρατάω τον βραστήρα και με την άλλη έχω το μωρό να κρέμεται από πάνω μου. Τώρα πάλι αν δεν δείτε καμία βελτίωση……απλά μοιραστείτε την ευθύνη με τον σύζυγο……έχετε μια τρελοαγκαλίτσα μέσα στον σπίτι σας.

 

Το παιδί χρειάζεται υγιείς γονείς.....και όχι γονείς με ορθοπεδικά προβλήματα.

 

Η μάνα μου έπαθε το χέρι της, εγώ έχω την μέση μου και από το κουβάλημα (έχω ήμαρτον μέχρι και ατυχήματα), και ο πατέρας μου το γόνατο του.

Λες και αν δεν είχαμε όλη μέρα το μωρό αγκαλιά......δεν θα το αγαπούσαμε.

[jackrussel]

Νομίζω ότι κάποιοι το παίρνουν προσωπικά το θέμα. Και εμένα η κόρη μου είναι χειριστική. Και η δική μου παιδίατρος μου είπε κάποια πράγματα. Δυστυχώς εγώ δεν μπορώ να τα εφαρμόσω γιατί ζω με άλλους και δεν μπορούν να ακούν ένα μωρό να γκρινιάζει συνέχεια. Δυστυχώς ακόμα και στην ηλικία των 2,5 την σηκώνω με τις ώρες.

 

Η δική μου η γνώμη είναι

1) πολύ ωραία ανέφερε μια φίλη όταν ξεκινήσει να μπουσουλάει και να περπατάει να περιορίσετε τις ΟΡΘΙΕΣ αγκαλιές

2) Συνήθως αυτά τα παιδιά (αν κρίνω από την δική μου) έχουν ανάγκη από ερεθίσματα. Δοκιμάστε παιχνιδάκια κλπ, είναι έξυπνα και χαρισματικά παιδιά.

3) Δεν είμαι υπερ του πάρκου, ούτε και η δική μου το ήθελε, θεωρώ δε ότι ένα παιδί που είναι τρελοαγκαλιτσουλίνι το εκνευρίζει ακόμα πιο πολύ.

4) Δοκιμάστε αυτά τα ειδικά χαλάκια με παιχνιδάκια για να κεντρίζεται το ενδιαφέρον.

5) Εάν πάει να γκρινίαξει έξω δώστε αμέσως κάποιο παιχνιδάκι, (πάρτε μερικά από το σπίτι)

6) έαν επιμένει πολύ στο να κλαίει ίσως πονάει ....κάποιο δοντάκι κλπ οπότε μια αγκαλίτσα είναι απαραίτητη

7) προσπαθείστε να περιορίζεται τον χρόνο της όρθιας αγκαλιάς....ώστε πχ αν την έχετε πάνω από μια ώρα όρθια μετά σίγουρα δεν θα θέλει να κάτσει πουθενά.

Για το καρότσι στην βόλτα μήπως ένα τιμονάκι με παιχνιδάκια κλπ ή κάτι κρεμαστό.

 

Προσωπικά σας καταλαβαίνω, εμένα από την αγκαλιά η κόρη μου ξεκίνησε να περπατάει 14 μηνών για να μην πω να μπουσουλάει....! Αφού η παιδίατρος μου έλεγε να την στείλουμε για νευρολογικό έλεγχο.....όμως ήταν θέμα αγκαλιάς. Τους αρέσει η θέα, το κούνημα. Τώρα είμαστε 2,5 και πάλι είμαστε αγκαλιά μέσα στο σπίτι αφού αρνείται να περπατήσει......πόσο καταλαβαίνω αυτή την μέση σας....

 

Θεωρώ ότι η παιδίατρος είναι θέμα προσωπικό του καθενός και δεν θα πρέπει να την/τον αλλάξετε παρά μόνο εάν δεν σας κάνει και όχι επειδή κάποιοι θεωρούν δεν είναι σωστός.

 

Για μένα υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στα παραμελημένα παιδιά που έχουν ανάγκη μια αγκαλιά και στα παιδιά που θέλουν να μείνουν εφόρου ζωής στην αγκαλιά της μαμάς τους. Εμπιστευτείτε το ένστικτο σας.

 

Αν κλάψει πάρτε μια αγκαλίτσα, μιλήστε γλυκά τοποθετήστε πάλι στο καρότσι, δώστε ένα παιχνιδάκι, αφήστε λίγο να κάνει γκρινίτσα πριν πάρετε πάλι αγκαλιά.

 

Να θυμάστε το πάρκο πολλά παιδιά δεν το βρίσκουν ελκυστικό απλά το μισούν. Τότε δοκιμάστε το πάτωμα. Απλώστε χαλιά, καθαρίστε πολύ καλά, όχι παπούτσια μέσα στο σπίτι, αφήστε παιχνιδάκια κάτω.

 

Ελπίζω όλα να πάνε καλά. Και απλά να είναι μια φάση……εγώ το έχασα το παιχνίδι το γάλα μας μόνο αγκαλιά το φτιάχνουμε, με την μια κρατάω τον βραστήρα και με την άλλη έχω το μωρό να κρέμεται από πάνω μου. Τώρα πάλι αν δεν δείτε καμία βελτίωση……απλά μοιραστείτε την ευθύνη με τον σύζυγο……έχετε μια τρελοαγκαλίτσα μέσα στον σπίτι σας.

 

Το παιδί χρειάζεται υγιείς γονείς.....και όχι γονείς με ορθοπεδικά προβλήματα.

 

Η μάνα μου έπαθε το χέρι της, εγώ έχω την μέση μου και από το κουβάλημα (έχω ήμαρτον μέχρι και ατυχήματα), και ο πατέρας μου το γόνατο του.

Λες και αν δεν είχαμε όλη μέρα το μωρό αγκαλιά......δεν θα το αγαπούσαμε.

 

δηλαδη η παιδιατρος σου ειπε να κανεις νευρολογικο ελεγχο σε παιδι 14 μηνων επειδη δεν περπατουσε???

τι αλλο θα ακουσουμε! υπαρχουν παιδια που περπατανε 17 μηνων και 18 μηνων και ειναι φυσιολογικοτατα

δηλαδη αν ενα παιδι δεν ειναι ετοιμο νευρομυικα ετοιμο να περπατησει στους 14 μηνες παει να πει η οτι εχει οργανικο προβλημα η οτι ειναι χειριστικο??

κι αν απλα δεν ειναι ετοιμο να περπατησει οεο τι κανεις δεν το παιρνεις αγκαλια?

[beba09]

δηλαδη η παιδιατρος σου ειπε να κανεις νευρολογικο ελεγχο σε παιδι 14 μηνων επειδη δεν περπατουσε???

τι αλλο θα ακουσουμε! υπαρχουν παιδια που περπατανε 17 μηνων και 18 μηνων και ειναι φυσιολογικοτατα

δηλαδη αν ενα παιδι δεν ειναι ετοιμο νευρομυικα ετοιμο να περπατησει στους 14 μηνες παει να πει η οτι εχει οργανικο προβλημα η οτι ειναι χειριστικο??

κι αν απλα δεν ειναι ετοιμο να περπατησει οεο τι κανεις δεν το παιρνεις αγκαλια?

 

Πρώτα απ' όλα θεωρώ ότι δεν αντιλαμβάνονται πολύ τι σημαίνει αγκαλιά όταν έχεις ένα τρελοαγκαλιτσουλίνι.....και όχι ένα απλό μωρό αγκαλίτσα. Σημαίνει ότι δεν τολμάς να το αφήσεις κάτω γιατί τσιρίζει σαν να το σφάζουν. Πολλά μωρά είναι άκρως ευχαριστημένα να τα πάρουν αγκαλιά να τα παίξουν να τους δώσουν τρελλά φιλάκια και μετά να τα τοποθετήσουν στο πάρκο ή το ρηλάξ ή τέλος πάντων κάπου, να κάνεις βρε αδελφέ μου μια δουλειά και άντε πάλι αγκαλίτσα. Όμως το τρελοαγκαλιτσουλίνι είναι το μωρό που δεν θα ανεχθεί να το αφήσεις κάτω....τόσο απλά, αγκαλιά στο μαγείρεμα, αγκαλιά πιπί, αγκαλιά ακόμα και μέσα στο μπάνιο, παντού αγκαλιά. Συνήθως ξέρεις ότι έχεις ένα τρελοαγκαλιτσουλίνι γιατί πολύ απλά.....

δεν μπορείς να κάνεις μπάνιο

δεν μπορείς να πας μόνος σου τουαλέτα

δεν μπορείς να μαγειρέψεις

δεν μπορείς να κάτσεις κάτω με το μωρό αγκαλιά στον καναπέ....σε θέλει όρθια

θα σου τύχει να κατουρηθείς και μερικες φορές πάνω σου

θα μυρίζεις από χιλίομετρα και θα είσαι αχτένιστη γιατί άντε να κάνεις προσωπική υγιεινή με το μωρό αγκαλιά ή να βάψεις καμιά ρίζα...κλπ κλπ.

 

βασικά πρόκειται για πανέξυπνα μωράκια που αντιλαμβάνονται ότι όταν τσιρίζω η μαμά......κάνει αυτό που θέλω εγώ....!! πολλές φορές όμως αυτό δεν είναι για το καλό του μωρό.

 

Αν τώρα ζεις με άλλους πχ παπούδες κλπ. εννοείται είναι αρκετά δύσκολο να πεις ....περιορίσω την χειριστική συμπεριφορά ξεκινάω να άφήνω το μωρό κάτω όταν κάνω απλά πράγματα πχ παώ τουαλέτα, η μαγειρεύω, ή κάνω κάτι που χρειάζεται και κανονικά δεν πρέπει το μωρό να το έχουμε αγκαλιά. Το μωρό κλαίει τόσο έντονα που απλά το ξαναπαίρνεις πάλι αγκαλιά γιατί ξεσηκώνει όλο το σπίτι.

 

Όσο αφορά λοιπόν το περπάτημα τώρα λυπάμαι δεν θέλω να σε πληγώσω σαφώς και υπάρχουν και παιδάκι που περπατούν στα 17 και 18 αλλά πίστεψε με αν το παιδί μέχρι τα 14 δεν κάνει τίποτα τότε οφείλει η γιατρός...να δει και άλλες παραμέτρους. Απλά στην δική μας περίπτωση ήξερα τι έφταιγε. Δεν αφήναμε καθόλου το μωρό κάτω ούτε για ένα λεπτό. Η την έκανα βόλτα στο καρότσι ή την είχα αγκαλιά. Επίσης μια παιδίατρος ξέρει να αναγνωρίζει αυτά τα παιδάκια, δεν είναι και τελείως άσχετες, καταλαβαίνουν πότε ένα μωρό είναι χειριστικό. Αυτό που χρειάζεται είναι τρομερή υπομονή και δύναμη από την μητέρα μην φρικάρει.

 

Να το πω πολύ απλά αν κάτι δεν το ζήσεις δεν το πιστεύεις.....! και όπως είπε μια φίλη μου έκανα το πρώτο και έλεγα τι εύκολα που είναι τα μωρά και μετά έκανα και το δεύτερο και κατάλαβα τι σημαίνει παιδί.

[kinkajoujou]

Πρώτα απ' όλα θεωρώ ότι δεν αντιλαμβάνονται πολύ τι σημαίνει αγκαλιά όταν έχεις ένα τρελοαγκαλιτσουλίνι.....και όχι ένα απλό μωρό αγκαλίτσα. Σημαίνει ότι δεν τολμάς να το αφήσεις κάτω γιατί τσιρίζει σαν να το σφάζουν. Πολλά μωρά είναι άκρως ευχαριστημένα να τα πάρουν αγκαλιά να τα παίξουν να τους δώσουν τρελλά φιλάκια και μετά να τα τοποθετήσουν στο πάρκο ή το ρηλάξ ή τέλος πάντων κάπου, να κάνεις βρε αδελφέ μου μια δουλειά και άντε πάλι αγκαλίτσα. Όμως το τρελοαγκαλιτσουλίνι είναι το μωρό που δεν θα ανεχθεί να το αφήσεις κάτω....τόσο απλά, αγκαλιά στο μαγείρεμα, αγκαλιά πιπί, αγκαλιά ακόμα και μέσα στο μπάνιο, παντού αγκαλιά. Συνήθως ξέρεις ότι έχεις ένα τρελοαγκαλιτσουλίνι γιατί πολύ απλά.....

δεν μπορείς να κάνεις μπάνιο

δεν μπορείς να πας μόνος σου τουαλέτα

δεν μπορείς να μαγειρέψεις

δεν μπορείς να κάτσεις κάτω με το μωρό αγκαλιά στον καναπέ....σε θέλει όρθια

θα σου τύχει να κατουρηθείς και μερικες φορές πάνω σου

θα μυρίζεις από χιλίομετρα και θα είσαι αχτένιστη γιατί άντε να κάνεις προσωπική υγιεινή με το μωρό αγκαλιά ή να βάψεις καμιά ρίζα...κλπ κλπ.

 

βασικά πρόκειται για πανέξυπνα μωράκια που αντιλαμβάνονται ότι όταν τσιρίζω η μαμά......κάνει αυτό που θέλω εγώ....!! πολλές φορές όμως αυτό δεν είναι για το καλό του μωρό.

 

Αν τώρα ζεις με άλλους πχ παπούδες κλπ. εννοείται είναι αρκετά δύσκολο να πεις ....περιορίσω την χειριστική συμπεριφορά ξεκινάω να άφήνω το μωρό κάτω όταν κάνω απλά πράγματα πχ παώ τουαλέτα, η μαγειρεύω, ή κάνω κάτι που χρειάζεται και κανονικά δεν πρέπει το μωρό να το έχουμε αγκαλιά. Το μωρό κλαίει τόσο έντονα που απλά το ξαναπαίρνεις πάλι αγκαλιά γιατί ξεσηκώνει όλο το σπίτι.

 

Όσο αφορά λοιπόν το περπάτημα τώρα λυπάμαι δεν θέλω να σε πληγώσω σαφώς και υπάρχουν και παιδάκι που περπατούν στα 17 και 18 αλλά πίστεψε με αν το παιδί μέχρι τα 14 δεν κάνει τίποτα τότε οφείλει η γιατρός...να δει και άλλες παραμέτρους. Απλά στην δική μας περίπτωση ήξερα τι έφταιγε. Δεν αφήναμε καθόλου το μωρό κάτω ούτε για ένα λεπτό. Η την έκανα βόλτα στο καρότσι ή την είχα αγκαλιά. Επίσης μια παιδίατρος ξέρει να αναγνωρίζει αυτά τα παιδάκια, δεν είναι και τελείως άσχετες, καταλαβαίνουν πότε ένα μωρό είναι χειριστικό. Αυτό που χρειάζεται είναι τρομερή υπομονή και δύναμη από την μητέρα μην φρικάρει.

 

Να το πω πολύ απλά αν κάτι δεν το ζήσεις δεν το πιστεύεις.....! και όπως είπε μια φίλη μου έκανα το πρώτο και έλεγα τι εύκολα που είναι τα μωρά και μετά έκανα και το δεύτερο και κατάλαβα τι σημαίνει παιδί.

 

Αυτά που περιγράφεις δεν είναι θέμα χειριστικού μωρού, αλλά χειρισμών μαμάς. Όλα τα μωρά προτιμούν την αγκαλιά, αν στην ηλικία που πρέπει δεν τα βοηθήσεις να ξεκολλήσουν από την αγκαλιά, τότε απλά θα δυσκολευτείς να τους αλλάξεις τη συνήθειά τους αργότερα. Αλλά δεν μπορείς να μην μαθαίνεις πράγματα στο παιδί για να μην ενοχλείς τους παππούδες, αν αργότερα τσιρίζει γιατί ζητάει παγωτό στις 3 τα ξημερώματα τι θα κάνεις;

 

Σαφώς τα μωρά προτιμούν να γίνεται αυτό που τα ευχαριστεί, γιατί μόνο η ικανοποίηση των αναγκών τους τα απασχολεί. Αυτό όμως δεν είναι χειριστικό, το μωρό δεν μπορεί να σκεφτεί "ας τσιρίξω λίγο να τρέξω τη μαμά μου", σκέφτεται απλά "νιώθω καλύτερα αγκαλιά, ας κλάψω για να τους δείξω ότι θέλω να με πάρουν αγκαλιά". Αφού δεν μπορούν να μιλήσουν, με το κλάμα θα επικοινωνήσουν. Από εκεί και πέρα, είναι δική μας δουλειά να τα βοηθήσουμε να προσαρμοστούν στις ανάγκες της οικογένειάς μας, ανάλογα με τις αντοχές και τις αντιλήψεις μας. Αλλά το να βλέπεις το παιδί ως χειριστικό, δλδ κάπως σαν εχθρό, δεν νομίζω ότι είναι ωραίο.

[Mairoulitsa]

ετυχε σημερα κοριτσια να ερθει ο παιδιατρος σπιτι να δωσει στην μικρη μου ενα φαρμακο απο το στομα για την γαστρεντεριτιδα....εβαλε η μικρη τα κλαματα...4 μηνων...την πειρα αγκαλιτσα...ηρεμισε..φιλακια....και οταν πηγαμε ολοι κουζινα να καθησουμε να μιλησουμε...την εβαλα στο ρηλαξακι της και αρχισε να κλαει...ωπ...την κοιταει ο γιατρος με ρωταει...ειναι η ωρα της να φαει??...οχι του λεω...ειναι η ωρα της να κοιμηθει??...οχι του λεω...και γιατι κλαει ετσι???...αστην να δουμε ποση ωρα θα κλαει...μου λεει την εχεις αφησει ποτε???...οχι του λεω...την αφηνω καμια φορα να δυσανασχετιση...αλλα με την δευτερη-τριτη ειδοποιηση της παω και την παιρνω αγκαλια...η την βαζω καπου αλλου...η παιζουμε....λαθος μου λεει...ειναι η ηλικια που εχει ξεκινησει πλεον και καταλαβαινει και με το μονο της μεσον το κλαμα θελει να σου παιρναει καποια μηνυματα.

καλος μεχρι εδω....μου λεει πρεπει να μαθει να "συμβιβαζεται"...να μαθει οτι δεν μπορει να της παιρναει παντα το δικο της με το κλαμα.

στην πραξη...τι εγινε???εκλαψε...εκλαψε...ειμασταν διπλα της...εκλαψε...και μετα ηρεμισε σαν να μην τρεχει τιποτα.

βεβαια μου λεει,δεν σημαινει αυτο να παρατησεις το παιδι και να μην ασχολησε μαζι του η να το αφηνεις να πλανταζει στο κλαμα.

...αλλο ενα παραδειγμα...ο πατερας μου δουλευε στο κοτερο ενος απο τους πιο πλουσιους αν οχι μονο στην ελλαδα αλλα και γενικοτερα.

μια φορα λοιπον ειχανε παρει μαζι κρουαζιερα και 2 ζευγαρια πριγκιπικα...με τα παιδια τους εκ των οποιο το ενα μωρο....μπορειτε να φανταστητε τι νταντα ειχανε....τα διπλωματα της ...οι σπουδες της...απο παιδοψυχολογια μεχρι και εγω δεν ξερω τι....ενα απογευμα...αρχιζει το κλαμα το μικρο...

εκλεγε..εκλεγε...παει λοιπον ο πατερας μου και λεει στην νταντα...το μικρο κλαει...και οι γονεις ειναι στο σαλονι και το ακουνε...προσεχε...και γυρναει και του λεει...δεν ποναει...δεν πιναει..δεν ειναι η ωρα για να κοιμηθει...πριν λιγο παιζαμε...δεν εχει κατι...δεν πειραζει που κλαιει...

σαν μανουλιτσα και εγω...πρωταρα...δεν θελω ουτε και μπορω να την αφηνω να κλαει...πιστευω στην δυναμη της αγκαλιας και της αγαπης...

συμφωνω ομως οτι υπαρχουν σε ολα ενα οριο....που θα το κρινει η καθε μανουλιτσα.ασε που ειναι και θεμα χαρακτηρα παιδιου....ειναι και θεμα πως θα το μαθεις...ειναι οοολλααααα!!!!....

να εχουμε υπομονη...να εχουμε αγαπη...να εχουμε ορια...και ολα θα πανε καλα.....

[annoula1987]

Ένα θα σας πω....ο μικρός μου τώρα είναι 11 μηνών.Μέχρι τους 5-6 μήνες που έμαθε να κάθεται και να μπορεί να παίζει μόνος του,ήταν στην αγκαλιά μου 24 ώρες το 24ωρο!!Μαζί ύπνος,μαζί τουαλέτα,μαζί στο μαγείρεμα κτλ.με έσωσε ο μάρσιπος τύπου σλινγκ τότε!Αφού άρχισε να κάθεται μόνος του,μπορούσε να μείνει μόνος του 5-10 λεπτάκια και όταν άρχισε να μπουσουλάει,δεν ήθελε καθόλου αγκαλιά!!αχαχαχα!!! Τώρα είναι στιγμές που παίζει μόνος του αλλά και άλλες στιγμές που δεν ξεκολλάει από πάνω μου!!!Υπομονή κορίτσια και θα έρθει η ώρα που θα μας έχουν γραμμένες!

[jackrussel]

ειναι αληθεια οτι καποια μωρακια ισως να εχουν περισσοτερη αναγκη την επαφη απο καποια αλλα,

μια δυσκολη γεννα η ενας προωρος αποχωρισμος απο την μαμα ως νεογεννητα η επειδη περασαν πολυ καιρο στη θερμοκοιτιδα η επειδη πολυ απλα ετσι ειναι χωρις εξηγησεις καποια μωρα γκρινιαζουν πιο πολυ γι αυτην αγκαλια, το τι θα κανει ομως η μαμα του ειναι ενα αλλο δακρυβρεχτο κεφαλαιο

το να μιλαμε για χειριστικα μωρα το θεωρω απαισιο οταν τα μωρακια μας δεν εχουν πολλα μεσα για να εκφραστουν ενω εχουν τεραστιες αναγκες.

η αγκαλια ειναι ζωτικης σημασιας και η μαμα ειναι εκει για να την προσφερει καθως και για να ερμηνευσει τι εχει αναγγκη το ζουζουνι της, δεν την χειριζεται της λεει κατι, η μαμα το ακουει και αναλογα ενεργει, οσο πιο μεγαλο ειναι το μωρο τοσο περισσοτερα μεσα θα επρεπε να εχει η μαμα για να το κατανοησει και να ασχοληθει μαζι του, αυτο εξαρταται ομως απο την μαμα

 

 

ξαναλεω οτι εχω φρικαρει για την παιδιατρο που στελνει σε νευρολογο παιδια που δεν εχουν περπατησει 14 μηνων, καπως βεβαια πρεπει να δικαιολογηθουν οι βιζιτες απο γιατρο σε γιατρο που υποχρεωνουν της μανουλες να κανουν,,,θα πας θα ερθεις θα κανεις εξετασεις θα ξοδεψεις καπως πρεπει να δικαιολογησουν την υπαρξη τους

 

φανταζομαι οτι πολλοι παιδιατροι παγκοσμιως θα εβαζαν τα γελια με κατι τετοιους παιδιατρους,,,ευτυχως υπαρχουν κι αλλοι παιδιατροι που ξερουν να ακουν και να σεβονται τα παιδια μας που ουτε χειριστικα ειναι επειδη διεκδικουν επικοινωνια και κατανοηση ουτε παραπληγικα επειδη δεν περπατησαν 14 μηνων, καλα εχω παθει με αυτο!

 

δυστυχως ο ορος χειριστικο βρεφος πρωτον δεν τιμαει το βρεφος και τελος κανει την μητερα να επαναπαυεται αντι να προσπαθει να καταλαβει τις βαθυτερες αναγκες του ,τις δυσφοριες του η την αναγκη του για ουσιαστικη επικοινωνια

 

ο ορος χειριστικο μωρο μας αποβλακωνει, αποβλακωνει τις κεραιες της ψυχης μας και η οποια αυθεντικη προσπαθεια για επικοινωνια με το μωρο μας απλα σαμποταρεται,

[boy'smam]

Ισως εκανα λαθος που εγραψα σ αυτο το θεμα...Δεν πιστευω οτι το μωρο μου ειναι χειριστικο η οτι με εκμεταλευεται απλα ειναι πολυ γκρινιαρης και δεν ξερω πως να τον βοηθησω και κατεπεκταση να βοηθηθουμε και οι υπολοιποι ειδικα ο μεγαλος που οσο βλεπει να ασχολουμαστε με τον μπεμπη που γκρινιαζει συνεχεια κανει κι αυτος οτι κλαιει ολη μερα!

[kinkajoujou]

Ισως εκανα λαθος που εγραψα σ αυτο το θεμα...Δεν πιστευω οτι το μωρο μου ειναι χειριστικο η οτι με εκμεταλευεται απλα ειναι πολυ γκρινιαρης και δεν ξερω πως να τον βοηθησω και κατεπεκταση να βοηθηθουμε και οι υπολοιποι ειδικα ο μεγαλος που οσο βλεπει να ασχολουμαστε με τον μπεμπη που γκρινιαζει συνεχεια κανει κι αυτος οτι κλαιει ολη μερα!

 

μάλλον ο μικρούλης θέλει να συμμετέχει κι αυτός στα της οικογένειας και προσπαθεί να σας τραβάει την προσοχή να μην τον ξεχνάτε αν προσπαθήσεις να τον έχεις κοντά σε ό,τι κάνετε; π.χ. αν παίζετε με το μεγάλο, άστον κι αυτόν κάτω κοντά σας να απασχολείται με κάτι και ψευτοπαίξε και μαζί του... αν ταΐζεις το μεγάλο, βάλτον κι αυτόν κοντά σας στο τραπέζι και δώσε του κάτι να παίρνει με τα χεράκια και να το τρώει... Ίσως σας ζητάει περισσότερη συμμετοχή και να τον υπολογίζετε κι αυτόν για μεγάλο και αντιδράει έτσι με γκρίνια του μεγάλου ίσως μπορείς να του πεις ότι το μωρό δεν έχει άλλο τρόπο επικοινωνίας, αλλά αυτός μπορεί να δείξει, να πει λεξούλες κλπ