Χειριστικά μωρά

[boy'smam]

Tα κανω αυτα...!Στο πατωμα ολοι μαζι να παιζουμε, να ακουμ μουσικη,εγω να μαγειρευω ο μικρος στο καρεκλακι διπλα μου και ο "μεγαλος στον παγκο να μαγειρευει μαζι μου,ολα και οι 3 μαζι τα κανουμε!

Απλα δειχνει να μην ειναι ευχαριστημενος με τπτ! Ολη μερα μαζι τουβ ασχολουμαι γι αυτο εχουν ξεκινησει και απιστευτες κρισεις ζηλειας απο τον αδερφουλη!Ξυλο να δεις που εχει αρχισει να πεφτει!

Αυτο που κανει χαρακτηριστικο ειναι να καθομαστε κατω να παιζουμεε να κανει οτι ερχεται πανω μου να μ ακουμπαει και να ξαναφευγει σαν να θελει να παρει"τη δοση του" γαι να συνεχισει!

[miriki]

Ένα θα σας πω....ο μικρός μου τώρα είναι 11 μηνών.Μέχρι τους 5-6 μήνες που έμαθε να κάθεται και να μπορεί να παίζει μόνος του,ήταν στην αγκαλιά μου 24 ώρες το 24ωρο!!Μαζί ύπνος,μαζί τουαλέτα,μαζί στο μαγείρεμα κτλ.με έσωσε ο μάρσιπος τύπου σλινγκ τότε!Αφού άρχισε να κάθεται μόνος του,μπορούσε να μείνει μόνος του 5-10 λεπτάκια και όταν άρχισε να μπουσουλάει,δεν ήθελε καθόλου αγκαλιά!!αχαχαχα!!! Τώρα είναι στιγμές που παίζει μόνος του αλλά και άλλες στιγμές που δεν ξεκολλάει από πάνω μου!!!Υπομονή κορίτσια και θα έρθει η ώρα που θα μας έχουν γραμμένες!

 

Αννούλα μία από τα ίδια. Μόνο που εγώ τον φοράω και τώρα μερικές φορές με μέι τάι πια. Όχι μόνο δεν το μετάνιωσα, αλλά θα το ξανάεκανα από την αρχή και μετάνιωσα που δεν είχα το σλινγκ μου από τη στιγμή που τον πήρα στο σπίτι τον μικρό μου. Έχω ένα ανεξάρτητο, χαρούμενο παιδί που μου έχει εμπιστοσύνη και είμαι βέβαιη ότι οφείλεται στο ότι πάντα ανταποκρινόμουν στις ανάγκες του χωρίς χρονοτριβή.

 

Μπορείς να εκπαιδεύσεις το μωρό, αλλά όχι την ώρα που σε ζητάει. Παίξε κουκου τα, κρύψου πίσω από τα χέρια στην αρχή, πήγαινε πίσω από το ρηλάξ να μη σε βλέπει και μίλα του, τραγούδα και απομακρύνσου αλλά όταν ζητήσει αγκαλιά παρ' το.

 

 

jackrussel (γιατί το άλλαξες το νικ σε τόσο τεράστιο ρε φιλενάδα) προσυπογράφω.

[annoula1987]

Αννούλα μία από τα ίδια. Μόνο που εγώ τον φοράω και τώρα μερικές φορές με μέι τάι πια. Όχι μόνο δεν το μετάνιωσα, αλλά θα το ξανάεκανα από την αρχή και μετάνιωσα που δεν είχα το σλινγκ μου από τη στιγμή που τον πήρα στο σπίτι τον μικρό μου. Έχω ένα ανεξάρτητο, χαρούμενο παιδί που μου έχει εμπιστοσύνη και είμαι βέβαιη ότι οφείλεται στο ότι πάντα ανταποκρινόμουν στις ανάγκες του χωρίς χρονοτριβή.

 

Μπορείς να εκπαιδεύσεις το μωρό, αλλά όχι την ώρα που σε ζητάει. Παίξε κουκου τα, κρύψου πίσω από τα χέρια στην αρχή, πήγαινε πίσω από το ρηλάξ να μη σε βλέπει και μίλα του, τραγούδα και απομακρύνσου αλλά όταν ζητήσει αγκαλιά παρ' το.

 

 

jackrussel (γιατί το άλλαξες το νικ σε τόσο τεράστιο ρε φιλενάδα) προσυπογράφω.

 

Έτσι ακριβώς!!

:D:D

[Lego]

Καλησπέρα μανούλες! Εγώ έθεσα το θέμα "χειριστικά μωρά" και με πολύ ενδιαφέρον παρακολουθώ όλον αυτόν τον καιρό την εξέλιξη της συζήτησης.

Αυτή τη στιγμή που εγώ είμαι στον υπολογιστή γράφω η σχεδόν ενός έτους κόρη μου κάθεται μέσα στο πάρκο και παίζει ήρεμα ακούγοντας μουσική. Πριν 3-4 μήνες κάτι τέτοιο θα ήταν αδιανόητο. Θα ήταν όρθια -ή θα πάλευε να σηκωθεί- και θα ούρλιαζε για να την βγάλω.

 

Αποφάσισα να ακολουθήσω την τακτική που μου σύστησε η παιδίατρός μου. Την δύσκολη τακτική. Αυτή που θέλει το μωρό να ακολουθεί το πρόγραμμα και τις ανάγκες του γονιού, όχι τις δικές του. Περάσαμε ένα πολύ δύσκολο καλοκαίρι με πολλές ώρες κλάμματος όταν εμείς δε μπορούσαμε να ασχοληθούμε μαζί της και εκείνη έκλαιγε και ούρλιαζε μέχρι να την βγάλουμε από το πάρκο ή να την σηκώσουμε από το καρεκλάκι, περάσαμε πολλά ξενύχτια μέχρι να μάθει να κοιμάται στο κρεβάτι της, με εκείνη να κλαίει για 2-3 ώρες και εμείς να περιμένουμε στο κρεβάτι μας να ηρεμήσει.

 

Μπορεί να ακούγομαι πολύ σκληρή σε κάποιους από εσάς -μη νομιζετε ότι ολον αυτον τον καιρό δεν ήμουν και τρομερά τρυφερή και δεν έπαιζα πολλές ώρες μαζί της. Αλλά όταν δεν μπορούσα η μικρή θα έμενε στο πάρκο είτε της άρεσε είτε όχι (το μάρσιπο το χρησιμοποίησα ελάχιστα).

 

Αυτή τη στιγμή είμαι πανευτυχής που η μικρή έχει στρώσει σχεδόν τελείως. Παραμένει πολύ ζωηρή και υπερκινητική, σχεδόν περπατάει οπότε είναι πολλές ώρες εκτός πάρκου να τριγυρνάει στο σπίτι, αλλά όταν θέλω να πάω τουαλέτα θα μπει στο πάρκο δεν θα έρθει μαζί μου. Στην αρχή γκρινιάζει αλλά μετά σταματάει και γυρίζει στα παιχναίδια της. Το δε βράδυ κοιμάται σαν πουλάκι από τις 10 έως τις 9 το πρωί.

 

Ξέρω, θα μου πείτε "έτυχε", αλλά στη δική μας περίπτωση οι συμβουλές της παιδιάτρου μας έπιασαν (σε αντίθεση με ό,τι υποστηρίζαν πολλοί), ενώ η μικρή είναι πολύ τρυφερή και γλυκειά και χαρούμενη.

 

Οπότε κατέληξα ότι είχε δίκιο. Το κάθε μωρό έχει προσωπικότητα (δύσκολη ή εύκολη) αλλά η συμπεριφορά του διαπλάθεται και είναι στο δικό μας χέρι να την διάπλασουμε με τους δικούς μας κανόνες αν δεν θέλουμε τα πανέξυπνα μωρά μας να μας καβαλήσουν.

[Niki81]

Μπραβο σας...αν και μεταξυ μας να αφηνεις ενα μωρο να κλαιει 2 και 3 ωρες δε το λες και διαπλαση συμπεριφορας.

[Lego]

συμφωνώ απόλυτα μαζί σου

 

πάθαμε και ευτυχώς μάθαμε νωρίς

 

και όπως είπε η παιδίατρος "νικήσαμε" και "φτιάξαμε" ένα κοριτσάκι-αστέρι (προς το παρόν τουλάχιστον... γιατί μεγαλώνει και αλλάζει)

[Lego]

δεν ξέρω αν κάναμε καλά ή λάθος. αυτό που ξέρω είναι ότι τώρα, όταν την ακουμπάμε κάπου για να κάνουμε κάτι άλλο, κάθεται μια χαρά

 

και πλέον ηρεμήσαμε αφάνταστα....

[Niki81]

συμφωνώ απόλυτα μαζί σου

 

πάθαμε και ευτυχώς μάθαμε νωρίς

 

και όπως είπε η παιδίατρος "νικήσαμε" και "φτιάξαμε" ένα κοριτσάκι-αστέρι (προς το παρόν τουλάχιστον... γιατί μεγαλώνει και αλλάζει)

 

 

Ποιον νικησατε?Το μωρο?

 

Ασε που εσεις δεν παθατε τιποτα...το μωρο πλανταζε...εσεις τι να παθετε?

[Lego]

o pisptepse me plantazame kai emeis mazi ths ota eklaige. den htan ka8oloy efkolo.

 

alla kerdisame thn psyxiki hremia olwn mas afth th stigmi. kataferame na katalavainei h mikri oti h mama kai o babas 8etoyn toys kanones kai toyw ry8moys sto spiti kai den xorevoyme oloi gyrw ths opws kaname sthn arxi kai oti kapoies stigmes mesa sth mera h mama kai o babas 8eloyn na xekourastoyn giati exoyn kai diki toys zoi kai otan einai wra paixnidioy h mama kai o babas paizoyn me poly megalyterh orexi, xekourastoi kai pio hremoi.

 

htan poly dyskoli afth h "ekpaidefsi" alla apo th stigmi pou leitoyrgr niw8w poly kalytera kai egw kai h mikri pou einai pleon poly pio hremi kai xaroymeni kai mazi mas kai moni ths.

[maan]

εξαιρετική η παιδίατρος που έδωσε τέτοιες βαθυστόχαστες συμβουλές.. να μας τη συστήσεις..

 

πάντως μπράβο σας...τα καταφέρατε!! έχετε ένα παιδάκι ενός έτους που παίζει μόνο του αφού ξέρει ότι κ να κλάψει (αφού δεν μπορεί ακόμα να μιλήσει για να κοινοποιήσει τις ανάγκες του) τι θα γίνει;...κανεις δεν ανταποκρίνεται...

 

(συγνώμη αν ακούγομαι σκληρή..αλλά κ εσύ σε μένα σκληρή ακούστηκες)

[marandnik]

o pisptepse me plantazame kai emeis mazi ths ota eklaige. den htan ka8oloy efkolo.

 

alla kerdisame thn psyxiki hremia olwn mas afth th stigmi. kataferame na katalavainei h mikri oti h mama kai o babas 8etoyn toys kanones kai toyw ry8moys sto spiti kai den xorevoyme oloi gyrw ths opws kaname sthn arxi kai oti kapoies stigmes mesa sth mera h mama kai o babas 8eloyn na xekourastoyn giati exoyn kai diki toys zoi kai otan einai wra paixnidioy h mama kai o babas paizoyn me poly megalyterh orexi, xekourastoi kai pio hremoi.

 

htan poly dyskoli afth h "ekpaidefsi" alla apo th stigmi pou leitoyrgr niw8w poly kalytera kai egw kai h mikri pou einai pleon poly pio hremi kai xaroymeni kai mazi mas kai moni ths.

 

Lego, καταλαβαίνω το πρόβλημα που αντιμετώπισες με την κορούλα σου και πόσο ψυχοφθόρα μπορεί να ήταν όλη η κατάσταση και για κείνη αλλά και για σένα. Ωστόσο, θα μου επιτρέψεις να μην σου χαϊδέψω τα αυτιά. Το πιο πιθανό όταν έκλαιγε εκείνο το δύωρο-τρίωρο είναι να σκέφτονταν ότι η μαμά της την έχει αφήσει και δεν πηγαίνει κοντά της και όχι ότι "οι γονείς της έχουν και δική τους ζωή και όταν θα παίξουν αργότερα μαζί της θα έχουν μεγαλύτερη όρεξη και θα είναι ξεκούραστοι και ήρεμοι".

Τέτοιες βαθυστόχαστες σκέψεις μπορεί να κάνει ένας ενήλικας αλλά όχι ένα βρέφος. Και γι' αυτό το λόγο κατά την άποψή μου είναι καλύτερη τακτική να προσπαθούμε εμείς να καταλάβουμε το μωρό και όχι να έχουμε την απαίτηση εκείνο να καταλάβει εμάς.

[Σνουφελ μου]

συμφωνώ απόλυτα μαζί σου

 

πάθαμε και ευτυχώς μάθαμε νωρίς

 

και όπως είπε η παιδίατρος "νικήσαμε" και "φτιάξαμε" ένα κοριτσάκι-αστέρι (προς το παρόν τουλάχιστον... γιατί μεγαλώνει και αλλάζει)

 

 

Πραγματικα ειναι πολυ ενιχλητικο να θες να πιεις καφε κ να εχεις το μικρο να προσπαθει να πιασει τη κουπα,η να θες να γραψεις στον υπολογιστη κ να εχεις το μικρο να παταει τα πληκτρα,η να θες να πας στο μερος κ να σε ακολουθει...(δε το λεω εγω).Ενω τωρα κανετε ολα αυτα κ αλλα πολλα ανενοχλητοι!

 

Εχω παθει σοκ!Η παιδιατρος ειναι για ιατρικα θεματα..Δωστε μου τα στοιχεια του ανθρωπου αυτου κ την ομολογια σας.Ειληκρινα με αυτα που διαβαζω...ελπιζω να ναι ψεμα κ να κανετε πλακα.

 

Αυτο αποτελει παιδικη βια εναντια σε βρεφος!Η ψυχολογικη πιεση ειναι βια!!!!

 

(ως παιδαγωγος) εχω να σας πω πως ΟΧΙ δε κανατε καλα!ολο αυτο ητανε ενα λαθος....προς ωφελος της παρτη σας υποβαλατε το παιδι σε μια διαδικασια που μονο η ψυχουλα του ξερει τι βιωνε εκεινες τις ωρες!

 

Ειστε παραδειγμα προς αποφυγην μαζι με τη παιδιατρο!

[Lego]

Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο, ένα μωρό που πέρασε μία δύσκολη φάση για 2-3 μήνες και αυτή τη στιγμή είναι χαρούμενο και ήρεμο ή ένα πιτσιρίκι που σου αλλάζει τα φώτα και παθαίνει υστερία κάθε φορά που η μαμά δε μπορεί να το έχει αγκαλιά.

 

Λυπάμαι αλλά δεν θα γίνω από αυτές τις μαμάδες που τα παιδιά τους τις χτυπάνε όταν δεν γίνεται το δικό τους ή που μόνο αν τα έχεις αγκαλιά είναι ήσυχα. Και δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει τα παιδιά των ξένων (π.χ. των Ευρωπαίων) είναι τόσο ήρεμα και συνεννοήσιμα και τα δικά μας να κάνουν σαν παρλιακά.

 

Όσες φορές έχω μιλήσει με γονείς από το εξωτερικό η "γραμμή" που ακολουθούν είναι ακριβώς αυτή που αποφάσισα να ακολουθήσω και εγώ και τα παιδιά τους έχουν γίνει φυσιολογικότατα, χαρούμενα και με έντονη αυτοπεποίθηση.

 

Δεν προσπαθώ να επιβάλλω τη γνώμη μου σε κανέναν. Από τον Αύγουστο που ξεκίνησα να γράφω παραθέτοντας το πρόβλημά μου και ακολουθώντας μία τακτική για να το λύσς είδα σημαντική εξέλιξη και απλά ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας, για να δείτε και την άλλη όψη του νομίσματος.

 

Προσωπικά είμαι πολύ ικανοποιημένη από την παιδίατρό μας αλλά και από την κόρη μου που έχει εξελιχθεί σε ένα πανέξυπνο κοριτσάκι που μας κάνει συνέχεια αγκαλιές και φιλιά. Δεν θεωρώ ότι έπαθε κάτι η "ψυχούλα" της, όπως λέτε. Με τόση αγάπη που εισπράτει από εμάς θα ήταν αδύνατο.

 

 

Καλή τύχη σε όλες τις μαμάδες και καλά κουράγια!

[Niki81]

Αν σε 1-2 χρονακια αρχισει παλι τα κολπα να υποθεσω θα επαναλαβεις την εκπαιδευση?μονο αυτη τη φορ δε θα χωραει στο παρκο οποτε μπορεις ν την κλειδωνεις στο δωματιο της.

[madrid05]

Εγώ απλώς θεωρώ οτι ενός έτους είναι πολύ μικρή για να εκλάβει σωστά αυτήν την ..."στρατηγική".Περνάνε που περνάνε το άγχος του αποχωρισμού σε αυτές τις ηλικίες δεν νομίζω οτι είναι το καλύτερο να το επιτείνουμε.Και στο λέω αεγώ ,που -επειδή ο μικρός μου ήταν πολύ δύσκολος στον υπνο το αντιμετωπίσαμε με την αυστηρή μέθοδο (όχι ανεξέλεγκτο κλάμα, αλλά αρκετά αυστηρά και αποφασιστικά). Απ΄την άλλη όμως ,στην διάρκεια της ημέρας δεν μπορείς να αρνηθείς στο παιδί να παίξει και να ανακαλύψει πράγματα μαζί σου.Ουτε είναι εύκολο σε αυτην την ηλικία να παίξει πολλή ώρα μόνο του. Ακόμα και η εικόνα ενός 12μηνου να κάθετε μόνο παραπέρα....είναι κάπως!

[miriki]

Το κακό με αυτές τις μεθόδους είναι ότι τα αποτελέσματα στο παιδί δε φαίνονται άμεσα για να ταρακουνηθεί ο γονιός. Φαίνονται στην εφηβεία και στην ενήλικη ζωή. Ένας πολύ σκληρός άνθρωπος, ένας άνθρωπος- θύμα, ένας άνθρωπος που δυσκολεύεται στις σχέσεις του ίσως να έχει περάσει τέτοια εκπαίδευση. Και θα συνεχίσει να την περνάει γιατί η νοοτροπία των γονιών είναι τέτοια.

 

Συγχαρητήρια που νικήσατε το βρέφος. Σας εύχομαι κάποια στιγμή να νικήσετε τον εγωισμό σας πριν να είναι πολύ αργά. Λυπάμαι που γίνομαι σκληρή, είμαι κι εγώ νηπιαγωγός και πραγματικά εύχομαι να σας βγει σε καλό όλο αυτό το πράγμα.

 

Νιώθω άσκημα που μίλησα τόσο σκληρά, όμως νιώθω τεράστιο βάρος από τη στρατηγική που η παιδίατρος σας ώθησε να επιλέξετε. Φυσικά όλοι έχουμε την ευθύνη των επιλογών μας, αλλά πολλές φορές οι γονείς δεν μπορούν να έχουν πλήρη ενημέρωση πριν την επιλογή τους (informed choice).

 

Τα όρια στις σχέσεις μπορούν να μπουν με πολλούς τρόπους και πραγματικά είναι απαραίτητα, δε χρειάζεται όμως ένα μωρό να κλαίει με τις ώρες για να τα κατανοήσει με σκληρό τρόπο. Γίνεται κι αλλιώς και είναι αποτελεσματικά γιατί αποτελούν δομικό κομμάτι της σχέσης και δεν βιώνονται ως τιμωρία και απόρριψη.

Επεξεργάστηκαν 11 Ιανουαρίου,2012 by miriki
ενοχές

[stella261011]

δεν συμφωνω ουτε κ εγω με την τακτικη που σας προτεινε η παιδιατρος σας.αν την ειχα παιδιατρο σιγουρα θα την αλλαζα.ο μικρουλης μου για 6 μηνες ηταν συνεχεια πανω μου ...σε μαρσιπο στα χερια μου κ με ηθελε ορθια να τον πηγαινω βολτες...εφτασε 10 κιλα παιδι να μ εχει κανει μπρατσαρου κ να ποναει η μεση μου...ρωτουσα κ την παιδιατρο μου κ μου ελεγε κανε λιγη υπομονη ακομη σε λιγακι μολις αποκτησει μια καποια αυτονομια δεν θα σ εχει τοσο πολυ ΑΝΑΓΚΗ .τωρα που ειναι 7 μιση μηνων κ εχει αρχισει κ καθεται μονος του κ παιζει δεν θελει τοσο πολυ αγκαλια,μονο σε καποιες φασεις γιατι περιμενουμε κ τα δοντακια μας κ εχουμε φαγουρα.σιγουρα ομως πρεπει καθε μαμα ν ακολουθει το ενστικτο της κ εγω βλεποντας το παιδι μου να κλαιει θεωρω οτι μ εχει αναγκη για να αναπτυχθει σωστα συναισθηματικα κ δεν θα του το στερησω.ακομη κ τωρα δεν θελει να καθεται μονος του πουθενα θελει να ειμαι διπλα του δεν μ αφηνει ουτε την κρεμα του να του φτιαξω...δεν πειραζει !!!το πιστευω οτι μολις περπατησει θα μ εχει γραμμενη...κ μου φτανει που κοιμαται σερι απο τις 10 μεχρι τις 6-30 που πινει γαλα κ ξανακοιμαται ως τις 8,με μικροδιακοπες που ξανακοιμαται κατευθειαν.καπου διαβασα (δυστυχως δεν θυμαμαι που)οταν εψαχνα λυση για το θεμα της αγκαλιας ολη μερα, οτι καλυτερα να κουραστουν οι γονεις οσο ειναι βρεφη παρα να τρεχουν στην εφηβεια...βεβαια περι ορεξεως κολοκυθοπιτα που λενε...

[Σνουφελ μου]

Καλησπέρα μανούλες! Εγώ έθεσα το θέμα "χειριστικά μωρά" και με πολύ ενδιαφέρον παρακολουθώ όλον αυτόν τον καιρό την εξέλιξη της συζήτησης.

Αυτή τη στιγμή που εγώ είμαι στον υπολογιστή γράφω η σχεδόν ενός έτους κόρη μου κάθεται μέσα στο πάρκο και παίζει ήρεμα ακούγοντας μουσική. Πριν 3-4 μήνες κάτι τέτοιο θα ήταν αδιανόητο. Θα ήταν όρθια -ή θα πάλευε να σηκωθεί- και θα ούρλιαζε για να την βγάλω.

 

Αποφάσισα να ακολουθήσω την τακτική που μου σύστησε η παιδίατρός μου. Την δύσκολη τακτική. Αυτή που θέλει το μωρό να ακολουθεί το πρόγραμμα και τις ανάγκες του γονιού, όχι τις δικές του. Περάσαμε ένα πολύ δύσκολο καλοκαίρι με πολλές ώρες κλάμματος όταν εμείς δε μπορούσαμε να ασχοληθούμε μαζί της και εκείνη έκλαιγε και ούρλιαζε μέχρι να την βγάλουμε από το πάρκο ή να την σηκώσουμε από το καρεκλάκι, περάσαμε πολλά ξενύχτια μέχρι να μάθει να κοιμάται στο κρεβάτι της, με εκείνη να κλαίει για 2-3 ώρες και εμείς να περιμένουμε στο κρεβάτι μας να ηρεμήσει.

 

Μπορεί να ακούγομαι πολύ σκληρή σε κάποιους από εσάς -μη νομιζετε ότι ολον αυτον τον καιρό δεν ήμουν και τρομερά τρυφερή και δεν έπαιζα πολλές ώρες μαζί της. Αλλά όταν δεν μπορούσα η μικρή θα έμενε στο πάρκο είτε της άρεσε είτε όχι (το μάρσιπο το χρησιμοποίησα ελάχιστα).

 

Αυτή τη στιγμή είμαι πανευτυχής που η μικρή έχει στρώσει σχεδόν τελείως. Παραμένει πολύ ζωηρή και υπερκινητική, σχεδόν περπατάει οπότε είναι πολλές ώρες εκτός πάρκου να τριγυρνάει στο σπίτι, αλλά όταν θέλω να πάω τουαλέτα θα μπει στο πάρκο δεν θα έρθει μαζί μου. Στην αρχή γκρινιάζει αλλά μετά σταματάει και γυρίζει στα παιχναίδια της. Το δε βράδυ κοιμάται σαν πουλάκι από τις 10 έως τις 9 το πρωί.

 

Ξέρω, θα μου πείτε "έτυχε", αλλά στη δική μας περίπτωση οι συμβουλές της παιδιάτρου μας έπιασαν (σε αντίθεση με ό,τι υποστηρίζαν πολλοί), ενώ η μικρή είναι πολύ τρυφερή και γλυκειά και χαρούμενη.

 

Οπότε κατέληξα ότι είχε δίκιο. Το κάθε μωρό έχει προσωπικότητα (δύσκολη ή εύκολη) αλλά η συμπεριφορά του διαπλάθεται και είναι στο δικό μας χέρι να την διάπλασουμε με τους δικούς μας κανόνες αν δεν θέλουμε τα πανέξυπνα μωρά μας να μας καβαλήσουν.

 

 

Δηλαδη η βια ειναι θεμιτη...για τα δυσκολα παιδιαΕγω θα ελεγα οτι ειναι η ευκολη λυση για οσους δεν εχουνε υπομονη να μαθουνε με ωραιο τροπο!

[Niki81]

Σε εμας παντως ισχυσε το "9 μηνες στην κοιλια...9 μηνες αγκαλια"

Τους πρωτους 9 μηνες ειχαμε γινει αυτοκολητοι...απο τον 8ο-9ο και μετα που αρχισε να κανει βηματακια και να γυριζει στο σπιτι ουτε να με φτυσει.Και να τον παρω αγκαλια τσιναει να κατεβει.

Κατι κουλαμαρε μου ελεγε κι εμενα ο παιδιτρος στην αρχη...αλλα εφαρμοζα το συστημα μπαινακης -βγαινακης και ολα καλα.

Το αστειο της υποθεσης μαλιστα ειναι που με επριζε συνεχως πως αν δε το αφησω να κλαιει δε θα μαθει να κοιμαται ,θα θελει αγκαλια κλπ.

Καποια μερα σε ασχετη κουβεντα καπως μου ανεφερε σκηνικα απο το παιδι τυ που ειχε κανει τη μερα-νυχτα και δε κοιμοταν και ηθελε αγκαλιες και παιχνιδια μεσα στη νυχτα....Και του λεει ο αντρας μου "Προφανως αυτα που μας λετε να κανουμε...εσεις στο δικο σας παιδι δεν τα κανατε"...μουγκα ο αγιατρος.

[myrto]

Αποφάσισα να ακολουθήσω την τακτική που μου σύστησε η παιδίατρός μου. Την δύσκολη τακτική. Αυτή που θέλει το μωρό να ακολουθεί το πρόγραμμα και τις ανάγκες του γονιού, όχι τις δικές του.

 

Αν συνειδητά επέλεξες την τακτική που δεν ακολουθεί τις ανάγκες του μωρού, οκ, πάω πάσο.

Αν ζορίστηκες από την αυθεντία της γιατρού, ποτέ δεν είναι αργά να ενημερωθείς περισσότερο ή να αναζητήσεις και την γνώμη άλλων ειδικών.

Προφανώς όμως είσαι ικανοποιημένη από το αποτέλεσμα, οπότε οι όποιες διαφωνίες μας δεν έχουν κανένα νόημα..........

[sardelitsa]

Πραγματικά ώρες ώρες αναρωτιέμαι...

εδώ είμαστε για να βοηθάμε ή μία την άλλη ανταλλάσοντας απόψεις και εμπειρίες ή για να κουτσομπολέψουμε ή κατακρίνουμε η μία την άλλη?

Η κάθε μια μας έχει τις απόψεις, τις γνώσεις,την εμπειρία και το ένστικτο να διαπαιδαγωγήσει το παιδί της όπως η ίδια νομίζει καλύτερα...

Πού βοηθάνε τόσό έντονα σχόλια και αποδοκιμασία?

Υπάρχει κανένα έπαθλο της καλύτερης μάνας στο τέλος?

Ακούω, διαβάζω, ενημερώνομαι και επιλέγω...εγώ είμαι υπεύθυνη για τις επιλογές και τα αποτελέσματά τους.

[madrid05]

Σε εμας παντως ισχυσε το "9 μηνες στην κοιλια...9 μηνες αγκαλια"

Τους πρωτους 9 μηνες ειχαμε γινει αυτοκολητοι...απο τον 8ο-9ο και μετα που αρχισε να κανει βηματακια και να γυριζει στο σπιτι ουτε να με φτυσει.Και να τον παρω αγκαλια τσιναει να κατεβει.

.....

Νομίζω οτι κάπου εδώ είναι το...."μυστικό". Ειναι δεδομένο οτι τα μωράκια μας έχουν απόλυτη ανάγκη μέχρι να αρχίσουν να κινούνται μόνα τους.Είμαστε και το μέσο μεταφοράς τους μην το ξεχνάμε!

Και ο δικός μου μετά τον 13ο μηνα που περπάτησε ήταν πολύ πιο ανεξάρτητος (μετά έτρεχα εγώ από πίσω του να τον προσέχω! :lol:)

[Σνουφελ μου]

Υπαρχουνε δυο ειδων βιας,η σωματικη κ ψυχολγικη.Οταν καποιος ομολογει σεγνα οτι με τη μεθοδο το αφηνω νακλαψει για να μαθει να κοιμαται,να καθετε στη καρεκλα του για οση ωρα εγω θελω κ.λ.π. ομολογει οτι εχει ασκισει ψυχολογικη βια στο παιδι.

 

Η βια κ των δυο ειδων διωκεται κ ποινικα...οχι γιατι θεωρειται οτι εισαι κακη μανα-πατερας,αλλα γιατι δε σεβεσε τη προσωπικοτητα του παιδιου κ προσπαθεις να το " δαμασει" σα να ναι ζωο...με βιαιες μεθοδους.

 

Αναρωτιεμαι αν ο/η παιδιατρος δινοντας τετοιες οδηγειες σας ειπε κ τις εντενδειξεις...για ψυχολογικο κοστος κ.λ.π.Γιατι εμενα ολο αυτο μου φαινεται σαν τη μεθοδο με τα κλειστα ματια...το ειπε ο ειδικος..(αν κ δεν ειδικος σε ενα τετοιο θεμα ο παιδιατρος...ειναι για ιατρικα θεματα) αρα εχει δικιο κ δε το ψαχνουμε παραπερα...

 

Αν παρ ολα υτα καποιο θελει να το κανει στο παιδι του να το κανει...απλα μη περιμενει κ παρασιμα!

[madrid05]

Νομιζω οτι μπλέκουμε την "πειθαρχία" που θεωρούμε οτι μπορούμε να μάθουμε ένα 6χρονο-7χρονο με το μωρό ενός έτους.Πολύ απλά .....δεν έχει τα ίδια αποτελέσματα!

Το μωρό μας έχει απόλυτη ανάγκη σε ότι ζητάει (δεν μπορεί να μιλήσει για να μας δείξει, δεν μπορεί να περπατήσει για να εξυπηρετηθει) και πολύ απλά αυτη η ...στρατιωτική αυστηρότητα δεν θα έχει τα επιθυμητα αποτελέσματα (ακόμα και εαν στην αρχή μπορει να μας φαίνεται έτσι)

[Clelia]

Δεν θα μπω στο τρυπάκι να κρίνω αν έκανες σωστά ή όχι, δική σου η ζωή, δικό σου το παιδί, όλοι μας θα βρούμε μπροστά μας ό,τι κάναμε - είτε καλό, είτε κακό!

Θα σου πω όμως την δική μου εμπειρία, που πολλές από εδώ την ξέρουν επειδή κατά καιρούς ζητούσα τις συμβουλές τους (miriki ).

Είχα ένα σκατό που από 35 ημερών μέχρι 4 μηνών ήθελε αγκαλιά συνέχεια όμως. Ήμουν με ένα sling συνέχεια (μαγείρεμα, τουαλέτα, άπλωμα ρούχων, τα πάντα!!). Πολλές φορές μου έλεγαν οι δικοί μου "Μα καλά, πώς το αντέχεις? Ειναι σωστό τώρα αυτό που γίνεται?". Κ εγώ αναλόγως την διάθεσή μου, είτε τους έλεγα χαριτολογώντας "Ναι γμτ, το ξέρω, μπελάς, αφού σκέφτομαι να το επιστρέψ" ή τους απαντούσα αυτό που σκεφτόμουν "Έχω ένα μωρό υγιές και πανέμορφο, μας βγήκε κ αγκαλίτσας, τι να κάνουμε. ΑΥΤΟ το μωρό έχω και το γουστάρω!".

Κ μετά ήθελε αγκαλίτσες αλλά σιγά-σιγά, χωρίς να κάνω κάτι ακραίο ή συγκεκριμένο, αραίωσαν οι αγκαλίτσες κ ήθελε να παίζει ή καθόταν κάπου ήσυχη ή κάτι έκανε τέλος πάντως (τώρα τελευταία ρίχνει κάτι ξεγυρισμένες σφαλιάρες στο πατσαβουροσκυλάκι).

Κ τώρα που τρέχει-τρέχει την πιάνει κ θέλει αγκαλιές. Αλλά κάτι κάνω, παίζουμε μαζί, με "βοηθάει" να μαγειρεύω.

Εννοείται πώς πάντα-πάντα την αγκαλιάζω όταν μου το ζητήσει! Εδώ άμα ο άντρας μας ζητήσει αγκαλιές, οφείλουμε να το κάνουμε, διότι δεν πρέπει να τον παραμελήσουμε. Το μωρό μας, όμως??

 

Η αγκαλίτσα μου ήταν και είναι ένα ανεξάρτητο γελαστό παιδάκι, πολύ κοινωνικό, τραγουδάει και χορεύει. Αποδεικνύει σε κάθε της κίνηση κ έκφραση ότι είναι ένα χορτάτο συναισθηματικά μωροπαιδάκι! Κ αυτό το κατάφερα χωρίς να την κάνω να κλαίει!! Νίκησα λοιπόν, δεν άφησα το μωρό μου να κλαίει!!! Αυτός ήταν ο σκοπός μου, αυτό της υποσχέθηκα από 3,5 εβδ. έγκυος που ήμουν κ εξακολουθώ να της ανανεώνω αυτή μου την υπόσχεση σε κάθε ευκαιρία!

Δεν έκανα ένα παιδί για να το αφήσω να κλαίει! Ας χαλάσει κ η μέση μου κ τα νεύρα μου κ ας στερούμαι τις βραδινές εξόδους αφού 8 πρέπει να είμαι σπίτι. Το μικρό σκατό δεν κοιμάται χωρίς εμένα κ δεν γίνεται να λείψω από το σπίτι αφού έχει κοιμηθεί. Και σκασιλάρα μου!! Μπουζούκια και μπαράκια θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν, το μωρό μου τώρα όμως με έχει ανάγκη όταν κοιμάται να είμαι στο σπίτι. Αν είναι να βγω, υπάρχουν τα πρωινά, τα μεσημέρια και τα απογεύματα!

 

Υπάρχουν 2 μέθοδοι διαπαιδαγώγησης: η μέθοδος cry-it-out (που ακόμα κ οι υποστηριχτές της τώρα αρχίζουν να "παίρνουν πίσω" τις βλακείες που πρέσβευαν) και η μέθοδος attached parenting.

Καλό θα είναι να ψάχνουμε με ποια ακριβώς μέθοδο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας και τι κακό ή καλό τους κάνει. Να την επιλέγουμε συνειδητά! Ούτε άκουσα/μου είπε ο παιδίατρος/ο μανάβης/ο μπακάλης. Να ξέρουμε δλδ την ταμπέλα που επιλέγουμε να δώσουμε στην συμπεριφορά μας. Εγώ προτιμώ την μέθοδο της κολλιτσίδας πάντως, νομίζω φαίνεται, έτσι?