tanya77

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    261
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

0 Neutral

Περισσότερα για την/τον tanya77

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Converted

  • Περιοχή
    Αθήνα
  • Χόμπι και Ελεύθερος χρόνος
    ψυχολογία,παιδοψυχολογία,παιδιατρική
  • Επάγγελμα
    δημόσιος υπάλληλος
  1. tanya77

    Παθαίνω πανικό!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Να σου ζήσει το μωράκι σου! Εγώ νομίζω πως όλο αυτό που αισθάνεσαι δεν είναι απαραίτητα κακό. Απλά βρίσκεσαι ακόμα στην περίοδο προσαρμογής και σε λίγους μήνες θα έχεις ξεκαθαρίσει ποια πράγματα είναι απολύτως σημαντικά για το παιδί και ποια λιγότερο. Τελικά θα σου βγει σε καλό αργότερα το ότι περνάς πολύ χρόνο με το μικρό και μαθαίνεις να αναγνωρίζεις όλες του τις ανάγκες μόνο από το βλέμμα του. Προσπάθησε απλά να βλέπεις τα λάθη σου σαν διδάγματα και όχι σαν αποτυχίες και μέσα σε όλο αυτόν τον πανικό που νιώθεις μην ξεχνάς πως τα μωρά αυτό που χρειάζονται περισσότερο απ όλα είναι η αγάπη της μάνας τους και όλα τα υπόλοιπα είναι δευτερεύουσας σημασίας. Του χρόνου τέτοια εποχή θα διαβάζεις αυτά που έγραφες φέτος και θα γελάς! Σου μιλάω εκ πείρας!

  2. Διαφημίσεις


  3. Alkminiii καταλαβαίνω πως είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπίσεις αποτελεσματικά ένα πρόβλημα με τα παιδιά σου, όταν ο σύζυγος δε συνεργάζεται. Γι αυτό καταρχήν να μιλήσετε σοβαρά μεταξύ σας και να συμφωνήσετε οπωσδήποτε σε μία κοινή τακτική. Αλήθεια, οι εντάσεις μεταξύ σας ξεκίνησαν πριν ή μετά τα προβλήματα ύπνου? Μήπως ο γιος σου αντιλαμβάνεται μία ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα και γι αυτό δεν ηρεμεί? Τα παιδιά ξέρεις έχουν ειδικούς δέκτες μέτρησης της ψυχικής μας κατάστασης . Κάτι άλλο που σκέφτηκα είναι η δική σου αυτοπεποίθηση όταν τον βάζεις για ύπνο. Πρέπει να νιώθεις πολύ σίγουρη ότι "αυτή τη φορά θα πετύχει", και μέσα από τους προαναφερθέντες ειδικούς δέκτες θα νιώθει και εκείνος περισσότερη ασφάλεια. Προσπάθησε να μην μεγαλοποιείς με συζητήσεις την κατάσταση και φέρσου κάθε βράδυ σαν να μην υπάρχει και να μην υπήρχε ποτέ πρόβλημα.
  4. Καλημέρα! Ο μεγάλος μου δεν έχει και δεν είχε ποτέ πρόβλημα στον ύπνο. Έκοψε όμως μόνος του το μεσημεριανό ύπνο, οπότε για να ξεκουράζομαι του λέω τα μεσημέρια πως "η μαμά θα ξαπλώσει λίγο να ξεκουραστεί κι εσύ μπορείς να παίξεις κάτι ήσυχο για να μην την ξυπνήσεις". Μετά από 15 με 20 μέρες άρχισε πραγματικά να μη με ξυπνάει και ακόμα και όταν πηγαίνει τουαλέτα να το κάνει τόσο ήσυχα που ούτε τον καταλαβαίνω. Όσο για το βραδυνό ύπνο του δικού σου, όπως τα διαβάζω έχω την εντύπωση πως κάτι φοβάται. Δοκίμασες να βάλεις κάποιο μικρό φωτάκι στο δωμάτιό του? Ίσως να παίρνατε και κάποιο λούτρινο αρκουδάκι ή κάτι ανάλογο να κοιμάται αγκαλίτσα. Μπορείς να του βάλεις και ένα πορτατιφάκι που να μπορεί να το ανάβει μόνος του όταν θέλει (αυτό έκανα στο γιο μου για να μπορεί να σηκώνεται τη νύχτα για τουαλέτα). Από κει και πέρα προσπάθησε όταν σηκώνεται το βράδυ πριν τον πάρει ο ύπνος να τον ξαναπηγαίνεις στο κρεβάτι του αλλά από την τρίτη φορά και μετά χωρίς καθόλου κουβέντες. Τώρα αν τη νύχτα έρχεται στο κρεβάτι σας θα έλεγα να τον αφήνεις και να του δείχνεις πως είναι ευπρόσδεκτος. Να τον παίρνεις αγκαλιά και να κοιμόσαστε μαζί. Πιθανότατα θα το κόψει μόνος του γιατί θα του φύγουν οι όποιες αμφιβολίες. Απλά, γνώμη μου, να επικεντρωθείς αρχικά στο να κοιμάται μόνος του το βράδυ και αφού τα καταφέρει να ασχοληθείς με τα υπόλοια (μεσημεριανός ύπνος, νυχτερινές επισκέψεις). Επίσης καλό είναι μία ώρα περίπου πριν την καθορισμένη ώρα του ύπνου να τον προετοιμάσεις ψυχολογικά με ησυχία στο σπίτι, πιο χαμηλά φώτα, ήρεμο παιχνίδι, κάποιο παραμυθάκι ίσως κλπ. Α, κάπου διάβασα πως κανείς κοιμάται καλύτερα αν φάει υδατάνθρακες για βραδυνό. Εγώ δίνω στο μεγάλο πάντα κρέμα του εμπορίου (είναι λίγο αδυνατούλης), δεν ξέρω αν παίζει κάποιο ρόλο. Πάντως εγώ όταν έχω αϋπνίες τρώω λίγη σοκολάτα και με βοηθάει. Ελπίζω η κατάσταση να στρώσει σύντομα .
  5. tanya77

    ψυχολογια της νεας μαμας!

    Νομίζω πως οι λύσεις τύπου "δικηγόρος και τέλος" είναι έσχατες, όταν πια τίποτα άλλο δε βοηθάει. Για την Τίνα και τον άνδρα της είναι πολύ αρχή ακόμα και πιστεύω πως είναι καλύτερα να επιστραεύσουν πιο ήπια μέσα. Κατά τύχη έπεσα πάνω σ ένα άρθρο για την κατάθλιψη των μπαμπάδων τους πρώτους μήνες μετά τη γέννηση του μωρού τους. Ίσως παίζει και κάτι τέτοιο... http://www.mitrikosthilasmos.com/2011/02/blog-post_07.html
  6. Καλησπέρα και από μένα. Τα δικά μου έχουν δυόμισι χρόνια διαφορά και έκανα ακριβώς αυτά που περιγράφεις εσύ Θαυματάκι. Είχαμε κι εμείς ύπουλες ενέργειες (τσιμπιές στο μωρό κλπ) και κάποια πισωγυρίσματα. Στις πρώτες αντιδρούσα με τρόπο ώστε να δείχνω έντονα την απογοήτευσή μου ("πώπώ πώς μπορούσες να το κάνεις αυτό? τόσο μικρούλι είναι ακόμα το μωρό!") χωρίς όμως να τον μαλώνω. Απλά προσπαθούσα, και προσπαθώ ακόμα, να τον κάνω να την αγαπήσει και από μόνος του να μην την πονάει. Σε μεγάλο βαθμό τα έχω καταφέρει. Επίσης τους μιλάω πολλές φορές σαν να είναι ομάδα ("πού είναι τα μωράκια μου?" και τέτοια). Όσο για τα πισωγυρίσματα δεν έδινα μεγάλη σημασία. Ήθελε πιπίλα του έδινα, ήθελε να θηλάσει του πρόσφερα, αλλά δε θήλασε ποτέ. Τα έβγαλα και φωτογραφίες με τις πιπίλες τους και έλεγα, δυνατά για να μ ακούει, πόσο όμορφα μωράκια έχω. Τώρα πια δεν κάνει τίποτα απ αυτά απλά κάποιες σπάνιες φορές θα τη "χτυπήσει" (όσο πατάει η γάτα) αλλά αυτή το παίρνει σαν χάδι. Ίσως να είναι και χάδι (με πολλή φαντασία ). Α και φωτογραφίες από τα μωρουδίστικα χρόνια του του δείχνω και παίρνει τα πάνω.
  7. Καλά, κακιά συνήθεια είναι σίγουρα. Απλά δεν το κάνει επίτηδες για να σου σπάσει τα νεύρα, αυτό εννοώ. Κάποτε είχα διαβάσει πως "πρέπει να αγαπάς το παιδί σου περισσότερο όταν αισθάνεσαι ότι δεν το αξίζει". Προσπαθώ να το τηρώ, αν και δεν είναι πάντα εύκολο και πολλές φορές παρεκτρέπομαι. Απλά αυτή η σκέψη με βοηθάει όταν αρχίζω να χάνω την υπομονή μου...
  8. Μόνο μία συμβουλή μπορώ να δώσω. Όταν ξυπνάει να μην του μιλάς και να μην ανοίγεις το φως. Πάρτον αγκαλίτσα, δώσ του ένα φιλάκι αλλά τίποτα περισσότερο. Α επίσης προσπάθησε να τον κουράζεις κατά τη διάρκεια της ημέρας και κράτησε ένα σταθερό πρόγραμμα, όχι μόνο βραδινού ύπνου αλλά και μεσημεριανού, φαγητού, παιχνιδιού κλπ. Μην περιμένεις να αλλάξει κάτι πολύ σύντομα από τότε που θα αρχίσεις νμα εφαρμόζεις την καινούρια τακτική, χρειάζεται τουλάχιστον ένας μήνας για να βελτιωθεί μία κατάσταση. Φαντάζομαι πως είσαι κατά του κοινού κρεβατιού, επιδή εγώ αν συνάβαινε κάτι τέτοιο θα τον έπαιρνα στο κρεβάτι μου για να κοιμάμαι λιγάκι. Υπομονή και πάλι υπομονή. Πρέπει πάντα να έχουμε υπόψιν μας πως τόσο μικρά παιδάκια δεν το κάνουν επίτηδες.
  9. Καλημέρα! Θέλω να σας πω μια ιδέα. Με τον μεγάλο μου ήμουνα τυχερή επειδή από τον 3-4 μήνα κοιμόταν σερί 9 με 8 και μάλιστα τον έβαζα στο κρεβάτι ακόμα και ξύπνιο, αν δεν τον έπαιρνε ο ύπνος με το θηλασμό, και κοιμόταν χωρίς καθόλου κλάματα μόνος του. Η μικρή όμως μου έδωσε και κατάλαβα. Αρχικά ξυπνούσε ανά 2 με 3 ώρες, θήλαζε και ξανακοιμόταν. Μετά όμως δεν μπορούσα να την ξαναβάλω στην κούνια της γιατί ξυπνούσε μόνο στην ιδέα! Την έπαιρνα λοιπόν στο κρεβάτι μου για να μπορέσω να ξεκουραστώ λίγο. Εντάξει, δε βασανίστηκα πολύ γιατί κοιμόμουν, ελαφριά βέβαια, αλλά από το τίποτα ήταν οκ. Τώρα προσπαθώ να της μάθω να κοιμάται μόνη της. Τη νύχτα όμως δεν παλεύεται να χρησιμοποιήσεις την τεχνική του "ελεγχόμενου κλάματος", ειδικά όταν έχεις και άλλο παιδί. Οπότε άρχισα να την εφαρμόζω στο μεσημεριανό ύπνο. Την βάζω στην κούνια και ξαπλώνω δίπλα στο μεγάλο κρεβάτι έτσι ώστε να με βλέπει και κλείνω τα μάτια. Συνήθως μετά από ένα τέταρτο με εικοσάλεπτο την παίρνει ό ύπνος. Διαμαρτύρεται βέβαια αλλά δεν κλαίει γοερά. Από τότε που το άρχισα κοιμάται καλύτερα τη νύχτα, κάποιες φορές βέβαια ξυπνάει αλλά της δίνω πιπίλα και ξανακοιμάται, χωρίς θηλασμό. Ξυπνάει τελικά για γαλατάκι άλλες φορές στις 5 άλλες στις 6 ή 7. Τότε την παιρνω στο κρεβάτι μου και κοιμόμαστε αγκαλίτσα θηλάζοντας. Ίσως λειτουργήσει αυτό και για άλλες άυπνες μανούλες .
  10. Νομίζω πως από τη στιγμή που έχεις περίοδο κανονικά εδώ και τόσο καιρό δεν επηρεάζεται η σύλληψη. Φαντάζομαι πως δεν έχεις γάλα πια... Αλλά και να είχες και να θήλαζε η μικρή κανονικά, πάλι θα μπορούσες να μείνεις έγκυος. 7 μήνες προσπαθειών είναι λίγο και δεν πρέπει να απογοητεύεσαι. Μπορείς παρόλαυτά να ρωτήσεις και το γυναικολόγο σου σχετικά και ίσως να κάνεις κάποιες εξετάσεις για να σου φύγει το άγχος.
  11. Ρούλα μου αυτό που πρέπει να προσέξεις είναι το φαγητό να είναι απλά φαγητό. Εννοώ δηλαδή ποτέ να μην υπάρχει η έννοια του εκβιασμού σε σχέση με το φαγητό πχ "αν δε μαζέψεις το δωμάτιό σου δεν έχει σοκολάτα μετά" ή το αντίθετο "αν είσαι καλό παιδί θα σου πάρω μπισκότα". Επίσης φρόντισε στο σπίτι να μην υπάρχουν ανθυγειϊνά σνακ. Γνώμη μου είναι, εφόσον δεν έχει πρόβλημα κιλών, να τον αφήνεις να τρώει όσο θέλει χωρίς αυτό να γίνεται θέμα. Μην το συζητάς ούτε μαζί του ούτε με άλλους μπροστά του. Γενικά μην κάνεις θέμα συζήτησης το φαγητό ούτε όταν αυτό αφορά εσένα ή τον μπαμπά του. Επίσης παρατήρησε μήπως σκέφτεται συνέχεια τι θα φάει επειδή δεν έχει κάτι άλλο να ασχοληθεί. Μήπως να του αυξήσεις τα γενικότερα ενδιαφέροντά του.
  12. Ναι με ρωτάνε αν θηλάζω, αλλά ποτέ δε με πείραξε η ερώτηση. Νομίζω πως είναι αντίστοιχη με τις ερωτήσεις του τύπου "κοιμάται το βράδυ?", "μπουσουλάει?", "περπετάει?" κλπ, κουβέντα να γίνεται δηλαδή.
  13. tanya77

    ψυχολογια της νεας μαμας!

    Και γω συμφωνώ απόλυτα με τα παραπάνω! Απλά πιστεύω πως δεν υπάρχει τρόπος να κάνεις έναν άνδρα να καταλάβει ότι πρέπει να έχει κατανόηση και υπομονή αν δεν το ξέρει από μόνος του. Η συμπεριφορά του συγκεκριμένου, αλλά και πολλών άλλων, είναι απαράδεκτη το ξέρω. Απλά αν θέλει η Τίνα να αποφύγει τη σύγκρουση πρέπει να τον κάνει να πιστέψει πως έχει κατανόηση για εκείνον. Όχι ότι αυτό είναι δίκαιο αλλά ίσως ο καλύτερος τρόπος να διατηρηθούν κάποιες ισορροπίες και μακροπρόθεσμα θα λειτουργήσει υπέρ της.
  14. Με το καλό να έρθουνε τα μωράκια σας. Η μικρή μου έχει με τον αδερφό της 2μισι χρόνια διαφορά. Το μεγάλο τον θήλασα 18 μήνες και τη μικρή τη θηλάζω ακόμα. Ομολογουμένως η αρχή είναι αρκετά δύσκολη και ειδικά όταν δεν έχεις και καμία βοήθεια στο σπίτι, όπως εγώ. Να σας πω τι έκανα. Όταν θήλαζα το μωρό καθόμουν μαζί με τον μεγάλο στο κρεβάτι ή στον καναπέ και διαβάζαμε βιβλία. Πολλές φορές ρωτούσε τί κάνω και του απαντούσα ότι τα μικρά μωράκια τρώνε γάλα από τη μαμά και πως και εκείνος όταν ήταν μωρό έτσι έκανε. Του έδειχνα και φωτογραφίες και χαιρόταν. Καμιά φορά ζητούσε να θηλάσει κι αυτός και του πρόσφερα το άλλο στήθος αλλά τελικά ποτέ δε δοκίμασε. Προσπαθούσα να τον κάνω να αισθάνεται ότι συμμετέχει σε όλα και μετά από λίγο καιρό όταν έλεγα "αχ πάλι κλαίει αυτό το μωρό, τι θέλει πάλι?" μου απαντούσε "γάλα από τη μαμά!". Γενικά χρειάζεται υπομονή και ηρεμία και όλα θα ρυθμιστούν σιγά σιγά, απλά η αρχή είναι δύσκολη.
  15. tanya77

    ψυχολογια της νεας μαμας!

    Αχ αυτοί οι άντρες... Ακόμα και επιλόχεια κατάθλιψη να μην έχει η γυναίκα μετά τη γέννα οι ορμόνες κάνουν πάρτυ. Αυτό σε συνδυασμό με το άγχος του καινούριου μωρού και την αϋπνία φτιάχνουν μια πολύ δύσκολη κατάσταση για τη μαμά. Κανονικά ο άνδρας θα έπρεπε να έχει κατανόηση και να βοηθάει, αλλά λίγοι το κάνουν τελικά. Πιστεύω πως στην περίπτωσή σου Τίνα να φταίει το γεγονός ότι ο άνδρας σου θέλει να κάνει σεξ και εσύ δεν μπορείς ακόμα. Ίσως περίμενε πως και πως να γεννηθεί το μωρό ώστε να επιστρέψετε στην παλιά κατάσταση και τώρα που κατάλαβε ότι όλα άλλαξαν δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με την ιδέα. Πρέπει να ξέρεις ότι έχεις δύο παιδιά . Προσπάθησε να τον περιποιείσαι όσο μπορείς να του φέρεσαι τρυφερά και να δείχνεις ότι και σένα σου λείπει η εποχή που ήσασταν οι δυο σας. Απλά για να μη βλέπει το μωρό ανταγωνιστικά. Είναι δύσκολο αυτό που λέω, το ξέρω, αλλά οι άνδρες είναι χειρότεροι από τα παιδιά, τουλάχιστον αυτό λέει η εμπειρία μου. Μπορείς να του πεις να κοιμάται στο σαλόνι για όσο καιρό θα ξυπνάει το μωρό τόσο συχνά μέσα στη νύχτα, μέχρι να σταθεροποιηθεί το πρόγραμμά του. Αλλά πες του το με τέτοιο τρόπο που να δείχνεις πως νοιάζεσαι για την ξεκούρασή του. Βέβαια δεν ξέρω πώς ήταν η σχέση σας πριν το μωρό... Ευτυχώς που έχεις τουλάχιστον τη μαμά σου να βοηθάει. Η μαμά και βοηθάει και σε καταλαβαίνει και κατά τη γνώμη μου καλά κάνεις και την έχεις στο σπίτι αφού υπάρχει η δυνατότητα. Να ξέρεις πως όλα σιγά σιγά θα βελτιωθούν μόλις το μωρό μεγαλώσει λίγο. Είναι πολύ νωρίς ακόμα. Μην απογοητεύεσαι και απόλαυσε το μικρούλι σου γιατί μεγαλώνουν πολύ γρήγορα και πιστέυω πως όσο δύσκολη και να είναι αυτή η πρώτη περίοδος είναι τόσο όμορφη και μοναδική!