Χωριζονται τα διδυμα στο σχολειο?

[alcyon]

Αναρωτιόμουν αν θεωρώ τον εαυτό μου ικανό για να αντιληφθεί κάποιο τέτοιο θέμα. Χμμμ... δεν ξέρω. Υποθέτω πως αν είναι έντονο θα το αντιληφθώ. Αν όμως είναι ήπιο... ίσως να μην το πάρω είδηση.

 

Κι εκεί που σκεφτόμουν τα περί διδύμων...

Συνειδητοποίησα πως τα άλλα δύο μου παιδιά (2,5 και 4 ετών αντίστοιχα) είναι μαζί στον παιδικό. Τις περισσότερες ώρες -αν όχι όλες- βρίσκονται στον ίδιο χώρο, τρώνε μαζί κτλ. Αυτά π.χ. γιατί δεν τα χωρίζουν; Όλα αυτά που ισχύουν για τα δίδυμα, δεν ισχύουν για τα άλλα αδέρφια;

 

Μήπως τελικά δίνουμε πολύ σημασία σε κάτι φυσικό; Σε έναν απλό αδερφικό δεσμό; (Και εννοώ εκεί που δεν υπάρχουν εμφανή σημάδια αλληλεξάρτησης ή επικάλυψης συμπεριφορών).

 

Ο γιος μου (4ων ετών) κι αυτός, από τη μέρα που γεννήθηκε πλαισιώνεται από αδέρφια. Αναζητά την παρέα τους, τα θέλει στο παιχνίδι τους, τα προτιμά -αρχικά- στις παρέες του και έπειτα φτιάχνει τις δικές του. Όπως ακριβώς κάνουν και οι μεγαλύτερες αδερφές του.

 

Τι το διαφορετικό έχουν τα άλλα δύο μεγαλύτερα παιδιά;

[emmaki]

Αναρωτιόμουν αν θεωρώ τον εαυτό μου ικανό για να αντιληφθεί κάποιο τέτοιο θέμα. Χμμμ... δεν ξέρω. Υποθέτω πως αν είναι έντονο θα το αντιληφθώ. Αν όμως είναι ήπιο... ίσως να μην το πάρω είδηση.

 

Κι εκεί που σκεφτόμουν τα περί διδύμων...

Συνειδητοποίησα πως τα άλλα δύο μου παιδιά (2,5 και 4 ετών αντίστοιχα) είναι μαζί στον παιδικό. Τις περισσότερες ώρες -αν όχι όλες- βρίσκονται στον ίδιο χώρο, τρώνε μαζί κτλ. Αυτά π.χ. γιατί δεν τα χωρίζουν; Όλα αυτά που ισχύουν για τα δίδυμα, δεν ισχύουν για τα άλλα αδέρφια;

 

Μήπως τελικά δίνουμε πολύ σημασία σε κάτι φυσικό; Σε έναν απλό αδερφικό δεσμό; (Και εννοώ εκεί που δεν υπάρχουν εμφανή σημάδια αλληλεξάρτησης ή επικάλυψης συμπεριφορών).

 

Ο γιος μου (4ων ετών) κι αυτός, από τη μέρα που γεννήθηκε πλαισιώνεται από αδέρφια. Αναζητά την παρέα τους, τα θέλει στο παιχνίδι τους, τα προτιμά -αρχικά- στις παρέες του και έπειτα φτιάχνει τις δικές του. Όπως ακριβώς κάνουν και οι μεγαλύτερες αδερφές του.

 

Τι το διαφορετικό έχουν τα άλλα δύο μεγαλύτερα παιδιά;

 

Για μένα, δεν τίθεται θέμα διδύμων διαφορετικό από αυτό των άλλων αδερφιών ή ξαδερφιών....

Η γνώμη μου για χωρισμό ισχύει για όλα τα παιδιά που μπορεί να μεγαλώνουν συνεχώς μαζί....

 

Και΄αυτή η γνώμη, όπως είπα, πηγάζει από εμπειρία. Επίσης, όπως είπα, δεν ήρθε ποτέ γονιός να μου πει ότι δεν θέλει χωρισμό....

[AthinaP]

Φαντάζομαι και τα δικά μου παιδιά δεν θα το έπαιρναν και πολύ καλά αν κάποιος τα άλλαζε και από το αδερφάκι τους και από όλους τους φίλους της προηγούμενης χρονιάς. Μπορεί να το έπαιρνε πολύ στραβά.

 

Γενικά όμως κάνουν παρέες. Βέβαια τίποτα δεν φαίνεται εξαρχής με βεβαιότητα.

 

Προς το παρόν δεν αποζητά το ένα την παρέα του άλλου με κάποιο έκδηλο τρόπο, όταν είναι με άλλα παιδιά.

 

Αντίθετα, πιστεύω ότι από όσο φαίνεται τώρα, θα έκανε καλό τουλάχιστον στο ένα να είναι με το αδερφάκι. Τι εννοώ.

 

Το ένα παιδί είναι από αυτά που αντιλαμβάνονται πράγματα γρήγορα και πάνε για άλλα. Πιστεύω θα έχει πρόβλημα συγκέντρωσης στο σχολείο. Αν το μάθημα έχει να γεμίσει μισή σελίδα με ένα γράμμα, δεν ξέρω και εγώ τι θα γίνει, πάντως απίθανο το βλέπω να γράψει πάνω από δύο γράμματα συνεχόμενα, όχι μισή σελίδα... Από αντίληψη τα πάει πάρα πολύ καλά, αλλά από συγκέντρωση λίγα πράγματα.

 

Στο πλαίσιο αυτό, ενδέχεται να είναι από τα παιδιά που θέλουν κυνήγι, μέχρι να πάρουν το κολάι του σχολείου τουλάχιστον. Και αν δεν έχω το αδερφάκι του, που είναι από ιδιοσυγκρασία πιο επιμελές και συγκρεντρωμένο, αμφιβάλλω κατά πόσον θα μαθαίνω τι πραγματικά έχουν να κάνουν στο σχολείο... Οπότε, αν δεν χωριστούν, η πρώτη χρονιά θα περάσει σχετικά αναίμακτα και ομαλά και για τα δύο παιδιά πιστεύω. Από κει και πέρα δεν με νοιάζει και τόσο, αλλά για την πρώτη χρονιά είμαι αρκετά κατασταλαγμένη τι είναι καλύτερο για τη δική μας οικογένεια. Και προσπάθησα να διαβάσω αρκετά επί του θέματος.

 

Καλώς ή κακώς, με την πληροφόρηση που έχουμε στις μέρες μας, είναι αρκετά πιθανό ένας μη ειδικός να έχει διαβάσει περισσότερα για ένα συγκεκριμένο θέμα, από έναν ειδικό.

 

Αααα... και φέτος ο δικός μου χωρίστηκε λόγω της δικής μου παρέμβασης από την παλιοπαρέα που είχε που δεν βοηθούσε στο να συγκεντρώνεται... Πιστεύω και για αυτό το λόγο ήταν καλύτερα όπως έγινε. Και για την τάξη συνολικά, που φαντάζομαι θα έχουν ηρεμήσει χεχε... αλλά και για το παιδί. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που δεν φαίνονται εξαρχής. Όπως αυτό που είπες με τους φίλους της προηγούμενης χρονιάς, Alcyon.

[alcyon]

Εmmaki, γνωρίζεις καλά πόσο θετικά αξιολογώ τη γνώμη σου. Με αφορμή το θέμα που συζητάμε περί διδύμων να θέσω κάποιους προβληματισμούς.

Στην τελευταία σου ανάρτηση αναφέρεις πως το διαχωρισμό δεν τον σκέφτεσαι μόνο ως προς τα δίδυμα, αλλά και γενικά για τα παιδιά που βρίσκονται μαζί και περνάνε μαζί μεγάλο μέρος της μέρας τους.

 

Θα ήθελα να θέσω κάποια ερωτήματα που τριγυρίζουν στο μυαλό μου:

- Οι οικονομικές, πολιτικές, και κοινωνικές συνθήκες μας δείχνουν πως ενδεχομένως να επιστρέφουμε σε δύσκολους καιρούς που η ομαδικότητα και η αλληλο-στήριξη θα έχει πρωταρχικό ρόλο στη ζωή μας. Όπως παλιά μεγάλωναν όλοι μαζί (ένα δωμάτιο για όλους κτλ), μήπως χρειάζεται και τώρα κάτι αντίστοιχο; (ως εφόδιο ζωής δηλαδή...)

 

- Η οικογένεια είναι μια καλή βάση για να θέσει τα πρώτα πλαίσια ασφάλειας. Γιατί αυτό το δεσμό που -αν δεν κάνω λάθος- πρέπει να είναι ισχυρός, θα πρέπει να τον "ξεχνάμε" μόλις βγει ένα παιδί από το σπίτι; (Σημ.: δε μιλάω για "προβληματικές" περιπτώσεις. Μιλάω για τη "συνήθεια".)

 

- Έχοντας βιώσει την ανασφάλεια στο άμεσο οικογενειακό περιβάλλον, και δεχόμενη καθημερινά τις συνέπειες αυτής της ανασφάλειας, (ως διαπίστωση, όχι μοιρολατρία)... γυρίζει στο μυαλό μου.... Μήπως είναι νωρίς για "ανεξαρτητοποίηση" τέτοιου τύπου;

Σκέψου δηλαδή πως κάποια παιδάκια έχουν την πρώτη τους επαφή με το σχολείο στο νηπιαγωγείο. Γιατί θεωρούμε "εντάξει" και "δεδομένη" τη στάση του διαχωρισμού;

 

- Θεωρείται "επιθυμητό" με βάση φαντάζομαι κάποιες παιδαγωγικές έρευνες. Έχουν γίνει όμως πρόσφατες έρευνες, στη δική μας χώρα, για τα δικά μας παιδιά, για τις δικές μας ανάγκες (ως κοινωνίας); Έχουν ερευνηθεί αν επαληθεύονται οι όποιες υποθέσεις και θεωρίες;

 

Και σημειώνω ξανά. Δε μιλάω για περιπτωσεις που υπάρχει κάποιο πρόβλημα το οποίο μπορεί να βελτιωθεί με το διαχωρισμό. Μιλάω για τη γενική τάση και στάση του σχολείου απέναντι σε παιδιά που περνάνε πολύ χρόνο μαζί.

 

 

Τέλος, νομίζω πως αυτή η μέριμνα διαχωρισμού δε λαμβάνεται για όλους τους δεσμούς αυτού του τύπου. π.χ. μπορεί να είναι ξαδέρφια που μένουν δίπλα-δίπλα. Αλλά επειδή στο σχολείο δεν είναι εύκολο να ελεγχθεί ο βαθμός επαφής, δε νομίζω πως τίθεται θέμα διαχωρισμού. Το ίδιο μπορει να συμβαίνει με απλά γειτονάκια.

Δηλαδή αν ένα παιδί δημιουργήσει έναν ισχυρό φιλικό δεσμό, θα προσπαθήσουμε να του αλλάξουμε την παρέα με σκοπό να "ανοιχθεί" περισσότερο και σε άλλα άτομα;

Έχω όμως την εντύπωση πως τα δίδυμα είναι "εύκολος στόχος". Οι άλλες περιπτώσεις που προανέφερα δεν είναι εύκολο να τις εντοπίσει κάποιος από το σχολικό περιβάλλον. Ενώ τα δίδυμα, το μαρτυρούν από το όνομά τους. Μήπως, λοιπόν, άθελά μας, φορτώνουμε ενοχές έναν δεσμό;

 

 

 

Γνωρίζω πως είναι πολλά, μα γυρίζουν στο μυαλό μου και τώρα, και όταν μίλησα για επανένωση, αλλά και πέρσυ...

[jannis]

κατι άλλο που τώρα θυμήθηκα... Οταν προπερσι και περσι (τον μισό χρόνο) είχα τα παιδιά μου σε παιδικό, η δ/ντρια και η δασκάλα τους (οι οποίες ήταν νηπιαγωγόι) ήταν διδυμομάνες. Και οι δύο θεωρούσαν 'φυσικό' να πανε μαζί στην ίδια ταξη τα παιδιά εκτός και αν υπήρχε κάποιο θέμα. Ένιωθα πραγματικά ότι είχα κατανόηση και απο τις 2 σε διάφορα θέματα που συζητήσαμε και ότι αντιμετώπιζαν την σχέση των διδύμων ως κάτι φυσικό και όχι σαν κάτι που πρέπει να διορθωθεί.

Τα δικά μου παιδιά από 1.5 χρονών ήταν σε σταθμό στην ίδια τάξη. Από τότε επιλέγαν να παίζουν με διαφορδικά παιδάκια αλλά παίζαν και μεταξύ τους. Στα βρέφη οι δασκάλες τα βάζαν να κοιμούντε μαζί για να νιώθουν ασφάλεια. Ισως αυτή η ασφάλεια που νιώθαν τα βοήθησε να προσαρμόζονται εύκολα σε όλες τις αλλαγές περιβάλλοντος. Δεν κλαίγανε για την μαμά και πηγαίναν με χαρά σε σταθμό νηπιαγωγείο. Αυτό για μενα είναι καλό. Θεωρώ ότι το δέσιμο τους βοήθησε. Πολλές φορές όταν έχουν την ασφάλεια ότι μπορεί να είναι μαζί αυτό και μόνο τους δίνει κουράγιο να κάνουν νέες παρέες με αποτέλεσμα να τα κάνει περισσότερο κοινωνικά. Περσι την ανοιξη αλλάξαν σχολείο προς το τέλος της χρονιάς, μαζί με μετακόμιση σε εντελώς ξένο περιβαλλόν. Η δασκάλα είχε εντυπωσιαστεί με το πόσο εύκολα είχαν προσαρμοστεί. Και παλι αμέσως ψάξαν για διαφορετικές παρέες (λόγο φύλου κυρίως). Η κόρη μου είχε στεναχωρηθεί στην αρχή που είχε λίγα κορίτσια στην τάξη. Η κόρη μου είναι η κοινωνική από τα 2 και ενώ ανησυχούσα για τον γιο μου και τα βρήκε σκούρα. Βρήκε στήριξη στον αδελφό της και άρχισε να παίζει και με τα αγόρια και έκανε μετά δικούς της φίλους αγόρια. Ετσι κάποιες φορές παίζει και με τον αδελφό της αλλά τις παραπάνω όχι. Εμένα μου φαίνεται φυσιολογικό. Νομίζω ότι τα έχει βοηθήσει να είναι μαζί.

[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]

Κοιτα να δεις τωρα ενα περιεργο...αν ειναι μοναχοπαιδια...ψαχνουν να βρουν ενα κολληταρι να κανουν μια σχεση δυνατη και συνηθως ειναι μαζι εκτος απ το σχολειο και σ αλλες δραστηριοτητες...και ολο αυτο το θεωρουμε + ....ενω τα διδυμα...δεν πρεπει να εχουν αυτη την σχεση ...και πρεπει να τα αποθαρυνουμε.!!!!

 

Εχω διδυμα....ξερω κι αλλους γονεις με διδυμα... και το θεωρω γενικα πολυ μεγαλο λαθος ...να ομαδοποιουμε καταστασεις...χωρις να κοιταξουμε καθε μια ξεχωριστα με ευαισθησια....και κατοπιν ν αποφασισουμε τι ειναι καλο για την μοναδα πρωτα και μετα και για τα δυο παιδια

 

Οσο κι αν ακουστει καπως...το θεωρω πιο πολυ σαν ζηλεια να προσπαθουμε να καταστρεψουμε εναν απ τους πιο ισχυρους δεσμους που υπαρχουν!!!Εδω κανουμε κοπο να ειναι τ αδερφια αγαπημενα και δεμενα σαν γροθια...και στα διδυμα..οχι...να τα εχουμε χωριστα ....ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΣΧΕΣΗ (αλλα και στην σχεση τους προς τους αλλους)....σ αυτο θελω απαντηση μονο

[pk33]

θα ήθελα να υπενθυμίσω(κυρίως στη Voula2) ότι ζούμε σε μία χώρα υπό πτώχευση, που οι εκπαιδευτικοί είναι Δημόσιοι Υπάλληλοι. Πιστεύει κανείς ότι ένας δημόσιος υπάλληλος (με ελάχιστες εξαιρέσεις), αν δει 2 δίδυμα στην τάξη του, θα κάτσει να διαβάσει έστω και μία σελίδα από ψυχολογία και από το πως θα πρέπει να τους συμπεριφέρεται; Ο πρώτος που θα κάνει τη σύγκριση θα είναι ο εκπαιδευτικός.

Στην Ελλάδα ζούμε, γιαυτό πιστεύω ότι είναι καλύτερο να τα χωρίζει κανείς (και εμείς αυτό θέλουμε να κάνουμε όταν φτάσουν σε σχολική ηλικία)

[alcyon]

pk33 αφορίζεις... ολόκληρο κλάδο...

Κάκιστο κριτήριο αυτό που θέτεις και αναληθές.

 

Όσα λέμε δεν αφορούν μόνο τα δημόσια νηπιαγωγεία αλλά και τα ιδιωτικά.

 

Και δεν είναι 1-2 εξαιρέσεις αυτοί που ασχολούνται.

Προσωπικά όπου έχω δει... υπάρχουν 1-2 εξαιρέσεις που ΔΕΝ ασχολούνται. Όλοι οι υπόλοιποι ασχολούνται με ενδιαφέρον.

[emmaki]

θα ήθελα να υπενθυμίσω(κυρίως στη Voula2) ότι ζούμε σε μία χώρα υπό πτώχευση, που οι εκπαιδευτικοί είναι Δημόσιοι Υπάλληλοι. Πιστεύει κανείς ότι ένας δημόσιος υπάλληλος (με ελάχιστες εξαιρέσεις), αν δει 2 δίδυμα στην τάξη του, θα κάτσει να διαβάσει έστω και μία σελίδα από ψυχολογία και από το πως θα πρέπει να τους συμπεριφέρεται; Ο πρώτος που θα κάνει τη σύγκριση θα είναι ο εκπαιδευτικός.

Στην Ελλάδα ζούμε, γιαυτό πιστεύω ότι είναι καλύτερο να τα χωρίζει κανείς (και εμείς αυτό θέλουμε να κάνουμε όταν φτάσουν σε σχολική ηλικία)

 

Μην τσουβαλοποιείς!!!!!

Οι εκπαιδευτικοί ασχολούμαστε, διαβάζουμε, μαθαίνουμε συνέχεια.........

 

Αν υπάρχουν κάποιοι (λίγοι) που δεν το κάνουν, τότε σίγουρα δεν έπρεπε να είναι σε αυτή τη δουλειά!!!!

 

Αλλά είναι κρίμα να καταδικάζουμε έναν ολόκληρο κλάδο! Σε αυτούς τους ανθρώπους εμπιστεύεστε τα παιδιά σας! Είναι κρίμα να οτυς αντιμετωπίζετε έτσι!!!!!!!!!!!

[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]

θα ήθελα να υπενθυμίσω(κυρίως στη Voula2) ότι ζούμε σε μία χώρα υπό πτώχευση, που οι εκπαιδευτικοί είναι Δημόσιοι Υπάλληλοι. Πιστεύει κανείς ότι ένας δημόσιος υπάλληλος (με ελάχιστες εξαιρέσεις), αν δει 2 δίδυμα στην τάξη του, θα κάτσει να διαβάσει έστω και μία σελίδα από ψυχολογία και από το πως θα πρέπει να τους συμπεριφέρεται; Ο πρώτος που θα κάνει τη σύγκριση θα είναι ο εκπαιδευτικός.

Στην Ελλάδα ζούμε, γιαυτό πιστεύω ότι είναι καλύτερο να τα χωρίζει κανείς (και εμείς αυτό θέλουμε να κάνουμε όταν φτάσουν σε σχολική ηλικία)

 

Διαφωνω κι εγω μαζι σου ...δεν ξερω αν εχεις παιδια και αν πανε σχολειο...αλλα εγω εχω 3 (πεμπτη η μεγαλη και τριτη τα διδυμα) και μεχρι τωρα εχω συναντηση 2 τελειες δασκαλες , 1 πολυ καλη και μια μονο που πραγματικα δεν αξιζει να ειναι σ αυτο το κλαδο.

Αλλα επειδη ομως δεν περιοριζομαι μονο στο προσωπικα...γενικα εχω δει οτι ενδιαφερονται και προσπαθουν για τα παιδια μας με αντιξοες συνθηκες...

[Serba]

Τα δίδυμα παιδιά είναι δύο διαφορετικά άτομα που απλά έτυχε να γεννηθούν την ίδια μέρα, ο δεσμός που έχουν είναι ιδιαίτερα ισχυρός και θα παραμείνει έτσι σε όλη τους την ζωή, δεν κινδυνεύει από το εάν τα παιδιά θα είναι σε διαφορετικά τμήματα στο σχολείο, μην ανησυχείτε...

[pk33]

Μην τσουβαλοποιείς!!!!!

Οι εκπαιδευτικοί ασχολούμαστε, διαβάζουμε, μαθαίνουμε συνέχεια.........

 

Αν υπάρχουν κάποιοι (λίγοι) που δεν το κάνουν, τότε σίγουρα δεν έπρεπε να είναι σε αυτή τη δουλειά!!!!

 

Αλλά είναι κρίμα να καταδικάζουμε έναν ολόκληρο κλάδο! Σε αυτούς τους ανθρώπους εμπιστεύεστε τα παιδιά σας! Είναι κρίμα να οτυς αντιμετωπίζετε έτσι!!!!!!!!!!!

 

Συγνώμη αν τσουβαλοποιώ, αλλά από την μέχρι τώρα σχέση μου με τον δημόσιο τομέα, αυτή την εντύπωση έχω σχηματίσει. Δεν εχω δεί έναν (αλλά έναν μόνο) δημόσιο υπάλληλο που να με αντιμετωπίσει ώς κάποιον που δουλεύει για να παίρνει αυτός το μισθό του (μην ξεχνιόμαστε, οι φόροι που πληρώνουμε στην πλειοψηφία οι ιδιωτικοί υπάλληλοι καλύπτουν την μισθοδοσία των ΔΥ - από τα 4 εκ εργαζόμενους, τα 3εκ είναι ιδιωτικοί υπάλληλοι - , αλλά επειδή δεν φτάνει η αφαίμαξη από εμάς, δανείζεται και το κράτος).

 

Αν υπάρχουν εκπαιδευτικοί που δεν την έχουν δει Δημόσιοι υπάλληλοι μπράβο τους αλλά πόσοι είναι στο σύνολο του 1εκ ΔΥ;

[emmaki]

Συγνώμη αν τσουβαλοποιώ, αλλά από την μέχρι τώρα σχέση μου με τον δημόσιο τομέα, αυτή την εντύπωση έχω σχηματίσει. Δεν εχω δεί έναν (αλλά έναν μόνο) δημόσιο υπάλληλο που να με αντιμετωπίσει ώς κάποιον που δουλεύει για να παίρνει αυτός το μισθό του (μην ξεχνιόμαστε, οι φόροι που πληρώνουμε στην πλειοψηφία οι ιδιωτικοί υπάλληλοι καλύπτουν την μισθοδοσία των ΔΥ - από τα 4 εκ εργαζόμενους, τα 3εκ είναι ιδιωτικοί υπάλληλοι - , αλλά επειδή δεν φτάνει η αφαίμαξη από εμάς, δανείζεται και το κράτος).

 

Αν υπάρχουν εκπαιδευτικοί που δεν την έχουν δει Δημόσιοι υπάλληλοι μπράβο τους αλλά πόσοι είναι στο σύνολο του 1εκ ΔΥ;

 

Καταρχήν, μιλάμε για όλους του ΔΥ ή μόνο για εκπειδευτικούς;

 

Οι εκπαιδευτικοί είναι περίπου 180.000 και σε αυτούς περιλαμβάνονται και οι συνάδελφοι που είναι σε νησιά και σε βουνά (και είναι πολλά τα νησιά και τα βουνά στη χώρα μας που έχουν σχολεία).

 

Λυπάμαι, αν έχεις αυτή τη γνώμη για τους ανθρώπους στους οποίους εμπιστεύεσαι το παιδί σου κάθε μέρα!

 

Ευτυχώς, εγώ όσους συναδέλφους έχω συναντήσει (και είναι πολλοί και σε διάφορα μέρη της χώρας) πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, είναι συνεπείς στη δουλειά τους, φροντίζουν να ενεημερώνονται, παρακολουθούν σεμινάρια με δική τους επιβάρυνση (γιατί το υπουργείο δεν μας προσφέρει αυτή την "πολυτέλεια") και αγαπούν τη δουλειά τους. Γι' αυτό και οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί είναι υπέρ της αντικειμενικής αξιολόγησης τους!

 

Αν έχεις αντίθετες εμπειρίες, μπορείς πολύ εύκολα να κάνεις μια καταγγελία (με αποδείξεις) στη διεύθυνση εκπαίδευσης και να ζητήσεις την πειθαρχική τιμωρία του εν λόγω εκπαιδευτικού....

[Eleftheria]

Τα δίδυμα παιδιά είναι δύο διαφορετικά άτομα που απλά έτυχε να γεννηθούν την ίδια μέρα, ο δεσμός που έχουν είναι ιδιαίτερα ισχυρός και θα παραμείνει έτσι σε όλη τους την ζωή, δεν κινδυνεύει από το εάν τα παιδιά θα είναι σε διαφορετικά τμήματα στο σχολείο, μην ανησυχείτε...

Αυτό είναι το μόνο σίγουρο! Απλά, θα ήθελα κάποια θέματα να τα περνάνε όσο πιο ανώδυνα γίνεται στις μικρές ηλικίες (χωρίς να θέλω να τα κάνω ‘χαλβάδες’). Και το θέμα ‘το πρώτο μου σχολείο’ ή το ‘πρώτο μεγάλο σχολείο’ (έτσι λέμε το δημοτικό) θεωρώ ότι παίζει καταλυτικό ρόλο στο να αγαπήσουν αυτόν το χώρο εκπαίδευσης και επικοινωνίας.

--------

Αυτό που φοβάμαι σχετικά με τον «προληπτικό χωρισμό σε διαφορετικές τάξεις» είναι ότι για να προλάβω εγώ μία τυχόν ανικανότητα του σχολείου, κάνω περισσότερο κακό στα παιδιά μου. Καταρχήν, λοιπόν εμπιστεύομαι παιδαγωγούς και εκπαιδευτικούς. Έτσι ξεκινάω τουλάχιστον. Τους ρωτάω, τους ακούω και μιλάω. Το θέμα είναι να είναι ανοιχτοί στην ουσιαστική συζήτηση.

Συζήταγα με τη διευθύντρια του σταθμού και μου ανέφερε περιστατικό παρόμοιο με της alcyon, από άλλο σχολείο. Χώρισαν τα δίδυμα σε διαφορετικές τάξεις, για ένα χρόνο τα παιδιά είχαν πολύ νευρική συμπεριφορά. Τον επόμενο χρόνο, τα παιδιά πήγαν στην ίδια τάξη, χαλάρωσε η νευρική συμπεριφορά και άρχισαν να περνάνε καλά στο σχολείο. Επίσης, μου επισήμανε ότι οι αρχικές μελέτες συμφωνούσαν στον διαχωρισμό, τώρα όμως δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα γιατί αρχίζουν να αναδεικνύονται πιο ουσιαστικά οφέλη για τα ίδια τα παιδιά με την παραμονή τους στην ίδια τάξη. Και επειδή δεν υπάρχει μοναδική λύση στο θέμα, αυτό μπορεί να αξιολογηθεί μόνο στη πορεία. Δηλαδή δεν είναι υποχρεωτικό να πας προληπτικά στο θέμα, επεμβαίνεις όταν έχεις ενδείξεις.

Και πράγματι ενοχοποιείται ο δεσμός τους ως κάτι αρνητικό. Γιατί όταν θα τους πεις ότι οι μαθητές σε κάθε τάξη επιλέγονται αλφαβητικά αλλά για εσάς έγινε κάτι άλλο.

Κρίνοντας από τα δικά μου παιδιά, δεν ισχύει το ένα είναι πιο δυναμικό από το άλλο. Σε κάποια θέματα, ο Νικ είναι πιο δυναμικός από την Κατ και σε κάποια άλλα είναι η Κατ. Έχει σχέση με το πόσο τους ενδιαφέρει το συγκεκριμένο θέμα.

[miriki]

Είναι σύνηθες να προτείνεται ο χωρισμός των διδύμων, για τα γνωστά περι ανεξάρτητης προσαρμογής κλπ. Επίσης συνήθως χωρίζουμε και παιδιά που έχουν ήδη διαμορφωμενες σχέσεις με πολύ ισχυρές αλληλεπιδράσεις.

 

Η ταπεινή μου γνώμη και αυτό κυρίως μέσα από την παρατήρηση και όχι τόσο από διαβάσματα είναι ότι ο διαχωρισμός αυτός καλό είναι να πραγματοποιείται όταν υπάρχουν ζητήματα που αφορούν τη σχέση των παιδιών. Το ίδιο ισχύει για όλα τα αδέλφια, ξαδέλφια, φιλαράκια......

 

Π.χ. όταν το ένα παιδί είναι εξαιρετικά καταπιεστικό απέναντι στο άλλο ή όταν ο γονιός ρίχνει το βάρος της προσαρμογής και της ευημερίας του ενός παιδιού στο άλλο (φρόντισε το αδελφάκι σου που είναι πιο αδύναμο, μικρό, ανώριμο μπλα μπλα μπλα).

 

Με λίγα λόγια βλέποντας και κάνοντας. Σε συζήτηση πάντως με σχολική σύμβουλο σχετική με το ζήτημα ήταν κι εκείνη κάθετα υπέρ του διαχωρισμού. Δεν ξέρω τι είναι το σωστό ακριβώς γιατί μπαίνουν τα θέματα που έβαλε η αλκυόν. Ειδικά σε τέτοιες εποχές. Σας φώτισα;

[rkt]

Είναι σύνηθες να προτείνεται ο χωρισμός των διδύμων, για τα γνωστά περι ανεξάρτητης προσαρμογής κλπ. Επίσης συνήθως χωρίζουμε και παιδιά που έχουν ήδη διαμορφωμενες σχέσεις με πολύ ισχυρές αλληλεπιδράσεις.

 

Η ταπεινή μου γνώμη και αυτό κυρίως μέσα από την παρατήρηση και όχι τόσο από διαβάσματα είναι ότι ο διαχωρισμός αυτός καλό είναι να πραγματοποιείται όταν υπάρχουν ζητήματα που αφορούν τη σχέση των παιδιών. Το ίδιο ισχύει για όλα τα αδέλφια, ξαδέλφια, φιλαράκια......

 

Π.χ. όταν το ένα παιδί είναι εξαιρετικά καταπιεστικό απέναντι στο άλλο ή όταν ο γονιός ρίχνει το βάρος της προσαρμογής και της ευημερίας του ενός παιδιού στο άλλο (φρόντισε το αδελφάκι σου που είναι πιο αδύναμο, μικρό, ανώριμο μπλα μπλα μπλα).

 

Με λίγα λόγια βλέποντας και κάνοντας. Σε συζήτηση πάντως με σχολική σύμβουλο σχετική με το ζήτημα ήταν κι εκείνη κάθετα υπέρ του διαχωρισμού. Δεν ξέρω τι είναι το σωστό ακριβώς γιατί μπαίνουν τα θέματα που έβαλε η αλκυόν. Ειδικά σε τέτοιες εποχές. Σας φώτισα;

 

Εγώ αυτά τα κάθετα δεν μπορώ.

Και εγώ λοιπόν διαφωνώ με τη σχολική σύμβουλο, κάθετα, οριζόντια, πλάγια, μετωπικά και ότι άλλο θέλεις.

Συμφωνώ όμως με αυτό που λες, ότι βλέποντας και παρατηρώντας.

Σήμερα, η δασκάλα των παιδιών μου, μου είπε να ΜΗΝ βάζω τα μπολάκια του φαγητού τους στην ίδια σακούλα, αλλά σε ξεχωριστή για το καθένα...

Οταν ρώτησα γιατί, μου τα μάσηξε, αλλά κατάλαβα πολύ καλά το γιατί..

Με την πρώτη ευκαιρία θα έχω μία κουβεντούλα μαζί της περί του θέματος, για να δω ορμώμενη από τι το είπε αυτό...

Μήπως έχει παρατηρήσει κάτι, ή είναι και αυτή κάθετη????

[miriki]

rkt υποθέτω ότι θα σου πει για να αναλαμβάνει το καθένα την ευθύνη του δικού του φαγητού/ μπολακίου (ωραία λέξη μπράβο μου). Αυτό δεν το βρίσκω και τόσο κακό.

[Serba]

Πραγματικά δεν καταλαβαίνω πού είναι το αφύσικο στον διαχωρισμό των παιδιών,

δηλ. επειδή γεννήθηκαν την ίδια μέρα, πρέπει να συνεχίσουν την ζωή τους ''ενωμένα'' ;

O καθένας είναι ξεχωριστός, και είναι πολύ φυσικό να έχει ο καθένας τα δικά του πράγματα,

πιστεύω ότι δεσμός που έχουν δεν διαταράσσεται ούτε από τα χωριστά τμήματα ούτε από τα χωριστά μπολάκια,

ούτε πιστεύω ότι ενοχοποιείται ο δεσμός τους χωρίζοντάς τους τμήματα, αντίθετα ενισχύεται η μοναδικότητά τους,

βέβαια, πάντα ο γονιός αποφασίζει κατά περίπτωση, και αυτό είναι πολύ θετικό

[ditop]

Βάζοντας τα παιδιά στο ίδιο τμήμα δε σημαίνει ότι δε δεχόμαστε τη μοναδικότητα του καθενός. Εμένα τα παιδιά μου ποτέ δεν θεώρησαν ότι είναι δίδυμα οπότε είναι και ίδια(παρόλο που μοιάζουν). Είναι σαν δυο συμμαθητές και όπως όλα τα παιδάκια κάνουν διαφορετικές παρέες αλλά και ίδιες, που είναι το κακό; Γιατί ναέχουν διαφορετικούς φίλους; Είναι κακό να έχουν τον ίδιο κολλητό; Νομίζω ότι περισσότερο οι γονείς έχουν την ανασφάλεια παρά τα παιδιά ότι θα τα θεωρήσουν μια προσωπικότητα. Αν εμείς τα ξεχωρίζουμε σαν δυο διαφορετικά παιδιά (πχ βλέπω μανούλες να τα ντύνουν ίδια , ίδιο κούρεμα όλα ίδια( ποιος φταίει μετά) δε νομίζω το σχολείο να έχει άλλη αντιμετώπιση.

[rkt]

rkt υποθέτω ότι θα σου πει για να αναλαμβάνει το καθένα την ευθύνη του δικού του φαγητού/ μπολακίου (ωραία λέξη μπράβο μου). Αυτό δεν το βρίσκω και τόσο κακό.

Ούτε εγώ, καθόλου. Απλώς αναρωτιέμαι αν έχει προσέξει κάτι, αν είναι άλλος ο λόγος και όχι το ...μπολάκιο...

 

Πραγματικά δεν καταλαβαίνω πού είναι το αφύσικο στον διαχωρισμό των παιδιών,

δηλ. επειδή γεννήθηκαν την ίδια μέρα, πρέπει να συνεχίσουν την ζωή τους ''ενωμένα'' ;

O καθένας είναι ξεχωριστός, και είναι πολύ φυσικό να έχει ο καθένας τα δικά του πράγματα,

πιστεύω ότι δεσμός που έχουν δεν διαταράσσεται ούτε από τα χωριστά τμήματα ούτε από τα χωριστά μπολάκια,

ούτε πιστεύω ότι ενοχοποιείται ο δεσμός τους χωρίζοντάς τους τμήματα, αντίθετα ενισχύεται η μοναδικότητά τους,

βέβαια, πάντα ο γονιός αποφασίζει κατά περίπτωση, και αυτό είναι πολύ θετικό

Ποιός είπε ότι είναι αφύσικος ο χωρισμός τους?

Φυσικά και είναι ξεχωριστά, εμείς που μεγαλώνουμε δίδυμα, αυτό το ξέρουμε καλύτερα από τον οποιονδήποτε...

Μάλλον δεν με κατάλαβες.

Καταρχην δεν μίλησα για ξεχωριστά μπολάκια, αυτο εννοείτε, αλλά για ξεχωριστές ..σακούλες.

Και δεύτερον, απλώς αναρωτιέμαι αν συμβαίνει κάτι και μου το είπε, ή είναι ο λόγος που αναφέρει το miriki (που παρεπιπτόντως και άσχετο αλλά μου θυμίζει το ...αλμυρίκι, ένα από τα πιο αγαπημένα μου δεντράκια!!!:grin:)

[miriki]

Serba δε θεωρώ ότι ο διαχωρισμός των διδύμων είναι εκ προοιμίου θετικός ή αρνητικός. Μπορεί να έχει εξαιρετικά οφέλη, αλλά και σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις. ΓΙαυτό λέω βλέποντας και κάνοντας. Θεωρητικά είμαι πιο κοντά στην άποψη του να μην έχει ανάγκη το ένα το άλλο σώνει και ντε, αλλά να επιλέγουν να είναι μαζί και υποτίθεται ότι ο διαχωρισμός βοηθά σε αυτό. Όμως είναι καλό να αφουγκραζόμαστε τις ανάγκες των παιδιών και να πράττουμε αναλόγως. Καλά θα κάνεις και θα τα χωρίσεις και ξέρω ότι αν προκύψει θέμα θα είσαι σε θέση να το διαχειριστείς.

 

Η συζήτηση από ό,τι έχω καταλάβει γίνεται για το καταναγκαστικό της υπόθεσης όπως προβάλλεται στα σχολεία.

[alcyon]

......... Σας φώτισα;

 

Αχα!! Κι εσύ με κερί είσαι ;;; Κι εγώ ψάχνω αναπτήρα !!

 

 

 

Εχθές....

ρωτάω τα παιδιά (ξεχωριστά) πώς πέρασαν, με ποιους έπαιξαν, τι έκαναν σχολείο κτλ.

Ξεκινάει η μία.... λέει..

- ...έπαιξα με την αδερφή μου, τον τάδε, τάδε τάδε... για λίγο.

 

- Μετά;; (ρωτάω)....

 

- Ααα μετά... εγώ πήγα έξω και έπαιξα... (μπλα μπλα μπλα). Δεν ξέρω τι έκανε η αδερφή μου. Την ξαναείδα όταν ήταν η ώρα να φύγουμε. (!!!!)

(Και είπαμε ... πως είναι στο ίδιο τμήμα!! )

 

 

 

Επίσης... για τα διαδικαστικά (μπολ, φαγητό κτλ), έχουν δικές τους τσάντες, όλα ξεχωριστά. Γενικά το απολαμβάνουν αυτό στο νηπιαγωγείο, γιατί με τις τσάντες νιώθουν "μεγάλες", και έτσι δε τους το χαλάω..

[miriki]

Αχα!! Κι εσύ με κερί είσαι ;;; Κι εγώ ψάχνω αναπτήρα !!

 

Όσο περισσότερο περνάει ο καιρός κι όσα περισσότερα μαθαίνω/ ανακαλύπτω τόσο μικραίνουν τα μέσα... "φωτισμού" με τα φωσφορίζοντα αστεράκια στο ταβάνι του γιου μου έχω μείνει.

[rkt]

Επίσης... για τα διαδικαστικά (μπολ, φαγητό κτλ), έχουν δικές τους τσάντες, όλα ξεχωριστά. Γενικά το απολαμβάνουν αυτό στο νηπιαγωγείο, γιατί με τις τσάντες νιώθουν "μεγάλες", και έτσι δε τους το χαλάω..

Α, δεν συνενοούμεθα μανδάμ...

Συγκεντρωθείτε στο θέμα μας παρακαλω.

Εννοείτε ότι έχουν τσάντες η καθεμία δικιά της, με τα πράγματά τους μέσα.

ΜΟΝΟ τα μπωλ με το μεσημεριανό τα βάζω σε πλαστική (του Sm), γιατί τα βάζω στο ψυγείο βρε...

Δεν τα αφήνω μέσα στην τσάντα τους με αυτή τη ζέστη...

Α, θα με τρελάνετε εσεις.

Ρε, πείτε την αλήθεια, επιτηδες το κάνετε????:grin:

[Κοριτσομανα]

θα ήθελα να υπενθυμίσω(κυρίως στη Voula2) ότι ζούμε σε μία χώρα υπό πτώχευση, που οι εκπαιδευτικοί είναι Δημόσιοι Υπάλληλοι. Πιστεύει κανείς ότι ένας δημόσιος υπάλληλος (με ελάχιστες εξαιρέσεις), αν δει 2 δίδυμα στην τάξη του, θα κάτσει να διαβάσει έστω και μία σελίδα από ψυχολογία και από το πως θα πρέπει να τους συμπεριφέρεται; Ο πρώτος που θα κάνει τη σύγκριση θα είναι ο εκπαιδευτικός.

Στην Ελλάδα ζούμε, γιαυτό πιστεύω ότι είναι καλύτερο να τα χωρίζει κανείς (και εμείς αυτό θέλουμε να κάνουμε όταν φτάσουν σε σχολική ηλικία)

 

Χα! Τι ειπες τωρα! Πηρα ενα βιβλιο εφηβικης ψυχολογιας του Herbet να το διαβασω στο σχολειο μου οταν εχω κενο και δεν μπορεσα γιατι...μου το πηρε ο μαθηματικος και το διαβαζει αυτος πλεον!!!

 

Βλεπεις, οι εκπαιδευτικοι ζουμε για τα παιδια και οσοι δε ζουνε υποφερουν ή ειναι δυστυχισμενοι γιατι δεν αποκομιζουν τιποτε απο την αμφιδρομη επικοινωνια με τους μαθητες!

 

''Τα παιδια μας'' λεμε στο σχολειο και τα κοιταμε στα ματια. Εχουμε τοσα διδυμα στο σχολειο και μια συγκριση ποτε δεν ακουσα. Μηπως η δικια μας προδιαθεση μας κανει υποκειμενικους και προκατειλημενους;

 

Παρεπιπτοντως, στα δικα μου διδυμα βλεπω μια αλληλοπροστασια και μια αλληλοκαλυψη, ενα δεσιμο που ειναι ομορφο χωρις να υπερβαινει τα ορια. Επομενως προς το παρον τασομαι υπερ της ιδιας ταξης.

Αλλα εαν δω σημαδια ανταγωνισμου και υπερκαλυψης της μιας σε βαρος της αλλης, θα τις χωρισω την ιδια μερα. Νομιζω οτι εξαρταται απο το χαρακτηρα του παιδιου. Το να προσπαθουν στα νηπια, να μου τις χωρισουν με το ζορι, το θεωρω υπερβολικο, ειδικα οταν δε βασιζονται σε προβληματικες ενδειξεις.

 

Μια μητερα που εχει διδυμα στο σχολειο μας μου εξεθεσε το προβλημα ανταγωνισμου που εχουν τα διδυμα αγορια της οταν ειναι στην ιδια ταξη και μαλλον το εχει μετανοιωσει που τα εβαλε μαζι. Γι' αυτο λεω οτι πρεπει να ειμαστε ανοικτοι για καθε αλλαγη και επιλογη και να εχουμε επικοινωνια με τα παιδια μας,να τα βοηθησουμε εν τελει και οχι να δυσχεραινουμε τη ζωη τους.