Χωριζονται τα διδυμα στο σχολειο?

[flower]

Καλησπερα και καλο μηνα σε ολους και σε ολες.Τα δικα μου αγορακια θα πανε απο Σεπτεμβρη στην Α δημοτικου(διδυμακια).Ο προβληματισμος μου ειναι αν τελικα θα επρεπε να "χωριστουν¨.Δεν θα ηθελα φυσικα να επεμβω στη φυση,αλλα ειναι τελειως διαφορετικες προσωπικοτητες και θα ηθελα να τους δωσω την ευκαιρια να βιωσουν την μοναδικοτητα τους χωρις ομως να τα πιεσω.Να σας πω βεβαια οτι σε αυτο με βοηθαει και το σχολειο οπου και στα 2 τμηματα ο καθενας θα ειναι με τα περσινα φιλαρακια του.Λοιπον?

[Belfaccino]

Καλησπέρα και καλό μήνα σε σένα. Δεν έχω εμπειρία με δίδυμα, αλλά η προσωπική μου άποψη είναι να μη χωριστούν... ίσως το τρικ είναι να βρουν τη δική τους μοναδικότητα συμβιώνοντας. Ενας συνάδελφός μου με δίδυμα στην Α' δημοτικού δεν αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα.... το κάθε παιδί εκφράζει τη δική του ιδιοσυγκρασία με το δικό του τρόπο. Εσύ, πάντως, που γνωρίζεις τα παιδιά σου καλύτερα απ' όλους μας θα μπορέσεις να δεις τη μεγάλη εικόνα... τα κατά και τα υπέρ πριν αποφασίσεις.

[gavrias]

Δεν θα ηθελα φυσικα να επεμβω στη φυση,αλλα ειναι τελειως διαφορετικες προσωπικοτητες και θα ηθελα να τους δωσω την ευκαιρια να βιωσουν την μοναδικοτητα τους χωρις ομως να τα πιεσω.Να σας πω βεβαια οτι σε αυτο με βοηθαει και το σχολειο οπου και στα 2 τμηματα ο καθενας θα ειναι με τα περσινα φιλαρακια του.Λοιπον?

Θα μιλήσω απο την πλευρά των παιδιών μιας και έιμαι δίδυμη.

Η φύση έφερε στον κόσμο δυό διαφορετικούς ανθρώπους παρέα και τους έδωσε και μιά μεγάλη "κατάρα" για δώρο,να πρέπει συνεχώς να αποδυκνείουνε ότι: ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ Ο ΑΛΛΟΣ΄!!!

Όλα αυτά που οι άλλοι βλέπουνε χαριτωμένα και τονίζουνε στα παιδιά(πόσο μοιάζουνε εξωτερικά και σαν χαρακτήρες), είναι τεράστιο βάρος για τα ίδια και τη μεταξύ τους σχέση αργότερα.Στο σχολείο αν και σήμερα πιά δεν έιναι σπάνια τα δίδυμα , χάρην ευκολίας θα τα αποκαλέσουνε πολλές φορές "τα δίδυμα" εκείνα θα προτιμούσανε να τα αποκαλέσουνε τον καθένα με τ'όνομά του.

Επειδή στο δημοτικό μπαίνει πιά και η επίδοση του κάθε παιδιού σε πρώτο πλάνο ,έρχονται αναπόφευκτα και οι συγκρίσεις στο ποιός είναι καλύτερος μαθητής κι αυτό άλλο βάρος, όταν εκτός απο την υπόλοιπη τάξη πρέπει να συγκρίνεσαι συνέχεια και με το άλλο σου μισό (ακόμη κι αν δεν υπάρχει θα βγεί ανταγωνισμός)...είναι πολλά τα βάρη των διδύμων και αν είχα γεννήσει δίδυμα θα τα χώριζα οπωσδήποτε .Άλλωστε θα τους αρέσει πολύ να ανταλλάσουν εμπειρίες απο την τάξη του ο καθένας και στο διάλλειμα θα έιναι πάλι μαζί.

Με την αδερφή μου,όταν τελικά φτάσαμε στο λύκειο ζήτησε μόνη της να αλλάξει σχολείο (όχι απλώς τάξη) γιατί δεν άντεχε άλλο αυτό το "παιχνίδι, και έιχε απόλυτο δίκιο.

[flower]

Θα ηθελα να ευχαριστησω και εσενα και την Belfaccino που με τιμησατε με τις απαντησεις σας.Η απαντηση σου ητανε πολυτιμη για εμενα γιατι εχεις βιωσει την "μοναδικοτητα" των διδυμων.Με βοηθησες στο να μην νιωθω οτι επεμβαινω στη φυση τους.Και παλι ευχαριστω πολυ.

[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]

Δεν καταλαβαινω γιατι να χωριστουν...αν οι γονεις τα συγκρινουν θα τα συγκρινουν ειτε ειναι χωρις ειτε στην ιδια ταξη.

Δεν ξερω αν παιζει ρολο που τα διδυμακια μου εχουν μεγαλωσει και με μια αδερφη μεγαλυετρη κατα 2 χρονια...οποτε ετσι και αλλιως δεν ηταν μονες τους

Παντως στο προνηπιο που εχω ρωτησει μου εχουν πει οτι δεν υπαρχει κανενας λογος να χωριστουν..οτι λειτουργουν ανεξαρτητα ..πολλες φορες παιζουν και με διαφορετικες παρεες και αλλες φορες μαζι.

Εξωτερικα δεν μοιαζουν καθολου (μα καμια σχεση ομως) και ακομα και το ντυσιμο τους ειναι ασχετο.

Με λιγα λογια και μιλωντας για τα δικα μου διδυμακια ...μεγαλωνουν πιο πολυ σαν αδερφακια απλα..και λιγοτερο σαν διδυμα

Επεισης εχω γνωστη που τα παιδακια της αν και ενα αγορι και ενα κοριτσι με 13 μηνες διαφορα..ειχαν αναγκη την διαφορετικη ταξη (στον παιδικο και στο προνηπιο-νηπιο ηταν μαζι) Και ειχαν φοβερα προβληματα συγκρισης

Αρα θεωρω οτι δεν εχει να κανει τοσο με διδυμα (οκ ισως σαν πιθανοτητες εχει παραπανω να συμβει σ αυτα) αλλα το πως τα μεγαωνουν οι γονεις και τι χαρακτηρα εχουν και τα ιδια

[gavrias]

Παντως στο προνηπιο που εχω ρωτησει μου εχουν πει οτι δεν υπαρχει κανενας λογος να χωριστουν..οτι λειτουργουν ανεξαρτητα ..πολλες φορες παιζουν και με διαφορετικες παρεες και αλλες φορες μαζι.

Εξωτερικα δεν μοιαζουν καθολου (μα καμια σχεση ομως) και ακομα και το ντυσιμο τους ειναι ασχετο.

Με λιγα λογια και μιλωντας για τα δικα μου διδυμακια ...μεγαλωνουν πιο πολυ σαν αδερφακια απλα..και λιγοτερο σαν διδυμα

Επεισης εχω γνωστη που τα παιδακια της αν και ενα αγορι και ενα κοριτσι με 13 μηνες διαφορα..ειχαν αναγκη την διαφορετικη ταξη (στον παιδικο και στο προνηπιο-νηπιο ηταν μαζι) Και ειχαν φοβερα προβληματα συγκρισης

Αρα θεωρω οτι δεν εχει να κανει τοσο με διδυμα (οκ ισως σαν πιθανοτητες εχει παραπανω να συμβει σ αυτα) αλλα το πως τα μεγαωνουν οι γονεις και τι χαρακτηρα εχουν και τα ιδια

 

Kι εμείς ανήκουμε στην κατηγορία διδύμων που δε μοιάζουνε και οι δικοί μου γονείς δε μας ντύνανε με τα ίδια ρουχα ούτε μας αντιμετωπίζανε με κάποιον "λάθος" τρόπο.Αν ρωτήσει κανείς τους γονείς μου ,το πιό πιθανό είναι ότι θα απαντήσουνε πως: όλα πήγανε καλά και τα δίδυμα δεν αντιμετώπισαν προβλήματα ( λογικό αφού δε μπορούσανε να ξέρουνε πως νιώθαμε κάθε στιγμή).

Όμως να τονίσω ότι οι έρευνες γίνονται στα ίδια τα δίδυμα κι όχι στους γονείς τους. Στο προνήπιο- νήπιο δε θα υπήρχε και λόγος να είναι χωριστά τα παιδιά .

Εγώ μίλησα για τη δική μου εμπειρία και φίλων διδύμων επίσης ενηλίκων.Οι αποφάσεις είναι των γονιών πάντα.Άλλωστε έιναι αδύνατον να μπεί κανείς και να κατανοήσει την ψυχολογία των διδύμων όπως δύσκολο είναι και για μάς (για να μην πώ αδύνατον) να φανταστούμε πώς είναι να γεννηθείς και να μεγαλώσεις χωρίς "παρέα".

 

 

[flower]

Αφροδιτη η απαντηση σου ηταν ευστοχη.Μεγαλωνω τα αγορια μου οπως ακριβως πρεπει σαν 2 παιδια που "ετυχε" να γεννηθουν την ιδια στιγμη.Ειναι τελειως διαφορετικοι μεταξυ τουσ και σε χαρακτηρα και σε εμφανιση.Εχουν κοινους και διαφορετικους φιλους αρκετες φορες εχουν και αλλα ενδιαφεροντα.Καθε απογευμα ζωγραφιζουμε η γραφουμε μαζι.Οταν λοιπον ρωταω κατι τον ενα απανταει ο αλλος και το αντιστροφο.Αυτο λοιπον με εκανε να σκεφτω καποια πραγματα.

[elena73]

κοριτσια καλησπερα.

 

κι εγω ειμαι διδυμη.

σε ολη μου την ζωη,μεχρι που παντρευτηκε η ''διδυμη'' μου τα παντα μαζι.....βεβαια ειμασταν τελειως διαφορετικοι χαρακτηρες , με αλλες παρεες , αλλα στα σχολικα χρονια παρεουλα

ποτε δεν τεθηκε θεμα συγκρισης-ουτε ακομα απο την οικογενεια μας.ποτε δεν μας ανεφεραν σαν διδυμες....αλλα με τα ονοματα μας....δεν μας εντυνε ομοια η μαμα μου,απο μωρα ακομα.ουτε κοψιμο μαλλιων,χτενισμα κλπ κλπ.τιποτε απολυτως.(ειμαστε διζυγωτικες διδυμες)

και φυσικα αν με ρωτατε τωρα , αν μου αρεσε θα σας πω πολυ!!

μια φορα ετυχε να μας χωρισουν σε τμηματα ,κατα λαθος(για μια μερα να φανταστειτε)και μαραζωσαμε!!γυρισαμε σπιτι και ειπαμε στη μαμα μου να μεσολαβησει να μας βαλουν μαζι!!!και το τονιζω, ειμασταν διαφορετικοι χαρακτηρες και η καθεμια με τις παρεες της.δεν ξερω να το εξηγησω....

 

ειλικρινα δεν θα μου αρεσε καθολου να με ''χωρισει'' η μαμα μου , χωρις να υπαρχει και λογος δηλ!!!

 

και φυσικα επειδη ετυχε να κανω κι εγω διδυμα(διζυγωτικα αγορακια), και ξερω ακριβως πως θα νοιωθουν , δεν προκειται να το κανω κι εγω στα παιδια μου.

[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]

Παντως στο προνηπιο που εχω ρωτησει μου εχουν πει οτι δεν υπαρχει κανενας λογος να χωριστουν..οτι λειτουργουν ανεξαρτητα ..πολλες φορες παιζουν και με διαφορετικες παρεες και αλλες φορες μαζι.

Εξωτερικα δεν μοιαζουν καθολου (μα καμια σχεση ομως) και ακομα και το ντυσιμο τους ειναι ασχετο.

Με λιγα λογια και μιλωντας για τα δικα μου διδυμακια ...μεγαλωνουν πιο πολυ σαν αδερφακια απλα..και λιγοτερο σαν διδυμα

Επεισης εχω γνωστη που τα παιδακια της αν και ενα αγορι και ενα κοριτσι με 13 μηνες διαφορα..ειχαν αναγκη την διαφορετικη ταξη (στον παιδικο και στο προνηπιο-νηπιο ηταν μαζι) Και ειχαν φοβερα προβληματα συγκρισης

Αρα θεωρω οτι δεν εχει να κανει τοσο με διδυμα (οκ ισως σαν πιθανοτητες εχει παραπανω να συμβει σ αυτα) αλλα το πως τα μεγαωνουν οι γονεις και τι χαρακτηρα εχουν και τα ιδια

 

Kι εμείς ανήκουμε στην κατηγορία διδύμων που δε μοιάζουνε και οι δικοί μου γονείς δε μας ντύνανε με τα ίδια ρουχα ούτε μας αντιμετωπίζανε με κάποιον "λάθος" τρόπο.Αν ρωτήσει κανείς τους γονείς μου ,το πιό πιθανό είναι ότι θα απαντήσουνε πως: όλα πήγανε καλά και τα δίδυμα δεν αντιμετώπισαν προβλήματα ( λογικό αφού δε μπορούσανε να ξέρουνε πως νιώθαμε κάθε στιγμή).

Όμως να τονίσω ότι οι έρευνες γίνονται στα ίδια τα δίδυμα κι όχι στους γονείς τους. Στο προνήπιο- νήπιο δε θα υπήρχε και λόγος να είναι χωριστά τα παιδιά .

Εγώ μίλησα για τη δική μου εμπειρία και φίλων διδύμων επίσης ενηλίκων.Οι αποφάσεις είναι των γονιών πάντα.Άλλωστε έιναι αδύνατον να μπεί κανείς και να κατανοήσει την ψυχολογία των διδύμων όπως δύσκολο είναι και για μάς (για να μην πώ αδύνατον) να φανταστούμε πώς είναι να γεννηθείς και να μεγαλώσεις χωρίς "παρέα".

 

 

 

Eγω μιλαω σαν μαμα...αλλα εχω αρκετα ξαδερφια διδυμα και ειλικρινα κανενα δεν μου εχει πει για τετοια βιωματα...βασικα ειχαν παρεες και διαφορετικες..αλλα θελαν και την διδυμη τους

[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]

κοριτσια καλησπερα.

 

κι εγω ειμαι διδυμη.

σε ολη μου την ζωη,μεχρι που παντρευτηκε η ''διδυμη'' μου τα παντα μαζι.....βεβαια ειμασταν τελειως διαφορετικοι χαρακτηρες , με αλλες παρεες , αλλα στα σχολικα χρονια παρεουλα

ποτε δεν τεθηκε θεμα συγκρισης-ουτε ακομα απο την οικογενεια μας.ποτε δεν μας ανεφεραν σαν διδυμες....αλλα με τα ονοματα μας....δεν μας εντυνε ομοια η μαμα μου,απο μωρα ακομα.ουτε κοψιμο μαλλιων,χτενισμα κλπ κλπ.τιποτε απολυτως.(ειμαστε διζυγωτικες διδυμες)

και φυσικα αν με ρωτατε τωρα , αν μου αρεσε θα σας πω πολυ!!

μια φορα ετυχε να μας χωρισουν σε τμηματα ,κατα λαθος(για μια μερα να φανταστειτε)και μαραζωσαμε!!γυρισαμε σπιτι και ειπαμε στη μαμα μου να μεσολαβησει να μας βαλουν μαζι!!!και το τονιζω, ειμασταν διαφορετικοι χαρακτηρες και η καθεμια με τις παρεες της.δεν ξερω να το εξηγησω....

 

ειλικρινα δεν θα μου αρεσε καθολου να με ''χωρισει'' η μαμα μου , χωρις να υπαρχει και λογος δηλ!!!

 

και φυσικα επειδη ετυχε να κανω κι εγω διδυμα(διζυγωτικα αγορακια), και ξερω ακριβως πως θα νοιωθουν , δεν προκειται να το κανω κι εγω στα παιδια μου.

 

Και εγω αυτα κατα κυριο λογο εχω νιωσει απ τις ξαδερφες μου (παλια γιατι τωρα εχουμε χαθει) και απο φιλες διδυμες(επεισης εχουμε χαθει)

[gavrias]

Αφροδιτη ενοείται ότι θέλω τη διδυμή μου και την ήθελα πάντα.Ενοείται ότι έχουμε καθημερινή επαφή και όλα όσα έχεις ακουσει για το δέσιμο των διδύμων Και ενοείται ότι δε μπορώ να φανταστώ οτιδήποτε στη ζωή μου χωρίς εκεινη.Μάλλον δεν σου έδωσα να καταλλάβεις τι ακριβώς λέω Και πραγματικά δεν κατάλαβα απο που έβγαλες το συμπέρασμα ότι κάποια απο τις δύο δεν ήθελε την άλλη!!!! μιλάω για την αντιμετώπιση των τρίτων προς τα δίδυμα και όχι της οικογένειάς τους (βλέπω ότι επικεντρωθήκατε στο πως οι άμεσση οικογένεια σας αντιμετώπισε)

[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]

Αφροδιτη ενοείται ότι θέλω τη διδυμή μου και την ήθελα πάντα.Ενοείται ότι έχουμε καθημερινή επαφή και όλα όσα έχεις ακουσει για το δέσιμο των διδύμων Και ενοείται ότι δε μπορώ να φανταστώ οτιδήποτε στη ζωή μου χωρίς εκεινη.Μάλλον δεν σου έδωσα να καταλλάβεις τι ακριβώς λέω Και πραγματικά δεν κατάλαβα απο που έβγαλες το συμπέρασμα ότι κάποια απο τις δύο δεν ήθελε την άλλη!!!! μιλάω για την αντιμετώπιση των τρίτων προς τα δίδυμα και όχι της οικογένειάς τους (βλέπω ότι επικεντρωθήκατε στο πως οι άμεσση οικογένεια σας αντιμετώπισε)

 

Οχι καλε δεν καταλαβα κατι τετοιο... Δεν μου πηγε εκει το μυαλο μου..καθολου

[Sun]

gavrias έγραψε:Θα μιλήσω απο την πλευρά των παιδιών μιας και έιμαι δίδυμη.

Η φύση έφερε στον κόσμο δυό διαφορετικούς ανθρώπους παρέα και τους έδωσε και μιά μεγάλη "κατάρα" για δώρο,να πρέπει συνεχώς να αποδυκνείουνε ότι: ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ Ο ΑΛΛΟΣ΄!!!

Όλα αυτά που οι άλλοι βλέπουνε χαριτωμένα και τονίζουνε στα παιδιά(πόσο μοιάζουνε εξωτερικά και σαν χαρακτήρες), είναι τεράστιο βάρος για τα ίδια και τη μεταξύ τους σχέση αργότερα.Στο σχολείο αν και σήμερα πιά δεν έιναι σπάνια τα δίδυμα , χάρην ευκολίας θα τα αποκαλέσουνε πολλές φορές "τα δίδυμα" εκείνα θα προτιμούσανε να τα αποκαλέσουνε τον καθένα με τ'όνομά του.

Επειδή στο δημοτικό μπαίνει πιά και η επίδοση του κάθε παιδιού σε πρώτο πλάνο ,έρχονται αναπόφευκτα και οι συγκρίσεις στο ποιός είναι καλύτερος μαθητής κι αυτό άλλο βάρος, όταν εκτός απο την υπόλοιπη τάξη πρέπει να συγκρίνεσαι συνέχεια και με το άλλο σου μισό (ακόμη κι αν δεν υπάρχει θα βγεί ανταγωνισμός)...είναι πολλά τα βάρη των διδύμων και αν είχα γεννήσει δίδυμα θα τα χώριζα οπωσδήποτε .Άλλωστε θα τους αρέσει πολύ να ανταλλάσουν εμπειρίες απο την τάξη του ο καθένας και στο διάλλειμα θα έιναι πάλι μαζί.

Με την αδερφή μου,όταν τελικά φτάσαμε στο λύκειο ζήτησε μόνη της να αλλάξει σχολείο (όχι απλώς τάξη) γιατί δεν άντεχε άλλο αυτό το "παιχνίδι, και έιχε απόλυτο δίκιο.

_________________

 

 

Εμείς έχουμε ομογυζωτικά δίδυμα κορίτσια. Είναι εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες αλλά έχουν το ίδιο DNA, είναι όμοια στην εμφάνιση.Τα ξεχωρίζουμε μόνο οι δικοί τους άνθρωποι. Από το μαιευτήριο μου είπαν ότι θα πρέπει να τα χωρίσω, όχι στην προσχολική αλλά στη σχολική ηλικία, για τους ίδιους λόγους που περιέγραψες gavrias.

Επιπλέον, στα όμοια δίδυμα η αλληλεξάρτηση είναι πολύ μεγάλη. Το δέσιμο που αναπτύσσεται μεγαλώνοντας με τον καθρέπτη του εαυτού σου ιδιαίτερο. Ο κίνδυνος συνεχούς σύγκρισης αλλά πρόκλησης αντιζηλίας των παιδιών πολύ μεγαλύτερος.

 

Κάποια πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν: Έχουν το ίδιο δωμάτιο, οι συγγενείς τους φέρνουν δώρο ίδια ρούχα -ευτυχώς συχνά σε διαφορετικό χρώμα- που δεν μπορούν να αλλαχτούν, πολλοί τα αντιμετωπίζουν σα να είναι ένας άνθρωπος κ.α. Σε κάποια άλλα όμως πράγματα μπορείς να κάνεις κάτι.

 

Η Εύα και η Χριστίνα θα ξεκινήσουν τον Ιούνιο (2 χρονών) παιδικό σταθμό στο ίδιο τμήμα. Εμείς σκεπτόμαστε να μπουν σε διαφορετικά τμήματα όταν φτάσουν στο προνήπιο γιατί στο νηπιαγωγείο θα αλλάξουν σχολείο (θα πάνε στο σχολείο όπου θα συνεχίσουν και στις επόμενες βαθμίδες) και δε θέλουμε να αντιμετωπίσουν δύο μεγάλες αλλαγές μαζί (και αλλαγή σχολείου και διαφορετικά τμήματα). Προτιμάμε να γίνει ο διαχωρισμός σε ένα περιβάλλον που ήδη γνωρίζουν και έχουν μάθει να εμπιστεύονται. Μέχρι τότε θα ζητήσουμε να τους δίνεται η ευκαιρία να κάθονται π.χ. με διαφορετικά παιδιά στο τραπέζι, να συμμετέχουν σε διαφορετικές ομάδες δραστηριοτήτων και γενικότερα να μάθουν να λειτουργούν η μία χωρίς την άλλη σταδιάκά χωρίς να να τους στοιχήσει συναισθηματικά.

 

Δεν ξέρω αν θα κάνουμε σωστά αλλά νομίζουμε ότι θα είναι καλύτερο για τα κορίτσια να αναπτύξουν αυτόνομα τις προσωπικότητές τους και να μπορούν να γνωρίζονται και να σχετίζονται με τους άλλους ως μονάδες και όχι ως οι "δίδυμες" πράγμα που έτσι κι αλλιώς συμβαίνει πολύ συχνά σ΄αυτές τις περιπτώσεις.

[Sun]

Επίσης θα ήθελα να συμπληρώσω ότι το πρόβλημα της σύγκρισης δεν αφορά μόνο το πώς αντιμετωπίζουν τα παιδιά οι γονείς, οι γονείς μπορεί να είναι άψογοι. Αφορά τους εκπαιδευτικούς, τα υπόλοιπα παιδιά, ακόμα και τα ίδια τα δίδυμα. Η σύγκριση πολλές φορές δε γίνεται ηθελημένα, όπως και να γίνεται όμως τα αποτελέσματα μπορεί να είναι το ίδιο άσχημα για τα παιδιά.

Φανταστείτε π.χ. να σηκωθεί πρώτο στον πίνακα το ένα παιδί για να λύσει μια άσκηση ή να πει το μάθημα και να τα πάει μια χαρά και μετά να σηκωθεί και η άλλη και να τα θαλασσώσει... Ή το ένα να είναι πολύ δημοφιλές στην τάξη και το άλλο όχι...

 

Βρήκα και αυτό το ενδιαφέρον άρθρο που βλέπει το θέμα που μας απασχολεί και από τις δύο πλευρές...

http://health.in.gr/news/article.asp?lngArticleID=45087

[theopap]

Για σας...ειμαι η Θεοδωρα και εχω και εγω δυδιμα αγορια...πανε τωρα Α δημοτικου...παρακολουθω εδω ολα...μου ειναι πολυ χρησιμο οτι γραφεται...εγω τα θελω μαζι...και ειμαι σιγουρη πως θα ειναι καλα...

ειναι λιγο αργα τωρα,αλλα υπόσχομαι να σας πω πολύ περισσότερα...

 

πολλα φιλια και καληνυχτα...

[voula2]

theopap έκανες την δέουσα επιλογή για τα παιδιά σου.

Αν είμασταν στην Αμερική, ο μή χωρισμός τους θα ήταν αυτονόητος. Αν δοκίμαζες να τα χωρίσεις, εσύ θα γινόσουν αντικείμενο μελέτης και όχι αυτά.

Δυστυχώς στην Ελλάδα, όπου υπάρχει εκ φύσεως κάτι θαυμαστό, θέλουμε να το καθηλώσουμε, να το αλλάξουμε. Εχω κατα καιρούς γράψει/δει ανάλογα μηνύματα και έχω συμμετάσχει σε διαλέξεις από "ειδικους" που υποστηρίζουν ότι δεν γίνονται αυτόνομα τα παιδιά αν δεν χωριστούν. Και όμως οι ίδιες οι μελέτες τους διαψευδουν γιατί επιβεβαιώνουν τον διαφορετικό χαρακτήρα και την μοναδικότητα έτσι ή αλλιώς κάθε παιδιού από γεννησιμιού τους. Είναι μόλις τον τελευταίο καιρό που αρχίζουν και εδώ οι ψυχίατροι να μιλούν για την ανάγκη ενοποίησης και όχι χωρισμού, όπως στα ζευγάρια, στα αδέρφια, στους γονείς , στους φίλους και για εγκατάλειψη των δοξασιών (γιατί περί δοξασιών πρόκειται) για επικάλυψη των διδύμων. Δυστυχώς ο παρόν χώρος δεν επιτρέπει να γράψουμε περισσότερα παρά μόνο επιγραμαμτικά.

Παροτρύνω τις κοπέλες που μιλήσανε να συμμετάσχουν στα αμερικάνικα / βρετανικά αντίστοιχα φόρα και να μιλήσουν για το θέμα αυτό. ΓΙατί είναι ο κοινωνικός περιγυρος που δημιουργεί την διάλυση, δεν προκύπτει από την φύση των διδύμων. Το πως αντιμετωπίζουν τα παιδιά μας οι παρευρισκόμενοι θα πρέπει να είναι ο πραγματικός στόχος της δικής μας πρωτοβουλίας και όχι τα ίδια μας τα παιδιά.

Εξάλλου από παιδαγωγικής άποψης, είμαστε καλυτερα από τις περασμένες εποχές.

 

ας δουμε εδώ

 

"Twins and triplets just starting school usually benefit from the social support they give each other when they are in the same room. They seem to find it easy to engage in different activities when they have the option of being together. When they are forced to separate into different classrooms, they get the message that there is something wrong about being a twin or a triplet. They may suffer emotional stress from worry about their absent co-twin(s) and find it difficult or impossible to do their school work."

 

και εδώ

 

"There are a couple points I feel strongly about:

 

There should NEVER be a blanket policy in place for the automatic separation or placement together of multiples. School boards and principals must allow flexibility here.

 

Parents should be given the final decision, upon being fully informed.

 

Always ask the children. The preferences of really young children may not be what is finally decided but it's important for everyone to know how they feel. Their feelings should at least be considered in the decision. Twins in the fourth grade or so and older should be making the decision for themselves unless there are compelling reasons to not put them where they want to be (other than there being an arbitrary policy in place).

 

Everyone should be prepared to reconsider the decision. It it's not working out, the decision should be reversible".

 

 

αυτά τα τυχαία αποσπάσματα από το twinsorg

 

 

εγώ τα δικά μου δεν διανοούμαι να τα χωρίσω. Και αυτά το ίδιο. Ενισχύω διαρκώς την αγάπη του ενός για το άλλο,τον σεβασμό και την ανάγκη ενότητας για όλη τους την ζωή.

[voula2]

Επίσης, εδώ:

 

" A recent survey by the National Organization of Mother of Twins Clubs (NOMOTC) indicated that 43% of educators believe that all multiples should be separated in school, beginning in kindergarten. Generally, these policies reflect that belief, claiming that separation benefits the individual children. However, many parents suspect the policies are implemented for the convenience of educators, and are based on a misunderstanding of the true nature of twinship. Parents who believe that separation would be detrimental to their children may have to confront school administrators in order to keep them together".

 

εδώ:

 

" For instance one paper published in 2005 by the International Society for Twin Studies looked at both the long-term and short-term consequences of separation. This study tried to look very carefully at whether it was pre-existing issues or the separation itself that could have led to difficulties. Their conclusion was that in the long run, separation affects behavior or academic achievement. However, another paper published by the same society in 2004 reached the conclusion that separated children may fare worse academically, especially identical twins. Smaller studies published earlier also have a variety of conclusions. Among papers published in the last ten years, the consensus seems to be that separation may be harmful or neutral, but is probably not a good thing."

 

 

 

και εδώ

http://www.cbsnews.com/stories/2007/06/29/earlyshow/contributors/debbyeturner/main2997714.shtml

 

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/15169595?ordinalpos=1&itool=EntrezSystem2.PEntrez.Pubmed.Pubmed_ResultsPanel.Pubmed_DiscoveryPanel.Pubmed_Discovery_RA

[Sun]

Βούλα σέβομαι την άποψή σου απόλυτα, απλώς η δική μου είναι διαφορετική και είναι διαφορετική σε ότι αφορά τα δικά μου παιδιά και όχι όλες τις περιπτώσεις διδύμων. Και αυτό το λέω γιατί δε νομίζω ότι πρέπει να υπάρχει ένας μόνο δρόμος για τους γονείς αλλά επειδή όλα τα παιδιά δεν είναι ίδια, οι γονείς θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα της επιλογής.

 

Εγώ που σκοπεύω να βάλω τα κορίτσια σε ξεχωριστές τάξεις από νωρίς δεν αισθάνομαι καθόλου ότι δεν κάνω το δέον για τα παιδιά μου. Ίσα ίσα θεωρώ ότι είναι η σωστότερη επιλογή γι αυτά (όχι για μένα ούτε για οποιονδήποτε τρίτο). Ούτε ο κοινωνικός περίγυρος με ώθησε προς τη διάλυση, ούτε θέλω να αλλάξω ή να καθηλώσω κάτι εκ φύσεως θαυμαστό ούτε πιστεύω σε δοξασίες πόσο μάλλον να βασιστώ σε τέτοιες για το μέλλον των παιδιών μου. Και βέβαια δεν πιστεύω ότι η θέση μου αυτή με καθιστά μελλοντικό αντικείμενο μελέτης.

 

Πριν πάρω την απόφασή μου, διάβασα σελίδες επί σελίδων στο Ίντερνετ για το θέμα, σχετική βιβλιογραφία και συνομίλησα με ανθρώπους που γνωρίζουν καλά τα ιδιαίτερα ζητήματα που προκύπτουν με τα δίδυμα και κυρίως αυτά που μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό (από τη στιγμή που τα πήρα από το μαιευτήριο προέκυψαν ένα σωρό θέματα από τα πολύ απλά –πως δεν θα μπερδεύουμε τα μωρά όταν είναι γυμνά μέχρι τα πιο περίπλοκα αργότερα όπως η τεράστια απογοήτευση της μίας όταν η άλλη περπάτησε πρώτη ή το γιατί και η μία αρνείται να πει το όνομά της και συστήνεται με το όνομα της άλλης.)

 

Το ότι πρέπει να είναι μαζί δεν είναι καθόλου αυτονόητο πουθενά όπως και το ότι πρέπει να χωριστούν. Υπάρχει πληθώρα επιχειρημάτων και προς τις δύο κατευθύνσεις που δίνουν την ευκαιρία στο γονιό λαμβάνοντας υπόψη τα δεδομένα που ισχύουν στην περίπτωσή του, να πάρει τη σωστή απόφαση.

Στην περίπτωση απολύτως όμοιων διδύμων, όπως ίσως θα έχεις διαπιστώσει, υπάρχουν επιπλέον και σοβαρότατα επιχειρήματα υπέρ της τοποθέτησης των διδύμων σε ξεχωριστές τάξεις, ιδιαίτερα αν είναι διαφορετικό το επίπεδο ικανοτήτων τους.

 

Δεν πιστεύω σε αξιώματα του τύπου «δεν γίνονται αυτόνομα τα παιδιά αν δεν χωριστούν». Απλώς δεν πιστεύω επίσης ότι θα προκαλέσω ψυχολογικά και συναισθηματικά προβλήματα στα παιδιά μου αν την ώρα του μαθήματος, βρίσκονται σε διαφορετικές τάξεις. Αντίθετα θεωρώ ότι θα τα προστατεύσω από αυτά.

 

Συμφωνώ ότι το πως αντιμετωπίζουν τα παιδιά μας οι παρευρισκόμενοι θα πρέπει να είναι στόχος της δικής μας πρωτοβουλίας εντός και εκτός σχολείου, όμως δεν αρκεί αυτό.

Για παράδειγμα, είναι ουτοπικό να πιστέψω ότι κάθε σχολική χρονιά οι συμμαθητές και οι δάσκαλοι των παιδιών μου θα μπορούν να «επιμορφωθούν» για το ζήτημα των διδύμων και για το πόσο μεγάλη ζημιά μπορούν να προκαλέσουν αν π.χ. τα μπερδεύουν ή τα συγκρίνουν διαρκώς. Η μοναδικότητα και ο διαφορετικός χαρακτήρας κάθε παιδιού είναι γεγονός αλλά αυτό το δεδομένο δυστυχώς δεν αποτρέπει τέτοιες καταστάσεις. Γνωρίζω από πρώτο χέρι περιπτώσεις όμοιων διδύμων που αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα και αυτό έχει επηρεάσει αρνητικά και τη μεταξύ τους μοναδική σχέση παρά την καταπληκτική στάση και τις προσπάθειες των γονιών τους.

 

Δε μιλάω βέβαια για εξαναγκαστικό χωρισμό κατά τη διάρκεια των σχολικών χρόνων παρά τη θέληση των παιδιών που έχουν μάθει μέχρι τότε να είναι πάντα και στα πάντα μαζί. Μιλάω για μια σταδιακή διαδικασία που δε θα χωρίσει τα παιδιά αλλά απλώς θα δώσει στο καθένα από αυτά αλλά και στα δύο μαζί περισσότερο “xώρο”.

 

Θα ήθελα επίσης να σημειώσω ότι διαφωνώ με τον όρο χωρισμός.

Αν από την αρχή του σχολείου τα παιδιά πάνε σε διαφορετικά τμήματα και ως τότε έχουν την ευκαιρία να ασχολούνται με κοινές αλλά και διαφορετικές δραστηριότητες, έχουν κοινές αλλά και ξεχωριστές εξόδους, κοινά αλλά και ξεχωριστά ενδιαφέροντα, κοινές αλλά και διαφορετικές σχέσεις, πρόκειται για χωρισμό; Αν είναι σε διαφορετική τάξη, με κοινά διαλείμματα, κοινές εκδρομές, κοινές σχολικές και εξωσχολικές δραστηριότητες, πρόκειται για χωρισμό;

Επιπλέον, για μένα υπάρχει διαχωριστική γραμμή μεταξύ του δεσίματος ή της καλώς εννοούμενης ενοποίησης και της αλληλεξάρτησης –όπως έχω δει πολλάκις να συμβαίνει- και δεν πιστεύω ότι το να θέλω να μην την περάσουν τα παιδιά μου με καθιστά αυτομάτως λάθος.

 

Ίσως τα παραπάνω σε κάποια δίδυμα να ισχύουν και σε άλλα όχι αλλά αυτό δεν μπορούμε να το προδικάσουμε. Σε κάθε περίπτωση το ένστικτο και η ιδιαίτερη ενσυναίσθηση των γονιών παίζει κατά τη γνώμη μου το σημαντικότερο ρόλο στην τελική επιλογή.

 

Αυτή είναι η θέση μου. Πάντως ανεξαρτήτως διαφωνιών, είναι πολύτιμη για μένα η ανταλλαγή απόψεων αφού τα ιδιαίτερα ζητήματα που προκύπτουν στο μεγάλωμα των διδύμων τα έχουμε μπροστά μας και θα τα αντιμετωπίζουμε για πολλά χρόνια ακόμα…

[voula2]

Βούλα σέβομαι την άποψή σου απόλυτα, απλώς η δική μου είναι διαφορετική και είναι διαφορετική σε ότι αφορά τα δικά μου παιδιά και όχι όλες τις περιπτώσεις διδύμων. Και αυτό το λέω γιατί δε νομίζω ότι πρέπει να υπάρχει ένας μόνο δρόμος για τους γονείς αλλά επειδή όλα τα παιδιά δεν είναι ίδια, οι γονείς θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα της επιλογής.

 

Sun η αποψή σου είναι απολύτως σεβαστή και σε αυτήν αντιπαρέθεσα την δική μου που προκύπτει επίσης από μελέτη αλλά και παρατήρηση των δικών μου παιδιών. Παραπάνω διατύπωσα έναν προβληματισμό και παρότρυνα απλώς να διαβαστούν και κάποιες άλλλες απόψεις, όχι να υιοθετηθούν ακρίτως. Παρέθεσα ένα λινκ και κάποιες απόψεις από το I.S.T.S. που μπορούν να αποτελέσουν έναυσμα για μελέτη και προβληματισμο. Εννοείται πως το δικαίωμα επιλογής του γονέα δεν καταργείται και δεν είχα πρόθεση να υπαινιχθώ κάτι τέτοιο.

 

Εγώ που σκοπεύω να βάλω τα κορίτσια σε ξεχωριστές τάξεις από νωρίς δεν αισθάνομαι καθόλου ότι δεν κάνω το δέον για τα παιδιά μου. Ίσα ίσα θεωρώ ότι είναι η σωστότερη επιλογή γι αυτά (όχι για μένα ούτε για οποιονδήποτε τρίτο).

 

Καμία αντίρρηση αν αυτό πιου πιστεύετε θεωρείτε ότι είναι το καλύτερο για τα μωρά σας. Τότε όντως πράττετε το δέον.

 

 

συνομίλησα με ανθρώπους που γνωρίζουν καλά τα ιδιαίτερα ζητήματα που προκύπτουν με τα δίδυμα και κυρίως αυτά που μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό (από τη στιγμή που τα πήρα από το μαιευτήριο προέκυψαν ένα σωρό θέματα από τα πολύ απλά –πως δεν θα μπερδεύουμε τα μωρά όταν είναι γυμνά μέχρι τα πιο περίπλοκα αργότερα όπως η τεράστια απογοήτευση της μίας όταν η άλλη περπάτησε πρώτη ή το γιατί και η μία αρνείται να πει το όνομά της και συστήνεται με το όνομα της άλλης.)

 

Sun, μήπως αυτό είναι στην δική σου οπτική γωνία? Εμένα η μία μου κόρη περπάτησε 13 μηνών και η άλλη 21. Είχαν διαφορά 8 ολόκληρους μήνες κατά τους οποίους την βοηθούσα να σταθεί και να παίξει με την αδερφούλα της σαν να μην υπολείπεται. Και τώρα συνεχώς την "αδερφούλα" της αναζητεί. Αυτολεξεί!

 

Το ότι πρέπει να είναι μαζί δεν είναι καθόλου αυτονόητο πουθενά όπως και το ότι πρέπει να χωριστούν

 

Σε αυτό διαφωνώ. Η κυριαρχη τάση επί 50 ολόκληρα χρόνια ηταν ο χωρισμός. Τα τελευταία χρόνια στην Αμερική έχει "παραχωρηθεί" / δοθεί η δυνατότητα στον γονέα να επιλέξει, ακριβώς επειδή υπήρξαν παιδιά και γονείς που αντέδρασαν στο μη αυτονόητο του χωρισμού. Ομως το μέτρο των παιδαγωγικών αντιλήψεων ήταν ο διαχωρισμός των διδύμων σε προσχολικές ηλικίες πράγμα που δείχνει να αλλάζει

(και κατά την γνώμη μου αυτό είναι το δέον, να μην υπάρχει μέτρο, αλλά η δυνατότητα επιλογής προς την μία ή την άλλη κατεύθυνση), με την ευρύτερη μελέτη της νευρο-φυσιο-ψυχο-λογίας των διδυμων από την δεκαετία του '90. Σε αυτό θα μπορούσα να σου στείλω κάποιες μελέτες, αλλά δεν είναι του παρόντος.

 

 

υπάρχουν σοβαρότατα επιχειρήματα υπέρ της τοποθέτησης των διδύμων σε ξεχωριστές τάξεις, ιδιαίτερα αν είναι διαφορετικό το επίπεδο ικανοτήτων τους.

 

και σε αυτό διαφωνώ, ο λόγος προκύπτει από τα παραπάνω. Τα σοβαρότερα επιχειρήματα όπως λες, προέρχονται από την στάση του παιδαγωγού, το τι δηλαδή βολεύει αυτόν και μόνο, και όχι από την βούληση των ίδιων των διδύμων ή έστω των γονέων τους. Νόμιζα ότι αυτό προέκυπτε από το λινκ που παρέθεσα.

 

Για παράδειγμα, είναι ουτοπικό να πιστέψω ότι κάθε σχολική χρονιά οι συμμαθητές και οι δάσκαλοι των παιδιών μου θα μπορούν να «επιμορφωθούν» για το ζήτημα των διδύμων και για το πόσο μεγάλη ζημιά μπορούν να προκαλέσουν αν π.χ. τα μπερδεύουν ή τα συγκρίνουν διαρκώς.

 

αυτό είναι αληθές. Αλλά και από πόσα αλλα ζητήματα δεν θα πρέπει να προστατεύσουμε τα παιδιά μας από την πλημμελή εκπαίδευση των παιδαγωγών...

 

 

Γνωρίζω από πρώτο χέρι περιπτώσεις όμοιων διδύμων που αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα και αυτό έχει επηρεάσει αρνητικά και τη μεταξύ τους μοναδική σχέση παρά την καταπληκτική στάση και τις προσπάθειες των γονιών τους.

 

Εγώ παλι το αντίθετο. Βλεπω ότι σημασία έχει η αντιμετώπιση απο τους γονείς σε όλα τα θέματα αυτά. Από το πως θα συνεργαστούν με τον εκπαιδευτικό μέχρι το πως θα αντανακλούν την εικόνα που το περιβάλλον τους προσδίδει. Είναι ουτοπικό να αναμένεις το περιβάλλον να αλλάξει αλλά δεν είναι ουτοπικό ο γονέας να επιμορφώνεται στον ρόλο του πάντα. Σε εμάς πιστεύω ότι λείπει η εκπαίδευση. Το περιβάλλον είναι ό,τι είναι.

 

Αν είναι σε διαφορετική τάξη, με κοινά διαλείμματα, κοινές εκδρομές, κοινές σχολικές και εξωσχολικές δραστηριότητες, πρόκειται για χωρισμό;

 

και όμως τους στερείς την "κοινότητα" επί της οποίας μεγάλωσαν, που έιναι το κομβικό σημείο της διαφοράς τους από τα άλλα παιδιά. Μόνο που αυτή η διαφορά για μένα, είναι ωραία και για τα ίδια.

 

 

Πάντως sun, να πω την γνώμη μου για να μην παρεξηγούμαι:

1) θεωρώ ότι το θέμα του διαχωρισμού, αφορά όλα τα δίδυμα ομοίου φύλου, διζυγωτικά ή μονοζυγωτικά. Αυτό έχει σημασία, διότι οι μελέτες για τα μονοζυγωτικά είναι ακόμη "ανοιχτες", διενεργούνται τώρα που μιλάμε, επομένως είναι νωρίς για οριστικά αποτελέσματα και τοποθετήσεις.

2) δεν είμαι κατά του διαχωρισμού όταν αυτός γίνεται σε μία ηλικία κατά την οποία τα παιδιά μπορούν τα ίδια να κρίνουν με ορθολογικά δεδομένα την πιθανή συσχέτιση ή διαχωρισμό τους. Θεωρώ χρέος μου σαν γονέα, να ακούσει αυτό που τα ίδια τα παιδιά του έχουν να πουν, αδιαφορώντας για το τι βολεύει το σχολείο και τον εκπαιδευτικό. Εμένα το τι νιώθουν με νοιάζει. Αν αυτά επιλέξουν αργότερα τον διαχωρισμό, δεν έχω αντίρρηση για αυτό. Το εξοργιστικό είναι το γεγονός ότι ένας θεσμός, μία κοινωνική παράμετρος (το σχολείο, οι συγγενείς, οι "άλλοι" γενικώς) παρεμβαίνει στην δική τους ψυχοσύνθεση και τελικως διαμορφώνει την επιλογή.

3) εν σχέσει με το παραπάνω, επαναλαμβάνω ότι το περιβάλλον είναι το ζητούμενο, πως δηλαδή τοποθετούμαστε απέναντι σε αυτό και όχι η ίδια η "φυση" (ποια τελικά είναι αυτή?) των διδύμων.

 

Ελπίζω να σε κάλυψα εν σχεσει με την δική μου επιλογή.

[voula2]

...

 

αυτό το πάτησα κατα λάθος

δεν ξέρω πως να το σβήσω

[Sun]

Παράθεση:

συνομίλησα με ανθρώπους που γνωρίζουν καλά τα ιδιαίτερα ζητήματα που προκύπτουν με τα δίδυμα και κυρίως αυτά που μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό (από τη στιγμή που τα πήρα από το μαιευτήριο προέκυψαν ένα σωρό θέματα από τα πολύ απλά –πως δεν θα μπερδεύουμε τα μωρά όταν είναι γυμνά μέχρι τα πιο περίπλοκα αργότερα όπως η τεράστια απογοήτευση της μίας όταν η άλλη περπάτησε πρώτη ή το γιατί και η μία αρνείται να πει το όνομά της και συστήνεται με το όνομα της άλλης.)

 

Sun, μήπως αυτό είναι στην δική σου οπτική γωνία? Εμένα η μία μου κόρη περπάτησε 13 μηνών και η άλλη 21. Είχαν διαφορά 8 ολόκληρους μήνες κατά τους οποίους την βοηθούσα να σταθεί και να παίξει με την αδερφούλα της σαν να μην υπολείπεται. Και τώρα συνεχώς την "αδερφούλα" Όπως και στο ότι τηςαναζητεί. Αυτολεξεί!

 

Όχι, δεν ήταν στη δική μου οπτική γωνία. Ούτε νόμιζα εγώ ότι απογοητεύτηκε ενώ δεν ίσχυε, ούτε βλέπω τα συναισθήματα των παιδιών μου ως προέκταση των όποιων δικών μου.

Για να βάλω τα πράγματα στη σωστή βάση από την αρχή, θεωρώ και είναι γενικώς παραδεκτό ότι με τα όμοια δίδυμα προκύπτουν διαφορετικά, πιο περίπλοκα προβλήματα από ότι στα διζυγωτικά ίδιου φύλου που χρήζουν ιδιαίτερου χειρισμού. Πρόκειται για άλλη κατηγορία διδύμων με πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στην οποία πολλές φορές δεν είναι ούτε κατάλληλα ούτε αποτελεσματικά τα όσα αναφέρονται στις άλλες περιπτώσεις διδύμων για μια ευρεία σειρά θεμάτων.

Αν η πρώτη εικόνα που αποκτά ένα παιδί για τον εαυτό του συμπίπτει με της αδελφής του, κοιτά στον καθρέφτη και βλέπει αυτή, αναπτύσσονται με τον ίδιο ακριβώς ρυθμό σε όλα τα επίπεδα, τότε είναι απόλυτα φυσικό να νιώθει απογοπήτευση όταν κάποια στιγμή δεν μπορεί να ακολουθήσει.

Δεν είναι φυσικό να νιώσει απογοητευμένη όταν έβλεπε την αδελφή της να παίζει κυνηγητό και τρενάκι με το μεγλαλο τους αδελφό και εκείνη προσπαθούσε ανεπιτυχώς να τους προλάβει μπουσουλώντας; Και εγώ την βοηθούσα αλλά αυτό δεν την έκανε να νιώθει καθόλου καλύτερα, ίσα ίσα που στεναχωριόταν ακόμα περισσότερο γιατί το όλο ζήτημα για εκείνη ήταν να τα καταφέρει χωρίς βοήθεια. Το θέμα δεν ήταν ότι δεν μπορούσε να περπατήσει αλλά ότι φοβόταν να το κάνει μόνη της αλλά και να αναπτύξει ταχύτητα ώτσε να μπορεί να συμμετέχει επί ίσοις όροις στο παιχνίδι.

 

Παράθεση:

Το ότι πρέπει να είναι μαζί δεν είναι καθόλου αυτονόητο πουθενά όπως και το ότι πρέπει να χωριστούν

 

Σε αυτό διαφωνώ. Η κυριαρχη τάση επί 50 ολόκληρα χρόνια ηταν ο χωρισμός. Τα τελευταία χρόνια στην Αμερική έχει "παραχωρηθεί" / δοθεί η δυνατότητα στον γονέα να επιλέξει, ακριβώς επειδή υπήρξαν παιδιά και γονείς που αντέδρασαν στο μη αυτονόητο του χωρισμού. Ομως το μέτρο των παιδαγωγικών αντιλήψεων ήταν ο διαχωρισμός των διδύμων σε προσχολικές ηλικίες πράγμα που δείχνει να αλλάζει

(και κατά την γνώμη μου αυτό είναι το δέον, να μην υπάρχει μέτρο, αλλά η δυνατότητα επιλογής προς την μία ή την άλλη κατεύθυνση), με την ευρύτερη μελέτη της νευρο-φυσιο-ψυχο-λογίας των διδυμων από την δεκαετία του '90. Σε αυτό θα μπορούσα να σου στείλω κάποιες μελέτες, αλλά δεν είναι του παρόντος.

 

Ειλικρινά δεν ξέρω ποιά τάση ίσχυε τις προηγούμενες δεκαετίες, πάντως ό,τι διαβάζω σήμερα μιλά για δύο επιλογές των γονιών ανάλογα με την περίπτωση. Έτσι κι αλλιώς, δεν πρόκειται να ακολουθήσω καμία τάση, θα κάνω αυτό που εγώ νιώθω ότι είναι καλύτερο για τα δικά μου παιδιά. Οι μελέτες σίγουρα είναι χρήσιμες και διαφωτιστικές αλλά καμία μελέτη δεν αφορά τα δικά μου παιδιά και ούτε μπορεί να λειτουργήσει ως γενικός κανόνας για όλα τα δίδυμα. Άλλωστε όπως ανέφερες οι μελέτες για τα μονοζυγωτικά είναι ακόμη "ανοιχτες", διενεργούνται τώρα που μιλάμε, επομένως είναι νωρίς για οριστικά αποτελέσματα και τοποθετήσεις.

 

Παράθεση:

υπάρχουν σοβαρότατα επιχειρήματα υπέρ της τοποθέτησης των διδύμων σε ξεχωριστές τάξεις, ιδιαίτερα αν είναι διαφορετικό το επίπεδο ικανοτήτων τους.

 

και σε αυτό διαφωνώ, ο λόγος προκύπτει από τα παραπάνω. Τα σοβαρότερα επιχειρήματα όπως λες, προέρχονται από την στάση του παιδαγωγού, το τι δηλαδή βολεύει αυτόν και μόνο, και όχι από την βούληση των ίδιων των διδύμων ή έστω των γονέων τους. Νόμιζα ότι αυτό προέκυπτε από το λινκ που παρέθεσα.

 

Τα επιχειρήματα υπάρχουν, μια αναζήτηση στο Ϊντερνετ είναι αρκετή για να το διαπιστώσει κανείς. Έχεις δίκιο ότι στην πλειοψηφία τους -όχι όμως στο σύνολό τους- τα επιχειρήματα αυτά αφορούν στη στάση των τρίτων (συμμαθητών και παιδαγωγού) αλλά είναι υπαρκτά. Κατά τη γνώμη μου αλλά και σύμφωνα με πολλές αναφορές για το θέμα στα ομοζυγωτικά δίδυμα, αυτοί οι τρίτοι μπορούν να επηρεάσουν σε μεγάλο βαθμό και με χειρότερο τρόπο τα παιδιά απ΄ότι η τοποθέτησή τους σε διαφορετικές τάξεις.

 

Παράθεση:

Για παράδειγμα, είναι ουτοπικό να πιστέψω ότι κάθε σχολική χρονιά οι συμμαθητές και οι δάσκαλοι των παιδιών μου θα μπορούν να «επιμορφωθούν» για το ζήτημα των διδύμων και για το πόσο μεγάλη ζημιά μπορούν να προκαλέσουν αν π.χ. τα μπερδεύουν ή τα συγκρίνουν διαρκώς.

 

αυτό είναι αληθές. Αλλά και από πόσα αλλα ζητήματα δεν θα πρέπει να προστατεύσουμε τα παιδιά μας από την πλημμελή εκπαίδευση των παιδαγωγών...

 

Θα συμφωνήσω μαζί σου αλλά σε αυτή την περίπτωση μιλάμε για την ψυχική ισορροπία των παιδιών και αυτό για μένα είναι το πιο σημαντικό. Μακάρι η πραγματικότητα να ήταν καλύτερη αλλά δεν είναι και το να εθελοτυφλώ δε νομίζω ότι βοηθάει προς αυτή την κατεύθυνση.

Θα συμπληρώσω δε ότι δεν είναι θέμα βούλησης δικής μου εξαιτίας αυτών των τρίτων ούτε βέβαια των παιδιών που είναι ακόμα πολύ μικρά.

Ακόμα και στη υποθετική περίπτωση κάθε χρονιά στο σχολείο να είναι όλα ιδανικά με δασκάλους και συμμαθητές, υπάρχουν και ένα σωρό άλλα ζητήματα που -επαναλαμβάνω, στα όμοια δίδυμα- περιπλέκουν τα πράγματα και έχουν να κάνουν με την ψυχική ισορροπία των παιδιών ως αυτόνομες προσωπικότητες και όχι ζεύγος διδύμων. Για να μην παρεξηγηθώ επαναλαμβάνω ότι δεν πιστεύω ότι δε θα γίνουν αυτόνομα όποια δίδυμα δεν χωριστούν στο σχολείο, απλώς αναφέρω το θέμα της αυτονομίας σε σχέση με τα όμοια δίδυμα ακριβώς επειδή πολλές φορές η αντιμετώπισή τους ως ένα ιδιαίτερο και θαυμαστό σύνολο γίνεται μπούμερανγκγια τα ίδια τα παιδιά.

 

Παράθεση:

Γνωρίζω από πρώτο χέρι περιπτώσεις όμοιων διδύμων που αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα και αυτό έχει επηρεάσει αρνητικά και τη μεταξύ τους μοναδική σχέση παρά την καταπληκτική στάση και τις προσπάθειες των γονιών τους.

 

Εγώ παλι το αντίθετο. Βλεπω ότι σημασία έχει η αντιμετώπιση απο τους γονείς σε όλα τα θέματα αυτά. Από το πως θα συνεργαστούν με τον εκπαιδευτικό μέχρι το πως θα αντανακλούν την εικόνα που το περιβάλλον τους προσδίδει. Είναι ουτοπικό να αναμένεις το περιβάλλον να αλλάξει αλλά δεν είναι ουτοπικό ο γονέας να επιμορφώνεται στον ρόλο του πάντα. Σε εμάς πιστεύω ότι λείπει η εκπαίδευση. Το περιβάλλον είναι ό,τι είναι.

 

Συμφωνώ απολύτως μαζί σου για το ρόλο των γονιών και την ανάγκη εκπαίδευσής τους απλώς πιστεύω ότι δεν αρκεί πάντα για να διασφαλίσει το καλώς έχει ή για να ανατρέψει ένα κακό που έχει ήδη γίνει. Καλώς ή κακώς και το περιβάλλον μπορεί να παίξει καταλυτικότατο ρόλο, ακόμα κιαν οι γονείς είναι άψογοι.

 

Παράθεση:

Αν είναι σε διαφορετική τάξη, με κοινά διαλείμματα, κοινές εκδρομές, κοινές σχολικές και εξωσχολικές δραστηριότητες, πρόκειται για χωρισμό;

και όμως τους στερείς την "κοινότητα" επί της οποίας μεγάλωσαν, που έιναι το κομβικό σημείο της διαφοράς τους από τα άλλα παιδιά. Μόνο που αυτή η διαφορά για μένα, είναι ωραία και για τα ίδια.

 

Δεν θεωρώ ειλικρινά ότι θα τους στερήσω τίποτα τέτοιο. Το να τους δώσω τη δυνατότητα να σταθούν από μόνα τους, δεν θα τους στερήσει τίποτα από αυτήν την ωραία διαφορά τους από τα άλλα παιδιά, ίσα ίσα. Το δέσιμο δε χάνεται αν βρίσκονται σε άλλο δωμάτιο, ούτε αν έχουν διαφορετική δασκάλα. Είναι δύο ξεχωριστοί άνθρωποι, δεν είναι πακέτο για να είναι παντού και πάντα μαζί ούτε μεγαλώνοντας ούτε στο σχολείο.

 

Το εξοργιστικό είναι το γεγονός ότι ένας θεσμός, μία κοινωνική παράμετρος (το σχολείο, οι συγγενείς, οι "άλλοι" γενικώς) παρεμβαίνει στην δική τους ψυχοσύνθεση και τελικως διαμορφώνει την επιλογή.

 

Σε αυτό δε θα μπορούσα παρά να συμφωνήσω απολύτως μαζί σου όπως και στο ότι το σημαντικότερο είναι το τί νιώθουν τα παιδιά. Όμως θεωρώ ότι

το να κάνω από νωρίς εγώ την επιλογή γι αυτά θα είναι πολύ καλύτερο από το να φτάσουν να το ζητήσουν τα ίδια ή να μην το ζητήσουν αλλά να γίνει υπό το βάρος καταστάσεων που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί και χωρίς συναισθηματικό κόστος αν η διαδικασία γίνει με ήπιο τρόπο, σταδιακά και με σεβασμό στα συναισθήματά τους..

[giohanna]

και τα δικα μου διδυμάκια είναι διζυγωτικά, ενα αγόρι, ένα κορίτσι. Η μικρή στην κυριολεξία διαφευντεύει το μικρό, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που και η παιδιατρος και η παιδοψυχολόγος μας είπαν να τα χωρίσουμε από το νηπιαγωγείο για να μπορέσει ο μικρός να αναπτύξει δικές του πρωτοβουλίες και να ανεξαρτητοποιηθεί. Τώρα είναι η σκιά της μικρής. Φέτος θα πάνε προνήπιο και αποφάσισα να τα βάλω στο ίδιο τμήμα αλλά σε διαφορετικές ομάδες. Και εννοείται ότι θα τα παρακολουθώ στενά στην αρχή για να δω τις αντιδράσεις τους

[voula2]

giohanna στα διζυγωτικά αντιθέτου φύλου δεν τίθεται θέμα ταύτισης.

 

Επιειδή μου αρέσει η συζήτηση, συνεχίζω εξάροντας το επίπεδο στο οποίο τηρείται.

 

 

Αν η πρώτη εικόνα που αποκτά ένα παιδί για τον εαυτό του συμπίπτει με της αδελφής του, κοιτά στον καθρέφτη και βλέπει αυτή, αναπτύσσονται με τον ίδιο ακριβώς ρυθμό σε όλα τα επίπεδα, τότε είναι απόλυτα φυσικό να νιώθει απογοπήτευση όταν κάποια στιγμή δεν μπορεί να ακολουθήσει.

Δεν είναι φυσικό να νιώσει απογοητευμένη όταν έβλεπε την αδελφή της να παίζει κυνηγητό και τρενάκι με το μεγλαλο τους αδελφό και εκείνη προσπαθούσε ανεπιτυχώς να τους προλάβει μπουσουλώντας

 

η πρωτη εικόνα με την οποία ταυτίζεται το μωρό είναι η εικόνα ιτης μητέρας του, κατά Λακάν. Στον ένα χρόνο έχει αίσθηση της οντότητάς του και στους 18 μήνες, την αίσθηση της διαφορετικότητάς του. Αυτό ισχύει για όλα τα παιδιά.

Βλέποντας την αδερφή της να παίζει και να τρέχει πιθανότατα να ήθελε να παίξει και αυτή, ανεξαρτήτως τρόπου. Αν η κορη σου αυτή δεν ήταν δίδυμη και έβλεπε μόνο τον γιο σου, θα είχε κάποια διαφορα ? τα ίδια συναισθήματα συμμετοχής δεν θα αισθανόταν? τότε όπως λες δεν θα επαιζε η απογοήτευση? βλέπεις, τα παιδιά δεν σκέφτονται όπως εμείς με όρους ανταγωνισμού, για αυτά αρκει το παιχνίδι και όχι ο τρόπος ή το μέσο του παιχνιδιου. Τα υπόλοιπα πιστεύω ότι είναι προβολή των δικών μας φόβων / απογοήτευσης μήπως ανταγωνιστουν στο μελλον το ένα το άλλο ή μήπως δεν είναι τόσο όμοια όσο θέλουμε να πιστεύουμε. . Αλλά και ο ανταγωνισμός είναι θεμιτός και θα τον συναντήσεις σε όλα τα αδέρφια.

Το θέμα της προβολής σε ενθαρρύνω να επεξεργαστείς, χωρίς να θέλω

α κούγομαι σα δασκάλα, διότι από εκεί ξεκινούν οι δικοί μας περιορισμοί και τους επιβάλλουμε στα παιδιά μας.

 

ίσα ίσα που στεναχωριόταν ακόμα περισσότερο γιατί το όλο ζήτημα για εκείνη ήταν να τα καταφέρει χωρίς βοήθεια.

 

μπορεί να στεναχωριόταν για ένα σωρό άλλα πράγματα που δεν σχετίζονται με αυτό που αναφέρεις. Μπορεί ας πούμε να αισθανόταν την δική σου απογοήτευση που δεν τα κατάφερνε, για παράδειγμα Για αυτό σου απαντώ και πάλι ότι παίζει τοθέμα της προβολής γιατί προδικάζεις το τι σκέφτεται και τι θα ήθελε...

 

 

Οι μελέτες σίγουρα είναι χρήσιμες και διαφωτιστικές αλλά καμία μελέτη δεν αφορά τα δικά μου παιδιά και ούτε μπορεί να λειτουργήσει ως γενικός κανόνας για όλα τα δίδυμα. Άλλωστε όπως ανέφερες οι μελέτες για τα μονοζυγωτικά είναι ακόμη "ανοιχτες", διενεργούνται τώρα που μιλάμε, επομένως είναι νωρίς για οριστικά αποτελέσματα και τοποθετήσεις

.

 

οι επιστημονικές μελέτες επιβεβαιώνουν αλήθειες και διαψεύδουν μήθους, για αυτό είναι χρήσιμο να τις έχουμε οδηγό και για τα δικά μας παιδιά, γνώμη μου.

 

αυτοί οι τρίτοι μπορούν να επηρεάσουν σε μεγάλο βαθμό και με χειρότερο τρόπο τα παιδιά απ΄ότι η τοποθέτησή τους σε διαφορετικές τάξεις.

 

μα το έιπα παραπάνω, τίθενται σε ξεχωριστές τάξεις εξαιτίας τους, αυτοί επηρεάζουν με τον ένα η τον άλλο τρόπο. Αυτό ακριβώς ισχυρίζομαι ότι είναι η βάση του προβλήματος και όχι τα προβλήματα που προκύπτουν, αν προκύπτουν από την "φύση τους" , όποια και να ναι.

 

πολλές φορές η αντιμετώπισή τους ως ένα ιδιαίτερο και θαυμαστό σύνολο γίνεται μπούμερανγκγια τα ίδια τα παιδιά.

 

Συγνώμη που θα το επαναλάβω και πάλι με κίνδυνο να γίνομαι κακιά και γραφική, αλλά μίλησε, μιλησε με ενήλικους ομοζυγωτικούς σε ξένα φορα και πες μου αν αντιλήφθηκες ότι ο μή χωρισμός τους έγινε ποτέ μπούμερανγκ. Για αυτό μιλώ για μυθους, φόβους και δοξασίες.

 

 

Δεν θεωρώ ειλικρινά ότι θα τους στερήσω τίποτα τέτοιο. Το να τους δώσω τη δυνατότητα να σταθούν από μόνα τους, δεν θα τους στερήσει τίποτα από αυτήν την ωραία διαφορά τους από τα άλλα παιδιά, ίσα ίσα. Το δέσιμο δε χάνεται αν βρίσκονται σε άλλο δωμάτιο, ούτε αν έχουν διαφορετική δασκάλα. Είναι δύο ξεχωριστοί άνθρωποι, δεν είναι πακέτο για να είναι παντού και πάντα μαζί ούτε μεγαλώνοντας ούτε στο σχολείο.

 

τα παιδιά αποδέχονται ότι ορίσει ο γονιός ανεξαρτήτως το πως αισθάνονται. Προφανώς εάν μπορούσαν να εκδηλώσουν με προφορικό τρόπο το τι σκέφτονται και το πως νιώθουν, δεν θα υπήρχαν αυτά τα προβλήματα. Ακόμη και αν τους επιβάλλεις βία, σε αυτήν την ηλικία θα την αποδεχτούν και θα αλλάξουν ακόμη τον χαρακτήρα τους μόνο και μόνο για να έχουν την αποδοχή των γονιών τους φοβούμενα μην χάσουν την αγάπη τους προς αυτά. Τα προβλήματα προκύπτουν όταν αυτά μεγαλώνουν. Τότε θα μάθουμε και μείς αν όντως πράξαμε σωστά. Προτείνω το βιβλίο "¨Τοξικοί γονείς" για περαιτέρω προβληματισμό.

 

 

υπό το βάρος καταστάσεων που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί και χωρίς συναισθηματικό κόστος αν η διαδικασία γίνει με ήπιο τρόπο, σταδιακά και με σεβασμό στα συναισθήματά τους..[/quote[/quote

 

και πάλι διαφωνώ γιατί φαίνεται ότι προδικάζεις το τι θα συμβεί αν δεν πράξεις προς μία κατεύθυνση, ομως το μέλλον τους ποιος το ξέρει? γιατί μπορεί κάτι τέτοιο να μη συμβεί ή να συμβεί από διαφορετικά γεγονότα από αυτά για τα οποία μιλάμε....

 

Ευχαριστώ που με άκουσες. Παντα με φιλική διάθεση.

[voula2]

Επίσης τώρα που ξαναδιαβάζω το μήνυμά σου μου γεννιέται η απορία: έχεις ποτέ σκεφτεί τι θα γίνει, όπως συναίβει και σε εμάς, όταν σε μία τάξη το ένα παιδί έχει μία καλη δασκάλα και την ίδια στιγμή το άλλο έναν κακό δασκαλο που τα προσβάλλει , φερ ειπειν?

Η όταν αργότερα το ένα πάρει καλούς βαθμούς γιατί αξίζει και έπεσε σε καλόν καθηγητή, ενώ το άλλο, ενώ αξίζει, πάρει κακούς βαθμους επειδή ο δάσκαλος ήταν λοξός...

 

και πες μου, εδώ τι είναι το ωφέλιμο για την ψυχική τους υγεία, όπως λες: η απο κοινού αντιμετώπιση ή η κατακερματισμένη ψυχολογία?

[voula2]

Επίσης τώρα που ξαναδιαβάζω το μήνυμά σου μου γεννιέται η απορία: έχεις ποτέ σκεφτεί τι θα γίνει, όπως συναίβει και σε εμάς, όταν σε μία τάξη το ένα παιδί έχει μία καλη δασκάλα και την ίδια στιγμή το άλλο έναν κακό δασκαλο που τα προσβάλλει , φερ ειπειν?

Η όταν αργότερα το ένα πάρει καλούς βαθμούς γιατί αξίζει και έπεσε σε καλόν καθηγητή, ενώ το άλλο, ενώ αξίζει, πάρει κακούς βαθμους επειδή ο δάσκαλος ήταν λοξός...

 

και πες μου, εδώ τι είναι το ωφέλιμο για την ψυχική τους υγεία, όπως λες: η απο κοινού αντιμετώπιση ή η κατακερματισμένη ψυχολογία?

 

Χωρίζουμε ή όχι τα δίδυμα παιδιά μας επειδή ΕΜΕΙΣ νομίζουμε ότι αυτό είναι το καλύτερο για αυτά. Αυτά όμως μπορεί να έχουν διαφορετική άποψη για το τι ήταν καλύτερο για τα ίδια. Η παραμονή στο ίδιο περιβάλλον μπορεί να είναι ευεργετικότερη για την απόδοσή τους, για αυτό κουοτάρω: They seem to find it easy to engage in different activities when they have the option of being together.

Αυτό εγώ το λαμβάνω υπόψη.