ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ εΧΩ ΑΠΕΛΠΙΣΤΕΙ!

[Dimitra83]

καρεκλα σκεψης....χμμμμ πολυ καλο ακουγεται!οντως η λεξη τιμωρια χτυπαει ασχημα...θα εφαρμοσω κ αυτο! για 2-3 λεπτα?? σ'ευχαριστω!

[DORA79]

Δημητρα να σου κανω μια διευκρινηση αναλογα με την ηλικια του παιδιου ειναι και ο χρονος που αφηνεις το παιδι στη καρεκλα σκεψης.Δηλαδη ενα λεπτο για καθε χρονο ηλικιας τους.Και να σου πω και κατι ακομα οταν μαλωνεις το παιδι πρεπει να κατεβαινεις στο υψος του και οχι να του μιλας η' να του φωναζεις απο ψηλα.Οταν του μιλας να σε κοιταει για να καταλαβαινεις οτι σε ακουει.Παντως ενα πραγμα θα σου πω για να να σε καθησυχασει ολες κανουμε λαθη και ολες τα χανουμε μπροστα στα παιδια και εξω απο το χορο πολλα τραγουδια λεμε.Η δασκαλα του γιου μου μου ειπε δεν γεννηθηκαμε γονεις γιναμε και γινομαστε καθε μερα και καλυτεροι.

[Dimitra83]

εχεις δικιο.ερχονται στιγμες που χανω τα ορια μου κ για να μη ξεσπασω με φωνες κλεινομαι για 3 λεπτα στην κουζινα τραγουδαω δυνατα (επειδη θελω να τσιριξω) μηπως τα εχω παιξει?

[DORA79]

Οχι δεν τα εχεις παιξει .Εγω εκανα και χειροτερα πραγματα.Το σωτηριο μου ειναι η μαμα μου που παρολο που ειναι μακρυα ενα τηλεφωνο μαζι της με ηρεμουσε και με ηρεμει.Την εχω παρει ακομα και μεσα στη νυχτα γιατι δεν ηξερα τι να κανω με το παιδι μου.Τωρα στο δευτερο ειμαι καπως πιο εμπειρη.εγω εχω φτασει σε σημειο να τραβαω τα μαλλια μου.Αλλα τα δικα μου προβληματα μου φταιγανε και οχι το παιδι.

[myangel]

έχεις προσέξει κάποια φορά αν παίζει ρόλο η διατροφή? μήπως τρώει πολλά γλυκά??

[Dimitra83]

γλυκα οχι...το πολυ 2 φορες την εβδομαδα να φαει κανενα κιντερ...ειναι που ζηλευει τον μικρο.κ αυτο που μου κανει εντυπωση ειναι οτι ποτε δε μου ειπε''θελω κ γω γιατι το εχει ο αλεξανδρος'' ή ''πεταω πραγματα επειδη το κανει κ ο αλεξανδρος'' παρα μονο οταν ειναι μαζι δε τον αφηνει να πιασει τιποτα στα χερια του κ τον χτυπαει κ μετα λεει ψεματα οτι χτυπησε μονος του.τις προαλες εβαψε τον τοιχο κ ηρθε κ μου ειπε οτι το εκανε ο μικρος.εγω την ψαρωσα κ της ειπα οτι την ειδα που το εκανε αυτη κ μου λεει ''δε το εκανα επιτιδες...το στυλο δεν ειχε καπακι!!''

[myangel]

γλυκα οχι...το πολυ 2 φορες την εβδομαδα να φαει κανενα κιντερ...ειναι που ζηλευει τον μικρο.κ αυτο που μου κανει εντυπωση ειναι οτι ποτε δε μου ειπε''θελω κ γω γιατι το εχει ο αλεξανδρος'' ή ''πεταω πραγματα επειδη το κανει κ ο αλεξανδρος'' παρα μονο οταν ειναι μαζι δε τον αφηνει να πιασει τιποτα στα χερια του κ τον χτυπαει κ μετα λεει ψεματα οτι χτυπησε μονος του.τις προαλες εβαψε τον τοιχο κ ηρθε κ μου ειπε οτι το εκανε ο μικρος.εγω την ψαρωσα κ της ειπα οτι την ειδα που το εκανε αυτη κ μου λεει ''δε το εκανα επιτιδες...το στυλο δεν ειχε καπακι!!''

 

έχεις δοκιμάσει την ομοιοπαθητική?? νομίζω ότι βοηθάει πολύ στην ψυχολογία (σε όλες τις ηλικίες)

ή ακόμη όπως κι εσύ είπες νωρίτερα, σε παδοψυχολόγο

ίσως κάποια ομαδική δραστηριότητα με σένα και το αδερφάκι ή μόνο με σένα? να σε νοιώσει για λίγες ώρες την εβδομάδα αποκλειστικά δική της?

[Dimitra83]

υπαρχει τετοια μεθοδος στη ομοιοπαθητικη?εχεις καποιες πληροφοριες?

[myangel]

http://www.vithoulkas.com/content/view/45/57/lang,el/

http://www.classicalhomeopathy.gr/gr/info.htm

 

http://www.integrativemedicine.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=36&Itemid=52 μην τρομάξεις μετά τη μέση διάβασε, λέει για τα παιδιά

 

γενικά δεν έρω πολλά πράγματα μιας που πρόσφατα άρχισα να εφαρμόζω κάποιες ομοιοπαθητικές μεθόδους στον μικρό. όμως ξέρω από εμπειρίες τρίτων ότι τους έχει βοηθήσει πολύ στο θέμα συμπεριφοράς. όπως επίσης και για το θέμα των γλυκών ότι δε βοηθάει, για αυτό σε ρώτησα.

Εύχομαι να βρεις την άκρη, θεωρώ ότι γράφοντας ότι είσαι απελπισμένη σημαίνει ότι έισαι κοντά στο να εξαντλήσεις κάθε περιθώριο. Για αυτό σου προτείνω και μια επίσκεψη σε κάποιον ομοιοπαθητικό, αν γίνεται παιδίατρο. Πάντως κακό δεν θα σας κάνει...

Καλό βράδι!

[Dimitra83]

το τοπικ ειναι απο αλλη κοπελα αλλα κ γω αισθανομαι καποιες στιγμες πως δεν εχω πλεον δυναμεις!ευχαριστω θα τα κοιταξω τωρα

[DALIA]

Πως το ανέχεσαι αυτό μου λες;;;;

 

Μια φορά τόλμησε ο γιός να με δαγκώσει όταν ήταν δύο χρονών κ ήταν κ η τελευταία φορά. Το μονο που χρειάστηκε ήταν ο αυστηρός τόνος της φωνής μου κ του έπιασα το χέρι ακίνητο.

 

Το θεωρώ αδιανόητο, διαβάζω αυτά κ τρελαίνομαι, εντάξει ούτε ο γιός μου είναι άγιος αλλά τέτοια δεν μου κάνει κ δεν μου τα έχει κανει ποτέ!!!

 

Όταν μιλάμε για τα παιδιά μας σίγουρα μπορούμε να ανεχτούμε πολλά...

Το θέμα είναι άλλο όμως δεν μπορούμε και εσύ και εγώ να λέμε πράγματα που δεν έχουμε ζήσει..δηλ.επειδή και εγώ έχω βολικό παιδί δεν θέλω να μιλάω μόνο από την πλευρά μου δηλ εκ του ασφαλούς...

είμαι από τις τυχερές που ζω καθημερινά και άλλους γονείς με παιδιά συνωμίλικα με τα δικά μου οπότε κατανοώ ότι δεν είναι πάντα όλα τόσο εύκολα γιάυτό καμιά φορά αν κανένα παιδάκι στην ταβέρνα με "χαλάει" δείχνω κατανόηση....

Σίγουρα όμως υπάρχουν και πάρα πολύ γονείς που είναι παντελώς αναίσθητοι και άλλοι τόσοι που εθελοτυφλούν σε ανάρμοστες συμπεριφορές των παιδιών τους

[katerinak]

. Με το που γυρνάει από τον παιδικό λυσομαννάει για φαί. Οκ τρώει μια ικανοποιητική ποσότητα φαγητού. Μετά τσιρίζει θέλει αμέσως μετά φρούτα, γιαούρτι, γλυκό, γάλα τρέχει και ανοίγει το ψυγείο, εγώ να προσπαθώ να την κάνω να παίξουμε, να της αποσπάσω την προσοχή, γιατί αν φάει κι άλλο θα κάνει εμετό.κάλους....

 

το θεωρεις φυσιολογικο να τσιριζει απαιτωντας γλυκο φρουτο κτλ;3 χρονων ειναι,δεν εμαθε να το ζηταει;ειμαι σκληρη ισως αλλα εμενα δεν μου φαινεται καθολου φυσιολογικο κ χαριτωμενο να επικοινωνει μαζι σου μονο με την τσιριδα. γιατι αυτο το μηνυμα παιρνει το παιδι. τσιριζω κ απαιτω για να το εχω

[jesgk]

Σίγουρα όμως υπάρχουν και πάρα πολύ γονείς που είναι παντελώς αναίσθητοι και άλλοι τόσοι που εθελοτυφλούν σε ανάρμοστες συμπεριφορές των παιδιών τους

 

Συμφωνώ απόλυτα κ αυτοί οι γονείς είναι που με εκνευρίζουν απίστευτα

[Μαρια Στυλιανακη]

λες να της βαλω πιπερι?μηπως ειναι καπως αντιπαιδαγωγικο?τι γνωμη εχετε οι αλλες?

 

 

δεν θα έχει απολύτως κανέναν διδακτικό ρόλο, καθώς το αρνητικό μύνημα του πιπεριού (έντονη δυσφορία) όπως πχ και του πόνου και στην σωματική τιμωρία, υπερτερεί απέναντι στο όποιο θετικό μύνημα του οποίου θέλεις να τονίσεις την θετική έκβαση.

 

Ποιός είναι ο στόχος - για να βρείς τον στόχο πρέπει να βρείς το δρόμο που οδηγεί στον στόχο σύμφωνα με παρεμβάσεις θετικής επιβράβευσης,

ή αν δεν πετυχαίνει αυτό, μέσω αφαίρεσης θετικής επιβράβευσης δηλαδή

το να είσαι απολύτως ουδέτερη και να προχωράς αμέσως στο βήμα του στόχου επιδεικνύοντας έτσι με σιγουριά, τον στόχο, το επιθυμητό αποτέλεσμα,

μέσω παραδειγμάτων.

ενα τελειο κόλπο= Μιλάς υποθετικά στο παιδί σαν να έχει κάνει το σωστό πράγμα και το επιβραβεύεις ακόμα και αν δεν το εχει ακόμα τελειώσει ή πάει να το κάνει. Είναι ήδη ενα ερέθισμα "δόλωμα" που θα το κάνει να ακολουθήσει αυτό το τροπο ακόμα και αν ακόμα δεν το σκεφτόταν εξαιτίας του θυμού στον οποίο βρίσκεται.

 

το πιπέρι και η σωματική τιμωρία με τη μορφή ενός τραβήγματος απο τους ώμους, μπορεί προσωρινά δηλαδή να πετύχει απο φόβο, αλλά ο φόβος και γενικά οποιοδήποτε αρνητικό συναίσθημα δεν είναι ο τρόπος που μαθαίνει σωστά και πραγματικά ο εγκέφαλός μας.

 

δείτε εδώ τι διάβασα σήμερα

βάλτε στο google

scientific american success breeds success

http://www.scientificamerican.com/article.cfm?id=why-success-breeds-success

 

ΚΑΘΕ επιβράβευσή σας, είναι μια μικρή επιτυχία για το παιδί σας.

ενώ κάθε τιμωρία, είναι μια αποτυχία.

Η αποτυχία, αποτρέπει την μάθηση όπως δείχνει αυτό το πολύ ενδιαφέρον άρθρο με βάση έρευνα συμπεριφοράς σε μαιμουδάκια.

Επιβραβεύοντας ακόμα και το πιο μικρό πράγμα,

πετυχαίνετε το πρώτο βηματάκι στον δρόμο προς το στόχο!

 

 

 

αυτο με την τιμωρια το ξερω αλλα δεν αντεχω να το κανω το εχω δοκιμασει 4-5 φορες αλλα σπαραζει η καρδια μου βασικα ειχα ρωτησει τον παιδοψυχολογο κ μου ειπε να μη το κανω γιατι ετσι το παιδι νομιζει πως το θελουμε μονο οταν μας ακουει κ οταν οχι τοτε δε το θελουμε κ το αφηνουμε μονο του.μου ειπε πως το κανουν μονο σε πολυ ακρεες περιπτωσεις.οταν δλδ το παιδι ειναι απο το πρωι ως το βραδυ ετσι κ δημιουργει κ προβληματα στα παιδια του σχολειου ή κ σε τριτα ατομα κ αυτο με καποια επιφυλαξη.η δικια μου μονο σε μενα κ στον μπαμπα της τα κανει αυτα.στο σχολειο ειναι απο τα πιο υπακουα παιδια μου ειπαν οι δασκαλες.κ με αλλα ατομα γενικως δε κανει ετσι.επισης παρατηρησα πως οταν το μεσημερι κοιμαται ο μικρος τοτε ειναι πολυ ηρεμη.οταν ειναι ξυπνιος ομως γινονται ολα τα παραπανω που ειπα χτες!!!θα δοκιμασω ολα αυτα που μου ειπατε.δλδ αν χτυπησει το μικρο να του βαλει αυτη δηθεν ιωδιο η σε εμενα(κ ας μη χρειαζεται) μηπως κ καταλαβει οτι ετσι μας ποναει.επισης θα βαλω τον μικρο να της φερνει τα παπουτσια ή τη χτενα της η το παντελονι της για να της δειξω οτι πρεπει ο ενας να βοηθαει τον αλλον κ οταν πινω καφε με τον μπαμπα της το πρωι κ αυτη στηνει αυτι απεξω (γιατι ξερω οτι το κανει! ) θα του λεω οτι η ραφαελα εχει γινει πολυ καλο κοριτσι κ ακουει οτι της λεμε κ αγαπαει τον μικρο κ δε μας χτυπαει!θα δοκιμασω ενα συνδυασμο ολων οσων μου ειπατε ειδη εκανα αυτο που ειπε η DEMS.εφτυνε κ την πηγαινα να το κανει στη τουαλετα γιατι εκει κανουμε μονο τις βρωμιες μας!κ ειδα καποια βελτιωση κοριτσια μεσα σε 2 μερες.την πρωτη μερα το ελεγα συνεχεια.εχτες χρειαστικε να το πω 4-5 φορες.σημερα δε το εχει κανει ακομα. εχετε να προσθεσετε κατι αλο?

 

ναι ακραίες περιπτώσεις, σωστά. δες αυτά τα άρθρα ειναι αρκετά συνοπτικάhttp://parents.org.gr/psych/a47

 

καλο και το κόλπο με την τουαλέτα. υπάρχει και το κόλπο όταν φωνάζουν πολύ δυνατά, ή κακές λέξεις, να ανοίγεις το παράθυρο και να τις πετάς απέξω/να φωνάξουν έξω απο το παραθυρο για να μην πονάνε τα αυτιά μας.

Αντι για το παράθυρο θα έβαζα ένα κουβά ή ένα κάδο σε μια γωνιά του σπιτιού που θα είναι η θυμωμένη γωνιά που εκεί πάμε και φτύνουμε μέσα στον κάδο.

Επειδη ίσως η τουαλέτα είναι ένα μέρος που ειναι αρκετά προσωπικό, όπου είσαι μόνος με το σώμα σου, ίσως καλό θα ήταν να μην ταυτιστεί με αυτό το πράγμα που περιγράφεις - γιατι θα παραμείνει αυτή η αίσθηση και στο μέλλον προκαλώντας έτσι μια περίεργη σχέση με την παραμονή στο μπάνιο για οποιοδήποτε λόγο .... θα προτιμούσα το παράθυρο σαφέστατα αντί δηλαδή του μπάνιου.

Αν έχει πετύχει μπορείς σιγά σιγά να του αλλαξεις τοποθεσία ( οχι με μιάς) - αντί στη τουαλέτα να φτυνετε σε εναν κουβά.

Αυτό που φτύνει είναι ο θυμός - εξωτερικεύει δηλαδή, βρίσκει μια λύση στο να βγούν απο μέσα τα τόσο αρνητικά συναισθήματα, χωρίς να βλάπτεται κάποιος σωματικά - (γιατί δεν βλάπτεται κάποιος άμεσα όταν πχ φτύνει έξω στο δρόμο)

καλό θα ήταν να διαβασετε βιβλλία για το θυμό και να μαθει /κατανοήσει ότι αυτό που την κάνει να θελει ναφτυσει ειναι ο θυμός που νιώθει.

 

Όταν καταλαβει οτι ο θυμός είναι ένα συναίσθημα που αμα το δουμε διαφορετικά, μπορουμε να το αλλαξουμε μεσα μας ακομα και σε κατι αστείο, θα δει η ιδια έναν λόγο για τον οποία απο μόνη της να θέλει να αλλάξει αυτό το συναίσθημα.

 

ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΤΑ ΤΟ βιβλίο ακριβώς για αυτό το πράγμα !

 

http://www.amazon.de/dp/3815720001/ref=asc_df_3815720001486034/?tag=dooyoo&creative=7986&creativeASIN=3815720001&linkCode=asn

 

και μόνο που θα λέτε για την πράσινη Αγελάδα θα ξεσπάει γέλια.

Αυτό που κάνει είναι περιγράφει όλα αυτά τα ασχημα/αρνητικά συναισθήματα και τα προβάλει πάνω στην πράσινη αγελάδα.

 

Έ όποτε έχετε αυτά τα συναισθήματα, θυμόσαστε την πράσινη αγελάδα, και έχετε έναν κωδικό υπενθύμισης "ήρθε πάλι η φλουό/ πράσινη αγελάδα"!

 

μακαρι να βρεθεί μια λέξη που να περιγράφει καλυτερα το motzkuh

εννοεί η πρασινη αγελαδα με την πάντα χαλια διαθεση, γκρινιας τσαντιλας κτλ κτλ.

 

εδω θα διαβασεις ενδιαφέρον πραγματα για το timeout που αφορά ακραίες συμπεριφορές αλλα ειναι καλο να το εχετε εν γνώσει σας γιατι γραφει και αλλες λεπτομέρειες.

http://parents.org.gr/psych/a47

 

 

Ο κάθε κρίκος στην αλυσίδα

 

Τι είναι αναγκαίο? Βάζω συνοπτικά τα στάδια που εξηγώ πιο κάτω.

 

πράξη οριοθέτησης γονέα=>αιτία θυμού => αναπτυξιακό στάδιο=> φίλτρο στο θυμό του παιδιού=>θετικότητα γονέα => θετικό μύνημα στο παιδί=> το παιδί εισπράτει το θετικό μύνημα και αφού ο εγκέφαλός μας λειτουργεί βάση θετικών ερεθισμάτων πολύ καλύτερα, και έτσι δημιουργείται κίνητρο επανάληψης αυτής της συμπεριφοράς,

η όλη διαδικασία πετυχαίνει.

 

Αναλύω περισσότερο τη σκέψη αυτή:

Ανάλογα με την ηλικία ένα παιδί όταν είναι θυμωμένο,

δεν είναι δυνατόν να βρείς το σωστό τρόπο αντιμετώπισης αν δεν έχεις βρεί πριν την αιτία του θυμού του,

όπως επίσης αν είναι θυμός συνειδητός ή ασυνείδητος ( τι ηλικία ? )

 

όπως και να έχει όταν οι γονείς ενδίδουν στο θυμό δηλαδή τον εισπράττουν "χωρίς φίλτρο", το πιο πιθανό είναι να μη μπορέσουν να δράσουν με τον κατάλληλο τρόπο.

 

Το φίλτρο μπορεί να είναι η καλή ψυχολογική κατάσταση, η γνώση για τα αναπτυξιακα σταδια, η σιγουρια οτι αν προκειται για φάση (ερχομος παιδιού) ότι μεχρι ενός σημείου είναι αναμενόμενη συμπεριφορά, και θα περάσει, με ήπιας μορφής αλλά συνεπή οριοθέτηση.

 

Όλα αυτά , για να τα σκεφτείτε ή να τα βρείτε εκείνη τη στιγμή, προυποθέτουν να μην αισθάνεται κάποιος απελπισία.

Άρα το πρώτο, πρώτο που αναγκαστικά οφείλετε να δώσετε προσοχή είναι να παρηγορήσετε τον εαυτό σας και τις προσωπικές σας ανησυχίες!

Όλα θα πάνε καλά! Αισθανθείτε το, βιώστε το, πείτε το στον εαυτό σας,

γιατί τότε θα μπορέσετε και να μεταδώσετε με την απαραίτητη θετικότητα,

το μύνημα στο παιδί σας, και με αυτή τη θετικότητα θα πετύχετε τα πάντα.

 

Το πιο δυσκολο είναι πάντα να δείς την θετική έκβαση μιας κατάστασης που βιώνεις εεσυ και το παιδί σου αρνητικά.

Μέσα ίσως απο αυτή την ακολουθία είναι κάτι που μπορεί να είναι πιο εύκολο - καθώς κανεις κάτι σε βήματα .

Είναι σαφέστατα μια αλλαγή στον τρόπο που έχουμε συνηθίσει να λειτουργούμε βάση αυταρχικής διαπαιδαγώγησης και πεπαλαιωμένων αρχών διαπαιδαγώγησης απο δασκάλους και γονείς που δεν είχαν προσβαση στις νεότερες παιδαγωγικές μεθόδους.

(παρακαλώ εάν θέλετε και άλλες πληροφορίες για αυτό σημειώστε το εδώ έτσι ώστε οι συντονιστές να προσθέσουν βασικούς συνδέσμους που εξηγούν αυτή τη συσχέτιση)

[Dimitra83]

σε ευχαριστω μαρια για τα φωτα σου!εχεις δικιο!απο αυριο εφαρμοζω τον θυμωμενο κουβα!:-P θα ειναι ο κουβας που θα φτυνουμε θα φωναζουμε κ θα κλωτσαμε αν καταλαβα καλα θα το χρησιμοποιησω κ για μενα μου φαινεται γιατι ζηλεψα η πρασινη αγελαδα ειναι τελεια!!!ευχαριστω κ παλι

[Dimitra83]

εκανα αυτο που ειπες στην αρχη σημερα.αλλες φορες την παρακαλουσα να μαζεψει τα παιχνιδια της πραγμα που το εκανε σπανια!σημερα της λεω ''ραφαελα θα μαζεψεις τα παιχνιδια σου?μπραβο αγαπη μου'' κ πηγε κ τα μαζεψε. κ μετα ελεγα στον αντρα μου ''κοιτα μπαμπα η ραφαελα που μαζευειι τα παιχνιδια της!'' κ ελεγε αυτος '' πο πο μπορει κ τα μαζευει?δε το ηξερα!'' κ καλα δε ξεραμε οτι ακουει ειδα τωρα που το εγραψες κ καταλαβα πως εκανα καλα που σκεφτηκα αυτο το κολπο

[casperαki]

Μέχρι ένα σημείο είναι φυσιολογικό, το καταλαβαίνω κι εγώ αφού ένα παιδί σίγουρα δεν μπορεί να κάθεται σαν άγαλμα κ να μην κάνει τίποτα αλλά το να μην βάζει τον ποπό του κάτω κ να μην υπάρχει ένα λεπτό ηρεμίας... αυτό δεν το αντέχω με τίποτα.

 

Κ ναι νευριάζω αν βγώ έξω για φαγητό κ έχω το παιδί του διπλανού που τσιρίζει κ τρέχει σαν παλαβό απ'τη χαρά του ή όταν στο σπίτι πρέπει να τα απομακρύνεις όλα γιατί ΟΛΑ ΜΑ ΟΛΑ τα πειράζει... αυτό με ενοχλεί.. κ με τίποτα δεν συμφωνώ να προσαρμοστούμε εμείς στην συμπεριφορά του παιδιού όπως γραφτηκε παραπάνω δλδ να περιορίσουμε τις εξόδους επειδή δεν μπορούμε να το κάνουμε καλά το παιδί. Δλδ αν πάει 15 χρ. θα μας καβαλήσει κιόλας;;;

 

συμφωνω 10000%

[katerinak]

συμφωνω 10000%

 

μου τυχε να βγω με φιλη για καφε,το 4χρονο κοριτσακι της να φωναζει-βριζει -πεταει πραγματα κ να μας κοιτανε ολοι..ε, δεν εφταιγε αυτο..αφου ποτε δεν ακουσε το οχι..

[jesgk]

μου τυχε να βγω με φιλη για καφε,το 4χρονο κοριτσακι της να φωναζει-βριζει -πεταει πραγματα κ να μας κοιτανε ολοι..ε, δεν εφταιγε αυτο..αφου ποτε δεν ακουσε το οχι..

 

Μα κι εγώ δεν θεωρώ ότι στις συγκεκριμένες περιπτώσεις φταίνε τα παιδιά αλλά οι γονείς.

 

Κ συνήθως η αναισθησία αυτή των γονιών συνδυάζεται πάντα με το ότι το παιδί ειναι πολύ κοινωνικό κ αγαπάει όλα τα παιδιά γι'αυτό τσιρίζει σαν παλαβό κ τα κάνει από τη χαρά του.... κ εγώ φυσικά ... τρελαίνομαι... Δλδ το δικό μου που είναι ήσυχο είναι προβληματικό;;;;;

[candy1234]

Χθες συμπτωματικά είχαμε αυτή τη συζήτηση με τον σύζυγο μου! Είχαμε μια δουλεια μεσα στο σπιτι (εξαέρωση καλοριφερ) και χρειαζόταν ο συζυγος την βοηθεια μου κάποια στιγμή, οπότε αφησα τον μικρό (14 μηνων) μέσα στο πάρκο και αυτό έκλαιγε γοερά! Έκανα να πάω κοντά του και μου είπε ο άντρας μου πως έτσι κακομαθαίνει, άστον να κλάψει...δεν μπορείς να κάνεις βήμα και αμέσως βάζει τα κλάματα, θα γίνει σαν των "τάδε" το παιδί που τους κάνει ό,τι θέλει...Με τα πολλά ο μικρός σταμάτησε μόλις τον έβγαλα απο το πάρκο. Μου λεει τοτε ο σύζυγος: Ηθελες τα και παθές τα!!!! Τα πηρα στο κρανιο...του λεω μας βλεπει μονο το απογευμα και μας λαχταραει (το πρωι λειπουμε στις δουλειες μας) γι'αυτο τα κάνει! Δεν θα το αφηνω να κλαιει! Τον λυπαμαι...πώς να σας το πω...Κατόπιν όμως και αφού ψιλοηρέμησα...σκεφτηκα μήπως κάνω λάθος χειρισμούς; Μήπως μου γίνει κακομαθημένο; Μήπως πρέπει να του λεώ και κανένα ΟΧΙ; Π.χ...μας έχει χαλάσει όλα τα κοντρολ, τηλεφωνα (κινητο μου και σταθερο) γιατί αν δεν του τα δωσω κλαίει...και στριγγλίζει! Βεβαια, αν πάμε σε άλλο σπίτι είναι κύριος...οσο το δυνατον...καθεται ως επι το πλείστον αγκαλια μου, δεν πειραζει τιποτα, εκτος αν του το προσφέρουν, μολις λεω: Μηηη...ακούει....και μαζεύεται! Αλλά υπαρχουν φορες-συνηθως αν βρεθει με αλλα παιδακια- που δεν πολυακούει.

Το ερωτημά μου είναι το εξής: Ήρθε η ώρα να βάλω λιγο φρενο στις απαιτήσεις του, να λέω και κανενα ΟΧΙ και ας κλαίει και αν ΝΑΙ με ποιον τρόπο; Ποιος είναι ο κατάλληλος (σε γενικές γραμμές βεβαια...γιατι οντως τα παιδια δεν εχουν manual). Ή μήπως είναι μικρούλης ακόμη..και ρόλος μου προς το παρον είναι μόνο να τον προστατεύω μην χτυπήσει απο τα κατορθωματα του;

[jesgk]

Ή μήπως είναι μικρούλης ακόμη..και ρόλος μου προς το παρον είναι μόνο να τον προστατεύω μην χτυπήσει απο τα κατορθωματα του;

 

Δες εδώ http://www.paidiatros.com/MAIN/article-455-0-0-0.aspx

[candy1234]

Διάβασα το link και το βρήκα αρκετά κατατοπιστικό. Αυτά που συμβουλεύει..έχω ξεκινήσει και τα κάνω...Του λέω χαμηλώνοντας στο ύψος του και με ήρεμο τόνο: Δεν ανοίγουμε τα ντουλάπια της μαμάς, ή δεν πειράζουμε τη λάμπα στο τραπέζι. Η αντίδραση του είναι να λέει: Μή...μη...μη....και να φεύγει...μόλις εγώ γυρίσω τη πλάτη μου..μου γελάει με πονηρή φατσούλα και σπεύδει να κάνει πάλι το ίδιο! Επαναλαμβάνω εγώ: Αγάπη μου, δεν ανοίγουμε όλα τα ντουλάπια της μανούλας, μόνο αυτό! (ενα που έχω μόνο με ταπερ)..παίξε ανοίγοντας αυτό γλυκέ μου...όχι όμως τα υπόλοιπα, εντάξει; Ε, παίζει με το ντουλάπι που του έχω υποδείξει για κανένα λεπτο (κ ούτε) και μετα τα ίδια... Λέω άλλοτε πάλι: Μωράκι μου, δεν ανοίγουμε τα ντουλάπια...μη...κακό...Αν συνεχίσεις, θα σε βάλω στο πάρκο...Αυτό έχει απίστευτη αποτυχια..με γράφει κανονικά και αν τον βάλω στο πάρκο λυσομανάει!! Επίσης, αν κάνω δουλειά, πλένω τα πιατα ρε παιδί μου και τον έχω στο πάρκο (εχει οπτικη επαφη) και δεν τον παρω οταν κλαίει..ξέρετε τι κάνει; Βάζει όλα τα δακτυλα του στο στόμα μέχρι να τον πάρω ή μέχρι να κάνει εξαγωγή!!!! Ουφ...τι να κάνω..τι να κάνω; Δεν θέλω να μου γίνει διαολάκι...και θέλω να το χειριστώ όσο πιο ορθά γίνεται...και άμεσα!

[anemoni]

Διαβάζω τόση ώρα τις ακέψεις σας και τους προβληματισμούς σας και προσπαθώ να διαμορφώσω στο μυαλό μου αυτό που θέλω να πω, οι λέξεις όμως μπερδεύονται, το ίδιο και οι έννοιες και οι στόχοι και οι μέθοδοι. Ουφ, από που να αρχίσω και πού να τελειώσω; Τελικά αποφασίζω να σας γράψω σύντομα το ιστορικό κάθε μου παιδιού ξεχωριστά, νομίζω ότι αυτό είναι το μόνο που μπορώ να κάνω...

 

Η κόρη μου. Τώρα 14 χρονών. Μια κοπέλα χαμογελαστή πολύ κοινωνική, το κορίτσι που όπου πας σου λένε "μα τι παιδί είναι αυτό; συγχρητήρια!". Και γυρνάω το ρολόι του χρόνου πίσω. Σ' εκείνα τα χρόνια της ... τρέλας! 15 μηνών, 18 μηνών, 25 μηνών, 32 μηνών. Παναγία μου! Θα το πάθω το εγκεφαλικό, γυρίστε την ταινία στο τώρα, pleaseeeeeee. Ένα δύσκολο παιδί. Το παιδί που απαιτεί να γίνει το δικό του συνέχεια, το παιδί που δεν τρώει, το παιδί που δεν κοιμάται χωρίς την μανούλα δίπλα. Και φυσικά οι πρώτες διαφωνίες με τον άντρα μου και ... όλους τους υπόλοιπους. Στάνταρ ατάκες ΄"Θα την κακομάθεις. Όλο το δικό της κάνεις. Άστην να κλάψει". Κι εγώ μονίμως να υπερασπίζομαι την επιλογή μου "Δεν κάνω όλο το δικό της. Από τα 100 πράγματα που ζητάει κάθε μέρα επιλέγω 2 που θα αρνηθώ ό,τι κι αν κάνει, αλλά τα άλλα 98 είτε της τα κάνω αμέσως ή προσπαθώ διπλωματικά να τα αποφύγω". Και από την άλλη πλευρά το κούνημα του κεφαλιού "μμμ καλά όλες οι μαμάδες τα ίδια λέτε" Κι εγώ μέσα μου έξαλλη και γεμάτη ερωτηματικά "κάνω το σωστό;"....

 

Ο γιος μου ο μεγάλος. Τώρα 13 χρονών. Εφηβεία (μανούλες δεν φαντάζεστε τι σας περιμένει). Ιντερνετ, φέιςμπουκ, κι όλα τα συνεφή. Μην βιαστείτε να κατακρίνετε. Όλοι οι συμμαθητές του έχουν τα ίδια, και το δικό σας παιδί αύριο μεθαύριο ίσως. Πάμε πίσω.... Το τέλειο παιδί. Όπου τον έβαζα κοιμόταν, ό,τι τον τάιζα το έτρωγε χωρίς πρόβλημα, έπαιζε μόνος του, άκουγε και υπάκουγε χωρίς φωνές ούτε επιμονές. Όνειρο. Πάμε στο τώρα. Μμμμμμμμμμμμμμ............ Συνεχίζει να είναι ένα πολύ ευγενικό παιδί που όμως θα σου πρήξει τα συκώτια για να πλυθεί, να χτενιστεί, να διαβάσει, να σηκώσει τα ρούχα από το πάτωμα. Κι εγώ τον πάω "λάου λάου". Μια με γλύκες και γαλυφιές, μια με αυστηρότητα. Κι ο άντρας μου (συν οι υπόλοιποι) βέβαια κλασική ατάκα: "Πας με τα νερά του, θα τον κακομάθεις". Σας θυμίζει κάτι αυτό;

 

Και πάμε στο νούμερο 3. Αγοράκι τριών χρονών. Ένα παιδάκι που δημιουργεί .... ακραία συναισθήματα. Θες είτε να πνίξεις στα φιλιά, είτε να το πνίξεις ... σκέτο!!!!!!!!!!!! Μεγαλώνοντας με δύο μεγαλύτερα αδέλφια, διεκδικεί μονίμως το χώρο του και τον χρόνο μας. Το παιδί που όταν δεν του έκανες το χατήρι πριν ένα χρόνο χτυπιόταν στον τοίχο. Αποφάσισα μια μέρα να αδιαφορήσω. Απαίτησα από όλους να κάνουν το ίδιο. Έκλαιγε η ψυχή μου, αλλά τα καταφέραμε. Μέσα σε λίγες μέρες, τέρμα το κοπάνημα του κεφαλιού. Τώρα πετάει πράγματα όταν θυμώσει. Δοκίμασα διάφορες τακτικές (πάντα με συζήτηση και εξήγηση). Τελευταία άρχισα να εφαρμόζω το εξής: όταν πετάξει κάτι, λέω ήρεμα "ΔΕν πετάμε πράγματα. Εϊναι επικίνδυνο". Φυσικά, με γράφει. Την δεύτερη φορά "Αν πετάξεις κι άλλο πράγμα, θα πάμε να σκεφτούμε στην καρέκλα στο χωλ". Με γράφει. Και πάμε στην καρέκλα. Φυσικά τσιρίζει και δεν θέλει. ΤΟν καθίζω και μετράω μέχρι το 10 δυνατά και αργά. Προσπαθεί να σηκωθεί, δεν τον αφήνω. Στο 10 του λέω, μπορείς να φύγεις τώρα, και θα μου πεις τι σκέφτηκες. Και τι μου λέει; "Δεν θα φύγω. Θα κάτσω εδώ αλλά δεν σου λέω τι σκέφτηκα" Όμως σταματάει να πετάει πράγματα μετά από αυτό...

 

Συμπέρασμα; Δεν έχω!!!!!! Τι έχω καταλάβει εγώ όλα αυτά τα χρόνια; Ότι όταν σαν μανούλες, το ψάχνουμε το πράγμα, σκεφτόμαστε, προβληματιζόμαστε και μετά αφήνουμε το ένσιτκτό μας να μας οδηγήσει, έχουμε κάνει ό,τι καλύτερο μπορούμε. Και ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω...

 

Συγνώμη για το τεράστιο ποστ.

[Sheena]

Διαβάζω τόση ώρα τις ακέψεις σας και τους προβληματισμούς σας και προσπαθώ να διαμορφώσω στο μυαλό μου αυτό που θέλω να πω, οι λέξεις όμως μπερδεύονται, το ίδιο και οι έννοιες και οι στόχοι και οι μέθοδοι. Ουφ, από που να αρχίσω και πού να τελειώσω; Τελικά αποφασίζω να σας γράψω σύντομα το ιστορικό κάθε μου παιδιού ξεχωριστά, νομίζω ότι αυτό είναι το μόνο που μπορώ να κάνω...

 

Η κόρη μου. Τώρα 14 χρονών. Μια κοπέλα χαμογελαστή πολύ κοινωνική, το κορίτσι που όπου πας σου λένε "μα τι παιδί είναι αυτό; συγχρητήρια!". Και γυρνάω το ρολόι του χρόνου πίσω. Σ' εκείνα τα χρόνια της ... τρέλας! 15 μηνών, 18 μηνών, 25 μηνών, 32 μηνών. Παναγία μου! Θα το πάθω το εγκεφαλικό, γυρίστε την ταινία στο τώρα, pleaseeeeeee. Ένα δύσκολο παιδί. Το παιδί που απαιτεί να γίνει το δικό του συνέχεια, το παιδί που δεν τρώει, το παιδί που δεν κοιμάται χωρίς την μανούλα δίπλα. Και φυσικά οι πρώτες διαφωνίες με τον άντρα μου και ... όλους τους υπόλοιπους. Στάνταρ ατάκες ΄"Θα την κακομάθεις. Όλο το δικό της κάνεις. Άστην να κλάψει". Κι εγώ μονίμως να υπερασπίζομαι την επιλογή μου "Δεν κάνω όλο το δικό της. Από τα 100 πράγματα που ζητάει κάθε μέρα επιλέγω 2 που θα αρνηθώ ό,τι κι αν κάνει, αλλά τα άλλα 98 είτε της τα κάνω αμέσως ή προσπαθώ διπλωματικά να τα αποφύγω". Και από την άλλη πλευρά το κούνημα του κεφαλιού "μμμ καλά όλες οι μαμάδες τα ίδια λέτε" Κι εγώ μέσα μου έξαλλη και γεμάτη ερωτηματικά "κάνω το σωστό;"....

 

Ο γιος μου ο μεγάλος. Τώρα 13 χρονών. Εφηβεία (μανούλες δεν φαντάζεστε τι σας περιμένει). Ιντερνετ, φέιςμπουκ, κι όλα τα συνεφή. Μην βιαστείτε να κατακρίνετε. Όλοι οι συμμαθητές του έχουν τα ίδια, και το δικό σας παιδί αύριο μεθαύριο ίσως. Πάμε πίσω.... Το τέλειο παιδί. Όπου τον έβαζα κοιμόταν, ό,τι τον τάιζα το έτρωγε χωρίς πρόβλημα, έπαιζε μόνος του, άκουγε και υπάκουγε χωρίς φωνές ούτε επιμονές. Όνειρο. Πάμε στο τώρα. Μμμμμμμμμμμμμμ............ Συνεχίζει να είναι ένα πολύ ευγενικό παιδί που όμως θα σου πρήξει τα συκώτια για να πλυθεί, να χτενιστεί, να διαβάσει, να σηκώσει τα ρούχα από το πάτωμα. Κι εγώ τον πάω "λάου λάου". Μια με γλύκες και γαλυφιές, μια με αυστηρότητα. Κι ο άντρας μου (συν οι υπόλοιποι) βέβαια κλασική ατάκα: "Πας με τα νερά του, θα τον κακομάθεις". Σας θυμίζει κάτι αυτό;

 

Και πάμε στο νούμερο 3. Αγοράκι τριών χρονών. Ένα παιδάκι που δημιουργεί .... ακραία συναισθήματα. Θες είτε να πνίξεις στα φιλιά, είτε να το πνίξεις ... σκέτο!!!!!!!!!!!! Μεγαλώνοντας με δύο μεγαλύτερα αδέλφια, διεκδικεί μονίμως το χώρο του και τον χρόνο μας. Το παιδί που όταν δεν του έκανες το χατήρι πριν ένα χρόνο χτυπιόταν στον τοίχο. Αποφάσισα μια μέρα να αδιαφορήσω. Απαίτησα από όλους να κάνουν το ίδιο. Έκλαιγε η ψυχή μου, αλλά τα καταφέραμε. Μέσα σε λίγες μέρες, τέρμα το κοπάνημα του κεφαλιού. Τώρα πετάει πράγματα όταν θυμώσει. Δοκίμασα διάφορες τακτικές (πάντα με συζήτηση και εξήγηση). Τελευταία άρχισα να εφαρμόζω το εξής: όταν πετάξει κάτι, λέω ήρεμα "ΔΕν πετάμε πράγματα. Εϊναι επικίνδυνο". Φυσικά, με γράφει. Την δεύτερη φορά "Αν πετάξεις κι άλλο πράγμα, θα πάμε να σκεφτούμε στην καρέκλα στο χωλ". Με γράφει. Και πάμε στην καρέκλα. Φυσικά τσιρίζει και δεν θέλει. ΤΟν καθίζω και μετράω μέχρι το 10 δυνατά και αργά. Προσπαθεί να σηκωθεί, δεν τον αφήνω. Στο 10 του λέω, μπορείς να φύγεις τώρα, και θα μου πεις τι σκέφτηκες. Και τι μου λέει; "Δεν θα φύγω. Θα κάτσω εδώ αλλά δεν σου λέω τι σκέφτηκα" Όμως σταματάει να πετάει πράγματα μετά από αυτό...

 

Συμπέρασμα; Δεν έχω!!!!!! Τι έχω καταλάβει εγώ όλα αυτά τα χρόνια; Ότι όταν σαν μανούλες, το ψάχνουμε το πράγμα, σκεφτόμαστε, προβληματιζόμαστε και μετά αφήνουμε το ένσιτκτό μας να μας οδηγήσει, έχουμε κάνει ό,τι καλύτερο μπορούμε. Και ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω...

 

Συγνώμη για το τεράστιο ποστ.

 

Κάτι μου θυμίζει εμένα τώρα αυτό.....!!! Το βρήκα!!! Μένεις στο σπίτι μου????

Η μεγάλη μου κορη είναι 14, η μικρή κοντά 7 και ο μικρός, κοντά 3...οπότε καταλαβαίνεις...

[anemoni]

Κάτι μου θυμίζει εμένα τώρα αυτό.....!!! Το βρήκα!!! Μένεις στο σπίτι μου????

Η μεγάλη μου κορη είναι 14, η μικρή κοντά 7 και ο μικρός, κοντά 3...οπότε καταλαβαίνεις...

 

Μμμμ, υποθέτω ότι εμείς οι δύο πρέπει να έχουμε πολλέεεεεεεεεεεεεες κοινές εμπειρίες, ε;;;;

 

Να σου ζήσουν τα τρία ζουζουνάκια σου.