anemoni

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    362
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

2 Neutral

Περισσότερα για την/τον anemoni

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. anemoni

    Κοιμόμαστε τα μεσάνυχτα!!

    Έτσι ακριβώς ήταν η πρώτη μου κόρη! Ταλαιπωρήθηκα πάρα πολύ με τον ύπνο της (και δεν είχε θέμα ΓΟΠ). Το ωράριό της ήταν ακριβώς αυτό που περιγράφεις! Και φυσικά είχα δοκιμάσει ΤΑ ΠΑΝΤΑ! Η ζωή μου ήταν μία κόλαση μέχρι που πήγε σχολείο και αναγκαζόταν να σηκώνεται στις 7.30 (με ΠΟΛΛΗ ΔΥΣΚΟΛΙΑ) οπότε νύσταζε νωρίτερα το βράδυ. Αλλά και πάλι μην φανταστείς ότι κοιμόταν στις 8.00 ή τις 9.00 το βράδυ. Ποτέ δεν μπόρεσε να κοιμηθεί πριν τις 10.00. Το τι έχω ακούσει από σχόλια συγγενών, "φίλων", κλπ, δεν φαντάζεσαι. Γιατί, φυσικά, όλοι έχουν άποψη για όλα!!! Αλλά δεν ζούσαν εκείνοι αυτό που ζούσα εγώ (είμαι και εργαζόμενη επιπλέον και είχα και δεύτερο μωρό πολύ κοντά στο πρώτο). Αφού λοιπόν δοκίμασα ό,τι προτείνουν οι ειδικοί επι του θέματος, με παταγώδη αποτυχία, αποφάσισα ότι έτσι είναι το παιδί μου και ότι δεν αξίζει να αυτομαστιγώνομαι για κάτι που δεν μπορώ να αλλάξω. Συμβιβάστηκα λοιπόν και το πήρα απόφαση. Της έκανα φυσικά την ρουτίνα που έπρεπε απλά ήμουν πάντα προετοιμασμένη ότι θα περάσουμε ένα διωράκι στο κρεβάτι της λέγοντας ιστορίες μέχρι να έρθει ο ευλογημένος ύπνος. Η εξέλιξη των πραγμάτων δικαίωσε την επιλογή μου να σεβαστώ τον βιορυθμό της. Αποδείχθηκε στο πέρασμα του χρόνου ότι έτσι λειτουργεί! Η νύχτα είναι το δημιουργικό κομμάτι της ημέρας της. Τώρα που είναι πλέον σχεδόν 22 χρονών, το λέει ξεκάθαρα: "Εμένα το μυαλό μου ξυπνάει μετά τις δέκα το βράδυ". Και το βλέπεις πραγματικά ότι έτσι είναι. Δεν θέλω να πω ότι δεν πρέπει να προσπαθήσεις να αλλάξεις το ωράριο του ύπνου του παιδιού σου. Φυσικά και θα συνεχίσεις να προσπαθείς όπως μπορείς. Απλά σκέφτηκα να σου αφηγηθώ τη δική μου αντίστοιχη εμπειρία, γιατί κι εγώ όταν το ζούσα πολύ θα ήθελα να ερχόταν κάποιος και να μου έλεγε ότι δεν είμαι η μόνη στον κόσμο που το ζω! Εύχομαι να βρείτε την καλύτερη δυνατή λύση και για τις δυο σας, γιατί η έλλειψη ύπνου δεν παλεύεται στην καθημερινότητα. ΥΓ. Επειδή ακούμε πολύ συχνά ότι "όλα εξαρτώνται από την ρουτίνα του σπιτιού και την οικογένειας", πρέπει να διευκρινίσω ότι τα άλλα δύο μου παιδιά κοιμόντουσαν σαν "πουλάκια" και δεν μου δημιούργησαν ποτέ πρόβλημα. Όλο το υπόλοιπο σπίτι κινείτο σε ..."φυσιολογικούς ρυθμούς", αλλά το κοριτσάκι μου ... τσίτα τα γκάζια!
  2. Ούτε εγώ έχω προσωπική εμπειρία, γιατί ήμουν πάντα κατά του να διαβάζει κάποιος τα παιδιά στο σπίτι, όμως επειδή μιλούσαμε πρόσφατα με μία φίλη για το θέμα (η οποία λόγω δουλειάς δεν μπορεί να τα παίρνει, οπότε αναγκαστικά έπρεπε να βρει εναλλακτικές λύσεις), θα σου πω ότι είναι πολύ ευχαριστημένη προς το παρόν. Έχει ένα κοριτσάκι που πηγαίνει στις πρώτες τάξεις του δημοτικού. Το παίρνουν από το σχολείο και κάθεται στη μελέτη ένα δίωρο περίπου. Όταν το παραλαμβάνει είναι διαβασμένο και δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα μετά. Από τιμές, μου είπε ότι δίνει 200 ευρώ το μήνα. Αυτά ξέρω...
  3. Εφόσον εχετε μιλήσει με παιδίατρο και δεν έχει εκφράσει λόγο ανησυχίας, μην στενοχωριέσαι καθόλου. Εμένα τα μεγάλα μου παιδιά έκοψαν τη βραδινή πάνα το ένα στα 6 και το άλλο στα 5. Ο δε τρίτος μου, επειδή είχε το ίδιο θέμα με το δικό σου (δεν ξυπνούσε ούτε με σφαίρες!!!), το πήγε χαλαρά μέχρι τα 7. Να σου πω κάτι; Όλα τα θέματα εμείς τα δημιουργούμε στο κεφάλι μας με τα στερεότυπα που έχουμε. Κάθε οργανισμός λειτουργεί διαφορετικά. Κι εμένα στον μικρό μου έλεγααν να κόψω τα νερα και το γάλα το βράδυ. Το παιδί όμως διψούσε και εκνευριζόταν. Έτσι άφησα αυτο το σενάριο και έκανα υπομονή να μεγαλωσει λίγο ακόμη. Του έδωσα τον χρόνο που χρειαζόταν κι αποδείχθηκε η καλύτερη λύση! Όταν ένιωσε ο ίδιος σίγουρος ξεκινήσαμε την προσπάθεια. Μέσα σε μια βδομάδα το θέμα είχε ληξει χωρίς πίεση ή άγχος!

  4. Διαφημίσεις


  5. 1. Αν προσέξεις τις λέξεις που λέει (εκτός από το όνομα του σκύλου που δεν το ξέρω), όλες έχουν το "π" μέσα, το οποίο είναι εύκολο για τα παιδάκια όταν πρωτομιλάνε γι αυτό και πολλές φορές λένε πρώτα μπαμπά και μετά μαμα. Το "μ" μόνο του δεν είναι εύκολο γράμμα, γι αυτό κάνε υπομονή. Δεν υπα΄ρχει περίπτωση να μην πει "¨μαμά" το παιδάκι σου! 2. Ό,τι περιγράφεις είναι πολύ συνηθισμένη συμπεριφορά παιδιού που ξεκινάει να περπατάει. Υπομονή λοιπόν και από κοντά σε όλα του τα βήματα. Μην το πιέζετε πολύ με το προς τα πού θα πάει, είναι λογικό να προσπαθεί να ... χαράξει το δικό του δρόμο! 3. Είναι πάρα πολύ μικρό για να καταλάβει το "δεν πηγαίνουμε σε ξένους". Μόνο προβλήματα μπορεί να δημιουργήσει σε αυτή την φάση μια τέτοια διάκριση. Άλλωστε σε αυτή την ηλικία δεν το αφήνουμε ούτε δευτερόλεπτο χωρίς επίβλεψη, οπότε ουσιαστικά δεν υπάρχει και κίνδυνος. Άστο να αναπτύξει την κοινωνικότητά του και για τους κινδύνους έχεις όλο τον χρόνο να τον προετοιμάσεις όταν θα είναι στην κατάλληλη ηλικία. 4. Άμα με τον μπαμπά κάνει όλα τα ευχάριστα και με σένα εκτός από κάποια ευχάριστα κάνει και αυτα που το ενοχλούν/καταπιέζουν, είναι απόλυτα φυσιολογικό να προτιμάει τον μπαμπά! Μην μπερδεύεις αυτή την προτίμηση με τα συναισθήματά του! ΔΕν σημαίνει ότι αγαπάει πιο πολύ τον μπαμπά. Απλά όπως όλοι μας, έτσι κι εκείνο προτιμάει το εύκολο από το δύσκολο, το ευχάριστο από το λιγότερο ευχάριστο!!! 5. Εδώ θέλει προσοχή: ό,τι του διδάξεις τώρα, θα ισχύσει για πολλάααααααααα χρόνια, ίσως και για όλη του τη ζωή!!! Εάν του περάσεις το μήνυμα ότι με τα ουρλιαχτά θα γίνεται αυτό που θέλε, είναι δεδομένο ότι θα χρησιμοποιεί την μέθοδο σε όλα και συνέχεια. Εάν παραμένεις ήρεμη και σταθερή στην απόφασή σου όσο κι αν χτυπιέται, κάποια στιγμή θα το πάρει το μήνυμα ότι χαλάει τζάμπα τις δυνάμεις του και θα συμμορφωθεί. Τα παιδιά είναι πανέξυπνα, αυτό μην το ξεχνάς ποτέ! Καλή δύναμη σε όλα και να μην ξεχνάς ότι όλες μας έχουμε περάσει από αυτά, δεν είσαι μόνη, ούτε υπάρχουν μαγικές συνταγές. Όλες προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το καταφέρνουμε κιόλας!!! <3
  6. Έχω τρία παιδιά και έκανα εξ αρχής ΚΑΙ ΣΤΑ ΤΡΙΑ ΚΑΙ ΓΙΟΡΤΗ ΚΑΙ ΓΕΝΕΘΛΙΑ. Επίσης γιορτάζω την ονομαστική γιορτή του άντρα μου και τη δική μου με κόσμο καθώς και την επέτειό μας. Οι καλεσμένοι δεν είναι πάντα οι ίδιοι, γιατί κάθε παιδί έχει τους δικούς του φίλους, και εμείς επίσης τους δικούς μας! Ναι, μου αρέσει να ανοίγω το σπίτι μου, χαιρόμαστε όλοι τους συγγενείς/φίλους που μας τιμούν με την παρουσία τους και για να πω την αλήθεια δεν σκέφτηκα ποτέ ότι κάποιος μπορεί να ενοχληθεί επειδή το ένα μου παιδί γιορτάζει την 1η ενός μήνα και το άλλο την 29η του ίδιου μήνα οπότε μπορεί να τον προσκαλέσω και στα δύο!!! Σόρρυ, αν δεν θέλει ,ας μην έρθει δεν θα χαλαστώ προσωπικά! Στην αρχή η οικογένεια του άντρα μου ξίνιζε ελαφρώς με τις πολλές γιορτές όπως έλεγαν, αλλά προσωπικά ποσώς με ενδιέφερε! Το πήραν απόφαση κι εγώ από τη μεριά μου δεν ενοχλούμαι άμα πουν ότι δεν προλαβαίνουν/μπορούν να έρθουν. Νομίζω ότι γενικά έχουμε μια τάση να κάνουμε τα εύκολα δύσκολα. Θες να ανοίξεις το σπίτι σου. Καλείς αυτούς που θες να είναι μαζί σου εκείνη την ημέρα. Αν μπορούν/θέλουν έρχονται. Αν όχι, δεν έρχονται! Οι υπόλοιποι περνάτε μια χαρά, και εκείνοι που δεν ήρθαν προφανώς περνάνε επίσης καλά γιατί κάνουν κάτι που θέλουν. Έτσι το βλέπω εγώ και γενικά έχω αποφασίσει να μην παρεξηγώ για να περνάω καλύτερα!!! ΕΠίσης, για το άλλο θέμα που προέκυψε κατά τη διάρκεια της συζήτησης, να πω ότι όταν εγώ προσκαλώ παιδάκια για παιδικό πάρτυ στο σπίτι γράφω πάντα στην πρόσκληση την ώρα έλευσης και την ώρα αναχώρησης. ΘΕωρώ ότι οι γονείς θα έρθουν, θα αφήσουν τα παιδιά τους και θα πρέπει να είναι συνεπείς στην ώρα που τελειώνει το πάρτυ. Έτσι κάναμε και στο εξωτερικό που έχω ζήσει πολλά χρόνια και το βρίσκω πολύ πιο λογικό και πρακτικό από αυτό που γίνεται σε πολλά πάρτυ εδώ που μαζεύονται μαμάδες τις οποίες δεν γνωρίζει η οικοδέσποινα και που δεν έχει τίποτα να πει μαζί τους (τα παιδιά μας είναι φίλοι, όχι εμείς!!!!), οπότε αντί να ασχολείται με το πώς θα περάσουν τα παιδιά καλά, πρέπει να περιποιείται και να προσέχει να περάσουν καλά οι μαμάδες! Αφήνεις το παιδί σου, έχεις ένα ωραίο 2ωρο ή 3 ωρο να κάνεις ό,τι θες (να πας για καφέ με τις δικές σου φίλες πχ, κάτι που λείπει σε όλες τις μανούλες) και μετά παίρνεις το παιδάκι σου που έχει περάσει κι αυτό καλά και πάτε όλοι σπίτι σας ικανοποιημένοι. Επίσης η οικοδέσποινα (με 2-3 άτομα δικά της που θα την βοηθήσουν) αναλαμβάνει τα παιδιάκια που είναι προσκεκλημένα, αλλα κι εκείνη ξέρει ότι μετά από 3 ωρίτσες τα παιδάκια θα πάνε σπίτι τους χορτάτα από παιχνίδι και όλα τα υπόλοιπα κι εκείνη θα ξεκουραστεί. Γιατί αυτό να φαίνεται γαϊδουριά;;;;;;; (Φυσικά δεν μιλάμε για παιδιά κάτω των 4 ετών, νομίζω αυτό εννοείται, έτσι; Εκεί φυσικά χρειάζονται οι μαμάδες για την προσοχή των παιδιών τους).
  7. Μπράβο στο κοριτσάκι σου! Είναι σπουδαίες αυτές οι στιγμές που βλέπουμε τα παιδιά μας να ξεπερνάνε δυσκολίες και να προχωράνε με το κεφάλι ψηλά. Πάντα τέτοιες χαρές να έχετε. Και φυσικά ένα μεγάλο μπράβο στη μανούλα που ασχολήθηκε τόσο σοβαρά με το ζήτημα, έψαξε, σκέφτηκε, ρώτησε, σύγκρινε, πήρε αποφάσεις και καθοδήγησε σωστά το παιδί της...
  8. Την ώρα που προετοίμαζα την απάντησή μου στο μυαλό μου, διάβασα τη δική σου και καλύφθηκα πλήρως! Η ταύτισή μας είναι απόλυτη οπότε δεν έχω να προσθέσω ούτε μία λέξη!
  9. Διάβασα το θέμα σου και όλες τις απαντήσεις πολύ προσεκτικά, γιατί το ζήτημα το έχω ζήσει προσωπικά δύο φορές: μία μέσω της μητέρας μου που ήταν υιοθετημένη στα πέντε της χρόνια και το ήξερε φυσικά γιατί ήταν μεγάλο κορίτσι,και μία όταν ήμουν στο εξωτερικό και στο νηπιαγωγείο του γιου μου υπήρχε παιδάκι υιοθετημένο και η νηπιαγωγός ΧΩΡΙΣ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΗ ΓΝΩΜΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ (ήταν μονογονεϊκή επιπλέον οικογένεια, μπαμπάς δεν υπήρχε) πήγε και το είπε στην τάξη! Η μητέρα μου το "κουβαλούσε" σε όλη της τη ζωή το γεγονός ότι δεν μεγάλωσε με τη βιολογική της οικογένεια, παρότι η οικογένεια που την υιοθέτησε ήταν όλοι εξαιρετικοί άνθρωποι, την μεγάλωσαν πραγματικά στα πούπουλα, της έφερναν μέχρι και το γάλα στο κρεβάτι πριν κοιμηθεί, της έδειξαν πραγματική αγάπη και ειλικρινές ενδιαφέρον. Όμως το γεγονός ότι ΟΛΟΙ ΗΞΕΡΑΝ ότι είναι υιοθετημένη πάντα ήταν ένα αγκάθι μέσα της. Όταν το συζητήσαμε (όταν ήμουν κι εγώ πλέον ενήλικη), μου εξομολογήθηκε ότι θα προτιμούσε να μην ήταν γνωστό, ότι ένιωθε πάντα ότι έπρεπε να αποδείξει κάτι παραπάνω από τα άλλα παιδιά: ότι ΑΞΙΖΕΙ την αγάπη που της έδειχναν αυτοί οι άνθρωποι! Φυσικά οι ψυχολόγοι λένε ότι είναι κάτι που δεν πρέπει να μένει κρυφό, γιατί δημιουργεί ενοχές που δεν πρέπει να υπάρχουν, κλπ (όλοι ξέρουμε την επιχειρηματολογία, δεν χρειάζεται να επεκταθώ και να κουράσω). Όμως κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχουν συνταγές για την ανθρώπινη ψυχή! Ναι, υπάρχουν επαγγελματικές γνώμες και ευτυχώς γιατί έτσι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε πολλά «φαντάσματά» μας χάρη σε αυτές! Αλλά υπάρχει και το παραπέρα, υπάρχει και η εξαίρεση, υπάρχει και η διαφορετική περίπτωση. Και ας μην ξεχνάμε ότι όλοι μιλάμε για τη σημασία αποδοχής της διαφορετικότητας, αλλά αν ρίξουμε μια ματιά στις κοπελίτσες, πχ, των 16 ετών θα διαπιστώσουμε ότι είναι … σχεδόν ίδιες! Ίδιο μακιγιάζ, ίδιο ντύσιμο, ίδιο περπάτημα, ίδιες εκφράσεις προσώπου! Ο άνθρωπος έχει την τάση να θέλει να μοιάζει στους γύρω του για να είναι αποδεκτός. Για ποια αποδοχή διαφορετικότητας μιλάμε λοιπόν; Θεωρώ ότι είμαστε πολύ μακριά ως κοινωνία από την πραγματική αποδοχή. Φυσικά αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να συνεχίσουμε να προσπαθούμε, όμως ούτε και να παρασυρόμαστε από το ιδεολογικό όραμα της αποδοχής, όταν μιλάμε για ψυχούλες παιδιών που πληγώνονται έως και ανεπανόρθωτα από την αντιμετώπιση του σχολικού τους περιβάλλοντος! Και έτσι έρχομαι στην δεύτερη περίπτωση που είπα πιο πάνω. Η νηπιαγωγός αυτή –η οποία ήταν ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ, την είχε ο γιος μου και έκανε με όλα τα παιδιά τρομερή δουλειά- είχε αυτή την αντίληψη ότι το παιδί δεν πρέπει να κρύβει ότι είναι θετό κι ότι θα το βοηθήσει ψυχολογικά να το ξέρει το περιβάλλον του. Έκανε όμως λάθος! Γιατί μπορεί τα περισσότερα παιδάκια να μην άλλαξαν συμπεριφορά μετά την «αποκάλυψη», όμως ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ το οποίο ήταν η χαρακτηριστική περίπτωση παιδιού που κάνει μπούλινγκ, το στοχοποίησε με αποτέλεσμα σε ΟΛΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ (ήταν ενιαίο) το παιδάκι να υποφέρει από την συμμορία αυτού του παιδιού! Φυσικά και θα μπορούσε να το στοχοποιήσει για κάτι άλλο, όπως είπατε κι εσείς. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να δώσει ο ίδιος ο διδάσκων τροφή για στοχοποίηση! Συγνώμη για το τεράστιο ποστ, αλλά ήθελα να εξηγήσω ακριβώς πώς σκέφτομαι: Ναι, η οικογενειακή μας κατάσταση δεν πρέπει να είναι κρυφή, όμως δεν βγάζουμε κι όλα τα προσωπικά μας στην φόρα! Υπάρχει μια διακριτή γραμμή ανάμεσα στο τι λέμε προς τα έξω και τι κρατάμε μέσα στο σπίτι μας! Δεν μπορεί ξαφνικά σε ένα τόσο λεπτό για την ψυχική ισορροπία του παιδιού ζήτημα να ξυπνάνε όλες οι εξομολογητικές μας τάσεις και όλη μας η διάθεση να μοιραστούμε τα θέματά μας με τον υπόλοιπο κόσμο! Να το πω και πιο απλά: δεν βγαίνουμε να πούμε στη δουλειά μας ότι κάναμε έρωτα με τον άντρα μας το προηγούμενο βράδυ! Κι όμως δεν είναι κάτι για το οποίο ντρεπόμαστε. Ούτε κάτι κακό! Όμως ανήκει στην σφαίρα της ιδιώτευσης. Θα το μοιραστούμε, αν θέλουμε, με όποιον θεωρούμε αρκετά οικείο και αγαπημένο μας πρόσωπο. Οπότε φτάνω στην απάντησή μου για το ερώτημα της θεματοθέτριας: Μπράβο στην ψυχολόγο που έχει διευκρινίσει ότι δεν μιλάμε σε όλο τον κόσμο για το θέμα. Δεν είναι όλοι έτοιμοι να το αντιμετωπίσουν έτσι όπως πρέπει. Και σε αυτή τη φάση αυτό που προηγείται δεν είναι να διδάξουμε τον κόσμο σωστή συμπεριφορά, αλλά να διασφαλίσουμε την ψυχική υγεία ενός παιδιού που έχει ταλαιπωρηθεί και που παλεύει ήδη νύχτα μέρα με τα δικά του «φαντάσματα». Δεν χρειάζεται κι άλλα επιπλέον! Θεωρώ ότι το καλύτερο είναι αφού μιλήσετε με τη δασκάλα και της εξηγήσετε ότι και η ψυχολόγος είπε να μην σκαλίσετε αυτή τη στιγμή το θέμα, να συμφωνήσετε σε μια χαλαρή παρουσίαση της εργασίας, όπως πρότειναν ήδη και άλλες κοπέλες που απάντησαν στο θέμα. Εγώ ξέρεις τι θα έκανα για τις φωτογραφίες της βρεφικής ηλικίας; Ένα υπέροχο πορτραίτο της οικογένειάς μας που θα έβαζα να κάνει ένα άτομο του περιβάλλοντός μου θα ήξερα και θα εμπιστευόμουν! Δηλαδή θα ζητούσα από μια φίλη, έναν φίλο εμπιστοσύνης που ζωγραφίζει, να κάνει μια οικογενειακή φωτογραφία με το παιδί έτσι όπως θα το φανταστεί ότι ήταν μικρότερο (χωρίς να ξέρει το παιδί φυσικά ότι το ζητήσαμε εμείς). Και θα του ζητούσα να το φέρει εκείνος σαν δώρο που σκέφτηκε για το παιδί! Και σε συνεννόηση με τη δασκάλα να δείξει αυτή τη ζωγραφιά και η δασκάλα να επικροτήσει την πρωτοποριακή ιδέα αντί να φέρει μια κλασική φωτογραφία να φέρει μια τόσο όμορφη ζωγραφιά! Και στο ερώτημα που μπορεί να τεθεί «Καλά και στο παιδί τι θα πούμε; Ότι φτιάχνουμε ένα ψεύτικο παρελθόν;», θα απαντήσω το εξής: Ο φίλος που θα κάνει τη ζωγραφιά, θα πει όταν το φέρει ότι έτσι φαντάστηκε ότι θα ήσασταν όλοι μαζί. Μια εναλλακτική σε αυτό το σενάριο θα ήταν να ζητήσουμε από το ίδιο το παιδί να μας ζωγραφίσει όλους μαζί έτσι όπως φαντάζεται, αλλά εκεί ο κίνδυνος είναι να κοροϊδέψουν τα παιδάκια την ατελή παιδική ζωγραφιά…
  10. anemoni

    Σπουδές μετά τα 30;

    Αναστασία, κι εγώ στα 28 μου ξεκίνησα ΤΕΛΕΙΩΣ ΑΣΧΕΤΕΣ ΜΕ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΜΟΥ σπουδές, έχοντας ένα παιδάκι 1,5 έτους και ένα νεογέννητο! Ναι, ήταν κόλαση, ναι έχω πάει στη Σχολή με μία ώρα ύπνο και είμαι σαν ζόμπυ, ναι υπήρχαν στιγμές που το μόνο που ήθελα είναι ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ κι ας μην πάρω κανένα πτυχίο, αλλά τελικά ο άνθρωπος βρίσκει τη δύναμη με ένα μαγικό τρόπο και κάνει αυτό που θέλει πραγματικά! Αυτό είναι το δικό μου συμπέρασμα από την προσωπική μου εμπειρία. Κουράστηκα, έκλαψα, απογοητεύτηκα, διάβαζα με ένα παιδί στην κούνια δίπλα μου κι ένα μικρό "τερατάκι" να μου μουτζουρώνει τα βιβλία ή να μου κλείνει τον υπολογιστή που έγραφα τις εργασίες, όμως τα κατάφερα! Και η νέα μου δουλειά μου έδωσε τελείως άλλες προοπτικές που δεν είχα φανταστεί στο πρώτο μου πτυχίο (και μεταπτυχιακό) που ήταν μεν σε ένα αντικείμενο που λάτρευα αλλά δεν είχε καμία βιωσιμότητα στη σύγχρονη εποχή (αρχαιολόγος...). Εάν λοιπόν είναι κάτι μέσα σου που σε τριβελίζει και σου λέει "κάντο", μην φοβάσαι! Είναι πολύ όμορφο να φτιάχνει κανείς τη ζωή του αξιοποιώντας όλες τις δυνάμεις του, απαλλαγμένος από στεγανά και στερεότυπα του τύπου "σωστή ώρα για σπουδές/σωστή ώρα για επαγγελματική αποκατάσταση/σωστή ώρα για γάμο/ σωστή ώρα για παιδιά". Οι "σωστές ώρες" διαφέρουν για τον καθένα μας! Και ειδικά για την μόρφωση, κατά τη γνώμη μου, όλη μας η ζωή είναι η σωστή ώρα! Προσωπικά δουλεύω από τα 18 μου, παντρεύτηκα στα 22 μου, πήρα τα πτυχία μου στα 24 (πανεπιστήμιο και πιάνο), στα 28 μου άλλαξα κατεύθυνση επαγγελματική μέσω άλλων σπουδών και στα 37 μου έμαθα γερμανικά που ήταν το απωθημένο μου! Συγχρόνως είμαι μια μαμά τριών παιδιών (ηλικίας 20, 18 και 10 χρονών) και ... πολλών άλλων παιδιών φίλων τους που όλοι με φωνάζουν "μαμά"! Εύχομαι να πάρεις την καλύτερη απόφαση για σένα και καλή επιτυχία σε ό,τι κάνεις! Και να συμπληρώσω με κάτι που μου είχε πει η (20χρονη σήμερα) κόρη μου όταν πριν από μερικά χρόνια ρώτησα και τα τρία μου παιδιά, αν θα προτιμούσαν να ήμουν μια "κλασική μαμά" που γυρνάει σπίτι από τη δουλειά και ασχολείται μόνο με τις δουλειές και την ανατροφή των παιδιών (γιατί μην νομίζεις ότι οι σπουδές μου τελείωσαν εκεί, ακόμη και τώρα στα 47 μου, είμαι σε ειδικά προγράμματα, γλώσσες, κ.λπ.): "Μα δεν θα ήσουν ο εαυτός σου, άρα δεν θα ήσουν ευτυχισμένη, άρα δεν θα ήσουν και καλή μαμά". Ήταν 12 χρονών όταν μου έδωσε αυτή την απάντηση!
  11. Επειδή τα παιδιά μου έχουν μεγαλώσει ... πολύ (έχω και κόρη φοιτήτρια, να φανταστείς!), συνήθως δεν μπαίνω σε τέτοια θέματα να απαντήσω, γιατί θεωρώ ότι οι φρέσκιες μωρομάνες έχουν περισσότερα να πουν και πιο καλές απαντήσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Όμως το συγκεκριμένο θέμα χτύπησε ... φλέβα, γιατί το έζησα κάπως έτσι όπως το περιγράφεις με την κόρη μου (την φοιτήτρια που λέγαμε), η οποία τώρα κατεβάζει τρεις μπριζόλες για πλάκα (κανείς δεν το πιστεύει όταν την βλέπει γιατί είναι πολύ αδύνατη!), όμως για να μεγαλώσει κόντεψε να πεθάνει όλους εμάς (εμένα, τη μανούλα μου, την κοπέλα που την κρατούσε, την πεθερά μου που κάθε φορά έκλαιγε για το "παιδί που δεν τρώει και θα μείνει κοντό"!!!!!!!!!!!!!), είπα να γράψω κι εγώ τη γνώμη μου! Λοιπόν, το ολιγόφαγο παιδί θα σε ταλαιπωρήσει Ο,ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ! Αυτό πρέπει να το πάρεις απόφαση μέσα σου και να μην στενοχωριέσαι ούτε να ρίχνεις σε σένα το φταίξιμο. Είναι πολύ κακό και για σένα και για εκείνο να μιλάς για "αποτυχία" σου να το ταϊσεις (κάπου το έγραψες, γι αυτό το λέω). Από το πώς σκεφτόμαστε τα πράγματα, εξαρτάται κατά πολύ και το πώς εξελίσσονται. Αποενοχοποιήσου, αναγνώρισε στο παιδί σου το δικαίωμα να μην του αρέσει το φαγητό και από κει και πέρα αποφάσισε τη στρατηγική σου, σε συνεργασία με τον παιδίατρο, αλλά πάνω απ' όλα με δική σου πρωτοβουλία, γιατί όσα καταλαβαίνεις εσύ σαν μαμά, κανείς δεν μπορεί να τα καταλάβει. Πρέπει να αποφασίσεις εσύ τι θέλεις να δοκιμάσεις από όλες τις εκδοχές που υπάρχουν (άλλες τις λες εσύ κι άλλες τις έχουν πει οι κοπέλες που έχουν ήδη γράψει) και να την ακολουθήσεις ΓΙΑ ΕΝΑ ΧΡΟΝΙΚΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ. Το να δοκιμάζεις διαφορετικά πράγματα κάθε 2-3 μέρες, δεν θα βοηθήσει. Μπερδεύει το παιδί ακόμη περισσότερο. Ό,τι κι αν αποφασίσεις, πρέπει να το κάνεις τουλάχιστον για 2 εβδομάδες ΣΥΝΕΧΕΙΑ. Να καταλάβει ότι αυτή είναι τώρα η σειρά της, και σ' αυτό πρέπει να προσαρμοστεί. Πχ, αν επιλέξεις να την συνηθίσεις το μαγειρευτό κρέας με λαχανικά, θα καταλήξεις σε ΜΙΑ ΣΥΝΤΑΓΗ (πχ, μοσχάρι, λαδάκι, αλάτι, καρότο, πατάτα) και ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ θα της δίνεις λίγο από αυτό. Ο γιατρός μιας φίλης που είχε παρόμοιο θέμα της έλεγε, αν τρώει το παιδί 3 κουταλιές από το φαγητό, να μην φοβάσαι, θα έρθει η στιγμή που θα φάει περισσότερο. Μετά τις 2 εβδομάδες, θα μπορείς να κρίνεις πραγματικά τι γίνεται. Αυξάνει έστω και λίγο την ποσότητα; Εϊναι πιο ήρεμη την ώρα του φαγητού; Και μετά βλέποντας και κάνοντας. Συγνώμη για το μεγάλο ποστ, αλλά πραγματικά με γύρισες πίσω στον χρόνο και καταλαβαίνω την αγωνία σου! Εγώ θυμάμαι ειδικά όταν ήταν κι άλλοι μπροστά πόσο άβολα ένιωθα. Και ανίκανη μπορώ να σου πω! Και τώρα που έχουν περάσει όλα αυτά, σκέφτομαι πόσο χαζή ήμουν και στενοχωριόμουν. Καλή δύναμη και καλή συνέχεια σε όλα!
  12. Αχ, κι εγώ στο δεύτερο παιδάκι μου έμεινα στο κρεβάτι δυόμιση μήνες (γέννησα μόλις μπήκα στον ένατο τελικά) κι ήταν πραγματικά πολύ δύσκολο. Τουλάχιστον είναι το πρώτο σου παιδάκι, οπότε να μπορείς να "αράξεις" και να χαρείς όσο γίνεται αυτόν τον προσωπικό σου χρόνο που αργότερα δεν θα έχεις, διαβάζοντας, σερφάροντας, κλπ, όπως είπαν και τα άλλα κορίτσια; Γιατί σίγουρα είναι πολύ πιο δύσκολο όταν έχεις κι άλλο παιδάκι να περιμένει από σένα αγκαλίτσες και φροντίδα! Καλή δύναμη και με το καλό να πάρεις το μωράκι σου στην αγκαλιά σου!
  13. Μην ανησυχείς! Είμαστε τουλάχιστον ... δύο! Κι εγώ το ίδιο, και στα τρία παιδιά...
  14. Αποστείρωση μπουκαλιών μέχρι τον 7ο μήνα;;; Εμείς μέχρι τον τρίτο είχαμε οδηγίες από τους παιδιάτρους μας και στα τρία μας παιδιά. Επίσης τα ρούχα σιδέρωμα μέσα-έξω είναι κάτι που δεν έκανα ποτέ. Κανονικό σιδέρωμα κι αυτό κυρίως επειδή τα απλώναμε έξω. Το να προφυλάσσει κανείς τόσο πολύ τα παιδιά μπορεί να δημιουργήσει τεράστιες ευαισθησίες και να υποφέρουν μια ζωή. Φυσικά προηγείται ο παιδίατρος! Ό,τι πει, γι αυτό τους έχουμε τους γιατρούς μας, για να μας κατευθύνουν. Πάντως να πω κι εγώ από την εμπειρία μου ότι τα παιδιά μου εκείνα που λόγω κούρασης και πολλών ευθυνών δεν τα προφύλαξα τόσο πολύ (από το να τρώνε ό,τι βρίσκουν κάτω, τα πολλά σιδερώματα ρούχων, κ.λπ.), ήταν τελικά αυτά που μου αρρώσταιναν λιγότερο. Δεν ξέρω αν είναι συμπτωματικό...
  15. anemoni

    Ειμαι γκει;

    Να σου πω κι εγώ κάτι από την προσωπική μου εμπειρία: πριν από μερικά χρόνια, μια κοπέλα μου είχε εκμυστηρευτεί περίπου τα ίδια που λες κι εσύ αλλά από την ανάποδη! Επειδή ήταν "αγοροκόριτσο", είχε παρέες μόνο αγόρια, περπατούσε λίγο σαν άντρας και δεν της άρεσε τίποτα σε ροζ και μπάρμπυ, είχε αναρωτηθεί μήπως έχει λεσβιακές τάσεις. Η απάντηση που της έδωσα ήταν η εξής: "Φαντάσου τον εαυτό σου μετά από μερικά χρόνια. Το πρωί που ξυπνάς, φαντάζεσαι να έχεις δίπλα σου έναν άντρα ή μια γυναίκα; Ποια εικόνα σε αγγίζει περισσότερο; Από την απάντησή σου, θα καταλάβεις εάν κινείσαι προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Χωρίς βέβαια να σημαίνει ότι είναι και δεσμευτικό, γιατί και ο σεξουαλικός προσανατολισμός του ανθρώπου αλλάζει μερικές φορές στη διάρκεια της ζωής του". Δεν έχω κάτι να προσθέσω, νομίζω ότι κι εσύ μπορείς να χρησιμοποιήσεις αυτό το ερώτημα για να πάρεις μέσα σου τις απαντήσεις που θέλεις. Πάντως θα σου πω επίσης ότι ξέρω άντρες που είναι τελείως στρέιτ και ούτε ποδόσφαιρο βλέπουν, ούτε μιλάνε σαν νταλικιέρηδες!