osin

Νέο Μέλος
    • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

      1.869
    • Μελος απο

    • Τελευταια επισκεψη

    Συνεισφορα στο φορουμ

    6 Neutral

    Περισσότερα για την/τον osin

    • Rank
      Δοκιμή

    Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

    Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.


    1. Διαφημίσεις


    2. αναστατωμένη και μπερδεμένη ψαχνω να βρω "πού πάνε τα τεσσερα"...
    3. Σορρυ για τη μεγάλη καθυστερηση, απλά τωρα μπήκα στο φόρουμ Η πεθερά μου μου είπε ότι για να φουσκώσουν τα πλάθει αργά το απόγευμα, αφήνει τη ζύμη όλο το βράδυ να φουσκώσει σε ζεστό μέρος, και τα φτιάχνει σε πλεξίδα το πρωί, τα ξανα-αφήνει να φουσκώσουν για τουλάχιστον 2-3 ώρες και τα ψήνει το μεσημέρι. 1πακέτο αλεύρι 4 αυγά 1 & 1/2 κούπα ζάχαρη 1 &1/2 κούπα γάλα 80γρ φρέσκια μαγιά 1 κουτ. γλυκού μαχλέπι 1/2 βιτάμ λαδόκολλα για το ψήσιμο Ζεσταίνει ελαφρώς το γάλα, και διαλύει τη ζάχαρη με τη μαγιά βάζει το αλεύρι σε λεκάνη, κι ανοίγει μία τρύπα, στην οποία ρίχνει το μείγμα ρίχνει το μαχλέπι με τα αυγά και αρχίζει το ζύμωμα, προσθέτωντας σιγα-σιγά το βούτυρο ελαφρώς λιωμένο
    4. Καλημέρα, υπάρχει διακορευτής για τρύπες μπιμπερό (και σε υπερκαταστήματα παιχνιδιών) Επίσης, αν κάποια τρύπα στη θηλή είναι μικρή, μπορείτε να δοκιμάσετε να κάνετε και δεύτερη (σε μεγαλύτερα, παιδιά, φυσικά)
    5. Εγώ, αν και γενικά ανακατεύομαι με διάφορα, παλεύω, δηλαδή, να το παίξω ερασιτέχνης ζαχαροπλάστης, με τσουρέκια κλπ δεν τα πάω καθόλου καλά, και για την ακρίβεια δεν έχω ποτέ καταπιαστεί. Η πεθερά μου φτιάχνει πάρα πολύ ωραία, σχεδόν επαγγελματικά θα έλεγα, δεν έχω συνταγή και δεν ξέρω τι κάνει για να φουσκώνουν. Αυτό που έχω δει είναι ότι βάζει ένα αλευρι (σε κίτρινη συσκευασία) για να πετύχει αυτές τις "κλωστές" που έχει μέσα το τσουρέκι (για να μη θεωρηθεί ότι κάνω διαφήμιση, στα ελληνικά η μάρκα λέγεται Ρομπέν των δασών ) Γενικά είμαι υπέρ των χειροποιητων προϊόντων (τα προτιμώ και από αυτά του σούπερ μάρκετ και από αυτά του φούρνου), αλλά για δώρο που λες Daenerys, δεν ξέρω αν θα πήγαινα χειροποιητα. Μάλλον θα αγόραζα (μπορεί να μη μου πετύχει εμφανισιακά ή γευστικά, να μην αρέσουν στον άλλον τα χειροποιητα - π.χ. εγώ δεν τρώω ζυμωτό ψωμί, κλπ). Υ.Γ. mama_3, χειροποιητο αυγό;;; Μπράβο!!!
    6. Aυτό ακριβώς είναι το θέμα. Δε μπορεί το παιδάκι να διακρίνει τι πραγματικά θέλει, γιατί απλά έτσι έχει γαλουχηθεί, το θεωρεί φυσιολογικό. Όμως πρόκειται καθαρά για επιθυμία του γονέα!
    7. Τα οφέλη του αθλητισμού σε όλα τα επίπεδα νομίζω ότι δε χρειάζεται να τα αναλύσουμε. Στο θέμα που θέτεις δε μπορώ να διακρίνω τη διαφορά μεταξύ επαγγελματικής ενασχόλισης και πρωταθλητισμού (μάλλον στο μυαλό μου το έχω να πηγαίνουν "αγκαζε") Το να ωθήσουμε εμείς ως γονείς τα παιδιά μας σε μια "επαγγελματική" ενασχόληση με τον αθλητισμό (και γενικά σε οποιαδήποτε δουλειά), νομίζω ότι είναι σα να θέλουμε να τους προδιαγράψουμε το μέλλον. Προσωπικά γνωρίζω μόνο δύο περιπτώσεις (που σαφώς δε μπορώ να γενικεύσω) που ασχολήθηκαν τα παιδιά με πρωταθλητισμό, αλλά και στις δύο αυτές περιπτωσεις, όμως, είδα κοινό παρονομαστή ότι η επιθυμία των γονιών ήταν μεγαλύτερη από του παιδιού. Στη μια περίπτωση ο πατέρας ήταν γυμναστής, οπότε ώθησε το παιδί στον πρωταθλητισμό, και κατ΄επέκταση στον επαγγελματικό αθλητισμό, που ωστόσο δεν είμαι σίγουρη ότι το παιδί μπορούσε να διακρίνει πού τελείωνε η δική του επιθυμία και που άρχιζε η καταπίεση (καθώς έτσι είχε μάθει, ήταν ο τρόπος ζωής τους). Στην άλλη περίπτωση ο πατέρας έφερνε ένα παιδάκι σε πολεμικές τέχνες, το οποίο (λόγω μικρής ηλικίας) το έβλεπε σαν παιχνίδι, αλλά ο ίδιος ο πατέρας πορωνόταν πολύ (δεν ξέρω πώς εξελίχθηκε)... Πρέπει να ξέρουμε ότι (όπως και τα περισσότερα πράγματα στη ζωή μας, βέβαια) ο πρωταθλητισμός για να κατακτηθεί θέλει θυσίες. Και ο επαγγελματικός αθλητισμός απαιτεί στερήσεις (σε διατροφή, τρόπο διασκέδασης, κοινωνικοποίησης, διαχείρισης χρόνου) και θα πρέπει να είμαστε σε θέση να διακρίνουμε αν ένα μικρό παιδί είναι διατεθημένο να τα κάνει. Αν διαβάσει κανείς συνεντεύξεις πρωταθλητών θα διαπιστώσει ένα εξουθενωτικό πρόγραμμα, στο οποίο δεν υπάρχει χώρος για τίποτ' άλλο πλην του αθλητισμού. Στο διαταύτα, δεν είμαι εναντίον, αρκεί να το θέλει πραγματικά το ίδιο το παιδί. Να μην μεταθέτουμε και φορτώνουμε το παιδί μας με ένα δικό μας όνειρο. Και φυσικά, σε περίπτωση που το επιλέξει το ίδιο το παιδί, θα πρέπει κι εμείς να προσαρμόσουμε το δικό μας πρόγραμμα για να το στηρίξουμε (διατροφολόγιο, μετακινήσεις, χρονοι, κλπ)
    8. βρε, summer wine, δεν μίλησα για το δικό σου παιδί συγκεκριμένα, αλλά για τη γενικότερη τάση που επικρατεί να έχουμε μια απαίτηση από τους νονούς για δώρα, και δη ακριβά, και μάλιστα να τους το λέμε ευθέως ή να παρεξηγούμαστε αν μας φέρνουν κάτι άλλο από αυτό που "παραγγείλαμε". Σίγουρα (και σε αυτό το θέμα) μεγαλώνοντας το παιδί μου, ίσως δω τα πράγματα κι από άλλη οπτική, όμως μπορώ πολύ καλά να θυμηθώ το δικό μου ενθουσιασμό όταν έπαιρνα τα δώρα του Πάσχα, και τη χαρά μου που μέχρι ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ μου φέρνει η νονά μου λαμπάδα (ω, ναι!) Ειδικά για τη δική σου περίπτωση, γιατί είστε το αντίθετο από αυτό που σχολιάζουμε (ή τουλάχιστον αυτό έχω καταλάβει εγώ), αν θες τη γνώμη μου, μάλλον θα έλεγα στο παιδί ότι ο νονός αυτό σκέφτηκε ότι θα του άρεσε, και γι αυτό του το πήρε. Δε θα το μεγαλοποιούσα, δε θα τον δικαιολογούσα, μάλλον θα το υποβάθμιζα. Αν, εν τω μεταξύ, αυτό που θέλει ως δώρο το παιδί μπορείτε να του το πάρετε εσείς, κάντε το, και σίγουρα μια χαρά θα μοιραστεί τον ενθουσιασμό του για το δώρο με τους φίλους του, κι ας μην το έχει αγοράσει ο νονός αλλά η μαμά κι ο μπαμπάς (υποθέτω)
    9. Δεν έχω πολλή εμπειρία επί του θέματος, καθώς το παιδί μου είναι μικρό ακόμα, αλλά να θέσω ένα γενικότερο ερώτημα; Γενικά, όταν περιμένουμε το νονό, ένα φίλο κλπ για μια γιορτή τον παίρνουμε τηλέφωνο να του πούμε τι δώρο θέλουμε να μας πάρει; Καταλαβαίνω ότι το Πάσχα είναι μια ειδική περίπτωση, αλλά δε νομίζω ότι θα επιτρέψω στο παιδί μου να πάρει τηλέφωνο τη νονά του να "παραγγείλει" το οτιδήποτε. Ό,τι θέλει, αν κρίνω πως πρέπει να το πάρει, κι αν μπορώ οικονομικά να ανταπεξέλθω, θα το αγοράσω εγώ, δε βρίσκω κανένα λόγο να φορτώνεται ένας άνθρωπος τις αναγκες και τις επιθυμίες του δικού μου παιδιού επειδή το βάπτισε. Αλίμονο αν αυτή είναι η "χρηση" του νονού! Και καταλαβαίνουμε όλοι πολύ καλά στο πώς βλέπουν και μεταφράζουν σαν αγάπη τα παιδιά τα δώρα που λαμβάνουν (και, ναι, τα "χρησιμοποιούν" ως επίδειξη στους φίλους τους), αλλά είναι στο χέρι μας να τους εξηγήσουμε ότι δεν είναι ακριβώς έτσι. Στα γενέθλια και τη γιορτή της κόρης μου και γενικά όσες φορές με έχει πάρει τηλέφωνο η νονά της να με ρωτήσει τι να της πάρει, η απάντηση είναι πάντα "ό,τι θες". Και το εννοώ
    10. osin

      ΣΧΟΛΗ ΓΟΝΕΩΝ

      Δεν ήξερα πού να το βάλω για όποιον/α ενδιαφέρεται θα γίνει ομιλία του ψυχιάτρου Ν. Σιδέρη με θέμα: "Γονείς, παιδί, σχολείο: Το τρίγωνο των Βερμούδων" Παρασκευή 31 Μαρτίου 2017, 19:00 Πολιτιστικό Πολύκεντρο "Ηλέκτρα Αποστόλου" (Κουντουριώτου 18Α & Νεότητος, Δήμος Ηρακλείου)
    11. Ε, ναι, μα δεν περίμενα κι εγώ κάτι άλλο. Απλώς το ανέφερα μιας και είχαμε πιασει το θέμα, για να τονίσω τη σημασία της ηλικίας του παιδιού. Εμένα προς το παρόν είναι και αρκετά κοινωνική και δεν πολύ-ντρέπεται με τους αγνώστους, οπότε έχουμε ένα επιπλέον ζήτημα ως προς αυτόν τον τομέα
    12. Είναι όντως πάρα πολύ ωραία και γραφικά στην Πλάκα, κι εγώ τα ίδια θα πρότεινα! το μόνο αρνητικό που θα έλεγα είναι ότι δυστυχώς έχει πάρα πολύς κόσμος την ίδια ιδέα... (απίστευτα πολύς κόσμος, όμως!)
    13. Είχαμε δύο στα δύο το ΠΣΚ. Την Παρασκευή το απόγευμα είχαμε βγει βότλα, κι ήρθε ένας γλυκός ηλικιωμένος κύριος και είπε της μικρής μας να την πάει βόλτα (περίπου 18μηνών). Φυσικά του έδωσε το χέρι της και τον ακολούθησε... ευτυχώς δεν άφησε το χέρι του πατέρα της, και προχωρούσαν και οι 3 μαζί... Της εξηγήσαμε τα σχετικά περί αγνώστων, και την Κυριακή το σκηνικό επαναλήφθηκε με μια ηλικιωμένη κυρία αυτή τη φορά! Έδωσε το χέρι της με λιγότερη προθυμία μεν, αλλά το έδωσε... Άντε πάλι εμείς σχετικό μπλα-μπλα. Και φυσικά μιλάμε για απλώς επίμονους γλυκούς ηλικιωμένους, με αγνές προθέσεις, που ωστόσο το παιδί ακολούθησε αδιαμαρτύρητα. Στα μικρά παιδιά, δυστυχώς, δε μπορείς να κάνεις κάτι παραπάνω από το να τους εξηγείς συνεχώς και να μην τα αφήνεις καθόλου από τα μάτια σου
    14. Αυτό είναι το θέμα ότι σε αυτές τις ηλικίες το μαθαίνεις δυστυχως εκ των υστέρων, κι αφού το παιδί έχει περάσει πολλά για να φτάσει στο σημείο να δείχνει δυσανασχετηση στο πρόσωπο που το κακοποιεί. Μόνο οι κάμερες είναι ίσως λύση (που και πάλι πρέπει να εξασφαλίσεις ότι θα πιάνουν όλες τις γωνίες του σπιτιού)
    15. εν τω μεταξύ είχα στο μυαλό μου ότι στις ομαδικές δραστηριότητες το παιδί είναι πιο ασφαλές...