ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ εΧΩ ΑΠΕΛΠΙΣΤΕΙ!

[kiki v]

Δεν ξέρω αν γράφω στο σωστό θέμα, το σίγουρο πάντως είναι πως "πραγματικά έχω απελπιστεί". Όπως βλέπετε από το τικεράκι μου η κόρη μου είναι 20 μηνών και τον τελευταίο καιρό η αγαπημένη της φράση είναι "αγκαλίτσα, μαμά!". Κι αυτό από μόνο του, βέβαια, δεν είναι πρόβλημα εκτός κι αν λέγεται 1000 φορές μέσα στο 24ωρο (μέρα-νύχτα κυριολεκτικά), στα πιο άκυρα μέρη (π.χ. σε διαδρομή με το αυτοκίνητο με εκείνη δεμένη, βέβαια, στο καθισματάκι της), σε άκυρες στιγμές (π.χ. η μαμά τρώει, ας κάτσω πάνω της με τρόπο που να μην μπορεί ούτε το πηρούνι να φτάσει στο στόμα της) και όταν δεν ικανοποιηθεί ως αίτημα, καταλήγει σε εκκωφαντικές τσιρίδες απελπισίας (μόλις χθές διαπίστωσα και νεύρων) που "λήγουν" (σε εισαγωγικά γιατί μετά, βέβαια, θέλουμε και κάποιο χρόνο για να ηρεμήσουμε από την ένταση, τον ιδρώτα και τα αναφιλητά) μόνο στην αγκαλιά της μαμάς.

Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν μέτρησα ούτε μετρίασα τις αγκαλιές προς την κόρη μου (τις είχα στερηθεί από τη μαμά μου, που μέσα σε όλα της τα θετικά, τρυφερό άνθρωπο δεν τη λες), όπως επίσης, ότι μέχρι σήμερα δεν αντιμετώπισα ιδιαίτερα προβλήματα υπακοής ή συνεννόησης μαζί της (δεν χρειάζεται να λέω πολλά μη, είναι (ή ήταν ) ανοιχτή σε εναλλακτικές, κτλ.) κι αυτό τώρα ήρθε σαν κεραυνός εν αιθρία. Δεν ξέρω τι να σκεφτώ. Μήπως καλώς ήρθα στα terrible twos; Από τώρα;

Δεν με πειράζει να της προσφέρω την αγκαλιά μου. Αυτό που με ανησυχεί είναι γιατί το ζητάει συνέχεια και αδιάκριτα (τι είπα τώρα; τι διάκριση να κάνει το παιδάκι 20 μηνών; τεσπα, καταλαβαίνετε); Από συνήθεια, από ανασφάλεια (έτσι λέει ο άντρας μου, ότι έχουμε κάνει ένα ανασφαλές παιδάκι ), για να με τσεκάρει, να με "μετρήσει"; Μερικές φορές μου δίνει αυτή την εντύπωση, ότι ελέγχει πόσο είμαι "εδώ" για εκείνη αλλά, σ' αυτή την περίπτωση θα ήθελα να της περάσω το μήνυμα ότι "εδώ" μπορώ να είμαι και με άλλους τρόπους, δεν χρειάζεται πάντα να αγκαλιαζόμαστε. Έτσι, της προτείνω εναλλακτικές (εξάλλου πάντα κάνουμε πράγματα μαζί) αλλά την ώρα των υστερικών κραυγών δεν ακούει τίποτα. Έπειτα, δεν θέλω με τίποτα να κάνει τη σύνδεση τσιρίζω=περνάει το δικό μου, γιατί είμαι βέβαιη ότι δεν θ' αργήσουμε να το επεκτείνουμε και να το γενικεύσουμε.

Τέλος, να πω ότι, επιεδή η μικρή μιλάει αρκετά καλά για την ηλικία της (κάνει προτάσεις και μπορείς να κάνεις απλούς διαλόγους μαζί της) καμιά φορά νομίζω ότι με παραπλανά και πιάνω τον εαυτό μου να έχει απαιτήσεις κατανόησης μάλλον αναντίστοιχες με την ηλικία της.

Εσείς τι γνώμη έχετε; Θα με βοηθούσε να δω τα πράγματα κι από μια άλλη οπτική.

[tanya77]

Να σου ζήσει η μικρούλα! Εργάζεσαι? Το λέω γιατί ίσως της λείπεις. Αν όχι πιστεύω πως είναι φάση και θα περάσει. Βέβαια όλες οι "φάσεις" ακολουθούνται από άλλες "φάσεις" χειρότερες .

 

Συμβουλή μου είναι όσο μπορείς να της δίνεις αυτό που ζητάει επειδή φαίνεται να το έχει ανάγκη. Χωρίς υπερβολές βέβαια του τύπου σταματάω το αμάξι να την πάρω αγκαλιά και όταν αποφασίσει η μικρή συνεχίζουμε το δρόμο μας.

[kiki v]

tanya, ναι, εργάζομαι και η μικρή φέτος ξεκίνησε παιδικό αλλά λίγες ώρες την ημέρα (8-1) και το σχολείο της αρέσει και το ζητάει. Πολύ έντονο το θέμα της αγκαλιάς ξεκίνησε πριν κανένα μήνα, οπότε πέρασε μαζεμένες δυο ιώσεις βαρβάτες και, όπως ήταν φυσικό, η αγκαλίτσα πήγε σύννεφο! Αυτό που με "τρομάζει" (εμένα, τουλάχιστον, γιατί αν ρωτήσεις τον άντρα μου άλλα θα σου πει) δεν είναι η ποσότητα αλλά ο επιτακτικός, άλλοτε αυταρχικός και άλλοτε σαν είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, τρόπος που τη ζητάει. Προσπαθώ να κατλάβω πού οφείλεται και ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να το αντιμετωπίσω .

Σ' ευχαριστώ για την απάντηση. Μια άλλη οπτική πάντα βοηθάει .

[Νατασούλα]

Γεια σου Κική και να σου ζήσει η μικρούλα σου. Και εγώ νομίζω πώς περνάει φάση..... Ίσως να της λείπεις κιόλας επειδή δουλεύεις....

Τα ίδια ακριβώς ξεκίνησε να κάνει και η δική μου πριν από κανά δίμηνο περίπου και συνεχίζει βέβαια μέχρι και σήμερα. Στην αρχή παραξενεύτηκα και εγώ αλλά το συζήτησα με άλλες φίλες - μαμάδες και μου είπαν πως είναι φυσιολογικό και πως τη συγκεκριμένη φάση την πέρασαν και οι ίδιες. Το δύσκολο δεν είναι οι αγκαλιές αλλά το βάρος του παιδιού πλέον..... τη μέση μου ώρες - ώρες δεν την ορίζω . Αλλά τί να κάνουμε, όπως είπε και μια κοπέλα εδώ στο φόρομ (συγχωρέστε με δεν θυμάμαι ποια είναι) σε λίγο καιρό όταν θα μεγαλώσουν θα τα κυνηγάμε για μια αγκαλιά .

Φιλικά.

[kiki v]

Το δύσκολο δεν είναι οι αγκαλιές αλλά το βάρος του παιδιού πλέον..... τη μέση μου ώρες - ώρες δεν την ορίζω . Αλλά τί να κάνουμε, όπως είπε και μια κοπέλα εδώ στο φόρομ (συγχωρέστε με δεν θυμάμαι ποια είναι) σε λίγο καιρό όταν θα μεγαλώσουν θα τα κυνηγάμε για μια αγκαλιά .

Φιλικά.

 

Νατασούλα, αυτό με τη μέση ξαναπες το! Είναι σχεδόν 13 κιλά .

Και πάλι σας ευχαριστώ, κορίτσια.Έτσι κι αλλιώς δεν είχα σκοπό να της στερήσω την αγκαλιά λες και την υποβάλλω σε κάποιο πρόγραμμα απεξάρτησης. Για τις άκυρες στιγμές που το ζητάει, όπως περιγράφω παραπάνω, προσπαθώ να της εξηγήσω μία φορά κοφτά γιατί δεν γίνεται και ότι μόλις...(φτασουμε, αν είμαστε στο αμάξι, σηκωθώ απο την τουαλέτα, κτλ) θα την πάρω. Το πρόβλημα είναι αυτό κάποιες φορές οδηγεί σε παροξυσμό. Τις τσιρίδες θα τις αγνοούσατε; Σαν να μην υπάρχουν; Και μετά θα την πέρνατε αγκαλιά, όπως, υποτίθεται, υποσχεθήκατε στην αρχή; Έτσι, όμως δεν είναι σαν να ενδίδεις; Ή, πιστεύετε, και πάλι το παίρνει το μήνυμα;

Ουφ...

[Daphne-]

Πόσο αλήθεια είναι αυτό! Η μεγαλύτερη αλήθεια που αφορά το θέμα ετούτο. Έτσι ακριβώς διαιωνίζεται ο κύκλος αυτός.

 

Σαν παιδί έχω φάει αρκετό ξύλο και με διάφορα είδη. Ήταν "εφευρετική" η μαμά μου....

 

Κάθε μα κάθε φορά που γινεται κάτι στο σπίτι με τα παιδιά αναδύεται από τα βάθη του μυαλού μου μια μνήμη με αντίστοιχο περιστατικό όπου είμαι εγώ παιδί και τη μαμά μου να αντιμετωπίζει την κατάσταση. Στο 99% των περιπτώσεων η λύση ήταν ξύλο (με διαφορετική ένταση - ανάλογα με το θυμό της). Αυτό που μου βγαίνει αυτόματα είναι να δείρω. Για αυτό λέω πως κλείνω το διακόπτη της κίνησης. Σταματάω, παγώνω τις κινήσεις μου και δεν κάνω τίποτα. Απολύτως τίποτα. Μετά αρχίζω να ξανασκέφτομαι και να προσπαθώ πιο ήρεμα να βρω αντίδραση. Το ξύλο δεν είναι επιλογή. Αλλά μου λείπει όμως το "μάθημα"... και της το χρεώνω... Μου λείπει το "μάθημα" αντιμετώπισης κρίσεων. Δεν ήξερα πώς να τις αντιμετωπίσω. Έπρεπε να το κάνω από την αρχή αυτό το "μάθημα".

 

Βλέπω όμως πως τα παιδιά μου βλέπουν με μεγάλη απορία κάποια παιδιά που χτυπάνε. Τους φαίνεται πολύ παράξενο και έξω από τα συνηθισμένα. Άρα... ίσως να τα κατάφερα. Ίσως να έσπασε αυτή η αλυσίδα για αυτά τα παιδιά. Από εκεί παίρνω κουράγιο και όταν με φτάνουν στα όριά μου... κρατιέμαι! Και αντί να σηκώσω το χέρι μου πάνω τους... σφίγγω τις γροθιές, παίρνω της ανάσες μου.. κάνω κάτι άλλο για λίγα λεπτά... κάτι άσχετο... κάτι "εκτός θέματος". Μετά όλα είναι λίιιιγο καλύτερα!

 

Επίσης... θυμάμαι ξεκάθαρα... τι ψυθίριζα για ώρα... από τη στιγμή που έτρωγα τη μια ξυλιά ή το μπόλικο ξύλο έως να "ξεχαστεί" το θέμα.... "σε μισώ, σε μισώ.. σε μισώ.... και δε θα το ξεχάσω.. θα σε μισώ για πάντα!" Θυμάμαι πως την έβλεπα ως εχθρό μου, ως κάποιον που δε με προστατεύει αλλά θέλει να μου κάνει κάτι κακό.

 

Αυτά τα αισθανόμουν ακόμα και για τη μια ξυλιά. Και ξέρετε κάτι; Δεν πρέπει να ξεχάσω! Το οφείλω στα παιδιά μου!

 

 

Και κάτι ακόμα...

όσες εδώ λένε αυτό που τις προβληματίζει με την αντιμετώπιση της φασαρίας και της γκρίνιας φωτίζουν αυτή την πλευρά της καθημερινότητάς τους. Αυτό δε σημαίνει πως δεν περνάνε καλά ή πως είναι πάντα σε κατάσταση πανικού. Οι συγκρίσεις δε βοηθούν. Ο καθένας ξέρει καλύτερα ποια είναι η κατάσταση σπίτι του.

Εψαχνα για μηνύματα σχετικά με τις κρίσεις θυμού που περνάμε αυτό το διάστημα και έπεσα πάνω σε αυτό το θέμα....

Παλιό αλλά καλό. Ηθελα να πω συγχαρητήρια γι αυτο το μήνυμα αγαπητή Alcyon...

[BabyCute]

Μπράβο που το επανεφερες!

Και εγώ το έφαγα ως παιδι και δυστυχώς ακόμα τους μισω για αυτό! Και δυστυχώς δεν ήταν μόνο το ξύλο το πρόβλημα, αλλά και η γκρίνια, οι φωνές, καχυποψία!!!! Δεν ξέρω αν είναι ελληνικό το φαινόμενο, αλλα βάζω στοίχημα υπήρχαν γονείς καλύτεροι απο τους δικούς μου!

Ενα είναι σίγουρο, ορκιστηκα να μην είμαι ποτε έτσι!!!

Πρέπει να πάρουμε μάθημα να μην επαναλάβουμε την ιστορία!!!

Το ξύλο και οι φωνές είναι πολύ εύκολη λύση!! Το δύσκολο είναι η ψυχραιμία, η υπομονη και επιμονη και ο διάλογος!!!!

[alcyon]

Τα παιδιά μας μπορούν να αντιληφθούν τα όρια όσο είμαστε συνεπείς σε αυτά. Η δική μας συνέπεια δίνει τον κανόνα και όχι η ξυλιά (ή το ξύλο). Οι ξυλιές προσθέτουν δυσκολίες στις σχέσεις γονιού-παιδιού.

[marina-mou]

Για σας κορίτσια!

η μεγάλη μου κόρη είναι 3 ετών. εδώ και λίγο καιρό (ίσως από τον καιρό που ξεκίνησε σχολείο) είναι πολύ πιο αντιδραστική από ότι προηγουμένως. Φωνάζει, θέλει ΠΑΝΤΑ να γίνεται το δικό της και δεν ξέρω πια είναι η καλύτερη μέθοδος να το αντιμετωπίσω. ειδικά κάθε πρωί που πρέπει να την ντύσω για να πάμε σχολείο δεν θέλει να ντυθεί, κλαίει, τρέχει να φύγει, έχει πολύ γινάτι. εΕώ βιάζομαι γιατί πρέπει να πάω στην δουλειά, έχω ακόμη ένα μωρό να ντύσω και με φέρνει εκτός εαυτού που στο τέλος την δέρνω και δεν θέλω αυτό το πράγμα να γίνεται. τι να κάνω; πως να της συμπεριφέρομαι;