Η μοναξιά ενός πατέρα

[aleca]

Αν εκείνος νιώθει μοναξιά έχει την επιλογή να «μπει πιο μέσα». Εκείνη δεν έχει την επιλογή να «βγει πιο έξω». Και πάλι άνισο είναι.

Συμφωνώ με τη φίλη μου παραπάνω. Και επίσης να ξαναπω ότι εγώ όσο και αν κουράζομαι δε νιώθω μοναξιά γιατί με γεμίζει το παιδί μου. Κούραση ναι, μοναξιά όχι. Αν ο μπαμπάς μας νιώθει μόνος, εκείνος είναι αυτός που πρέπει να βρει τον τρόπο να τον γεμίσει και αυτόν η αγάπη του για το παιδί του.

Αποξένωση για το ζευγάρι μπορεί να υπάρχει, κούραση και άγχος και για τους δύο γονείς , μεγάλη. Μοναξιά όμως, όταν έχεις μικρά παιδιά, για εμένα είναι σύμπτωμα ότι δεν έχεις βρει την ευτυχία που σου δίνουν τα παιδιά.

[terra]

aleca, δεν έχω ακόμη παιδιά οπότε δε μπορώ να απαντήσω εξ εμπειρίας σε αυτό. Απ' ότι βλέπω όμως από κοπέλες που έχουν, ορισμένες λένε ότι νιώθουν μοναξιά επειδή νιώθουν ότι εκείνος δεν τις καταλαβαίνει και δε μοιράζεται μαζί τους τους προβληματισμούς τους, δεν είναι αρκετά δίπλα τους.

[aleca]

aleca, δεν έχω ακόμη παιδιά οπότε δε μπορώ να απαντήσω εξ εμπειρίας σε αυτό. Απ' ότι βλέπω όμως από κοπέλες που έχουν, ορισμένες λένε ότι νιώθουν μοναξιά επειδή νιώθουν ότι εκείνος δεν τις καταλαβαίνει και δε μοιράζεται μαζί τους τους προβληματισμούς τους, δεν είναι αρκετά δίπλα τους.

έχεις δίκιο terra μου, πολλές κοπέλες μιλάνε για τέτοιου είδους μοναξιά. Για εμένα αυτό είναι αποξένωση στο ζευγάρι για αυτό το ανέφερα προηγουμένως. Πριν κάνω παιδί μπορεί να ένιωθα μόνη αν δεν με καταλάβαινε ο άντρας μου αλλα από την ημέρα που έχω αγκαλιά το παιδάκι μου, μόνη δε νιώθω ποτέ. Η κάθε κοπέλα φυσικά μιλάει για δικά της βιώματα. Εγώ με τον άντρα μου είμαστε μαζί 11 χρόνια και ναι, έρχονται στιγμές που νιώθω ότι έχω κουραστεί πολύ... πιο πολύ από εκείνον. Αλλά μόνη δεν έχω νιώσει ποτέ. Πάντα ένιωθα ότι είχα ένα φίλο, ένα σύμμαχο. Και το ίδιο πιστεύω ότι νιώθει και εκείνος. Αν νιώσει μόνος, ως 'πατέρας' τότε για εμένα θα φταίει αυτός. Αν νιώσει μόνος ως 'σύζυγος΄τότε θα φταίμε και οι δύο. Θα καταλάβαινα περισσότερο τον Πάνο αν έγραφε για την μοναξιά ενός άντρα και όχι για την μοναξιά ενός πατέρα.

[Πάνος Β]

Χριστιάνα,

 

Πανο,καλημερα.

 

Η αληθεια ειναι πως δεν πολυκαταλαβα τι ακριβως θελεις να πεις στο τελευταιο ποστ σου.

Ειδικα μετα απο αυτο το παρασαγγας,χαθηκα εντελως!(μα τι σας πιανει,γρι δεν καταλαβαινω).

 

Το τελευταίο μου ποστ δεν αφορά σε εσένα. Αφορά σε ορισμένες μανάδες που πήραν το αρχικό μου ποστ πολύ...πατριωτικά

 

Οταν βρεις χρονο γραψε μας τι εννοεις,γιατι προφανως αλλο ειχα καταλαβει και απαντουσα.

 

Όχι, απαντούσες μια χαρά. Για την ακρίβεια, μονάχα εσύ και η Μάρκο Πόλο αν δεν απατώμαι μπορέσατε να δείτε το νόημα των λεγομένων μου.

 

Κουνελίτσα,

 

Τώρα μας μπέρδεψες τελείως βρε Πάνο μου...δηλαδή δεν ισχύουν για εσένα αυτά που έγραψες..ισχύουν για άλλους???

 

Ναι, δεν ισχύουν για μένα. Κάποιες σκέψεις μου έγραψα παρατηρώντας τους ανθρώπους γύρω μου.

 

Και επίσης γράφεις...""Αν το σκεφτείτε η ζωή μου είναι διπλή. Την μια μέρα, ντύνομαι και πάω στο γραφείο, με ότι αν συνεπάγεται αυτό, και την άλλη μένω με τα παιδιά μου, με ότι κι αν συνεπάγεται και αυτό. Οι δύο παράλληλοι κόσμοι μου διαφέρουν παρασάγγας μεταξύ τους και έχω πολλά να πω""

 

Μα το ιδιο ζεί και η γυναίκα σου που έχει όχι μόνο δύο, άλλα χιλιους ρόλους στην καθημερινότητά της....Μητέρα, σύζυγος, νοικοκοιρά, εργαζόμενη.... Αν δεν κατάλαβα πάλι καλά τί είπες με συγχωρείς.

 

Ναι, το ίδιο ζει και η γυναίκα μου η οποία δεν έχει περισσότερους από εμένα ρόλους αλλά ορισμένους ρόλους τους έχει σε μεγαλύτερο ποσοστό, όπως για παράδειγμα τα οικιακά. Αυτό δεν επηρεάζει την συζήτηση μας εδώ πέρα. Και οι γυναίκες στο Αφγανιστάν έχουν ακόμα περισσότερους ρόλους και ακόμα λιγότερη ζωή. Επειδή υπάρχει μια χειρότερη κατάσταση εμείς δεν μπορούμε να συζητήσουμε την δική μας; Να σε ρωτήσω, όταν το παιδί σου πέφτει κάτω και χτυπάει, του λες να μην μιλάει γιατί εσύ είχες χτυπήσει πολύ περισσότερο στα νιάτα σου;

 

Παρασκευή

 

Συγνώμη Πάνο αλλά αυτό το λες σαν να βιώνεις μόνο εσύ αυτό το πράγμα και μάλιστα σαν να είναι πρωτόγνωρο για όλες εμάς! Αυτό που περιγράφεις δεν είναι θα έλεγα ότι είναι δύο παράλληλοι κόσμοι αλλά η ίδια η ζωή! Τι είσαι; σε θέατρο; να αναλάβεις έναν μόνο ρόλο και τέρμα; Εμείς οι εργαζόμενες μανούλες να δεις. Το πρωϊ με τα κουστουμάκια, το βάψιμο και την κίλερ συμπεριφορά, και το απόγευμα φόρμες, μαλλιά κοτσίδα, τρυφερότητα, δουλειές, παιδιά, ψώνια....

 

Κάθε πρόταση έχει νόημα στο πλαίσιο στο οποίο έχει ειπωθεί. Αν πάρεις ένα διάλογο μεταξύ φίλων και ξεχωρίσεις την πρόταση "άστο @#@ βρε @$@%", τότε θα νομίζει κάποιος ότι πρόκειται για αψιμαχίες μεταξύ εχθρών. Αν όμως κοιτάξεις λίγο παραπάνω, θα δεις ότι η εν λόγω πρόταση ειπώθηκε αστιευτικά, σαν μέρος ενός γενικού πειράγματος.

 

Όμοια, αν κοιτάξεις την αμέσως προηγούμενη πρόταση μου θα διαπιστώσεις ότι το κείμενο που παρέθεσες γράφτηκε για να εξηγήσει αυτή την πρόταση. Από μόνο του πράγματι δίνει την εντύπωση που περιγράφεις. Στο σύνολο του ποστ μου όμως παίρνει το σχήμα που του αρμόζει. Μήπως λοιπόν εσύ διάβασες στα πεταχτά το γραπτό μου και αφοσιώθηκες μονάχα στο κομμάτι που παρέθεσες;

 

Καλώς ήρθες στην πραγματικότητα Πάνο!

 

Σχόλια αυτού του τύπου δεν προάγουν την ανταλλαγή ιδέων.

 

Κατ,

 

μοναξιά της γυναίκας?

Η μοναξιά της γυναίκας βρίσκεται στο χάος της καθημερινότητας, που ΠΡΕΠΕΙ να φτιάξει

Η μοναξιά της γυναίκας βρίσκεται στο ότι δεν έχει το δικαιώμα να περιμένει τίποτα από κανέναν, δεν έχει το δικαίωμα να ζητάει συμπαράσταση.

Η μοναξιά της γυναίκας βρίσκεται στο ότι είναι υποχρεώμενη να δίνει, να στηρίζει, και να κάνει τους άλλους να νιώθουν ασφάλεια κοντά τους.

Η μοναξιά της γυναίκας βρίσκεται στο ΠΡΕΠΕΙ ενώ του άντρα ΄ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ, ("...αλλά δεν το έκανα γιατί ήξερα ότι θα το κάνεις εσύ αγάπη μου...")

 

Εδώ υπάρχει ένα τεράστιο θέμα. Το θέμα αυτό είναι η κατανομή των ρόλων σε ένα σπιτικό. Δεν είναι καθαρό αν μιλάς γενικά ή για τον εαυτό σου, πάντως στη σημερινή εποχή που οι γυναίκες επί τω πλείστον εργάζονται, η κατανομή των ρόλων είναι ένας μεγάλος πονοκέφαλος. Διότι από την μια μεριά η παράδοση και η φύση θέλουν την γυναίκα να ευθύνεται και να ορίζει το σπιτικό της και από την άλλη η σύγχρονη ζωή θέλει την γυναίκα να εργάζεται για την επιβίωση του σπιτιού. Επειδή όλα να γίνουν σωστά δεν γίνεται, πέφτουν από αριστερά και δεξιά οι εθελοντές: σύζυγος, γονείς, πεθερικά, νταντάδες κ.λπ.

 

Όμως η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου είναι: ποιος τελικά είναι υπόλογος για τους ρόλους; Αν ο άντρας είναι ο βοηθός, τότε η γυναίκα έχει την ευθύνη; Αν ο άντρας έχει την ευθύνη, η γυναίκα που τον βοηθάει; Πάρε για παράδειγμα το πλύσιμο - άπλωμα των ρούχων. Αν η γυναίκα είναι υπόλογος, τότε φταίει ο άντρας που ξέχασε να μαζέψει τα απλωμένα; Αν ο άντρας είναι βοηθός, τότε η γυναίκα του λέει τι και πότε να το κάνει;

 

Τέρρα,

 

Νομίζω ότι η αντίδραση συνοψίζεται στο "Πώς να δείξω κατανόηση στον άντρα μου επειδή νιώθει στην απ' έξω, τη στιγμή που εκείνος δεν κατανοεί ότι για μένα το να είμαι στην απ' έξω για 1 ώρα την ημέρα είναι πολυτέλεια;".

 

Η ερώτηση δεν βρίσκεται στο πνεύμα του αρχικού γραπτού μου. Αντίθετα, μεταφέρει το κέντρο βάρους σε ένα παράπονο που δεν το καταλαβαίνω. Αν αισθάνεσαι παραμελημένη, τότε πρέπει να του μιλήσεις. Η ισορροπία σε ένα σπιτικό επιβιώνει μονάχα όταν είναι 50-50. Αν δεν είναι, τότε το μέλος με το μεγαλύτερο ποσοστό θα συσσωρεύει την κούραση του μέχρι που κάποια στιγμή θα τον / την χτυπήσει στο κεφάλι με ανεξέλεγκτες συνέπειες. Πως νομίζεις ξεκινάν τα διαζύγια; Πίσω από το χωρισμό υπάρχει το αδιέξοδο και πίσω από αυτό μια χρόνια κατάσταση παρεξηγήσεων και παραπόνων.

 

Από την άλλη πλευρά, πολλοί άντρες, ακόμη κι αν δεν το παραδέχονται, προτιμούν να μείνουν μία ώρα παραπάνω στη δουλειά τους (ακόμη κι αν δεν κάνουν τίποτα), παρά να γυρίσουν στο σπίτι για να συμμετάσχουν στο μπάνιο των παιδιών και στις δουλειές του σπιτιού. Αυτό σημαίνει ότι καταλαβαίνουν αφ' ενός ότι είναι κάτι κουραστικό κι αφ' ετέρου είναι επιλογή τους να μη συμμετέχουν.

 

Εδώ βρίσκεται η λύπη μου για ορισμένους άντρες - μπαμπάδες. Την κούραση ενός μωρού την καταλαβαίνει ο καθένας, δεν θέλει και επιστήμη. Το άλλο μέρος της εξίσωσης όμως, το κέρδος που σε περιμένει μετά την κούραση δεν μπορείς να το δεις αν δεν το νιώσεις. Όσοι μπαμπάδες δεν συμμετέχουν, δεν ξέρουν τι χάνουν. Γιατί το παιδί δένεται με τον άνθρωπο που το φροντίζει και το αγαπάει. Φυσικά, δεν λέω ότι δεν θα αγαπήσει τον πατέρα του, δεν υπάρχει τέτοιο παιδί πιστεύω. Όμως υπάρχουν πολλών ειδών αγάπες και πολλών ειδών δεσίματα. Κάποιος που δεν ξέρει, όταν κοιτάει βλέπει μονάχα την αλλαγή μιας πάνας. Αυτός που ξέρει αναγνωρίζει μια σχέση αγάπης και αφοσίωσης, την ώρα της πάνας. Το παιδί νιώθει ευγνωμοσύνη για τον φροντιστή του και ο φροντιστής νιώθει μια ολοκλήρωση με την φροντίδα που παρέχει.

 

Όλα στον κόσμο μας είναι σοφά φτιαγμένα. Το δέσιμο σφυρηλατείται στις δύσκολες καταστάσεις, στην πίεση. Γι' αυτό τα πρώτα χρόνια ενός παιδιού είναι χρόνια δύσκολα. Ο γονιός πρέπει να δεθεί με το παιδί του ώστε να μπορέσει αργότερα, στις περισσότερο πολύπλοκες καταστάσεις, να πράξει ανιδιοτελώς. Ένας πατέρας που χάνει το τραίνο των πρώτων χρόνων, πότε περιμένει να δεθεί με το παιδί του; Όταν αυτό φτάσει στην εφηβεία;

 

Γι' αυτό εσείς οι γυναίκες πρέπει να τους εκπαιδεύσετε τους άντρες σας, όσες τουλάχιστον αναγνωρίζετε τον εαυτό σας σε αυτά που γράφω. Μπορεί ο άντρας πράγματι να επιλέγει να μην ασχολείται με το μωρό παιδί, πιστεύετε όμως ότι ξέρει τι κάνει; Πιστεύετε ότι κάνει μια επιλογή αφού πρώτα έχει κατανοήσει τα θετικά και τα αρνητικά της; Την κούραση ενός μωρού όλοι την καταλαβαίνουν. Την ευτυχία όμως; Το δέσιμο με το παιδί σου; Εδώ μιλάμε παιδιά για το παιδί μας, για την σάρκα μας, για το αίμα μας!

 

Τέλος πάντων, θα το σταματήσω εδώ, κουράστηκα τώρα, πέρασε και η ώρα...

 

Στο επανιδείν

[kounelitsa]

"Επειδή υπάρχει μια χειρότερη κατάσταση εμείς δεν μπορούμε να συζητήσουμε την δική μας; Να σε ρωτήσω, όταν το παιδί σου πέφτει κάτω και χτυπάει, του λες να μην μιλάει γιατί εσύ είχες χτυπήσει πολύ περισσότερο στα νιάτα σου;"

 

Θα σου απαντήσω λοιπόν αφού ρωτάς και δεν θα σχολιάσω τίποτα άλλο, αφου κουράστηκες εσύ απ'ότι λες από το ίδιο σου το θέμα γιατί να συνεχίσω εγώ να γράφω..???

 

Λοιπόν το παιδί μου προφανώς και δεν είναι στην ίδια θέση με τον άντρα μου, εκτος κι αν εκείνος αισθάνεται σαν παιδί απροστάτευτος....άρα το παράδειγμά σου είναι άτοπο θα έλεγα..

Αν λοιπόν ο άντρας μου την ώρα που εγώ σφαδάζω από τους πόνους μου παραπονιέται για μια γρατζουνίτσα...εεε..ναί θα του την πώ και άσχημα...

 

Γειά.

[elenik]

Επειδη εγω εχασα την μπαλα.... Δεν εχω καταλαβει τι γραφουμε 2 σελιδες τωρα. Ο Πανος ξεκινησε ενα θεμα, καταλαβαμε αλλο, πηγα να βγαλω μια ακρη μια στιγμη το εχασα παλι και μπλεχτηκα και επειδη αν καταλαβα καλα τα ποστ των 2 κοριτσιων εχουν πιασει το νοημα σκεψης του (το οποιο εγω ακομα ψαχνω και συγνωμη ) θα σταθω εδω που απ οτι φαινεται τελικα ειναι αυτο που θελει να πει ο Πανος.

 

Φιστικακι σωστα ολα αλλα την ισοτητα οι γυναικες την διεκδικησαν!!!!!!!!!!!!!

 

Αυτο ειναι που λενε βαλαμε τα χερια μας και βγαλαμε τα ματια μας!!!!!!!! ΧΑ!!!!!!!! ΧΑ!!!!!!!!!

 

Λοιπον καλα μου παιδακια.... οσο και αν ποναει η αληθεια τον αντρικο μας πληθυσμο .... και οσο και αν ειναι δυσκολο να το αποδεχθουν.... η γυναικα βγηκε στην δουλεια οταν οι αντρες δεν μπορεσαν να καλυψουν το κοματι οικονομικη στηριξη της οικογενειας.

Και για να ειμαι πιο ξεκαθαρη. Η γυναικα ξεκινησε να εργαζεται αρχικα οταν οι αντρες ηταν στον πολεμο και καποιος επρεπε να στηριξει την βιομηχανια. Δεν υπηρχαν εργατικα χερια στο κρατος να στηριξουν αυτο τον τομεα απο την μια, η οικογενεια ειχε προβλημα επιβιωσης χωρις τον "οικονομικο στηλοβατη" απο την αλλη..... οποτε γυναικα εργαζομενη η μονη λυση.

Τα περι ισοτητας δεν νομιζω οτι ηταν ο λογος ...μπορει να ηταν η δικαιολογια ωστε να καλυφθει το ολο θεμα αλλα δεν ηταν η πραγματικοτητα. Ισως προεκυψε αργοτερα (οπου μπορει ο πολεμος να τελειωσε αλλα οι χηρες ειχαν να ταισουν παιδια και οι δουλειες ηταν περιορισμενες οποτε κριθηκε αναγκαιο απο εκεινες να εξαπλωθουν σε περισσοτερους επαγγελματικους τομεις.)

 

Ισοτητα απαιτηθηκε στην μεταχειριση, στα ανθρωπινα δικαιωματα . Η εργαζομενη γυναικα προεκυψε απο την δυσκολια της οικογενειας να ανταπεξελθει με ενα μισθο στην καθημερινοτητα και μονο.

Αυτο ειναι η δικη μου αποψη στο θεμα δεν θα πω (γιατι δεν εχω καταλαβει πιο ειναι)

[MarcoPolo]

Δεν αναφεροταν στη συγκεκριμενη απαντηση ο Πανος. Αυτο το σχολιο ηταν χιουμορ προς στο Φυστικακι. Υπαρχει αλλη απαντηση για το θεμα.

 

Και προφανως η καθε μια απο εμας κρινει με τα δικα της δεδομενα και την προσωπικοτητα του συντροφου που εχει διπλα της. Τα δικα μου δεδομενα με εκαναν να συμφωνησω με τον Πανο.

[elenik]

"Οχι, το σύστημα ποτέ κατάμουτρα δεν μας λέει κατώτερες. Αλλά έτσι μας φτιάχνει, να το πιστεύουμε και εμείς και οι άντρες. Κι έτσι να δικαιολογούμε τα αδικαιολόγητα και να καρτερούμε, γιατί όλα είναι αποτέλεσμα του φύλου μας, που δεν το επιλέγουμε, δεν το αλλάζουμε.

Κι έτσι, παρά τους ψηφισμένους νόμους ισότητας, που τόσο κοκορεύεται το σύστημα πως θέσπισε, είμαστε συχνά τα θύματα βίας, (μέσα στο «αγιασμένο»σπίτι σε ποσοστό 82%), σεξουαλικής βίας και εκβιασμών. Αμειβόμαστε λιγότερο για την ίδια δουλειά, δουλεύουμε περισσότερες ώρες και στο σπίτι, δουλεύουμε πιο πολλές απλήρωτες ώρες υπερωρίας, είμαστε πρώτες στην υποαπασχόληση, πρώτες στην ανεργία και τη μαύρη εργασία, χάνουμε τη δουλειά μας στην υποψία γάμου και εγκυμοσύνης, βγαίνουμε από την αγορά εργασίας λόγω της οικογένειας, δεν βρίσκουμε δουλειά όταν έχουμε παιδιά, έχουμε λιγότερο ελεύθερο χρόνο. "

[elenik]

Δεν αναφεροταν στη συγκεκριμενη απαντηση ο Πανος. Αυτο το σχολιο ηταν χιουμορ προς στο Φυστικακι. Υπαρχει αλλη απαντηση για το θεμα..

 

Κανε βρε καλο μου εσυ μια εξηγηση που εχεις καταλαβει γιατι εχουμε γινει αχταρμας.

 

 

Και προφανως η καθε μια απο εμας κρινει με τα δικα της δεδομενα και την προσωπικοτητα του συντροφου που εχει διπλα της.

 

Δεν σχολιαζω καν και ελπιζω απλα παλι να μην εχω καταλαβει καλα. Θα εκτιμουσα μια εξηγηση του παραπανω.

 

 

 

Αν υπονοεις κατι παντως για το παραπανω ποστ μου με αυτο σου το σχολιο θα ηθελα να σε πληροφορησω οτι στην κατοχη δεν ειχα γεννηθει καν και εγω και εσυ βιωνουμε την παγιωση της καταστασης.

[MarcoPolo]

Μην τον βαρατε βρε κοριτσια τον ανθρωπο, αν το δειτε ρεαλιστικα και απο την πλευρα ενος πατερα που αγαπαει το παιδι του δεν εχει και πολυ αδικο.

Ετσι και αλλιως οι ανδρες δεν ειναι προικισμενοι απο την φυση οπως εμεις που μπορουμε να νιωσουμε το μεγαλειο της μητροτητας απο την πρωτη στιγμη της εγκυμοσυνης. Μην εχοντας αυτο το προνομιο προσπαθουν μονοι τους να χτισουν μια ζεστη σχεση με το παιδι τους κοντρα σε ολα οσα τους εμποδιζουν. Η αναγκαστικη απουσια πολλων ωρων απο το σπιτι λόγω δουλειας συχνα τους απομονωνει και τους στερει την συναισθηματικη φορτιση μπαταριων που παιρνει καποιος που μεγαλωνει ενα παιδι και ειναι συνεχως κοντα του.

 

Και ναι σιγουρα απο τα παιδια δεν παιρνουμε μονο ομορφες στιγμες αλλα και κουραση, φανταστειτε ομως πως μπορει να νιωθουν και οι αντρες που κουραζονται καθημερινα για ανουσια πραγματα που δεν σου αφηνουν καμια ικανοποιηση στο τελος της ημερας.

 

Το ψυχικο παρεδωσε που εχει η μανα που δεν δουλευει με το παιδι ειναι κατι που ο αντρας ειναι απιθανο να το αποκτησει ποτε. Και γιαυτο και μονο χρειαζονται την ζεστασια μας και οχι απομονωση. Σιγουρα η κουραση της μανας ειτε δουλευει ειτε οχι δεν συγκρινεται αλλα μαζι με την κουραση δεν συγκρινεται ουτε και το γεμισμα ψυχης που παιρνει απο το παιδι. Και αυτο ειναι λιγο αδικο για τους αντρες. Και φυσικα μιλαμε για εκεινη την μεριδα των αντρων που μπορουν να νιωσουν το μεγαλειο ενος παιδιου και την προσφορα της μανας μεσα στο σπιτι.

 

Αυτη ηταν η απαντηση στην οποια αναφερεται ο Πανος.

 

Και δεν εννοω κατι κακο για τα κριτηρια της καθε μανουλας. Αλλιως βλεπει τα πραγματα μια μαμα που ο συντροφος της βοηθαει πολυ στο μεγαλωμα των παιδιων παροτι δουλευει πολλες ωρες και αλλιως μια μαμα που τα εχει φορτωθει ολα και ο συντροφος επαναπαυεται σε αυτη την κατασταση και αφηνει την μαμα να τα επωμιζεται ολα. Αυτο εννουσα.

[MarcoPolo]

Κατι δεν καταλαβαινω απο αυτα που γραφεις. Που κολλαει η κατοχη??? Δεν αναφερθηκα εγω σε κατι τετοιο.

[stephania]

Πανό καλησπέρα,

 

ομολογώ ότι δεν περίμενα να ακούσω από έναν πατέρα να μιλάει τόσο συγκινητικά, ακόμα και αυτοί που τα σκέφτονται δύσκολα τα εξωτερικεύουν.

 

΄Έχεις δίκιο εν μέρει για μας τι γυναίκες που κάνουμε το λάθος να σας παραμελούμε, δεν ξέρω όμως αν γίνεται συνειδητά νομίζω ότι και εμείς μέχρι να βρούμε το ρόλο μας σαν μαμάδες θέλουμε την υπομονή σας στο ταξίδι αυτό.

 

Εγώ θυμίζω κάθε μέρα στον εαυτό μου ότι για να είναι ευτυχισμένος ο μικρός μου πρέπει να είναι ευτυχισμένη η μαμά και για να είναι ευτυχισμένη η μαμά πρέπει να είναι ευτυχισμένος ο μπαμπάς.

 

Είναι μια εξίσωση που σαν ζευγάρι μας φέρνει ισορροπίες, τουλάχιστον στην δικιά μου οικογένεια

 

ʽΆλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι εσείς οι άντρες – οι περισσότεροι τουλάχιστον είστε σαν μικρά παιδία!

 

Απλά και εμείς οι γυναίκες θέλουμε την συμπαράσταση σας και την αγάπη σας σε αυτόν τον ρόλο που αναλάβαμε.

 

...όπου υπάρχει αγάπη δεν μπορεί να υπάρχει μοναξιά.

[elenik]

Κατι δεν καταλαβαινω απο αυτα που γραφεις. Που κολλαει η κατοχη??? Δεν αναφερθηκα εγω σε κατι τετοιο.

Παρεξηγηση: Νομιζα οτι το σημειο που παραθεσα αναφεροταν στο παραπανω ποστ μου

(οτι οι γυναικες βγηκαν για δουλεια για να καλυψουν το αντρικο κενο).

Γι αυτο και ζητησα διευκρινιση. Ξεκαθαρηστηκε. Οκ απο εδω. Απο εκει ολα καλα?

 

ΥΓ. Λεω να μην ξανασχολιασω τιποτα αλλο. Ειναι τοσο ρητορικο το ολο θεμα που δεν μπορω να βγαλω ακρη (ισως αυριο με καθαρο μυαλο ξαναδιαβαζοντας το καταλαβω επιτελους)

[MarcoPolo]

Οκευ, δεν τρεχει τιποτα, χαλαρωσε.

[marandnik]

Φίλε ΠάνοΒ όταν ανοίγει κάποιος ένα θέμα θεωρούμε ότι το κάνει γιατί έχει διάθεση να το συζητήσει. Έτσι παίρνω αφορμή από τα λεγόμενά σου για να εκφράσω κι εγώ κάποιες δικές μου σκέψεις.

 

...

πάντως στη σημερινή εποχή που οι γυναίκες επί τω πλείστον εργάζονται, η κατανομή των ρόλων είναι ένας μεγάλος πονοκέφαλος. Διότι από την μια μεριά η παράδοση και η φύση θέλουν την γυναίκα να ευθύνεται και να ορίζει το σπιτικό της και από την άλλη η σύγχρονη ζωή θέλει την γυναίκα να εργάζεται για την επιβίωση του σπιτιού. Επειδή όλα να γίνουν σωστά δεν γίνεται, πέφτουν από αριστερά και δεξιά οι εθελοντές: σύζυγος, γονείς, πεθερικά, νταντάδες κ.λπ.

 

Καλά η παράδοση το δέχομαι, αλλά και η φύση θέλει τη γυναίκα να ευθύνεται για το σπίτι; Τι σχέση έχει η φύση με το ποιος θα έχει την ευθύνη

του σφουγγαρίσματος ή του ξεσκονίσματος;

 

Και έχουμε λοιπόν την παράδοση και τη φύση από τη μιά μεριά που δίνουν ένα ρόλο στη γυναίκα και από την άλλη έχουμε και τη σύγχρονη ζωή που ζητά από αυτή έναν άλλο άκρως αντίθετο. Και επειδή δεν μπορεί να τα κάνει όλα σωστά έρχεται ο σύζυγος (μεταξύ άλλων) ως εθελοντής;

 

Έτσι όπως καλά το ξεκίνησες θεώρησα ότι θα κατέληγες ότι κακώς ζητάμε τόσα αντιφατικά πράγματα από μία γυναίκα και θα έπρεπε ο ρόλος της να επαναπροσδιοριστεί. Όχι να θεωρηθεί ότι οι ρόλοι αυτοί είναι δεδομένοι και η όποια βοήθεια έρχεται στη γυναίκα ως χάρη από τον άντρα της και όχι ως αυτονόητη συνυπευθυνόητα.

 

Η λέξη "εθελοντής" είναι αυτή που με χάλασε γιατί έτσι δείχνεις σαν να συμφωνείς με τους αντιφατικούς ρόλους της γυναίκας, να της αφήνεις όλη την ευθύνη και οι υπόλοιποι απλά να της κάνουν τη χάρη να τη βοηθούν "εθελοντικά".

 

 

Όμως η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου είναι: ποιος τελικά είναι υπόλογος για τους ρόλους; Αν ο άντρας είναι ο βοηθός, τότε η γυναίκα έχει την ευθύνη; Αν ο άντρας έχει την ευθύνη, η γυναίκα που τον βοηθάει; Πάρε για παράδειγμα το πλύσιμο - άπλωμα των ρούχων. Αν η γυναίκα είναι υπόλογος, τότε φταίει ο άντρας που ξέχασε να μαζέψει τα απλωμένα; Αν ο άντρας είναι βοηθός, τότε η γυναίκα του λέει τι και πότε να το κάνει;

 

Δεν ξέρω αν έκανες λάθος στη διατύπωση ή αυτό πιστεύεις πραγματικά πάντως στο παραπάνω κείμενο όπως και να το περιέγραψες την ευθύνη την αποδίδεις τελικά στη γυναίκα. Είναι αυτό που λέμε κορώνα κερδίζω, γράμματα χάνεις

 

Εδώ βρίσκεται η λύπη μου για ορισμένους άντρες - μπαμπάδες. Την κούραση ενός μωρού την καταλαβαίνει ο καθένας, δεν θέλει και επιστήμη. Το άλλο μέρος της εξίσωσης όμως, το κέρδος που σε περιμένει μετά την κούραση δεν μπορείς να το δεις αν δεν το νιώσεις. Όσοι μπαμπάδες δεν συμμετέχουν, δεν ξέρουν τι χάνουν. Γιατί το παιδί δένεται με τον άνθρωπο που το φροντίζει και το αγαπάει. Φυσικά, δεν λέω ότι δεν θα αγαπήσει τον πατέρα του, δεν υπάρχει τέτοιο παιδί πιστεύω. Όμως υπάρχουν πολλών ειδών αγάπες και πολλών ειδών δεσίματα. Κάποιος που δεν ξέρει, όταν κοιτάει βλέπει μονάχα την αλλαγή μιας πάνας. Αυτός που ξέρει αναγνωρίζει μια σχέση αγάπης και αφοσίωσης, την ώρα της πάνας. Το παιδί νιώθει ευγνωμοσύνη για τον φροντιστή του και ο φροντιστής νιώθει μια ολοκλήρωση με την φροντίδα που παρέχει.

 

Όλα στον κόσμο μας είναι σοφά φτιαγμένα. Το δέσιμο σφυρηλατείται στις δύσκολες καταστάσεις, στην πίεση. Γι' αυτό τα πρώτα χρόνια ενός παιδιού είναι χρόνια δύσκολα. Ο γονιός πρέπει να δεθεί με το παιδί του ώστε να μπορέσει αργότερα, στις περισσότερο πολύπλοκες καταστάσεις, να πράξει ανιδιοτελώς. Ένας πατέρας που χάνει το τραίνο των πρώτων χρόνων, πότε περιμένει να δεθεί με το παιδί του; Όταν αυτό φτάσει στην εφηβεία;

 

Γι' αυτό εσείς οι γυναίκες πρέπει να τους εκπαιδεύσετε τους άντρες σας, όσες τουλάχιστον αναγνωρίζετε τον εαυτό σας σε αυτά που γράφω. Μπορεί ο άντρας πράγματι να επιλέγει να μην ασχολείται με το μωρό παιδί, πιστεύετε όμως ότι ξέρει τι κάνει; Πιστεύετε ότι κάνει μια επιλογή αφού πρώτα έχει κατανοήσει τα θετικά και τα αρνητικά της; Την κούραση ενός μωρού όλοι την καταλαβαίνουν. Την ευτυχία όμως; Το δέσιμο με το παιδί σου; Εδώ μιλάμε παιδιά για το παιδί μας, για την σάρκα μας, για το αίμα μας!

 

 

Είναι πολύ ωραία αυτά που γράφεις αλλά αν πραγματικά τα πιστεύεις τότε γιατί τα απευθύνεις προς τις γυναίκες και όχι προς τους ίδιους τους άντρες; Δηλαδή πιστεύεις ότι κάποιοι άντρες χάνουν κάτι πολύ σημαντικό από τη ζωή τους μη ασχολούμενοι με τα παιδιά τους. Ωραία, γιατί δεν ανοίγεις ένα θέμα σε ένα αντροκρατούμενο φόρουμ (κατά προτίμηση οπαδών ομάδων ) και να τους τα πεις όλα αυτά; Γιατί η ευθύνη και γι' αυτό να ανήκει στις γυναίκες τους, οι οποίες πρέπει να τους πιάσουν από το χεράκι να τους δείξουν το σωστό δρόμο;

 

Για να μιλήσω και εγώ για τον εαυτό μου καταθέτοντας και τη δική μου αλήθεια, δεν έχω παράπονο από το σύζυγό μου σε θέματα καταμέρισης εργασιών στο σπίτι. Έχω κουραστεί όμως αφάνταστα ψυχολογικά να έχω την ευθύνη των πάντων εγώ. Μπορεί δηλαδή ο άντρας μου να κάνει μπάνιο τα παιδιά και μάλιστα με ευχαρίστηση ΑΛΛΑ εγώ θα πρέπει να το σκεφτώ ότι χρειάζονται μπάνιο και να του πω και ποια ώρα να το κάνει.

Υπάρχει η σωματική κούραση κι εκεί βοηθούν πλέον οι περισσότεροι άντρες αλλά υπάρχει και αυτό το ψυχολογικό βάρος της ευθύνης, το οποίο κουβαλά πάντα η εργαζόμενη γυναίκα και αυτό δεν υποφέρεται εύκολα. Αν ζηλεύω κάτι από τον άντρα μου είναι αυτή η ξεγνοιασιά του...

[ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13]

[quote name=Πάνος Β

Παρασκευή

 

Κάθε πρόταση έχει νόημα στο πλαίσιο στο οποίο έχει ειπωθεί. Αν πάρεις ένα διάλογο μεταξύ φίλων και ξεχωρίσεις την πρόταση "άστο @#@ βρε @$@%", τότε θα νομίζει κάποιος ότι πρόκειται για αψιμαχίες μεταξύ εχθρών. Αν όμως κοιτάξεις λίγο παραπάνω, θα δεις ότι η εν λόγω πρόταση ειπώθηκε αστιευτικά, σαν μέρος ενός γενικού πειράγματος.

 

Όμοια, αν κοιτάξεις την αμέσως προηγούμενη πρόταση μου θα διαπιστώσεις ότι το κείμενο που παρέθεσες γράφτηκε για να εξηγήσει αυτή την πρόταση. Από μόνο του πράγματι δίνει την εντύπωση που περιγράφεις. Στο σύνολο του ποστ μου όμως παίρνει το σχήμα που του αρμόζει. Μήπως λοιπόν εσύ διάβασες στα πεταχτά το γραπτό μου και αφοσιώθηκες μονάχα στο κομμάτι που παρέθεσες;

 

 

 

Μήπως λοιπόν ΠΑΝΟ ΕΣΥ διάβασες στα πεταχτά τα γραπτά μου και αφοσιώθηκες μονάχα στο κομμάτι που παρέθεσες; Εγώ όσο κι αν ξαναπροσπάθησα δεν κατάλαβα καμία προηγούμενη πρόταση να εξηγεί την τρέχουσα.

[ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13]

[quote name=elenik

ΥΓ. Λεω να μην ξανασχολιασω τιποτα αλλο. Ειναι τοσο ρητορικο το ολο θεμα που δεν μπορω να βγαλω ακρη (ισως αυριο με καθαρο μυαλο ξαναδιαβαζοντας το καταλαβω επιτελους)[/quote]

 

Θα συμφωνήσω, απλά εγώ δε θα μπορέσω ούτε αυριο, ούτε μεθαυριο νομίζω...

[Πάνος Β]

Κoυνελίτσα και Παρασκευή,

 

μην μου θυμώνετε...

 

Το πιο εύκολο πράγμα είναι να παρεξηγηθούμε. Το δύσκολο είναι να επικοινωνήσουμε. Θέλετε να κάνουμε άλλη μια προσπάθεια;

[Sheena]

εγώ τώρα που δεν συγκινήθηκα είμαι αναίσθητη???

εντάξει θα συμφωνήσω με κάποια πράγματα, αλλά......σίγουρα ο καθένας έχει το ρόλο του αλλά....το ανέκδοτο <<εντάξει μαμά, τον κοίμησα τον μπαμπά!!!>> το ξέρετε???

Αυτό πάντως για το μοναχικό πατέρα...με τσάκισε...

Άσε άλλαξα γνώμη, δε θα μιλήσω καλύτερα.

[kounelitsa]

Κoυνελίτσα και Παρασκευή,

 

μην μου θυμώνετε...

 

Το πιο εύκολο πράγμα είναι να παρεξηγηθούμε. Το δύσκολο είναι να επικοινωνήσουμε. Θέλετε να κάνουμε άλλη μια προσπάθεια;

 

Βρε Πάνο μου δεν είναι θέμα θυμού σε καμία περίπτωση, εδώ είμαστε για να συζητάμε.

Απλά νομίζω ότι έκανε τον κυκλο του το θέμα, τουλάχιστον για εμένα

Από τη στιγμή δε που ξεκαθάρισες ότι δε μιλάς για εσένα αλλά για κάτι φιλαράκια σου..δε νομίζω ότι έχω κάτι παραπάνω να πώ

Τη γνώμη μου την είπα και με στόμφο κι όλας!!! Ας μιλήσουν και οι υπόλοιποι!!!!

 

:-D:-D

[Πάνος Β]

Καλημέρα Μαραντνικ,

 

Καλά η παράδοση το δέχομαι, αλλά και η φύση θέλει τη γυναίκα να ευθύνεται για το σπίτι; Τι σχέση έχει η φύση με το ποιος θα έχει την ευθύνη

του σφουγγαρίσματος ή του ξεσκονίσματος;

 

Έχεις δίκιο, η σχέση που αναφέρω δεν είναι καθαρή. Ο συσχετισμός είναι λίγο έμμεσος. Ως μέρος της φύσης της γυναίκας θεώρησα την μυϊκή της αδυναμία και την δυνατότητα της να κυοφορήσει που στην ανθρώπινη ιστορία την οδήγησαν να αναλάβει τους εσωτερικούς, οικογενειακούς, σπιτικούς ρόλους, όταν ο άντρας οδηγήθηκε προς τους εξωτερικούς, προμηθευτικούς και μαχητικούς ρόλους. Κατά κάποιο τρόπο η φύση οδήγησε την γυναίκα να αναλάβει τα ηνία ενός σπιτιού και τον άντρα την προστασία του.

 

Και έχουμε λοιπόν την παράδοση και τη φύση από τη μιά μεριά που δίνουν ένα ρόλο στη γυναίκα και από την άλλη έχουμε και τη σύγχρονη ζωή που ζητά από αυτή έναν άλλο άκρως αντίθετο. Και επειδή δεν μπορεί να τα κάνει όλα σωστά έρχεται ο σύζυγος (μεταξύ άλλων) ως εθελοντής;

 

Παρεξήγησες την έννοια του εθελοντισμού βλέποντας την ως χάρη προς την γυναίκα. Εγώ δεν το εννοούσα έτσι. Απλά εννοούσα ότι μια γυναίκα σήμερα χρειάζεται υποστήριξη γιατί είναι αδύνατον να εκπληρώσει όλους τους ρόλους της σωστά. Οι ρόλοι είναι πράγματι αντιφατικοί, όμως υπάρχουν. Καλώς ή κακώς, σε σπάνιες περιπτώσεις αρκεί ο ένας μισθός.

 

Έτσι όπως καλά το ξεκίνησες θεώρησα ότι θα κατέληγες ότι κακώς ζητάμε τόσα αντιφατικά πράγματα από μία γυναίκα και θα έπρεπε ο ρόλος της να επαναπροσδιοριστεί. Όχι να θεωρηθεί ότι οι ρόλοι αυτοί είναι δεδομένοι και η όποια βοήθεια έρχεται στη γυναίκα ως χάρη από τον άντρα της και όχι ως αυτονόητη συνυπευθυνόητα.

 

Ο επαναπροσδιορισμός των ρόλων με έχει απασχολήσει κι εμένα. Αν έχεις καμιά ιδέα, είμαι όλος αυτιά!

 

Δεν μπορώ να καταλήξω σε αυτό που λες διότι η πραγματικότητα με διαψεύδει. Η γυναίκα πρέπει να δουλεύει γιατί είναι πολύ δύσκολο για τον άντρα να προσφέρει τις ανέσεις στο σημερινό σπιτικό. Θα μπορούσες να πεις ότι η γυναίκα ήρθε εθελοντής, προς υποστήριξη δηλαδή του αντρός, ώστε να συνεπικουρίσει στην οικονομική υποστήριξη του σπιτιού. Γι' αυτό και οι άντρες, αντίστοιχα, θα πρέπει να υποστηρίξουν την γυναίκα που υποστηρίζει τον άντρα

 

Δεν ξέρω αν έκανες λάθος στη διατύπωση ή αυτό πιστεύεις πραγματικά πάντως στο παραπάνω κείμενο όπως και να το περιέγραψες την ευθύνη την αποδίδεις τελικά στη γυναίκα. Είναι αυτό που λέμε κορώνα κερδίζω, γράμματα χάνεις

 

Εδώ φοβάμαι θα σε στεναχωρήσω. Έχε σε παρακαλώ υπ' όψιν σου πως ότι λέω είναι απλά μια γνώμη. Δεν με ξέρεις, μπορεί να είμαι ένας ψυχωτικός που λόγω των απόψεων του έχει μείνει μόνος στην ζωή!

 

Η γυναίκα έχει την ευθύνη του σπιτιού, εκτός εάν το ζευγάρι έχει κάνει διαφορετική συμφωνία εξαιτίας της ζωής που ζούνε, όπως για παράδειγμα ένα ζευγάρι όπου η εργασία της γυναίκας προσφέρει αρκετά για όλους οπότε ο άντρας δεν χρειάζεται να δουλεύει.

 

Καλύτερα θα το αρχίσω αλλιώς. Κάποιος πρέπει να έχει την ευθύνη του σπιτιού. Το ζευγάρι βλέπει τους ρόλους και την συμμετοχή σε αυτούς για τον καθένα και αντίστοιχα ορίζει ποιος θα έχει την ευθύνη του σπιτιού. Από εκεί και πέρα, δεν μπορούν δύο να έχουν την ευθύνη. Η ζωή του ζευγαριού θυμίζει την παροιμία "τόνα χέρι νίβει το άλλο και τα δυό το πρόσωπο". Ο άντρας και οι γυναίκα θυμίζουν δεξί και αριστερό χέρι. Μόνο ένα χέρι είναι το δεξί, δεν μπορούν να είναι και τα δύο. Όμως και τα δύο χέρια χρειάζονται προκειμένου να πλυθεί το πρόσωπο. Το δεξί, εξαιτίας της ικανότητας του πέρνει την ευθύνη και το αριστερό αναλαμβάνει τις χαμαλοδουλειές. Με άλλα λόγια, το δεξί χέρι είναι ο αρχηγός και το αριστερό ο ακόλουθος. Σαν αρχηγός, έχει την έννοια. Οφείλει να θυμάται πότε πρέπει να γίνουν οι εργασίες, οφείλει να έχει μια εποπτεία των καθηκόντων του. ΤΟ αριστερό χέρι, ως ακόλουθος, οφείλει να υπακούει στον αρχηγό. Οφείλει να σηκώνεται από το ...βάραθρο της καρέκλας του και να μαζεύει τα απλωμένα ή να θυσιάζει την Κυριακή πρωΐ με την εφημερίδα του προκειμένου να συγυρίσει το σπιτικό. Όσο όμως ο αρχηγός δεν λέει τίποτα, ο ακόλουθος δεν οφείλει τίποτα γιατί δεν έχει την ευθύνη.

 

Η αλήθεια είναι ότι υπερβάλλω λίγο στα παραπάνω αλλά το κάνω προς χάριν της κατανόησης. Θα φέρω ίσως ένα δικό μου, προσωπικό παράδειγμα. Στην οικογένεια μου μόνο εγώ οδηγώ, η γυναίκα μου δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ. Έχουμε ένα (καλό) αυτοκίνητο και μια (φανταστική) μοτοσυκλέτα Όσο λοιπόν αφορά την μετακίνηση του σπιτικού, εγώ είμαι το δεξί χέρι και η γυναίκα μου το αριστερό. Αυτό σημαίνει ότι εγώ έχω την ευθύνη της καλής λειτουργίας των οχημάτων, εγώ πρέπει να θυμάμαι τα διάφορα σέρβις, ασφάλειες, να τα πλένω κ.ο.κ. Θα ήταν παράλογο από την γυναίκα μου να κοιτάει τα χιλιόμετρα ή να μετράει το χρόνο που πέρασε από το τελευταίο σέρβις ή να ελέγχει τις εργασίες του τεχνικού κ.λπ. κ.λπ. Σαν αριστερό χέρι, η γυναίκα μου υποστηρίζει τις ευθύνες μου επί των οχημάτων, όπως για παράδειγμα με τα χρόνια έχει γίνει πολύ καλή πλοηγός με τους χάρτες και τις πινακίδες - μια πολύ χρήσιμη βοήθεια στην ελλαδική πραγματικότητα!

 

Είναι πολύ ωραία αυτά που γράφεις αλλά αν πραγματικά τα πιστεύεις τότε γιατί τα απευθύνεις προς τις γυναίκες και όχι προς τους ίδιους τους άντρες; Δηλαδή πιστεύεις ότι κάποιοι άντρες χάνουν κάτι πολύ σημαντικό από τη ζωή τους μη ασχολούμενοι με τα παιδιά τους. Ωραία, γιατί δεν ανοίγεις ένα θέμα σε ένα αντροκρατούμενο φόρουμ (κατά προτίμηση οπαδών ομάδων ) και να τους τα πεις όλα αυτά; Γιατί η ευθύνη και γι' αυτό να ανήκει στις γυναίκες τους, οι οποίες πρέπει να τους πιάσουν από το χεράκι να τους δείξουν το σωστό δρόμο;

 

Για να μιλήσω και εγώ για τον εαυτό μου καταθέτοντας και τη δική μου αλήθεια, δεν έχω παράπονο από το σύζυγό μου σε θέματα καταμέρισης εργασιών στο σπίτι. Έχω κουραστεί όμως αφάνταστα ψυχολογικά να έχω την ευθύνη των πάντων εγώ. Μπορεί δηλαδή ο άντρας μου να κάνει μπάνιο τα παιδιά και μάλιστα με ευχαρίστηση ΑΛΛΑ εγώ θα πρέπει να το σκεφτώ ότι χρειάζονται μπάνιο και να του πω και ποια ώρα να το κάνει.

Υπάρχει η σωματική κούραση κι εκεί βοηθούν πλέον οι περισσότεροι άντρες αλλά υπάρχει και αυτό το ψυχολογικό βάρος της ευθύνης, το οποίο κουβαλά πάντα η εργαζόμενη γυναίκα και αυτό δεν υποφέρεται εύκολα. Αν ζηλεύω κάτι από τον άντρα μου είναι αυτή η ξεγνοιασιά του...

 

Θα σε ρωτήσω ανάποδα: Υπάρχει λόγος γιατί να μην τα απευθύνω στις γυναίκες;Πρέπει να τα πω είτε στους μεν είτε σους δε;

 

Ο λόγος που έχεις κουραστεί ψυχολογικά είναι επειδή η ευθύνη που φέρεις είναι περισσότερη από την ενέργεια που έχεις σαν άνθρωπος. Αυτή είναι μια ανισορροπία που πρέπει να διορθωθεί. Προφανώς στην πραγματικότητα του σπιτιού σου, οι ρόλοι δεν είναι μοιρασμένοι όπως θα έπρεπε. Δεν είναι απλό πράγμα να μοιράσεις ρόλους γιατί ο κάθε άνθρωπος δεν είναι ίδιος. Ακόμα και αν ξέραμε πως να χωρίσουμε τους ρόλους της ζωής μας 50-50, πάλι δεν θα ήταν δίκαιο διότι δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την ίδια ενέργεια ή την ίδια αποτελεσματικότητα. Οι ρόλοι πρέπει να κουμπώνουν με την ιδιοσυγκρασία και την ικανότητα του κάθε μέλους του ζευγαριού.

 

Το ζευγάρι είναι η βασικότερη και αρχαιότερη κοινωνική μονάδα. Ταυτόχρονα είναι ένας τεράστιος, διεθνής οργανισμός που λειτουργεί με δύο CEO. Εδώ είναι όλο το ζουμί. Πάντα στο τέλος υπάρχει μόνο ένας. Όλα καταλήγουν στην μονάδα. Γι' αυτό και οι δύο γίνονται ένας και αργότερα η μία χωρίζεται σε δύο και οι δύο πια έγιναν τρεις Επειδή η διοίκηση της Οικογένειας ΑΕ είναι κοινή, θα πρέπει να χωριστούν τα υπουργεία και να χωριστούν με ένα τέτοιο τρόπο ώστε να μην εμπλέκονται οι αρμοδιότητες. Που θες αγάπη μου να είσαι δεξί χέρι; Εσύ μωρό μου που θες να είσαι δεξί; Ανάλογα λοιπόν με τις ανάγκες της εταιρίας και τα φυσικά ταλέντα των λειτουργών της, καθορίζεται το οργανόγραμμα.

 

Επειδή αυτή η άσκηση δεν γίνεται ποτέ σωστά, ειδικά με την πρώτη κιόλας, αρχίζουν λοιπόν τα συμβούλια της εταιρίας. Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να σας φέρω την προσοχή στο τάδε θέμα όπου προκύπτουν ατασθαλίες. Μαζεύουμε λοιπόν στοιχεία, φτιάχνουμε γραφήματα και αρχίζουμε την παρουσίαση:

- γιατί αγάπη μου με έστειλες να μαζεύω τα άπλυτα όταν έπαιζε η αγαπημένη μου σειρά στην τηλεόραση;

- Μα γιατί ποιος θα το κάνει; πάλι εγώ;

- Αφού εσύ είσαι η γυναίκα του σπιτιού!

- Πράγματι εγώ είμαι ο άρχων του σπιτιού, επομένως λέω σ' εσένα να μαζέψεις τα άπλυτα

- Ένσταση κύριε Πρόεδρε, δεν λαμβάνετε υπόψη τις ανάγκες του προσωπικού

- Θα το σκεφτώ το αίτημα σου αφού μαζέψεις τα ρούχα!

 

Μ' αυτά και άλλα πολλά ευτράπελα, ισορροπούμε σε μια ευαίσθητη πραγματικότητα, μια ρευστή πραγματικότητα που το μόνο της σταθερό πράγμα είναι η αλλαγή!

[DeeDee]

-Έχω πονόδοντο και πονάω πολύ!

-Κι εγώ έχω πονόδοντο και πονάω περισσότερο!

-Όχι.. αποκλείεται να πονάς εσύ πιο πολύ από εμένα!

-Μα τι λες... δε γίνεται να υπάρχει μεγαλύτερος πόνος από τον δικό μου....

 

Τα κριτήρια, υποκειμενικά ...

Τα προβλήματα, αντικειμενικά....

Οι ισορροπίες..........είναι ανάλογες της ιδιοσυγκρασίας των ατόμων και μελών της οικογένειας.

 

Δε φταίει η ισότητα, δε φταίει η ανισότητα. Οι ανάγκες δημιουργούν τα θέματα. Κι ας φτιάξουμε τη ζωή μας.... μοιράζοντας όσο καλύτερα μπορούμε τα χαρτιά μας.

 

Τάδε έφη η.... αισιόδοξη και ... κουρασμένη!

 

Θα συμφωνησω απολυτα με τον/την φιλο/η alcyon!

 

Μπορουμε και οι δυο μεριες να βρουμε δικαιολογιες-επιχειρηματα για να νιωθουμε "ρηγμενοι".

 

Βεβαια Πανο μου, αν μιλας για μια γυναικα που δεν δουλευει εχεις απολυτο δικιο! Οχι επειδη δεν κουραζεται, οι δουλειες του σπιτιου και το μεγαλωμα των παιδιων ειναι απο τις δυσκολοτερες εργασιες!. Ενα τους χαμογελο, μια αυθορμητη αγκαλια κι ενα τους φιλι ομως σε αποζημιωνει για ολα!!!

 

Ολα οσα μας ανεφερες συζητησε τα με την γυναικα σου. Η καλη επικοινωνια ειναι το σημαντικοτερο ολων!!! Και οχι μονο ο,τι εχει σχεση με τα παιδια

Εισαι πολυ γλυκος αντρας και ειμαι σιγουρη οτι η γυναικα σου θα σε καταλαβαινει.

Κι εγω δουλευω αλλα επειδη ο αντρας μου λειπει περισσοτερες ωρες απο το σπιτι, στο μωρο μου θα του μαθω η πρωτη λεξουλα που θα πει να ειναι "μπαμπας" .... φανταζεσαι τη χαρα του ;

[Πάνος Β]

Γειά σου Ντι Ντι,

 

πράγματι τα περισσότερα που αναφέρω αφορούν τις full time μαμάδες, όμως σε μικρότερες ...δόσεις ισχύουν για όλες.

 

Συμφωνείς με την Αλκυόνη, αν κατάλαβα καλά όμως η Αλκυόνη λέει ένα πράγμα ουσιαστικά: δεν υπάρχουν κανόνες, δεν υπάρχουν νόρμες. Αν συμφωνείς σε αυτό, τότε δεν συμφωνείς μαζί μου. Αν θέλεις να το συζητήσουμε, θα πρέπει να μου δώσεις ...δρόμο, πάτημα δηλαδή, μια άποψη χειροπιαστή ώστε να μπορέσουμε να συζητήσουμε

 

Φιλικά,

 

Πάνος

[alcyon]

Εγώ απλά λέω πως τα ίδια πράγματα τα βιώνουν και οι δύο πλευρές, αναλόγως των ρόλων που έχουν αναλάβει στην οικογένεια.

 

Ακόμα και οι full time μαμάδες... περιμένουν ένα χαμόγελο που πολύ συχνά οι σύζυγοι ξεχνούν να δώσουν.

 

Αν μένουν οι σύζυγοι στο σπίτι τότε όλα τα παραπάνω βιώνονται αντίστροφα.

 

Τι θέλω να πω... Ο ρόλος κάνει τα βιώματα. Τα συναισθήματα είναι πάνω-κάτω ίδια..

[DeeDee]

Πανο μου

 

συμφωνω οτι μπορει ο ρολος του αντρος που παρουσιαζεις ισως να ειναι περισσοτερο "μοναχικος" και σε "κρυο" περιβαλλον .... αλλα οπως λεει η Αλκυονη, ο καθε ρολος εχει τις δικες του δυσκολιες και τα δικα του πρωτερηματα.

 

Γι' αυτο εγραψα οτι αν θελουμε μπορουμε και οι δυο πλευρες να βρουμε λογους να νιωθουμε αδικημενοι. Το οτι βγαινεις απο το σπιτι , αλλαζεις παραστασεις, μπορεις να πιεις και στα πεταχτα ισως εναν καφε εξω ειναι κατι που το εχει πολυ αναγκη η γυναικα και ομως φανταζει τοσο ακατορθωτο με τις τοσες υποχρεωσεις στο σπιτι.

 

Το Σαββατοκυριακο θα ηταν πολυ γλυκο να αναλαβει ο αντρας εξολοκληρου τη φροντιδα του παιδιου, για να εισπραξει κι αυτος την ζεστασια που του λειπει απο το παιδι και να εχει και η γυναικα λιγο χρονο για να βγει να αλλαξει λιγο παραστασεις, κατι που δεν ειναι πολυτελεια αλλα κατι αναγκαιο για μια υγιη προσωπικοτητα!

 

Δεν προσπαθω να σε πεισω οτι η γυναικα κουραζεται περισσοτερο κι εχει περισσοτερες αναγκες! Αντιθετως πιστευω οτι ο καθε ρολος, οπως αναφερα στην αρχη εχει τα δικα του καλα και τα δικα του ασχημα

 

Προσπαθησε να σκεφτεσαι τι ευλογια που ειναι που καταφεραμε να κανουμε οικογενεια (τοσα ακουμε γυρω μας) και ευχομαι εσυ να δειχνεις κατανοηση στις δυσκολιες που αντιμετωπιζει η γυναικα σου κι εκεινη να κατανοει τις δικες σου δυσκολιες!

Αν υπαρχει διαθεση για κατανοηση, αυτοματα γινονται λιγο πιο ευκολοι οι ρολοι μας. Σε ξεκουραζει λιγακι η αναγνωριση των κοπων σου

 

Φιλικα Κατερινα