nat2308

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    168
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Όλα όσα δημοσίευσε η/ο nat2308

  1. Είχα βιοχημική τον προηγούμενο μήνα και μάλιστα η αποβολή ήταν υπερβολικά νωρίς, απλά ήμουν υποψιασμένη και το κατάλαβα. Ξαφνική αιμορραγία στις 27/06 με πολλά κομμάτια και στη μισή μέρα επιτέλους κάλμαρε ο πόνος που είχα χαμηλά στη μέση της κοιλιάς τις προηγούμενες ημέρες. Το αίμα ποικίλει, μη σε αγχώνει. Μέχρι την έναρξη της αιμορραγίας νόμιζα ότι θα πεθάνω, δέκατα, κομμάρες και πολύς πόνος, προφανώς κάτι πήγε εντελώς στραβά... Η άποψη της γιατρού μου ήταν να αφήσω καλύτερα ένα διάστημα να περάσει πριν ξαναπροσπαθήσουμε, γιατί ο οργανισμός μου γενικότερα είναι ταλαιπωρημένος. Αν δεν είχα ξαναβιώσει εγκυμοσύνη (έχω 1 παιδάκι) θα πίστευα ότι απλά ήταν μια "βαριά" έμμηνος ρύση.
  2. Στο Έλενα που γέννησα, οι αίθουσες που περιμένεις δεν είναι προσβάσιμες από συγγενικά πρόσωπα, εκτός αν ο σύζυγος έχει παρακολουθήσει τα μαθήματα ανώδυνου τοκετού κι έχει το χαρτί. Ωστόσο, αν αργεί πολύ ο τοκετός, πρώτα σε βάζουν στο δωμάτιο μέχρι να έχεις επαρκή διαστολή για να σε βάλουν σε αίθουσα τοκετού, Μη φοβάσαι, κι εγώ έτσι ακριβώς ήμουν, το έχω ξαναγράψει. Ξεκίνησα με πρόκληση και κατέληξα να γεννήσω με καισαρική, η οποία δεν είναι καθόλου ανώδυνη, καθώς είναι ένα χειρουργείο. Αν είχα ξανά την επιλογή και φυσικά ήξερα ότι δεν θα είχε προβλήματα το παιδί, ειλικρινά θα προτιμούσα τον φυσιολογικό τοκετό! Σε καταλαβαίνω πάντως και δεν είσαι η μόνη που τρέμει τη γέννα, είναι μια πρωτόγνωρη εμπειρία και είναι λογικό!!!
  3. Ο δικός μου το κάνει από 2-3 μηνών μέχρι και τώρα που έκλεισε τους 20. Έχει δαγκώσει ό,τι υπάρχει στο σπίτι!!! Ξεκινάει από το στάδιο ανακάλυψης του κόσμου και χειροτερεύει με την οδοντοφυία.
  4. Αγαπητή ΑΡΓΚ, θα σου μιλήσω καθαρά ως μητέρα: Είμαι ελεύθερος επαγγελματίας και έχω μια δουλειά που τη λατρεύω και έχω φτύσει αίμα 15 χρόνια να την χτίσω και να την κρατήσω. Τα λεφτά είναι σαφώς καλύτερα από το να ήμουν υπάλληλος, όπως επίσης και το ωράριο το ρυθμίζω σχετικά όπως θέλω. Ωστόσο, αν είχα την επιλογή αυτή πλέον, θα διάλεγα να είμαι υπάλληλος και μάλιστα δημόσιος, να μην είμαι μόνιμα με το άγχος και τον πανικό, να παίρνω δώρα και επιδόματα και να μπορώ να λείψω αν υπάρχει ανάγκη. Θα ήθελα να έχω την επιλογή της γονικής άδειας χωρίς να με πάρει κάποιος τηλέφωνο ότι "καίγεται" και να ξέρω ότι την τάδε ώρα θα είμαι σπίτι μου βρέξει-χιονίσει. Όλες οι παράμετροι που αναφέρεις είναι σημαντικές και κατανοώ και το γεγονός ότι βοηθάτε συγγενικά πρόσωπα, καθώς το ίδιο περνάμε κι εμείς. Ωστόσο πρέπει να μελετήσεις το τι θα είναι πιο ωφέλιμο στην στενή οικογενειακή σου γαλήνη και το να έχεις χρόνο για την οικογένειά σου είναι μία σημαντική παράμετρος.
  5. Όλα τα κορίτσια σου απάντησαν πολύ σοφά!!! Είτε προϋπήρχε το συναίσθημα, είτε γεννιέται τώρα, ακόμα κι αν είναι οι ορμόνες, σίγουρα δεν πρέπει να απομακρυνθείς! Έχεις ανάγκη την παρουσία και την στήριξή του στην παρούσα φάση, τόσο ψυχολογικά όσο και συναισθηματικά. Για τα περαιτέρω, θα σου ξαναπώ αυτό που έγραψα ήδη: άσε τα πράγματα να κυλήσουν και θα βρουν μόνα τον δρόμο τους!!! Όσο για τη μητέρα σου, νομίζω ότι απλά γίνεται υπερπροστατευτική απέναντί σου, καθώς θεωρεί ότι κάποιος έκανε "κακό" στο παιδί της. Μην την παρεξηγείς, από τη στιγμή που σε βοηθάει άσε και καμιά κουβέντα να πέσει κάτω και κάνε τα στραβά μάτια.
  6. Εδώ θα δεις για τα άλματα ανάπτυξης, για να τα έχεις στο μυαλό σου: http://www.mitrikosthilasmos.com/2011/11/blog-post_9583.html Όσο για το θέμα που περιγράφεις, προφανώς χαλαρώνει πιπιλίζοντας το στήθος σου και παράλληλα ρουφάει γάλα, γεγονός φυσιολογικότατο. Η μυρωδιά σου, ο χτύπος της καρδιάς σου και το στήθος σου του είναι τα μόνα οικεία πράγματα σ'αυτόν τον τόσο μεγάλο κόσμο!!! Μην του δώσεις πιπίλα από τόσο μικρή ηλικία, μπορεί να πάθει σύγχυση θηλών. Το πιπίλισμα αυτό είναι φυσιολογικό και στην παρούσα φάση είναι επίσης φυσιολογικό το να έχεις πολύ γάλα, μιας και εδραιώνεται ο θηλασμός. Το να σου βγάλει λίγες γουλίτσες δεν είναι θέμα με το μητρικό γάλα. Κι από βάρος είναι μια χαρά ο μικρούλης σου, άρα όλα καλά και μην αγχώνεσαι!!! Να σου ζήσει!!!
  7. Εγώ γέννησα στο Έλενα με πρόκληση. Στις 38,5 εβδομάδες, εκεί που είχα ένα υπερκινητικό μωρό, ξαφνικά οι κινήσεις μειώθηκαν στο ελάχιστο και το NST έδειχνε όντως πολύ χαμηλή κινητικότητα. Κάθε πρωί ήμουν στο νοσοκομείο για νέο NST και 24 ώρες το 24ωρο ήμουν μέσα στον πανικό για το αν είναι καλά το παιδί. Όταν ήθελα να τον ακούσω, ξάπλωνα και έκανα αναπνοές, αλλά καταλάβαινα ότι κάτι δεν πάει καλά και αποφασίσαμε με τον γιατρό να με βάλει για πρόκληση μπαίνοντας στην 39η. Τελικά παρά την όλη διαδικασία, γέννησα με καισαρική (μεγάλη ιστορία που την έχω γράψει πολλές φορές) και αποδείχτηκε ότι το παιδί δυσφορούσε γιατί είχε τυλιχτεί 3 φορές με τον λώρο... Η εύκολη λύση για τους γιατρούς είναι η καισαρική και όχι η πρόκληση. Ένας φυσιολογικός με πρόκληση μπορεί να διαρκέσει εξίσου πολύ, ειδικά αν δεν έχεις καθόλου διαστολή.
  8. Καλησπέρα κορίτσια, ο μπόμπιρας κοντεύει πλέον τους 19 μήνες και έχουμε τα εξής θέματα με τον ύπνο: Αδυνατώ να τον βάλω σε πρόγραμμα ύπνου: Κοιμάται συνήθως μετά τα μεσάνυχτα και ξυπνάει κατά βούληση μετά τις 9 το πρωί. Ενίοτε ξυπνάει το βράδυ 1-2 φορές αλλά συνήθως ξανακοιμάται μετά το γάλα χωρίς προβλήματα. Παλεύω να τον κοιμίσω έστω από τις 10 χωρίς αποτέλεσμα, μιας και μετά το μπάνιο πλέον "ξαναγεμίζει μπαταρίες" και θέλει παιχνίδια, ενώ περιμένει και τον άντρα μου που έρχεται γύρω στις 23:30 από τη δουλειά. Μετά τις διακοπές έρχεται στον καναπέ και κοιμάται στην αγκαλιά μου, ενώ πριν κοιμόταν μόνος του στο παρκοκρέβατο στο σαλόνι. Αποτέλεσμα είναι να στριφογυρίζει 1 ώρα γιατί δεν βολεύεται. Το θέμα είναι ότι ξεκινήσαμε βρεφονηπιακό, στον οποίο θέλει να πηγαίνει και φαίνεται, γιατί κάνει σαν τρελό με το που μπαίνει μέσα, ανοίγει μόνος του την πόρτα και τρέχει στο τμήμα του. Με το να ξυπνάει όμως κάθε μέρα μετά τις 9, αργούμε πολύ να πάμε και δεν πρόκειται να μπει σε πρόγραμμα ποτέ. Προς το παρόν κάθεται το πολύ 3 ώρες, γιατί τον παίρνει ο άντρας μου κατά τις 13:00 και μετά κοιμάται από την εξάντληση. Ο σκοπός μας είναι να μένει μέχρι τις 15:00 και μετά να γυρίζει σπίτι και να κοιμάται. Σήμερα κοιμήθηκε πάλι μεσάνυχτα, ξύπνησε στις 06:30 για γάλα αλλά δεν ξανακοιμήθηκε κατευθείαν (έπαιζε στην κούνια του) και τελικά ξύπνησε γύρω στις 09:30. Προφανώς δεν χόρτασε ύπνο, γιατί από τις 12κάτι άρχισε να γκρινιάζει γιατί νύσταζε και πήρα τον άντρα μου να πάει να τον πάρει άρον άρον. Να επισημάνω ότι τον πάμε κοιμισμένο στο κρεβάτι του, γιατί αλλιώς είτε αρχίζει το παιχνίδι είτε γκρινιάζει για να έρθει πάλι μαζί μας στο σαλόνι. Προφανώς και κάτι κάνω λάθος στο θέμα της ρουτίνας ύπνου, αλλά καταλαβαίνω ότι επειδή δεν μας βλέπει πολύ του λείπουμε και θέλει χρόνο μαζί μας. Είναι κρίμα όμως, γιατί και ο μικρός στερείται χρόνο από τον βρεφονηπιακό και εμένα έχει διαλύσει, τόσο από πλευράς ωραρίου δουλειάς όσο και από θέμα έλλειψης ξεκούρασης. Θα ήθελα να ακούσω τις απόψεις και τις προσωπικές σας εμπειρίες.
  9. Για την καταρροή σιρόπι aerius 2,5 ml μια φορά την ημέρα επιπλέον, ρώτα τον γιατρό σου. Ειδικά αν έχει μπούκωμα αλλά δεν βγάζει μύξα στο τράβηγμα, είναι το μόνο που βοηθάει. Για τον βήχα mucosolvan, ίδια ποσότητα έως 3 φορές την ημέρα. Ορός έως 6 φορές την ημέρα. Όσο δεν έχει πυρετό depon δεν δίνεις, είναι περιττό. Κυκλοφορεί μια ίωση βαρβάτη κι ο δικός μου είναι 2η εβδομάδα έτσι, από τον πολύ ξερόβηχα κάνει μέχρι εμετό.
  10. nat2308

    Αυπνια και πολλά νευρα!!

    Όταν περάσαμε εμείς την ίδια φάση, κι αν δεν με απατάει τραγικά η μνήμη μου στην ίδια ηλικία, επειδή έχουμε το παρκοκρέβατο στο σαλόνι, τον έπαιρνα και τον έβαζα να παίξει και να κάνει τα δικά του ενώ λαγοκοιμόμουν κι εγώ στον καναπέ. Σκοτωμένη από την κούραση όπως ήμουν, δεν είχα πολλά κουράγια από κάποια στιγμή και μετά. Το μόνο καλό είναι ότι κράτησε σχετικά λίγο, γύρω στις 2 εβδομάδες.
  11. nat2308

    Αυπνια και πολλά νευρα!!

    Είναι φάση, την περάσαμε κι εμείς. Θα κρατήσει 1-2 βδομάδες και θέλει τεράστια αποθέματα υπομονής και αντοχής!!!
  12. Μαζεύεις τα εύθραυστα και οτιδήποτε με το οποίο μπορεί το παιδί να χτυπήσει!!! Είναι αδύνατο να μάθεις σε βρεφική ηλικία το παιδί να σέβεται τον χώρο, θα στο πουν όλα τα κορίτσια. Ο δικός μου έχει μια ιδιαίτερη λατρεία σε οτιδήποτε ξέρει ότι δεν πρέπει να πειράζει, οπότε συνέχεια καταλήγουμε στον ίδιο παρονομαστή. Εμείς δεν έχουμε μονώσει όλο το σπίτι, το θεωρώ περιττό και θέλω το παιδί να μάθει να κινείται παντού, απλά όταν πρωτοπερπατάνε είναι μεγάλο ζόρι, γιατί δεν έχουν και πλήρη έλεγχο των κινήσεων. Ο μπόμπιρας ανεβοκατεβαίνει σε καναπέ, τραπεζάκι σαλονιού και καρέκλες με άπειρη ευκολία και γενικά προσέχει, αλλά επειδή ξανατονίζω είναι μεγάλος ταλιμπάν, δεν λείπουν τα ατυχήματα... Όταν καθόμαστε στον καναπέ κι εμείς, το βρίσκει πολύ αστείο να τρέχει από τη μία άκρη στην άλλη και να χοροπηδάει, ενώ έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στο ότι θα τον πιάσουμε ό,τι κι αν κάνει, με τραγελαφικά αποτελέσματα... Τις προάλλες συνέχισε να περπατάει κανονικά λες και μπορούσε να πετάξει και τον πιάσαμε κι οι δύο μαζί, ευτυχώς!!! Τον έχω προλάβει άπειρες φορές με το κεφάλι εκατοστά από το πάτωμα, γιατί ξεθαρρεύει εύκολα. Όσο για τα ντουλάπια της κουζίνας, όπου υπάρχουν γυαλικά έχω βάλει ασφάλειες. Ξέρει ότι μπορεί να πειράξει συγκεκριμένα συρτάρια μόνο και από αυτά να πάρει συγκεκριμένα αντικείμενα, με τα οποία δεν μπορεί να χτυπήσει. Επίσης, επειδή δεν το έχει γράψει κάποια κοπέλα, να πω και το εξής: μεγάλη προσοχή στα παιχνίδια που είναι για μεγαλύτερες ηλικίες!!! Πολλοί έχουν την τάση για να βγάλουν την "υποχρέωση" να φέρνουν παιχνίδια ανακόλουθα με την ηλικία του παιδιού ή κακής ποιότητας, οπότε έχω βιώσει τα εξής περιστατικά: να βάζει στο στόμα μικρά κομμάτια με ό,τι αυτό συνεπάγεται να μασάει ξύλινα παιχνίδια και να τρώει τη μπογιά!!! να πάει να βγάλει το μάτι του με κεραία τηλεκατευθυνόμενου να μασάει πλαστικό τρενάκι / αυτοκινητάκι κι αυτό να σπάει να πετάει παιχνίδια και να φεύγουν κομμάτια προς πάσα κατεύθυνση να τρώει τα αυτοκόλλητα από παιχνίδια ...και πολλά άλλα "ευτράπελα"... Περιττό να πω που πήγαν τα εν λόγω παιχνίδια μόλις έφυγαν αυτοί που τα έφεραν...
  13. Στην πρώτη δημοτικού, που τα παιδάκια είναι έτσι κι αλλιώς λίγο "χαμένα", γιατί αλλάζει δραματικά η καθημερινότητά τους σε σύγκριση με το νηπιαγωγείο, ένα παιδάκι με την οποιαδήποτε διαταραχή ή μαθησιακή δυσκολία, θα δυσκολέψει και το έργο της δασκάλας αλλά και την υπόλοιπη τάξη στο να μπει στον απαιτούμενο ρυθμό, είναι αυτονόητο. Το θέμα είναι ότι συχνά οι γονείς, είτε εθελοτυφλούν στο πιθανό πρόβλημα του παιδιού είτε δεν γνωρίζουν τις σχετικές διαδικασίες (βλέπε ΚΕΔΔΥ) και εκεί απαιτείται παρέμβαση της δασκάλας και του διευθυντή, στο να δώσουν κατευθυντήριες γραμμές στο τι είναι καλό για το παιδί. Στην περίπτωση του βαφτιστηριού μου, υπήρξε από νωρίς διάγνωση και συστηματική παρέμβαση με λογοθεραπείες και εργοθεραπείες, φοίτιση σε ειδικό προνήπιο και νηπιαγωγείο και πάλι η παράλληλη στήριξη ήταν 1000% απαραίτητη στο παιδί.
  14. Κορίτσια με έχετε εντυπωσιάσει!!! 19 μηνών και να τρώνε μόνα τους, ουάου!!! Εμείς είμαστε ακόμα στα λιωμένα, αλλά είναι και ζόρικη περίπτωση ο μπόμπιρας. Ό,τι μπορεί να πιάσει εννοείται ότι το τρώει μόνος του, αλλά επειδή του αρέσει να τα πετάει όλα κάτω, για ποτήρι ούτε λόγος... Είναι μεγάλος ταλιμπάν ο δικός μου!!! Γενικά εγώ του λέω "έλα να βοηθήσεις τη μανούλα" και έρχεται μαζί μου να βάλουμε πλυντήριο και ν'απλώσουμε, αλλά φυσικά απλά πειράζει διάφορα στο μπαλκόνι. Ανοίγει όμως το συρτάρι που έχω σφουγγαράκια, wetex κλπ και παίρνει τα scotch-brite και "καθαρίζει" το τραπεζάκι του σαλονιού ή ό,τι άλλο του πέσει στο μάτι. Με την ηλεκτρική έχει μία μίξη έρωτα και φόβου, αλλά συνήθως όταν σκουπίζω με κυνηγάει και παίζει με τη σκούπα. Γενικά είναι ανάμεσα στα στάδια του "τα κάνω όλα μπάχαλο" και "κάνω ό,τι βλέπω να κάνουν οι άλλοι. Σε ό,τι αφορά τα όχι και τα μη, είναι πολύ συγκεκριμένα, αλλά επιτακτικά και δυστυχώς δεν έχουμε βρει ακόμα τρόπο να τον κάνουμε να καταλάβει κάποια πράγματα, καθώς όλα τα θεωρεί αστεία. Π.χ., μια έρμη βιτρίνα που έχουμε, το βρίσκει πολύ αστείο να τη χτυπάει, όσο κι αν τον έχουμε μαλώσει ή τον βάζουμε τιμωρία κι ας του εξηγούμε συνέχεια τον λόγο. Σε ό,τι αφορά όλα τα υπόλοιπα, εγώ από τη στιγμή που γεννήθηκε του μιλάω κανονικά και του εξηγώ τα πάντα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να καταλαβαίνει τα πάντα το άτιμο πλάσμα και να μη μπορούμε ούτε να μιλήσουμε μπροστά του Ωστόσο, το θεωρώ πολύ βασικό, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου τύχει, οπότε: όταν βγαίνουμε στον δρόμο του εξηγώ ότι "πατάμε το κουμπάκι, περιμένουμε ν'ανάψει το φανάρι, κοιτάμε δεξιά-αριστερά αν έχουν σταματήσει όλα τα αυτοκίνητα και μετά περνάμε". Αντίστοιχα, επειδή ακριβώς έξω από την πόρτα μας έχει σκάλες, τον αφήνω να βγει και να επεξεργαστεί τον χώρο, ενώ όλοι ουρλιάζουν ότι θα πέσει. Εγώ το θεωρώ βασικό να ξέρει πως να κινηθεί, γιατί αν βγει στα ξαφνικά για οποιονδήποτε λόγο (είτε απροσεξία δική μας είτε οτιδήποτε), από τη φούρια του να προλάβει να δει, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα πέσει. Εννοείται πως όσο μεγαλώνει και εκτιμώ ότι μπορεί ν'ανταπεξέλθει σε διάφορα, θα κάνουμε και άλλα πράγματα.
  15. Δεν έχουν στάνταρ εμφανίσεις, ούτε και είναι ίδια σε όλα τα μωρά. Η ανιψιά μου έβγαλε όλα τα δόντια χωρίς να το καταλάβουν καν, με τον δικό μου έχουμε δεινοπαθήσει... Χτες μου ξύπνησε κλαίγοντας και ουρλιάζοντας μαμά 2 φορές τα ξημερώματα από τον πόνο, του έδωσα ντεπόν και πάλεψα να τον κοιμίσω, αλλά ζορίστηκε πολύ. Ο πόνος είναι πολύ έντονος και δεν μπορούν ούτε να τον καταλάβουν ούτε να τον διαχειριστούν τα μωράκια. Να βάζεις σαλιαρίτσες συνέχεια για να μη βρέχονται τα ρουχαλάκια. Επίσης μπορείς να δοκιμάσεις το τζελ της chicco με το ειδικό βουρτσάκι, το απαλό τρίψιμο συχνά βοηθάει.
  16. Το mundisal δεν έχει απαγορευτεί, αν μιλάμε γι'αυτό. Ούτε σκληραίνει τα ούλα, απλά ανακουφίζει. Όσο για τον θηλασμό, κι εγώ αποκλειστικά θήλαζα και δεν είχα κάποιο θέμα με την πιπίλα, αλλά την δίναμε μόνο όταν δεν είχαμε άλλη λύση για να ηρεμήσει και όχι συνέχεια, αλλά τον ανακούφιζε όντως τον μικρό. Από τα σάλια και όλα όσα λες πάντως, μου θυμίζει ακριβώς τον δικό μου στην τότε φάση και είναι μάλλον πόνος οδοντοφυϊας.
  17. Γλυκάνισο έχει, όχι ούζο, και λέγεται mundisal το πιο συνηθισμένο τζελ. Υπάρχουν και πιο ήπιες εναλλακτικές, της frezyderm και της chicco π.χ.
  18. Στην περίπτωσή μας το τζελ ήταν σωτήριο, έστω και για λίγο, αναγκαστικά στα μεγάλα κλάματα του δίναμε και ντεπόν! Στους 2,5 μήνες που γράφω ότι ξεκίνησε η ταλαιπωρία του μικρού, στη θέση των κυνόδοντων είχε κάτι άσπρα σημαδάκια και τρομάξαμε ότι κάτι έπαθε και ήταν σπυράκια. Πηγαίνοντας στον παιδίατρο είπε ότι δεν είχε ξαναδεί τέτοια περίπτωση και ότι είναι τα φατνία των δοντιών και φαίνονται έτσι γιατί τα ούλα είναι ανέτοιμα για οδοντοφυϊα. Ο μικρός είναι τώρα 19,5 μηνών και μόλις χτες έσκασαν τελικά οι περίφημοι κυνόδοντες, γεγονός που δεν είχαμε συνδέσει με τα δοντάκια γιατί ήταν μόνιμα πρησμένα τα ούλα του στα συγκεκριμένα σημεία από τότε, αλλά ήταν και λίγο άρρωστος, οπότε δεν μας φαινόταν παράλογη η γκρίνια και η υπερένταση. Καταλάβαμε ότι έσκασαν όταν είδαμε ματωμένα σάλια στο σεντονάκι του.
  19. Δε νομίζω ότι στην παρούσα φάση θα έχει προτεραιότητα να κάνει κάποια σχέση ο άνθρωπος, σταμάτα να σκέφτεσαι τα χειρότερα σενάρια, κακό στον εαυτό σου κάνεις! Από τα λεγόμενα σου δείχνει σοβαρός άνθρωπος και πιστεύω ότι θα σε υποστηρίξει και θα προσπαθήσει κι ο ίδιος να βρει τις ισορροπίες. Είναι πολύ νωρίς για να σκέφτεσαι όλα αυτά, επικεντρώσου στο μωράκι που έχεις μέσα σου και όλα θα βρουν το δρόμο τους!!! Εξάλλου, μη νομίζεις ότι όταν ο μπαμπάς του μωρού είναι σύντροφος/σύζυγος κλπ όλα είναι ρόδινα!!! Ξέρεις πόσα προβλήματα βγαίνουν σε μια σχέση όταν έρχεται ένα μωρό; Οι άντρες συχνά νιώθουν παραγκωνισμένοι ή διαπιστώνουν ότι το παιδί δεν είναι προτεραιότητα κλπ. Έχεις δίπλα σου έναν άνθρωπο που σε εκτιμά και σε σέβεται και επέλεξε να είναι δίπλα σ'εσένα και στο παιδί που θα έρθει, όχι γιατί τον πίεσες εσύ ή το περιβάλλον του, αλλά επειδή το νιώθει! Όσο για το φύλο του μωρού, μπορεί να φανεί στην αυχενική διαφάνεια (υπέρηχος στον τρίτο μήνα) αλλά με σιγουριά θα φανεί στη Β' επιπέδου (υπέρηχος στον πέμπτο μήνα). Να εύχεσαι να είναι υγιές το παιδί και το φύλο είναι το λιγότερο!!!
  20. Προλαβαίνεις άνετα και χωρίς άγχος!!! Τα κορίτσια ανέφεραν τα βασικά, απλά στο θέμα φορμάκια και ολόσωμα θα πω λίγα παραπάνω, γιατί λερώνονται λίγο εύκολα τα νεογέννητα. Εφ' όσον γεννάς χειμώνα, θα πω οπωσδήποτε φορμάκια με ποδαράκι.
  21. Ο δικός μου ταλαιπωρείται από 2,5 μηνών με τα δόντια, στον 7ο έβγαλε το πρώτο τελικά και ακόμα έχουμε προβλήματα. Μπορείς βάλεις λίγο τζελ, πολύ μικρή ποσότητα και να δεις πως θα αντιδράσει το μωρό. Η πιπίλα βοηθάει αν είναι όντως πόνος οδοντοφυίας, γιατί τα μικρούλια δεν μπορούν να κρατήσουν μασητικό.
  22. Να είσαι σίγουρη ότι οποιαδήποτε γυναίκα εδώ μέσα, είτε έχει περάσει το στάδιο της εγκυμοσύνης και είναι τώρα μαμά, είτε προσπαθεί, μπορεί να καταλάβει την αγωνία σου!!! Είμαστε όλες δίπλα σου κι ας μη γνωριζόμαστε προσωπικά!!! Μην αποκλείεις ακόμα τίποτα, άσε τις καταστάσεις να κυλήσουν χαλαρά και να δεις ότι όλα θα πάνε καλά με τον μπαμπά, σύντομα θα μοιράζεστε τον ενθουσιασμό και την αγάπη σας γι'αυτό το πλασματάκι! Μην κάνεις πράγματα που να σε πιέζουν ψυχολογικά, αλλά μην υποτιμάς και τη θέληση του μπαμπά να συμμετέχει σε όλη τη διαδικασία της εγκυμοσύνης και φυσικά στις μαγικές στιγμές που θα έρθουν μετά! Χαίρομαι που έχεις την υποστήριξη που χρειάζεσαι από το φιλικό σου περιβάλλον! Όλες μα όλες νιώσαμε χαμένες στις αρχές, και πάντα χρειάζεσαι ανθρώπους να σε αγκαλιάσουν και να νιώσεις ότι είναι εκεί για σένα! Όσο για τους γονείς σου... Θεωρώ ότι καλά κάνεις, τους αξίζει μια ψυχρολουσία για να καταλάβουν πόσο άδικοι ήταν μαζί σου και πόσο λάθος έκαναν στη συμπεριφορά τους. Η κούραση θα κοπάσει σταδιακά, οι πρώτες εβδομάδες είναι λίγο ζόρικες, στο δεύτερο τρίμηνο θα πετάς. Η υπνηλία θα είναι μόνιμος σύντροφος για τους επόμενους μήνες, εκμεταλλεύσου την για να ξεκουράσεις τον οργανισμό σου, μετά τη γέννα αρχίζουν οι αϋπνίες Για τις ανακατωσούρες, σου εύχομαι να είναι παροδικές!
  23. Λογικό είναι κοπέλα μου να έχεις πελαγώσει, τι λες τώρα! Εγώ μετακόμισα χωρίς παιδιά πριν 2 χρόνια τελευταία φορά και πάλι κόντεψα να τρελαθώ, που να είχα και τις δικές σου υποχρεώσεις! Το να σου πούμε να χαλαρώσεις είναι εύκολο στα λόγια αλλά δύσκολο στην πράξη. Νομίζω ότι μάλλον πρέπει ν'αλλάξεις τους ρυθμούς σου και ν'αρχίσεις να θέτεις προτεραιότητες. Αν έχεις και λίγη βοήθεια και κατανόηση από τον σύζυγο, ζήτα του έστω και 1 ώρα τη βδομάδα να μείνεις μόνη και να κάνεις κάτι που θα σε βοηθήσει λίγο να ηρεμήσεις και να ανασυνταχθείς, το έχεις πολύ μεγάλη ανάγκη! Και φυσικά, σίγουρα δεν είσαι η μόνη!!!
  24. Καλημέρα αγαπητή aurorina, μην ανησυχείς, σίγουρα δεν είσαι η μόνη. Προφανώς κάτι μέσα σου έχει κάνει το "κλικ" για να ξεσπάσεις πράγματα που μάζευες μέσα σου καιρό, είτε είναι κούραση είτε ψυχολογική εξάντληση από διάφορους παράγοντες. Σίγουρα δεν φταίνε τα παιδιά και δεν είναι καλό να ξεσπάς πάνω τους, αλλά πρέπει να ψάξεις μόνη σου την αιτία σε πρώτη φάση. Είναι κάτι που έχει λογική αιτία, ένα συγκεκριμένο γεγονός που πυροδότησε την όλη κατάσταση; Είναι η ένταση της καθημερινότητας; Μήπως τα αίτια είναι κάποια καλά κρυμμένη κατάθλιψη ή αρχές κλιμακτηρίου; Ζητώ συγγνώμη για το τελευταίο, αλλά δεν γνωρίζω την ηλικία σου. Μήπως είσαι έγκυος και δεν το έχεις καταλάβει; Εγώ στις αρχές της εγκυμοσύνης ήθελα να σκοτώσω όλον τον κόσμο από τα νεύρα!!! Κι επιπλέον: Έχεις βοήθεια και συμπαράσταση από τον σύζυγο; Αν του μιλήσεις θα δείξει κατανόηση ή θα δημιουργηθούν περαιτέρω εντάσεις;
  25. Είναι πολύ σχετικά όλα. Είναι και η κληρονομικότητα στη μέση, αλλά και οι ρυθμοί ανάπτυξης δεν είναι στάνταρ για όλους. Εγώ ήμουν σχετικά μικροκαμωμένο παιδί και τελικά ψήλωνα μέχρι τα 20 κι είμαι 1,75 με πατέρα άνω του 1,90 και μητέρα 1,65.