dora1982

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    39
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

6 Neutral

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Πραγματικά σου στέλνω τις θερμότερες ευχές μου για γρήγορη ανάρρωση και επιστροφή στο παιδάκι σου!! Να γίνουν όλα όπως τα θέλεις!!!! Σκέφτηκα να κάνω ξανά ένα τεστ σήμερα μήπως δείξει πιο ξεκάθαρα.
  2. Έχω αρκετό πρήξιμο και ελαφρύ πόνο στις θηλές. Αυτό μπορεί να είναι σημάδι έναρξης περιόδου; Γατί μπορεί η χοριακή να μην είναι κ τόσο καλή αλλά η περίοδος είναι ακόμη άφαντη και με τρώνε οι σκέψεις μήπως έχω κάτι άλλο..

  3. Διαφημίσεις


  4. Καλημέρα σας, ελπίζω να μπορέσω να βρω ένα στήριγμα κοντά σας γιατί η αγωνία και ο φόβος μου έχουν χτυπήσει κόκκινο.. Με τελευταία περίοδο στις 15/4, σταθερό κύκλο 28 ημερών και κάποιες ελεύθερες επαφές με τον σύζυγο, ήταν έντονη η σκέψη μου πως μάλλον πάμε για το δεύτερο παιδάκι μας. Δεν με ενθουσίασε σαν ιδέα γιατί νιώθω υπερ καλυμμένη με το πρώτο μου παιδί.. Ανάμικτα τα συναισθήματα και μεγάλο το άγχος. Στις 13/4 κάνω τεστ πρώιμης ανίχνευσης και βγαίνει αρνητικό. Στις 14/5 επαναλαμβάνω το τεστ και βλέπω αχνή ροζ γραμμή. Ήταν απόγευμα οπότε παίρνω τον γιατρό και μου λέει: λογικά είσαι στις 4 κ κάτι εβδομάδες, έλα αύριο να σου γράψω χοριακή και προγεστερόνη. Πάω, τις γράφω κ κατευθείαν μπαίνω για αιμοληψία. Σε δύο ώρες έρχεται το email. Τιμή χοριακής 8,2. Τιμή προγεστερόνης 4,9. Παίρνω τον γιατρό και μου λέει πως είναι πάρα πολύ χαμηλή, υποψιάζεται βιοχημική, όμως ας κάνουμε μια επανάληψη την Παρασκευή. Και τώρα αναμένω μέχρι αύριο να δω τι γίνεται. Σίγουρα δεν ξέρει κανείς να μου πει, απλά ήθελα να γράψω αυτά που βιώνω για να βγουν από μέσα μου. Δεν ξέρω αν μπορεί να είναι βιώσιμη μια τέτοια περίπτωση, δεν ξέρω αν πραγματικά θέλω ένα δεύτερο παιδί, για την ακρίβεια δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω με ένα δεύτερο παιδί..
  5. dora1982

    Αυπνια και πολλά νευρα!!

    Φοβάμαι λίγο τις έννοιες "κατάθλιψη, ψυχολογικά θέματα" κτλ. Και αυτό γιατί ποτέ στην μέχρι τώρα ζωή μου δεν αντιμετώπισα τέτοια θέματα καλώς ή κακώς ή τουλάχιστον έτσι νομίζω. Δεν υποτιμώ όμως την σοβαρότητα τους. Διαβάζω διαρκώς πως μοιάζουν με ένα θηρίο που τρώει τον άνθρωπο χωρίς να γίνεται αντιληπτό και όταν γίνει αργά ίσως να μην υπάρχει επιστροφή. Διαβάζοντας όλα τα παραπάνω διακρίνω υπέροχες συμβουλές και γνώμες. Πείτε μου όμως, πως μπορεί να διακριθεί η κατάθλιψη;Μπορεί δηλαδή μια νέα μαμά, εργαζόμενη, με χίλιες υποχρεώσεις που μέχρι ένα βαθμό θα έχει και τα νεύρα της, ίσως της λείπει λίγο η ξεγνοιασιά, η ξεκούραση, η ανεμελιά, ο ύπνος, ο σύζυγος, που βλέπει προφανώς την ζωή της να αλλάζει άρδην μετά τον ερχομό του παιδιού που ΝΑΙ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΟΧΟ αλλά μερικές φορές γινόμαστε εγωιστές και σκεφτόμαστε πολύ τον ύπνο μας, την καλοπέραση μας, τα ταξίδια που θέλουμε να πάμε κ δεν μπορούμε κτλ, να αποτελούν συμπτώματα από κατάθλιψη; Το λέω γιατί νόμιζα πως όλες οι νέες μαμάδες νιώθουν έτσι, θες από κούραση, θες από φόβο, θες από άγνοια. Το θεωρούσα φυσιολογικό.
  6. dora1982

    Αυπνια και πολλά νευρα!!

    Διάβασα με προσοχή όλα όσα γράψατε. Ο σύζυγος μου προέρχεται από μια οικογένεια που δεν ασχολήθηκε ποτέ πραγματικά με τα συναισθήματα του. Το μόνο που τους νοιάζει είναι η εξωτερική εμφάνιση, το πόσο αδύνατοι είναι, πόσο πλούσιοι, πόσο μορφωμένοι και με τι βαθμό τελείωσαν το πανεπιστήμιο. Εγώ από την άλλη μεγάλωσα σε εντελώς διαφορετική οικογένεια. Γελούσαμε πολύ, μιλούσαμε για όλα, δεν καταπιεστήκαμε ποτέ και μας άρεσε το φαγητό! Τα τραπέζια που κάναμε από το πουθενά και τα γλέντια μετά ακόμη ηχούν στα αυτιά μου!!!. Ήθελα να είμαι στο σπίτι μου και όταν έφυγα από αυτό για σπουδές έκλαιγα. Θεωρώ πως ο σύζυγος λειτουργεί όπως ακριβώς έκαναν οι γονείς του. Ακόμη και σήμερα οι γονείς του διακρίνουν τους ανθρώπους με βάση την κοινωνική τους θέση, την οικονομική κατάσταση, το μορφωτικό επίπεδο κτλ. Και φυσικά δεν γλίτωσα από τον στόχο αφού μέχρι σήμερα αυτό κάνουν κ σε εμένα. Είπατε πιο πάνω πως υπάρχει περίπτωση ψυχολογικής βίας. Ναι το έχω σκεφτεί και εγώ. Από τον τρόπο που κοιμάμαι μέχρι το τι θα φάω περνάει από έλεγχο. Δεν έχω ξαναδεί άνθρωπο να μετράει τόσο πολύ τις μπουκιές μου από τον σύζυγο και την οικογένεια του. Ακόμη κ όταν ήμουν έγκυος δεν με άφηναν να φάω πολύ για να μην παχύνω. Και όταν περνάω τις περιόδους που τρώω - τις περνάω αυτές τις περιόδους που θέλω βρε παιδί μου να φάω παραπάνω - και λογικό είναι να παχύνω, ακούω τα πάντα!! Το θέμα με το μωρό δεν έχει λύση. Το έχω πάρει επάνω μου αφού ξέρω πως προτεραιότητα έχει εκείνο και όχι εγώ. Προσπαθώ να το κάνω κοινωνικό παιδί, χωρίς ντροπές και κολλήματα. 'Ετσι όταν ο μπαμπάς μας λείπει βάζουμε δυνατά τη μουσική κ χορεύουμε. Αυτό δεν γίνεται τα ΣΚ αφού η δυνατή μουσική τον ενοχλεί (μάλλον τους γείτονες θεωρεί πως ενοχλεί). Σκέφτομαι πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα για το παιδί.. Με εμένα έχει μάθει να γελάει πολύ, να παίζει, να ακούει μουσική και να χορεύει. Με τον μπαμπά παίζει το αλογάκι και κυνηγητό και γελάει πολύ. Και με τους δύο περνάει καλά. Και τους δύο αγαπάει! Το βράδυ όμως τα πράγματα αλλάζουν. Και όσο κ να προσπαθώ δεν ξέρω αν θα το αλλάξω ποτέ. Άλλες φορές διαλέγω να κάνω το κορόιδο ώστε να κρατώ τις ισορροπίες και άλλες κάνω το μπαμ κα όποιον πάρει ο χάρος. Το κακό σε αυτή την περίπτωση είναι πως νευριάζω και με το παιδί... Είμαι τόσο μπερδεμένη.. Νιώθω καταπίεση ορισμένες φορές τόσο που νομίζω πως θα σκάσω! Και του το λέω και μου απαντάει πως τον πρήζω. όταν προσπαθώ να του μιλήσω μου λέει "φφφ ξεκινάει το πρήξιμο". Μα δεν πρόλαβα!!! Θεωρώ τον εαυτό μου υπομονετικό! Γαιδουρινά υπομονετικό. Ακόμη και στη δουλειά που επιλέξαμε να συστεγαστούμε για μείωση εξόδων- που σημαίνει πως όλη μέρα είμαστε μαζί - κάνω πολλές φορές πίσω για να μην γίνουμε μύλος, ακόμη κ αν ξέρω πως ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ ΝΑ ΜΠΛΕΚΕΣΑΙ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ!!!!!! Θέλει τον έλεγχο σε όλα. Είναι αυστηρά λάτρης της οικογένειας, τόσο που δεν έχει σκεφτεί ποτέ το ενδεχόμενο κάποια στιγμή στη ζωή μας να χωρίσουμε (ούτε κ εγώ αλλά δεν του το λέω) Είναι πρήχτης (ουφ το είπα κ ξαλάφρωσα) Είναι καλός άνθρωπος όμως και θέλω να πιστεύω πως κάποια στιγμή θα ξεπεράσουμε τις δυσκολίες μας. Είναι τόσο κρίμα να αφήσουμε μια σχέση που αγαπήθηκε κ αγαπιέται πολύ να χαλάσει. Με στενοχωρεί τόσο αυτό..
  7. dora1982

    Αυπνια και πολλά νευρα!!

    Τι υπέροχα που τα γράφετε; Είναι μεγάλη ανακούφιση να ξέρω πως υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να με ακούσουν κ να με καταλάβουν. Εχω αρχίσει κ εγώ να πιστεύω πως ο σύζυγος είναι μεγάλο θέμα και χθες προσπάθησα να του μιλήσω ήρεμα κ απλά. Του εξήγησα πως το μωρό δεν είναι κούκλα να ρυθμίζεται ώστε να μην κλαίει, να μην πονάει, να μην θυμώνει, να μην λερώνει, να μην διεκδικεί. Εκείνος επιμένει να θέλει να μάθει το παιδί να μην ενοχλεί. Λύσσαξε με αυτό. Στο σουπερμάρκετ πάμε κ δεν θέλει να τον βάλουμε στο καρότσι που του αρέσει κ γελάει γιατί δύο πράγματα μωρέ έχουμε να πάρουμε μην κάνουμε μία ώρα, στην παιδική χαρά να μην περπατάει πολύ κ ενοχλεί τα παιδιά που παίζουν μπάσκετ, στην πλατεία να μην τρέχει γιατί θα πέσει, έξω βόλτα να μην το βγάλουμε γιατί θέλει να φάει φρουτόκρεμα κ ενώ του λέω πως δεν πειράζει, ας μην φάει μια μέρα, κ το κουλουράκι από το φούρνο το μπορεί να τον καλύψει κ του αρέσει κιόλας, εκείνος αντιδρά. Γενικά θεωρεί πως το παιδί αν βγει εκτός προγράμματος θα πάθει κακό. Μην ενοχλήσουμε τους γείτονες, μην το εκνευρίσουμε κ δεν κοιμηθεί ακόμη κ αν εκείνο απαιτεί να φάει στην κυριολεξία το κινητό ή το παπούτσι του. Επιπλέον είναι πεπεισμένος πως το παιδί θέλει τη μαμά του και όσο κ αν ασχολείται μαζί του τις ελάχιστες ώρες που είναι σπίτι, το παιδί έχει ανάγκη τη μαμά του. Αρκεί να σας πως πως δεν έχουν μείνει ποτέ μόνοι - κοινώς δεν έχω βγει ποτέ εκτός σπιτιού και να αφήσω το παιδί με τον μπαμπά του - γιατί φοβάται να τον ταίσει και δεν μπορεί να τον κοιμίσει. Εν ολίγοις και για να μην μακρηγορώ, του ζήτησα βοήθεια γιατί δεν είναι δυνατόν το παιδί που με τόσο αγάπη κάναμε να μας διαλύσει. Και δεν φταίει αυτό, εμείς φταίμε που δεν έχουμε καταφέρει ακόμη να προσαρμοστούμε στη νέα πραγματικότητα. Φυσικά δεν απάντησε σε τίποτα από αυτά.. Για όλα τα παραπάνω θεωρώ αδύνατη μια δραστηριότητα εκτός σπιτιού και δουλειάς όσο ευχάριστη και αν μου ακούγεται. Θα προσπαθήσω να του μιλήσω ξανά μήπως και καταλάβει πως το παιδί δεν τρώει ανθρώπους. Μπορεί να μείνει μια ώρα μαζί του, μπορεί να τον πάει μια βόλτα χωρίς εμένα (δεν με αφήνει ούτε μια ωρα σπίτι να κάνω καμια δουλεια), θα ξανακοιμηθεί ακόμη κ αν κλαψει λίγο παραπάνω το βράδυ, αρκεί να έχει δύο γονείς ήρεμους και συνεργάσιμους στα νέα δεδομένα..
  8. dora1982

    Αυπνια και πολλά νευρα!!

    Κορίτσια μου διάβασα όλες τις απαντήσεις σας με προσοχή. Μίλησα με παιδίατρο και μου είπε πως παθολογικά είναι μια χαρά. Το "πρόβλημα" είναι στις φάσεις που περνούν τα μωρά. Δεν σκέφτηκα ποτέ να το αφήσω να κλαίει, πρώτον διότι κλαίει πολύ(!!!) και δεύτερον διότι καταλαβαίνω ακόμη και μέσα στην τρελή κούραση μου πως προτεραιότητα έχει η ηρεμία του παιδιού μου και μετά η δική μου. Το πρόβλημα είναι πως δεν σκέφτεται έτσι ο σύζυγος, ο οποίος θεωρεί πως δεν κάνω αρκετά πράγματα για το παιδί την ώρα που κλαίει για να το ηρεμήσω, αρχίσει τις κριτικές και τις εντολές (πάρτο αγκαλιά, μην πίνεις νερό τώρα, μην πας τουαλέτα, ξύπνα που κοιμάσαι όρθια), κλείνει όλα τα παράθυρα για να μην ενοχλησουμε τα υπολοιπα διαμερίσματα και απλά χάνει την ψυχραιμία του γιατί βλέπει πως το παιδί θέλει μόνο εμένα εκείνη την ώρα. Βέβαια για να μην τον αδικήσω, είναι πάντα εκεί παρών σε ότι χρειαστούμε, ξενυχτάει μαζί μας (δεν μπορεί να κάνει κ αλλιώς), αλλά αυτό του το μουρμουρητό με ξεπερνά! Νιώθω κουρασμένη, απελπισμένη, ανήμπορη να ανταποκριθώ στην καθημερινότητα.. Χθες μιλούσα με τη μαμά μου η οποία με φώναξε όταν παραπονέθηκα για την κούραση λέγοντας μου πως "κ εγώ υπήρξα μάνα εργαζόμενη με 3 παιδιά και όμως τα κατάφερα, δεν δέχομαι να μου λες πως δεν μπορείς από την στιγμή που έχεις βοήθεια, άλλες δεν έχουν και τα καταφέρνουν μια χαρά. Μην σε ξανακουσω να λες πως δεν μπορείς γιατί δεν ξέρεις τι σημαίνει να μην μπορείς. Έμαθες στα εύκολα και τώρα πελάγωσες. Φυσικά και από τον καιρό που έγινες μάνα θα πρέπει να ξεχάσεις τον ύπνο κτλ κτλ". Η μαμά μου με έχει βοηθήσει και με βοηθάει πάρα πολύ, είναι η δεύτερη μαμά του παιδιού μου και ξέρω πως όλα αυτά τα είπε για να με ξυπνήσει.
  9. dora1982

    Αυπνια και πολλά νευρα!!

    Θα τα καταφέρω από το Youtube; Είναι ευκολο ή θα πρεπει να βρω καποιο γυμναστηριο κ έστω μια φορά την εβδομαδα να πηγαινω μπας κ ηρεμησω γιατι ειμαι στα προθυρα να λαλησω!
  10. dora1982

    Αυπνια και πολλά νευρα!!

    Τσακωνόμαστε γιατί δεν έχει υπομονή καθόλου. Είναι ενεργός πατέρας, συμμετέχει σε όλα αλλά μερικές φορές θα ήταν καλύτερα να μην συμμετέχει σε όλα. Η έλλειψη ύπνου από την άλλη είναι από μόνη της μια δικαιολογία εκνευρισμού. Το παιδί λατρεύει τον πατέρα του αλλά το βράδυ είναι σαν να μην τον βλέπει καν. Δεν τον θέλει καθόλου. Αν χρειαστεί να πάω στο μπάνιο κ καταλάβει πως έφυγα από το δωμάτιο χαλάει τον κόσμο κ ο πατέρας του φωνάζει να μην πάω κ εγώ νευριάζω γιατί ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΩ και εκεί ξεκινάει το ματς
  11. dora1982

    Αυπνια και πολλά νευρα!!

    Πόσο ακόμη;;; Εχουμε διαλυθει!! Λιγο αν κοιμομουν ολα θα ηταν καλυτερα νομιζω και θα ηρεμουσαμε κ λιγο με τον αντρα μου που κοντευουμε να σκοτωθουμε Τον κοιμιζω στην αγκαλια μου. Μονος του με τιποτα. Οι ώρες που κοιμαται ειναι 10:30 με 11:30 το πρωι, 3:30 με 5:00 το απογευμα και το βραδυ κατα τις 10 με 10:30
  12. dora1982

    Αυπνια και πολλά νευρα!!

    το πρωι λιγοτερο απο μια ωρα. Το μεσημερι γυρω στην μιαμιση το πολυ δυο ωρες κ μετα το βραδυ Επειδη ειναι το πρωτο μωρακι κ εγγονι το εχουν κ το εχω καλομαθει με αγκαλια κ δεν εχουμε καταφερει ακομη ουτε να κοιμαται μονο του ουτε να παει στο δικο του δωματιο
  13. dora1982

    Αυπνια και πολλά νευρα!!

    Καλημέρα σας, είμαι μαμά ενός αγοριού 14 μηνών το οποίο εδώ και 3 εβδομάδες δεν κοιμάται! Πιο συγκεκριμένα, κοιμάται γύρω στις 10 και κατά τις 12 ξεκινάει το μαρτύριο. Κλάμα σπαρακτικό. Σηκώνεται στην κούνια και κλαίει δυνατά. Και λέω, εντάξει, μωρό είναι θέλει αγκαλίτσα. Το παίρνω, ξανακοιμάται και το αφήνω πάλι στην κουνια του. Μετα απο λίγο ξανά τα ίδια. Την τελευταία εβδομάδα σηκώνεται με πολύ δυνατό κλάμα κ δεν μπορώ να το ηρεμήσω με τιποτα. Του δίνω γάλα το οποίο πίνει κ κοιμάται. Μετά απο κανένα 2ωρο κ αφού ο υπνος του ειναι αστατος, παλι τα ιδια. Κλαιει, σηκωνεται, θελει αγκαλια διαρκως κ μολις κοιμηθει κ τον βαλω στην κουνια του παλι τα ιδια. Σκεφτηκα πως ειναι δόντια κ ποναει, αλλα τόσο πολύ; Δεν ξερω πως να τον βοηθησω. Νιωθω τοσο εξαντλημενη, σχεδον δεν κοιμαμαι καθολου και δουλευω πρωι κ απογευμα καθημερινα. Ολο αυτο εχει προκαλεσει κ τρομερο εκνευρισμο με αποτελεσμα και με τον συζυγο να γινομαστε μαλλια κουβαρια. Τι να κανω; Βοηθηστε με!!!!!!
  14. dora1982

    Κάτι δεν πάει καλά...

    Μετά από αρκετό καιρό επανέρχομαι κορίτσια μου.. Ελπίζω να σας βρίσκω καλά, να περάσατε ένα καλό καλοκαιράκι με τα μικράκια σας και να ξεκουραστήκατε. Εμείς περάσαμε λίγο δύσκολα καθώς αρρωστήσαμε κ τη βγάλαμε στο νοσοκομείο, αλλά τώρα είμαστε καλά, ευτυχώς! Ήθελα να σας ρωτήσω, αυτό που με την επιστροφή στην καθημερινότητα που νιώθουμε σαν εγκλωβισμό σε σημείο κρίσης πανικού είναι φυσιολογικό ή ξαναλάλησα;
  15. dora1982

    Κάτι δεν πάει καλά...

    Διαπιστώνω καθημερινά πως είναι απίστευτα δύσκολο να αλλάξουμε κουλτούρα. Το μότο της χώρας μας απαιτεί τη μαμά στο σπίτι με το παιδί. Και όταν αυτό δεν είναι εφικτό μας γεμίζουν τύψεις πως δεν πρέπει να δουλεύουμε γιατι παρατάμε το παιδί. Από την άλλη επιβάλλεται να δουλεύουμε γιατί πως θα ζήσουμε; Επίσης η κουλτούρα μας θελει τη γυναίκα μια μηχανή που λειτουργεί μέρα νύχτα αδιάκοπα χωρίς να χρειαστεί ούτε ένα μικρό σέρβις, κοινώς όλα πάντα κ για πάντα λειτουργούν άψογα. Οι άντρες μας μεγάλωσαν έτσι ακριβώς, θεωρώντας τον διαχωρισμό των καθημερινών εργασιών δεδομένο. Σπάνια θυμάμαι αγοράκια να μάζευαν το δωμάτιο ή τα παιχνίδια τους. Αντιθέτως, τα κοριτσάκια παίζαμε με κουζινικά, μαγειρέματα, κοπτική - ραπτική, με μωρα που τα ταιζαμε, πλέναμε, αλλάζαμε. Θυμάστε εσείς κανένα αγοράκι να ήθελε να συμμετέχει σε αυτά; Ακόμη κ αν από περιέργεια ήθελε να δει πως αλλάζω το μωρό κούκλα, η μαμά του το έδιωχνε λέγοντας του "αυτά είναι για τα κοριτσάκια". Και μεγάλωσαν τα αγοράκια κ έγιναν άντρες κ έπειτα γονείς... Και τα κοριτσάκια μαμάδες που διαπιστώνουν πως δεν είναι τελικά όλα ρόδινα όπως με το μωρό κούκλα που είχαν κάποτε.. Η Ελληνίδα μάνα κάνει τους γιους της τέτοιους άντρες που η ίδια δεν θα επέλεγε ποτέ να παντρευτεί!!!! Είμαι σίγουρη για αυτό. Ελπίζω ως αγορομάνα να μην υπάρχει το DNA μου καμία αψίδα τέτοιας περίπτωσης. Οι άντρες κορίτσια είναι πολύ φοβιτσιάρηδες. Πόσοι κ πόσοι αρνούνται να κρατήσουν το μωρό μέχρι να μεγαλώσει λίγο. Ελπίζω μια μέρα ο δικός μου άντρας να καταλάβει πως η μηχανή που έχει το όνομα μου χρειάστηκε πολλές φορές σέρβις το οποίο δεν χρεώθηκε ποτέ κ να μου αναγνωρίσει τουλάχιστον τις φθορές, μήπως κ καταλάβει την αξία μου. Όχι, δεν μπορούμε να τα κάνουμε όλα τέλεια! Και δεν είμαστε τρελές όπως χαρακτηριστικά μας αποκαλούν όταν φωνάξουμε ή κλάψουμε κάποια στιγμή. Χρειαζόμαστε συμπαράσταση και υποστήριξη σε πολλά. Αν δεν το κάνουμε μεταξύ μας σαν γονείς, ποιος μπορεί να το κάνει;
  16. dora1982

    Κάτι δεν πάει καλά...

    Κορίτσια μου, όταν έμεινα έγκυος και όσο διαρκούσε η εγκυμοσύνη μου ούτε που μου περνούσε από το μυαλό η τόσο τεράστια αλλαγή στη ζωή μου. Και να πεις ότι ήμουν μικρούλα; 34 χρονών γαιδούρα παρακαλώ αλλά δεν είχα πλήρη συνείδηση της συνέχειας. Μέχρι την τελευταία ημέρα της γέννας δούλευα. Η δουλειά για μένα εκτός από επιβίωση ήταν κ η καθημερινότητα μου. Ευχόμουν να μπορούσα να κάνω λίγες ημέρες διακοπές όσο ήμουν ανύπαντρη αλλά ο ζήλος δεν σταματούσε. Όταν γέννησα τότε συνειδητοποίησα πως όλα αλλάζουν. Και ξεκίνησε η υπερπροσπάθεια να τα προλάβω όλα. Παιδί (το οποίο θήλαζα μέχρι πριν λίγο καιρό), σπίτι, γραφείο, υποχρεώσεις, λόγια που άκουγα για τον θηλασμό και πως έπρεπε να τον σταματήσω αν θέλω να προχωρήσω, αντλήσεις που έκανα μέρα νύχτα για να αφήνω γάλα στο παιδί όσο έλειπα, ξενύχτια τόσο για τον θηλασμό, τα πονάκια, τις αγκαλίτσες, όσο και για τις αντλήσεις..α! και για τις συζυγικές μας υποχρεώσεις. Τώρα που τα γράφω διαπιστώνω πως δεν είναι κ λίγα. Και όταν σταμάτησα τον θηλασμό οι τύψεις που ένιωθα όταν τάιζα το μωρό γάλα εμπορίου, άλλα λόγια μετά γιατί σταμάτησα τον θηλασμό, με υποχρεώσεις που έτρεχαν κ τρέχουν στο γραφείο, έναν σύζυγο καλό αλλά καθόλου υπομονετικό, με συχνότατες κριτικές για το οτιδήποτε και ένα μωρό μπαλάκι από γιαγιά σε γιαγιά να κλαίει που το αφήνω και να ζητάει αγκαλιές όλη τη νύχτα, αφού το κακόμοιρο δεν μας βλέπει κ ποτέ...ουφ στοοοοοοοπ! Είναι να μην πάθεις υπερφόρτωση; Είναι να μην νιώθεις τύψεις; Και σκέφτομαι...να αφήσω τη δουλειά μου; Οχι. Θα την περιορίσω. Και το έκανα. Και εκεί άρχισαν τα όργανα. Λίγο τα παράπονα των πελατών, λίγο ο συναδελφικός ανταγωνιστικός που μόνο θεμιτός δεν είναι, όλα από λίγο κ τσουπ γίνεται η έκρηξη. Θέλω να πιστεύω πως η αισιόδοξη ματιά των πραγμάτων δεν είναι μακρυά. Πίστευα βλέποντας άλλες μαμάδες πως είμαι άχρηστη. Τις ζήλευα. Έλεγα ότι όντως υπάρχουν τέλειες μαμάδες. Δεν ξέρω αν υπάρχουν , αλλά εγώ δεν είμαι μια από αυτές. Προσπαθώ όμως και θα προσπαθώ να κάνω ότι καλύτερο για το παιδί μου παραμερίζοντας τους φόβους μου. Κι αν ξαναέρθουν σκεφτομαι; Καλώς να έρθουν, ευπρόσδεκτες, αρκεί να μην λαλήσουμε. Είτε δουλεύει μια μαμά είτε όχι, δεν μπορεί να συγκριθεί με τον μπαμπά. Η μαμά είναι μαμά. Αυτός είναι ο ρόλος μας. Μαμά, σύζυγος, ερωμένη, μαγείρισσα, νοικοκυρά, ψυχολόγος, παρηγορήτρια κ ότι άλλο μπορεί να σκεφτεί η κάθε μια. Κάνω τον σταυρό μου και ευχαριστώ τον Θεό για όλα όσα ζω καθημερινά, ακόμη κ για τις άσχημες στιγμές. Μην σταματήσετε να μου μιλάτε, σας παρακαλώ. Αν δεν είχα μπει σε αυτό το φόρουμ ίσως να είχα κάνει καμιά ηλιθιότητα, τόσο σκασμένη ήμουν. Σας ευχαριστώ! Δεν νιώθω εξωγήινη για αυτές μου τις σκέψεις. Νόμιζα πως ήμουν εντελώς μόνη. Απλά διαπίστωσα πως αυτή είναι η καθημερινότητα των μαμάδων και όσο πιο γρήγορα την αποδεχτώ τόσο πιο εύκολη θα είναι η προσαρμογή. Α! ποτέ ξανά δεν θα ξαναδώ άσχημες ειδήσεις. Είμαι που είμαι, μην απογίνω...