Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ: ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

[malecon]

υπαρχη καποιος να σου κρατησει το μωρο για λιγες ωρες;;;;;

να εισαι για λιγες ωρες μονο για τον Κωνσταντινο,να κανετε πραγματα μαζι χωρις να χρειαζετε να κανεις τιποτα αλλο

Αυτό! Να αφιερώνεις λίγη ώρα την ημέρα μόνο σε αυτόν, να σε έχει μόνο δική του.

Μου το είχε συστήσει και εμένα μια γνωστή μου που το είχε δοκιμάσει και είχε δουλέψει

[mmdad]

και εγω εχω μια καπως διαφορετικη αποψη.. Καθε παιδι ειναι διαφορετικο... Δεν σημαινει οτι κατι που δουλευει στον δικο μου Κωνσταντινο θα δουλεψει και στον δικο σου (καλα μπορει γιατι τιποτα δεν δουλευει)...

Οσο χρονο και να περασεις μαζι του αν δεν θελει να το καταλαβει δεν το καταλαβαινει..

Θα το καταλαβει ομως το μικρο μεγαλωνοντας...Εμενα γιατι πχ ο μικρος που ειναι 3 καταλαβαινει ποτε πρεπει να ερθει να κανει μπανιο (αφου το πουμε 10 φορες) ενω ο μεγαλος δεν ερχετε αν δεν βαλει τις φωνες ο πατερας του. Την ιδια μαμα εχουν με τα ιδια νευρα...

[viki35]

Μαμα του κωνσταντιου καλησπερααααα . Εχουμε μιλησει αρκετες φορες , συνηθως μιλαμε στα θεμματα που ανοιγεις . Καταλαβαινω οτι περνας μεγαλο ζορι κοπελα μου , με 2 παιδια και τη δουλεια , αγχοι κτλ .Ομως σου ειχα πει κατι την προηγουμενη φορα , μην κανεις το λαθος να συγκρινεις τους γιους σου , Το πιτσιρικι φοβαμαι οτι το καταλαβαινει αυτο , εστω και ενστικτοδως και αντιδραειιιι μεχρι τελικης πτωσεως. Εχεις κατσει να παι3ετε και οι 3 μαζι ? δεν εχει σημασια αμα το παιχνιδι θα ειναι χωρις σκοπο λογω της ηλικιας του μικρου , θα σημαινει πολλα για τον μεγαλο και για τον μικρο πολυ .Εχεις κανει γενικως πραγματα και με τα 2 παιδια μαζι να τους δει3ετε οτι τωρα ειστε οικογενεια και οτι κανεις δεν απειλητε απο κανεναν ? υπαρχει περιπτωση να μην περναει καλα στον παιδικο ? να συμβαινει κατι που δεν γνωριζεις με καποιο συμμαθητη ? υπαρχει περιπτωση το παιδι να εχει το συνδρομο υπερκινητικοτητας ? ομως δεν σου κρυβω οτι αισθανομαι εγω ασχημα καθε φορα που βλεπω καποιοο θεμα οπου "κατηγορεις" το μεγαλο σου γιο , ποσο μαλλον εκεινο το παιδι που το εισπρατει κιολας , δεν λεω προς Θεου οτι δεν αγαπας το παιδι σου , ισα ισα , ομως γενικως εχεις μια ταση να νομιζεις οτι εχει υποχρεωση να ειναι το σουπερ παιδι χωρις να εχει δικαιωμα σαν παιδι να εχει συναισθηματικες διακιμανσεις . Πως θα αγαπησει το αδελφακι του αμα εσεις σαν γονεις δεν του το διδαξετε αυτο? και διαφωνω με το σχολιο σου οτι δεν δεχεσαι συμβουλες απο ειδικους μεν αλλα που δεν εχουνε παιδια δε . Εγω θα σε συμβουλευα να επισκεφτητε καποιο παιδοψυχολογο ή παιδοψυχιατρο και ας μην εχει παιδια ,αυτο ειναι αδιαφορο , ειναι επιστημονας που ασχολειτε με τετοια θεματα .Τοτε ουτε απο τις δασκαλες θα επρεπε να δεχεσαι συμβουλες αμα δεν εχουνε παιδια . Καλο μου κοριτσι δεν εισαι η μοναδικη στον κοσμο που μεγαλωνεις 2 παιδια.

Επισης να προσθεσω προς Θαμπελινα και με ολην την καλη διαθεση , αλλα αμα πουμε μια γνωμη διαφορετικη εδω μεσα και αμα ναι εχουμε καταφερει να προσπερασουμε τετοια θεματα πιο αναιμακτα και προσπαθουμε να πουμε στην κοπελα να μην ειναι τοσο σκληρη με το παιδι γιατι πρεπει να μας ειρωνευεσται και να μας λετε ειρωνηκα οτι μπηκαμε παλι οι σουπερ μαμαδες και λεμε τη γνωμη μας . Προσωπικα μεγαλωνω 2 παιδια μαζι με τον αντρα μου ΜΟΝΟ , παρατησα δουλεια τα παντα για να ειμαι διπλα τους , τον μεγαλο τον εστειλα σχολειο 4μιση ετων και την μικρη 3 σχεδον (μαζι πηγανε σχολειο για να μην εχουμε ζηλειες ) . Ναι τα κρατησα μονη σπιτι μου οποτε ο αντρας μου ειχε υπηρεσιες και ελειπε μερονυχτα , χωρις καμια βοηθεια . Ναι ο μεγαλος μου γιος εχει αναπτυξιακη διαταραχη στο φασμα του αυτισμου και οταν το καταλαβαμε γυρω στα 3 του χρονια ηταν παρα παρα πολυ δυσκολη εποχη απο τα 3εσπασματα του , τις τσιριδες του και την αντιδραση που εβγαζε . Ομως το λυσαμε με τον πιο αναιμακτο τροπο για το παιδι μας , δεν "κατηγορησαμε" ποτε το παιδι για τα 3εσπασματα του , σκεφτικαμε τι τα προκαλει και μαζι με ειδικους βρηκαμε τη λυση . Τωρα ειναι ενα τελειο αγορι (παντα ηταν τελειος δηλαδη )και καλος μαθητης . Και ο γιος μου χτυπουσε το Μαρακι μας οποτε ειχε την ευκαιρια , δεν τον αντιμετωπισαμε σαν κατι α3ιοπεριεργο και κακο , απλα εκανα αυτο που προτεινα στην κοπελα , καθησαμε ολοι μαζι και νοιωσανε τα παιδια μου οτι ειμαστε ολοι εμεις τωρα , ειμαστε οικογενεια και αγαπιομαστε . Ναι και ζηλευε την αδελφη του και η αδελφη του εκεινον , ομως αυτο ειναι λογικο μεσα στα πλαισια της παιδικης ηλικιας , τωρα πολλες φορες η μικρη μας ορμαει και του περνει τα παιχνιδια (μεγαλωσε και αυτη τωρα πλεον κοντα στα 4 ) και του κανει λιγο κοντρα αλλα ειναι τοσο χαριτομενη οταν δειχνει το ταπεραμεντο της , ομως ειμαι περιφανη τελικα που τα παιδια μου λατρευονται και ειναι ΑΔΕΛΦΙΑ , παιζουνε , μαλωνουνε , ο μεγαλος την προστατευει και εκεινη πολλες φορες σαν κοριτσακι και πιο ^**%&*^& εξυπνουτσικο , πεφτει και καμια μπατσα απο την μικρη , πεφτει και καμια δαγκωματια απο τον μεγαλο , την συμβουλευει , ειναι υπεροχο να το βλεπεις ολο αυτο . Ομως δεν εγινε απο την μια μερα στην αλλη , και μας ο μεγαλος ειχε τα 3εσπασματα του , πολυ δυσκολη εποχη εκεινη , θυμαμαι οτι ημασςταν παρα παρα πολυ αγχωμενοι γιατι δεν θελαμε να παιδευεται το παιδι μας . Εχει και η μικρη καποια 3εσπασματα τσιριδας και νευρων αλλα τα αντιμετωπιζουμε . Δεν ειμαι σουπερ μαμα , καμια σχεση , και εγω εχω πολλλαααα νευραα , ε3αλλου μεχρι πριν 1 χρονο σπιτι τα ειχα και τα 2 ολημερης . Ομως Μπορω να πω οτι εχω ηρεμησει αρκετα , οταν ειδα οτι ο μεγαλος μας αρχησαν τα πραγματα να μπαινοθνε σε σειρα με τις αναπτυ3ιακες διαταραχες του μεγαλου και τα πεισματα της μικρης. Δεν περιμενω απο τα παιδια μου να ειναι τα σουπερ τελεια παιδια οπου ποτε δεν θα μαλωσουνε , ποτε δεν θα τσιρι3ουνε , ποτε δεν θα δημιουργησουνε θεμα . Και σκεφτομαι εντονα ποσο θα ζηλεψει πλεον η μικρη με τη γεννα του πιο μικρου σε 1μιση μηνα περιπου . Ομως εχω παρει τις συμβουλες και απο τη δασκαλα της και εχουμε φροντισει να την εχουμε βαλει στο παιχνιδι και να τον περιμενουνε και οι 2 τον μπεμπη . Βεβαια δεν υπαρχει περιπτωση να ξερουνε τι μας περιμενει με το μπεμπε ολους αλλα ειναι μια αρχη .

Λες οτι τσιριζει , αστονα να τσιριζει , να του ε3ηγεις οτι δεν ειναι σωστο οτι κανει και μην τοθ κανεις το χατηρι . Οχι να μην 3ερει να ανοιγει το λαπ τοπ μονος του , να μην εχει προσβαση στο λαπ τοπ , ουτε στην τιβι να μην τον αφηνεις να σε κοντρολαρει εκεινος , κρυψε το ρεμοτ της τιβι οταν ειναι τιμωρημενος και αστονα να χτυπιετε , πιστεψε με 1-2 πιανει . Το λαπ τοπ επισης , αν και γενικα ειμαι λιγο κατα απο τοσο μικρα να ασχολουνται με πισι χωρις την επιβλεψη μεγαλου . Στερησε του το αγαπημενο του παιχνιδι , παρτο απο μπροστα του και κρυψτο , χωρις νευρα ολα αυτα αρκει να εισαι σταθερη σε αυτα που λες , δεν χρειαζεται νευρα , τροπο θελει . Οταν θα θελει να παιξει με τον αδελφο του κατσε και εσυ μαζι τους , αμα τον χτυπησει μην τον μαλωνεις , εξηγησετου οτι δεν ειναι σωστο αυτο και οτι ειναι αδελφακια και ποσο τον αγαπατε και αυτον ιδιαιτερα οταν ειναι ενα πολυ καλο παιδι και αγαπαει τον αδελφο του και παιζουνε μαζι σαν αδελφια.

Και καντε μια βολτα σε καποιον ειδικο , το παιδι ισως εχει καποιο εστω μικρο θεμα οπυ με τη ζηλεια σας παει παρπαανω πισω.

Με ολο το θαρρος κοπελα μου ολα αυτα , εισαι μια τελεια μαμα που απλα ανυσηχει για τα παιδακια της για αυτο και μπαινεισ στον κοπο να σε ταλαιπωρουνε αυτα τα θεμματα .

[sunsun]

Τα παιδιά μου έχουν την ίδια ηλικία με τα δικά σου. Η μεγάλη πήρε πολύ καλά την γέννηση του αδερφού της και τα πράγματα πάνε καλύτερα απ'ό,τι περίμενα όσον αφορά τη συμπεριφορά της. Αυτό όμως συμπεριλαμβάνει και υπερένταση από ζήλια (που την εκφράζει μιλώντας πολλές φορές ακατάπαυστα και τραβώντας με όταν με ζητάει συγχρόνως και ο μπέμπης), ζημιές και παραξενιές που είναι μέσα στο πρόγραμμα λόγω ηλικίας, και απεριόριστη κούραση δική μου (δεν δουλεύω εκτός σπιτιού αλλά πιστεύω πως μένοντας σπίτι κουράζομαι εξίσου αν όχι περισσότερο). Αφήνω όλες σχεδόν τις ανάγκες μου και τραβάω κουπί γιατί αλλιώς βουλιάζουμε! Κομμωτήριο πήγα μόνο για τη βάφτιση του γιού μου αλλιώς τα κάνω μόνη μου πλεον π.χ. Η πεθερά μου μερικές φορές μου κρατάει ένα ή και τα δύο παιδιά για λίγο ή έρχεται μαζί μας για δουλειές οπότε κάτι είναι και αυτό. Οι δουλειές του σπιτιού μένουν πίσω (ειδικά το σίδερο που μετά τις 10-11 το βράδυ δεν μπορώ να σιδερώσω πλεον).

 

Όλα αυτά δεν τα λέω για να σου πώ πόσο καλά τα αντιμετωπίζω, αλλα για να καταλάβεις οτι τα δύο παιδιά είναι ζόρι για όλες τις μαμάδες και δεν επιτρέπεται να αναφέρεσαι στο παιδί σου ως "το μεγάλο σου πρόβλημα". Το παιδί σου σε ζητάει και πρέπει να βρεις την όρεξη να ασχοληθείς μαζί του παράλληλα με το μωρό. Μια μικρή συμβουλή θα ήταν να μην το ταϊζεις ξεχωριστά, αυτό εμένα βγήκε φυσικά γιατί θηλάζω οπότε θα ζήλευε ακόμα περισσότερο. Τώρα για τις προβληματικές συμπεριφορές που περιγράφεις, όπως οι τσιρίδες, που είναι δυσβάσταχτες, πιστεύω οτι υπάρχει λύση, αρκεί να δεις και εσύ πώς δεν θα τσακώνεσαι με ένα παιδί 4ων ετών.

 

Αφού έξω συμπεριφέρεται καλύτερα, βγάζε τα έξω κοντά στο σπίτι για ευκολία. Εμείς τα περνάμε πολύ ωραία έξω, η μεγάλη βρίσκει παρείτσα συνήθως, ο μικρός βλέπει, εγώ μιλάω με κόσμο που λειτουργεί και αγχολυτικά αυτό..

Τέλος πάρε μια ανάσα και σκέψου πως σε λίγα χρόνια θα έχουν μεγαλώσει και τα δύο και για λίγο θα είναι τα πράγματα πολύ πιο ήρεμα! μη σκέφτεσαι πως είσαι εγκλωβισμένη σε αυτή την κατάσταση για πάντα. Αλλά και πάλι, πιστεύω πως μπορεί να βελτιωθεί πολύ η κατάσταση με τους κατάλληλους χειρισμούς

 

Και κάτι ακόμα που σκέφτηκα και προσθέτω. Θα ξεκινούσα ένα βράδυ κάνοντας μια εξαίρεση στο θέμα κρεβάτι για να αισθανθεί οτι είναι κάτι ιδιαίτερο, θα έβαζα το παιδί μου να ξαπλώσει δίπλα μου να διαβάσουμε μια ιστορία για αδέρφια ή κάτι άλλο ουδέτερο, θα του έλεγα πόσο υπερήφανη είμαι και πως είναι το μωρό μου, η αγάπη μου και πως αύριο θέλω να ξεκινήσει μια μέρα διαφορετική από τις άλλες, που να μην τσακωνόμαστε γιατί είναι πολύ κουραστικό, πως περνάμε τόσο όμορφα όταν δεν τσακωνόμαστε. Προχθες έπεσε και ένα παλιομοδίτικο βιβλίο στα χέρια μου με προσευχούλες που άρεσε πολύ στην κόρη μου. Θα το έπαιρνα αγκαλιά μέχρι να αποκοιμηθεί. Νομίζω το παιδάκι σου χρειάζεται να χαλαρώσει, να νιώσει επιθυμητό, οτι το αγαπάς

 

Ελα βάζω ένα ακόμη: πάρε μερικά δωράκια του 1 Ευρώ και αν χτυπήσει το μωρό θα του πεις αν το ξανακάνεις δεν θα σου δώσω αυτό που θα σου έδινα αν ήσουν καλός μαζί του, κάνε λίγο παιχνίδι. όταν η κόρη μου πέρναγε κ*φάση δεν της έταζα από άποψη αλλά τελικά μέχρι να περάσει η μπόρα και για να αισθανθείς οτι έχεις τον έλεγχο θα σου χρησιμεύσει

[yasemi]

Λοιπον για να ξεκαθαρισω μερικα πραγματα. Σε ειδικο εχω απευθυνθει χωρις αποτελεσματα, ήταν το ιδιο με το να διαβαζα ενα βιβλιο. Ασε που δεν μπορω να δεχτω συμβουλες απο ανθρωπους χωρις παιδια γιατι απλα δεν το ζουν.

 

μπορει να μη το ζουν αλλα σιγουρα θα σε ξεμπλοκαρουν μπορει να μην επεσες σε καλο

 

Δευτερον, το σκηνικο με το παγακι, δε με θυμωσε καθολου, δεν ξερω πως ακουστηκε απλα όλο το συμβαν ηταν μια απλη περιγραφή μισης ωρας της καθημερινοτητας μας.....αντιστοιχα κυλουν και οι υπολοιπες.Αν μου αρεσε νομιζω οτι οντως θα επρεπε να με δει ειδικος.....

 

κοιτα επειδη ειναι μια πραγματικοτητα που ζουμε ολες μας γιατι ετσι ειναι τα παιδια για αυτο το σχολιασαμε νομιζω οι περισσοτερες και το εκλαβαμε σαν παραπονο σαν οτι το λες σα κατι αρνητικο,,,,,και ναι το κανουν ολα τα παιδακια μαλλον τα περισσοτερα σε αυτη την ηλικια,,,η δικια μου (5 ) αλλαζει στο δευτερολεπτο εκατο γνωμες αλλα εχουμε φτασει σε σημειο να της λεω ή αυτο ή εκεινο και να της δινω μια επιλογη και τελος,,,διαλεγει και νομιζει οτι περασε και το δικο της

Και παραμυθια διαβαζουμε (και οχι ενα αλλα 3 και παντα του λεω οτι μολις βαλω για υπνο το μικρο θα βαλω και εκεινον (παντα μου παιρνει παραπανω ωρα ο υπνος του μεγαλου) και μονοι παμε παντου - προσκοληση εχει ο μεγαλος πανω μου οχι ο μικρος που τον αφηνω σαφως πιο ευκολα σε γιαγια η μπαμπα. Τον μεγαλο τον παιρνω παντα μαζι μου - δεν μπορω να κανω και αλλιως- μεχρι για πεντικιουρ εχουμε παει μαζι και μολισ φτανουμε εκει αρχιζει η γκρινια τυπου βαριεμαι, ποτε θα φύγουμε. και βολτες παμε αλλα εχει την απαιτηση να ειμαστε ΟΛΟΙ μαζι -μηπως αυτο του εχει λειψει???μηπως νοιωθει καπως εκτος της οικογενειας????συγνωμη αλλα καποιος πρεπει να κανει και δουλειες σε αυτο το σπιτι πολυ θα ηθελα μια φιλιπινεζα αλλα δυστυχως.... Yasemi εγω τον εχω χορτασει το μεγαλο γιατι ήμουν μαζι του μεχρι 14 μηνων τον μικρο ομως τον αφησα απο τους 4 μηνες για να γυρισω στη δουλεια και ναι δεν το εχω χορτασει.

 

κοιτα τις ενοχες αυτες ολες μας που εχουμε πανω απο ενα παιδι τις εχουμε περασει με τον ενα ή τον αλλο τροπο,,,απλα σιγα σιγα βρισκουμε το τροπο να τις διαζειριζομαστε καπως,,,,ακομη και τωρα εμενα που ειναι πιο μεγαλα πια πολλες φορες νοιωθω οτι καποια αδικω και καθε μερα προσπαυω να μη το κανω,,,,

 

για τις ζημιες αναφερομουν στην υπερενταση που τον διακατεχει, αν ειναι κατι απλα της ηλικιας ειναι αλλο και αλλο αν ειναι ψυχολογικη υπερενταση.

 

βασικα ισως να ειναι και τα δυο αλλα σιγουρα ειναι και της ηλικιας ,,,,δεν ελεγχουνε και τελεια ακομη το σωμα τους και τις κινησεις τους

 

αυτο με την αγκαλιτσα και τον υπνο ειναι ενα απο τα απαραβατα ορια, τα παιδια ΔΕΝ κοιμουνται στο κρεβατι μου και με εχει σωσει απο πολλα.

 

 

οσο για τα νευρα ναι σιγουρα ειναι κακος συμβουλος αλλα δεν μπορω να αρχισω τα ναρκωτικα. Κανω οτι καλυτερο μπορω. Αν εσεις μπορειτε καλυτερα πειτε μου τον τροπο

 

ακου λοιπον να δεις και κατι ακομη ,,,,,οταν κανουμε το δευτερο παιδι πολλες ξαφνικα βλεπουμε το πρωτο μας παιδι μεγαλο και εχουμε απαιτησεις πολλες που δεν αρμοζουν για την ηλικια τους,,,,θελουμε να καταλαβαινουν τι περναμε τι τους λεμε και τους συμπεριφερομαστε σαν ενηλικες πραγμα που εννοειτε δεν πρεπει να γινεται,,,πολλες (και εγω μεσα ) εχουμε πεσει σε αυτη την παγιδα ειδικα στις αρχες που τα δευτερα μας εχουν απολυτα αναγκη (μεχρι το πρωτο χρονο πχ ) ή να αρχισουν και αυτα να ανεξαρτοποιούνται,Ισως λοιπον και εσυ να εχεις πιο πολλες απαιτησεις

 

Θα ηθελα ομως αν θελεις για να σε βοηθησουμε και να σου πουμε κατιπιο πρακτικο να μας ελεγες τι ακριβως θα ηθελες να γινει???Τι θελεις ακριβως απο τον μεγαλο???πως θελεις να γινει η καθημερινοτητα σου??γιατι δε μπορω να καταλαβω ,,,,,

 

και τελος θα ηθελα να μας πεις ή εστω να αναρωτηθεις ποτε αρχισες να σκεφτεσε ετσι για το μεγαλο και να εχεις αρνητικα συναισθηματα??ητανε παντα ή μετα τη γεννα του μικρου??? και να μην απαντησεις σε εμας μπορει να απαντησεις στον εαυτο σου και ισως καπως αρχισεις να δεις φως στο τουνελ,,,,,

 

 

ΠΡΟΣ ΘΑΜΠΕΛΪΝΑ : δεν ειπε κανεις οτι ειναι καμια σουπερ μαμα,,,,αν μη τι αλλο οι περισσοτερες γραψαμε οτι το εχουμε περασει καπως με τον ενα η τον αλλο τροπο,,,,και το περναμε,,,,,αντι λοιπον να ριχνεις λαδι στη φωτια πες και καμια λυση

[sofi@p]

Για μια ακομα φορα ανατρεχω στο φορουμ μπας και βγαλω ακρη με το μεγάλο μου, που κοντα 4 χρονια τώρα μου κανει τη ζωη δύσκολη.

Εχω χάσει τη μπαλα. Έχει γινει επιθετικος, υπερκινητικος και αντιδραστικος σε ολα.

Μεσημεριανος διαλογος - (του κανει γαλα η γιαγια του λιγο πιο ζεστο απο οτι συνηθως) - το πινω κρυο τησ λεει, (του το αναμιγνυω με λιγο κρυο) οχι ετσι πιο κρυο, - αγαπη μου να σου βαλω 1 παγακι - ναι, του βαζω - δε μαρεσει ο ηχος!!!!!!στιγμιοτυπο 2 λεπτων απο τη ζωή μας......

Πάω να βαλω για υπνο τον αδελφο του και του βαζω παιδικα για να απασχοληθει για 10λεπτα. (Παω να παρω τον μικρο που καθοταν διπλα του) - θελω τον αδελφο μου να παιξουμε (κι ας τον βαραει οταν τον βρισκει ευκαιρο), - μωρο μου ειναι μεσημερι θα παιξετε το απογευμα - οχι θελω, θελω θελω θελω (τσιριδες), ερχεται στο δωματιο που ταιζα το μωρο (τσιριδες), παραταω το μωρο του λεω παμε στο κρεββατι σου τωρα - κλεινω τα παιδικα - οχι μου λεει θελω να κατσω στο σαλονι,(τσιριδες.....) για να μην τα πολυλογω μονο οταν τον απειλησα 10 λεπτα μετα οτι θα παρω την αστυνομια να τον μαζεψει (μη βαρατε αλλα δε λειτουργει τιποτα αλλο) αν ξαναμιλησει. Σε 2 λεπτα ενω ακουω ησυχια ειχε κοιμηθει....και θα κοιμαται για 3 ωρες....

Γενικα εχει αποκτησει μια περιεργη επιθετικοτητα απο το σταθμο, που επειδη εκει λογω κλειστου χαρακτηρα δεν εξωτερικευει, τη βγαζει σπιτι πανω μας, βαλε και τη ζηλια και το μιγμα γινεται εκρηκτικο. Μας βαραει, εχει μια νευρικοτητα, του πεφτουν πραγματα απο τα χερια, κανει ζημιες ολη την ωρα μεσα στο σπιτι....τα νευρα μου κροσια, εχω περασει διαφορα 1-2 χρονια τωρα, χρονος ελαχιστος, ενα ακομα μωρο στο σπιτι,δουλεια, τρεχαματα με διαφορα θεματα...ΟΥΦ

Κι ολο λεω να τον παρω με το καλο αλλα ανθρωπος ειμαι και εγω και η κουραση δε βοηθα. Ασε που ο μικρος εφτασε 9 μηνων και εγω δεν τον χορτασα καθολου, ολο με το μεγαλο ασχολουμε κι ολο για κακο...Το ξερω οτι του λειπω αλλα με τη συμπεριφορα του δεν εχω και ορεξη να ασχοληθω μαζι του, ειμαστε 5 λεπτα καλα και 1 ωρα που δεν θελω να τον βλεπω. Και εχει κολλησει και πανω μου, ουτε κομμωτηριο, ουτε σουπερ ουτε πουθενα δεν παω μονη μου. Δε μου αφηνει χωρο να αναπνευσω....εχω κουραστει τελικα!!!!

 

μέχρι τώρα ήσουν η "μαμά του Κωνσταντινούλη" (όπως αυτοαποκαλείσαι) ενώ πλέον είσαι η μαμά του μπέμπη και του "γιου-μεγάλου προβλήματος". όπως καταλαβαίνεις το "πρόβλημα" είναι δικό σου κι όχι του παιδιού. έκανες 2ο παιδί και λύγισες από την κούραση (όπως όλες μας). ίσως περίμενες ο γιος σου να το πάρει καλύτερα το όλο θέμα, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάς ότι είναι κι αυτός ακόμη "μωρό" και ζηλεύει και ψάχνει τη μαμά του Κωνσταντινούλη που έγινε πλέον μαμά και του μπέμπη.

αν ζητάς τη συμβουλή μου, θα σου έλεγα να πάρεις βαθιές ανάσες και να συμπεριφέρεσαι και στα 2 παιδιά ισότιμα. να περνάς χρόνο και με τα 2 μαζί, ως οικογένεια και να μιλάς στον μεγάλο εξηγώντας του τα συναισθήματα του μπέμπη (πόσο σε αγαπάει, πόσο σε θαυμάζει για όσα καταφέρνεις και όσα ξέρεις) για τον μεγάλο του αδερφό αλλά και για ποιό λόγο εσύ πρέπει να αφιερώνεις χρόνο στον μικρό (επειδή δεν μπορεί να περπατήσει τον κουβαλάμε κλπ κλπ). κι όταν κοιμάται ο μικρός να αφιερώνεις χρόνο στο μεγάλο για να του δείχνεις ότι δεν έπεσε από το θρόνο του και δεν ξεχάστηκε σε μια γωνιά λόγω της έλευσης του μικρού.

καλά κουράγια σε όλες μας!!!

[ΡΙΑ84]

ακου λοιπον να δεις και κατι ακομη ,,,,,οταν κανουμε το δευτερο παιδι πολλες ξαφνικα βλεπουμε το πρωτο μας παιδι μεγαλο και εχουμε απαιτησεις πολλες που δεν αρμοζουν για την ηλικια τους,,,,θελουμε να καταλαβαινουν τι περναμε τι τους λεμε και τους συμπεριφερομαστε σαν ενηλικες πραγμα που εννοειτε δεν πρεπει να γινεται,,,πολλες (και εγω μεσα ) εχουμε πεσει σε αυτη την παγιδα ειδικα στις αρχες που τα δευτερα μας εχουν απολυτα αναγκη (μεχρι το πρωτο χρονο πχ ) ή να αρχισουν και αυτα να ανεξαρτοποιούνται,Ισως λοιπον και εσυ να εχεις πιο πολλες απαιτησεις

 

 

 

ακριβος αυτο επαθα και εγω οταν γεννηθηκε ο δευτερος ....ο πρωτος μου ηταν 3χρ. και εγω τον εβλεπα ξαφνικα "μεγαλο"...τον πιεσα πολυ και φυσικα αυτος ξεσπασε....απο μωρο ξαφνικα τον εκανα μεγαλο αδερφο και ειχα την απαιτηση να με καταλαβει.

οταν το καταλαβα ολα εγιναν πολυ καλυτερα,το μεγαλο μου εγινε παλι ο αγγελος που ηταν και πριν αλλα που και που ριχνει και καμια φαπα ετσι για να μην ξεχνιωμαστε!!!!!!!:lol:

[arleta]

περναμε παρομοια φαση στο σπιτι κι εμεις με τον δικο μας Κωνσταντινο....

θα σου πω μερικα πραγματα που σε εμας εχουν αποτελεσμα....

 

κατρχην, μηδεν χρονος για μια μητερα (εργαζομενη ή όχι) είναι ένα μειον από μόνο του... όλοι μας θέλουμε το χρόνο μας. τώρα, αν δε μπορούμε να τον έχουμε μαθαίνουμε να λειτουργούμε μαζί με τα παιδιά μας... δυσκολο μεν, αλλά σωτήριο πολλές φορές...

 

μετα, ο ερχομος του δεύτερου μωρού στο σπίτι επιδρά αρνητικά στο πρώτο παιδί, όπως και να το κάνεις, όσο κι αν έχεις προετοιμάσει το έδαφος... είναι κάτι που δεν αποφεύγεις δστυχώς...

 

κοιτα, εγώ αυτό που παρατηρώ στη δική μου οικογένεια έιναι τα εξής:

όταν εγώ είμαι καλά εδώ μέσα όλα λειτουργούν καλύτερα... φυσικά δε μπορώ κάθε μέρα να ξυπνάω μέσα στη τρελή χαρά οπότε οι δύσκολες μέρες θέλουν κι ειδικούς χειρισμούς... κυρίως πολύ υπομονή και γερά νεύρα...

 

σε εμάς πιάνει πάντα ο καλός τρόπς κι όχι ο εκφοβισμός... στην αναγκη όμως θα ρίξω και τον εκβιασμό μου αν δω ότι η κατάσταση ξεφεύγει...

στο δικό μου παιδί όλα αλλάζουν προς το καλύτερο όταν το μαλώνω λιγότερο, ασχολούμαι περισότερο μαζί του, τον κάνω κ γελάει...

ξέρω πως δεν έχεις πάντα την αντοχή κ την όρεξη να τα κάνεις όλα αυτα... άνθρωπος είσαι κι όχι μηχανή...

 

εμείς όταν περνάμε έντονη φάση ζήλειας προσπαθώ να του δώσω χρόνο... να πάμε οι δυο μας μια βόλτα ή να κάνουμε οι δυο μας πράγματα... τώρα θα μου πεις ότι παραμελούμε το δεύτερο παιδί... κι εγώ έτσι αισθάνομαι, αλλά είναι κι ένας τρόπος να βρίσκουμε μια ισορροπία... και να γλιτώνουμε καυγάδες, ξύλο κτλ μεταξύ των παιδιών....

 

βρες πράγματα που σας ευχαριστούν ακι τους δυο σας κ καντε τα!!! να το ευχαριστηθείτε κι οι δυο σας!!

δωσ΄του να καταλάβει πως είναι σημαντικός για σένα!! αλλά καντο όσο γίνεται πιο πειστικό! πιο αληθινό!!

[arleta]

ακριβος αυτο επαθα και εγω οταν γεννηθηκε ο δευτερος ....ο πρωτος μου ηταν 3χρ. και εγω τον εβλεπα ξαφνικα "μεγαλο"...τον πιεσα πολυ και φυσικα αυτος ξεσπασε....απο μωρο ξαφνικα τον εκανα μεγαλο αδερφο και ειχα την απαιτηση να με καταλαβει.

οταν το καταλαβα ολα εγιναν πολυ καλυτερα,το μεγαλο μου εγινε παλι ο αγγελος που ηταν και πριν αλλα που και που ριχνει και καμια φαπα ετσι για να μην ξεχνιωμαστε!!!!!!!:lol:

 

πρόσφατα διάβασα ένα βιβλίο ψυχολογίας σχετικά με τα πρωτότοκα παιδιά....

έλεγε ακριβώς αυτό... πως δε πρέπει να δίνεις περισσότερες ευθύνες από όσες μπορεί να αντέξει ένα παιδί... να μην του λες πως είναι ο μεγάλος, ο υπεύθυνος κτλ...μόνο αρνητικά αποτελέσματα θα έχει αυτό...

 

δυστυχώς οι λέξεις αυτές (μεγάλος, υπεύθυνος κτλ) στα πρωτότοκα παιδιά είναι καραμέλα για τις περισσότερες από μας...

 

προσπαθώ να κόψω αυτές τις φράσεις, αλλά υπάρχουν κι οι απέξω που πάντα το θυμίζουν στο παιδί...

κι όσο δεν τον αντιπετωπίζω σαν τον μεγάλο της υπόθεσης τόσο κι αυτός συμπεριφέρεται καλύτερα!!!

[Niki81]

Τετοια λετε και με φοβιζετε...

Λοιπον εγω εναν τον εχω..τον δευτερο τον περιμενω σε κανα διμηνο.

Ο γιος μου ειναι μεν μικρουλης αλλα ειναι πολυ υπερκινητικο παιδακι.Ζωη να εχει δε βαζει κωλο κατω ολη μερα.Και πολυ πεισματαρης...θελει σωνει και ντε να γινει το δικο του.Βαλε και οτι δε μιλαει οποτε η επικοινωνια μας μπαζει απο πολλες πλευρες.Εγω απο την αλλη ειμαι εκ γεννηετης με τα νευρα σπασμενα.

Παρατηωντας λοιπον το δικο μου παιδι ειδα πως οσες φορες υψωσα φωνη και τον μαλωσα με τη μια αρχισε το πεισμα και την υστερια.Οποτε αλλαξα εγω τον τροπο μου.Δαγκωνομαι για να μην φωναζω...λεω συνεχως μεσα μου...ηρεμησε ειναι μωρο...τον παιρνω αγκαλια...καθομαστε στον καναπε και του εξηγω οτι αυτο που κανει δεν ειναι σωστο ή οτι αυτο που θελει δε μπορει να γινει γιατι μπλα μπλα μπλα και του δινω εναλλακτικη.Με αυτο τον τροπο ηρεμει ευκολα και υπακουει...με τις φωνες με αγνοουσε επιδεικτικα.

Μηπως κι εσυ να δοκιμαζες εναν αλλο τροπο αντιμετωπισης...δεν ειναι ευκολο οταν εχεις φτασει στα ορια σου αλλα οι φωνες φερνυ φωνες...μη το ξεχνας.παρτο λιγο εσυ αλλιως να δεις μπα και αντιδραει πιο ηρεμα.

[agentP]

Ο μικρός μου έχει την ίδια ηλικία με το μεγάλο σου και έχει ίδια συμπεριφορά (όχι κρύο γάλα, λίγο ζεστό λίγο κρύο), μπορεί να χτυπιέται σα χταπόδι άμα του αλλάξω θέση ένα αυτοκινητάκι ή άμα ανοίξω εγώ την πόρτα που ήθελε ν΄ανοίξει αυτός, ή άμα του ρίξω σαπούνι στο σφουγγάρι χωρίς να τον ρωτήσω, άμα νυστάζει μπορεί να σε σκάσει από τη γκρίνια του κλπ, κλπ. Δεν έχει μικρό αδερφό, είναι ο μικρότερος και τον έχω ακόμα για "μωρό" (αυτός βέβαια λέει "δεν είμαι μωρό είμαι μεγάλος").

Συμφωνώ με όσες είπαν παραπάνω ότι με το που γεννιέται το δεύτερο παιδί το πρώτο προβιβάζεται σε "μεγάλο" και ξαφνικά απαιτούμε από αυτό κατανόηση και ωριμότητα που δεν του ταιριάζουν και που δεν μπορεί να μας τα δώσει, ενώ ο χρόνος που του αφιερώνουμε είναι "κλεμμένος" από το μικρό.

Μην έχεις μεγάλες απαιτήσεις από το μεγάλο σου παιδάκι, που περνάει την πρώτη εφηβεία των 4 και μην στεναχωριέσαι αν δεν γίνονται όλα όπως τα προγραμματίζεις. Σήμερα το μεσημέρι απλώς είχε λίγο γκρίνια παραπάνω πριν κοιμηθεί, η ουσία είναι ότι κοιμήθηκε...

Και η δική μας συμπεριφορά περνάει διακυμάνσεις. Υπήρξαν περίοδοι, που ένιωθα ότι με κουράζουν υπερβολικά τα παιδιά και ότι δεν προχωράει έτσι. Ότι δεν είχα πια όρεξη να τους προσφέρω πράγματα πέρα από τα βασικά. Αυτό όμως κρατάει λίγο, συνήθως βρίσκω κάτι καινούριο που να τους κρατάει απασχολημένους.

[maela]

Καλημερα!

Αν και δεν ειμαι καταλληλη να απαντησω μιας και εχω ενα αγορακι 10 μηνων..επειδη ομως ειναι στην ηλικια του μικρου σου σκεφτηκα να σου προτεινω το εξης

Μιας και ειναι καλοκαιρι .. και οι βολτες ευνουνται.. μπορειτε να πηγαινετε σε ενα κοντινο σας παρκακι.. να βαζεις τον μικρο κατω με τα παιχνιδακια του (εκει που παμε εμεις εχει χλωροταπητα κατω.. και τον βαζω και ασχολειται για καμια ωρα.. ερχονται και αλλα μωρα κλπ).. και ετσι ο μεγαλος θα παιξει.. θα εκτονωθει.. θα κανει παρεες και εσυ θα χαλαρωσεις εκει με αλλες μαμαδες .. κουβεντα κλπ.

Προφανως ο μεγαλος σου ... θελει την προσοχη σου.. και εσυ εισαι κουρασμενη γτ την αναζητα με δυσκολο τροπο που μονο νευρα σου προκαλει!

Αν λοιπον καθε μερα του λες με χαρουμενη διαθεση.. κοιμησου το μεσημερι να ξεκουραστεις.. θα παμε να παιξουμε το απογευμα ..θα παμε βολτα.. θα θα θα νομιζω θα νιωθει οτι ασχολεισαι και θα περνατε ολοι σας καλυτερα!

Ασε που ετσι θα κουραζονται και τα 2 και ο υπνος θα ειναι πιο ευκολος το βραδυ!

[kerela]

συμφωνω απολυτα...το να αποκαλεις τον πρωτο ως μεγαλο και πιο υπευθυνο συνηθως δημιουργει προβληματα...το παιδι αντεχει συγκεκριμενες ευθυνες...

[mmaria]

Ασε που δεν μπορω να δεχτω συμβουλες απο ανθρωπους χωρις παιδια γιατι απλα δεν το ζουν.

 

νομιζω οτι αυτη ειναι λαθος αντιμετωπιση. ειναι σα να λες δεν παω σε γιατρο που δεν εχει νοσησει απο την ιδια αρρωστια που εχω κι εγω, δεν παω σε μηχανικο που δεν εχει δικο του σπιτι κτλ κτλ.

επιστημονες ειναι οι ανθρωποι που εχουν κανει σπουδες και εξασκηση. μην μηδενιζουμε.

[mmaria]

Τον μεγαλο τον παιρνω παντα μαζι μου - δεν μπορω να κανω και αλλιως- μεχρι για πεντικιουρ εχουμε παει μαζι και μολισ φτανουμε εκει αρχιζει η γκρινια τυπου βαριεμαι, ποτε θα φύγουμε.

 

το να τον παιρνεις παντου μαζι σου, δεν σημαινει οτι κανετε πραγματα μαζι. πας για δικες σου δουλειες και τον σερνεις, ε, ενταξει θα γκρινιαξει στο πεντικιουρ! παραλογο και υποπτο θα ηταν να του αρεσει!

το θεμα ειναι αν κανεις πραγματα γιαυτον! φιλοι, βολτες, θεαματα κτλ

 

και σορρυ, αλλα απορω πως τοσο πηγμενη που λες οτι εισαι εχεις χρονο για πεντικιουρ.

[elenip]

νομιζω οτι αυτη ειναι λαθος αντιμετωπιση. ειναι σα να λες δεν παω σε γιατρο που δεν εχει νοσησει απο την ιδια αρρωστια που εχω κι εγω, δεν παω σε μηχανικο που δεν εχει δικο του σπιτι κτλ κτλ.

επιστημονες ειναι οι ανθρωποι που εχουν κανει σπουδες και εξασκηση. μην μηδενιζουμε.

 

Σε αυτό θα συμφωνήσω μαζί σου αλλά υπάρχουν και κάποια άτομα π.χ. η πεθερά μου που ότι και να πει ο παιδίατρος για τον μικρό αυτή πάντα ξέρει καλύτερα

[viki35]

νομιζω οτι αυτη ειναι λαθος αντιμετωπιση. ειναι σα να λες δεν παω σε γιατρο που δεν εχει νοσησει απο την ιδια αρρωστια που εχω κι εγω, δεν παω σε μηχανικο που δεν εχει δικο του σπιτι κτλ κτλ.

επιστημονες ειναι οι ανθρωποι που εχουν κανει σπουδες και εξασκηση. μην μηδενιζουμε.

Πεστο κοριτσι μου και εγω το ιδιο σκεφτικα εντελως το ιδιο .

Και ναι συμφωνω οτι να σερνεις ενα μικρο παιδακι σε ινστιτουτα δεν σημαινει οτι κανεις πραγματα μαζι του . Μωρο ειναι , ειναι παραλογο να ζηταμε απο ενα μικρο παιδι να κατσει και να περιμενει ποτε θα φτια3ει η μαμα τα νυχια της ή τα μαλλια της και γενικα το θεωρω και λιγο χαζο να σερνουμε παιδακια μαζι μας σε τετοιες μεγαλιστικες δραστηριοτητες , καλθτερα να παςα μονη σου να χαλαρωσεις κιολας και το παιδι να ειναι με τον πατερα του ή τη γιαγια και να περνατε και οι 2 καλυτερα και μετα πατε μαζι για περπατημα , παιχνιδι , παιδοτοπο.

[maan]

Σε αυτό θα συμφωνήσω μαζί σου αλλά υπάρχουν και κάποια άτομα π.χ. η πεθερά μου που ότι και να πει ο παιδίατρος για τον μικρό αυτή πάντα ξέρει καλύτερα

 

κ ο άντρας μου :oops: πάντα απορεί για τις λάθος οδηγίες όλων αφού αυτός ξέρει!!:lol::lol::lol:

[elenip]

Πεστο κοριτσι μου και εγω το ιδιο σκεφτικα εντελως το ιδιο .

Και ναι συμφωνω οτι να σερνεις ενα μικρο παιδακι σε ινστιτουτα δεν σημαινει οτι κανεις πραγματα μαζι του . Μωρο ειναι , ειναι παραλογο να ζηταμε απο ενα μικρο παιδι να κατσει και να περιμενει ποτε θα φτια3ει η μαμα τα νυχια της ή τα μαλλια της και γενικα το θεωρω και λιγο χαζο να σερνουμε παιδακια μαζι μας σε τετοιες μεγαλιστικες δραστηριοτητες , καλθτερα να παςα μονη σου να χαλαρωσεις κιολας και το παιδι να ειναι με τον πατερα του ή τη γιαγια και να περνατε και οι 2 καλυτερα και μετα πατε μαζι για περπατημα , παιχνιδι , παιδοτοπο.

 

Νομίζω ότι η κοπέλα το μανικιούρ πεντικιουρ το ανέφερε ως παράδειγμα ότι ακόμη και εκεί τον παίρνει μαζί της για να μην αισθανθεί παραμελημένο το παιδάκι... μην της το βγάλουμε από τη μύτη ένα μανικιούρ που έκανε η έρμη μάνα....

[elenip]

κ ο άντρας μου :oops: πάντα απορεί για τις λάθος οδηγίες όλων αφού αυτός ξέρει!!:lol::lol::lol:

 

Να κάνουν παρέα με την πεθερά μου αν και νομίσω θα διαφωνήσουν καθώς ο καθένας ΞΕΡΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ από τον άλλον :p:p

[ANDREOULIS]

Λοιπον για να ξεκαθαρισω μερικα πραγματα. Σε ειδικο εχω απευθυνθει χωρις αποτελεσματα, ήταν το ιδιο με το να διαβαζα ενα βιβλιο. Ασε που δεν μπορω να δεχτω συμβουλες απο ανθρωπους χωρις παιδια γιατι απλα δεν το ζουν. Δευτερον, το σκηνικο με το παγακι, δε με θυμωσε καθολου, δεν ξερω πως ακουστηκε απλα όλο το συμβαν ηταν μια απλη περιγραφή μισης ωρας της καθημερινοτητας μας.....αντιστοιχα κυλουν και οι υπολοιπες.Αν μου αρεσε νομιζω οτι οντως θα επρεπε να με δει ειδικος.....

Και παραμυθια διαβαζουμε (και οχι ενα αλλα 3 και παντα του λεω οτι μολις βαλω για υπνο το μικρο θα βαλω και εκεινον (παντα μου παιρνει παραπανω ωρα ο υπνος του μεγαλου) και μονοι παμε παντου - προσκοληση εχει ο μεγαλος πανω μου οχι ο μικρος που τον αφηνω σαφως πιο ευκολα σε γιαγια η μπαμπα. Τον μεγαλο τον παιρνω παντα μαζι μου - δεν μπορω να κανω και αλλιως- μεχρι για πεντικιουρ εχουμε παει μαζι και μολισ φτανουμε εκει αρχιζει η γκρινια τυπου βαριεμαι, ποτε θα φύγουμε. και βολτες παμε αλλα εχει την απαιτηση να ειμαστε ΟΛΟΙ μαζι - συγνωμη αλλα καποιος πρεπει να κανει και δουλειες σε αυτο το σπιτι πολυ θα ηθελα μια φιλιπινεζα αλλα δυστυχως.... Yasemi εγω τον εχω χορτασει το μεγαλο γιατι ήμουν μαζι του μεχρι 14 μηνων τον μικρο ομως τον αφησα απο τους 4 μηνες για να γυρισω στη δουλεια και ναι δεν το εχω χορτασει. οσο για τις ζημιες αναφερομουν στην υπερενταση που τον διακατεχει, αν ειναι κατι απλα της ηλικιας ειναι αλλο και αλλο αν ειναι ψυχολογικη υπερενταση. αυτο με την αγκαλιτσα και τον υπνο ειναι ενα απο τα απαραβατα ορια, τα παιδια ΔΕΝ κοιμουνται στο κρεβατι μου και με εχει σωσει απο πολλα.

οσο για τα νευρα ναι σιγουρα ειναι κακος συμβουλος αλλα δεν μπορω να αρχισω τα ναρκωτικα. Κανω οτι καλυτερο μπορω. Αν εσεις μπορειτε καλυτερα πειτε μου τον τροπο

 

 

Νομιζω τα ειχαμε ξαναπει παλιοτερα.... Εγω κοριτσι μου σε καταλαβαινω

απολυτα γιατι περνω τα ιδια και με το δικο μου παιδι.... Και οπως ειχα ξαναπει μονο οταν τον ζεις καταλαβαινεις. Βεβαια θα συμφωνησω οτι επειδη εχεις ηδη κουραστει απο αυτη την συμπεριφορα του τον αντιμετωπιζεις/ζουμε πιο αρνητικα. Εγω εχθες πηγα για εξομολογηση γιατι ενιωθα ενοχες που φωναζω και καποιες φορες τον χτυπαω ..... Η συμπεριφορα αυτον το παιδιων σε προκαλαει συνεχως... Μηπως ειναι υδροοχος στο ζωδιο ???

Εχθες τρωγαμε σαλατα επεσε λοιπον ενα κρουτονι στο τραπεζι και το πηρα για να το πεταξω στον καλαθο .... χτυπιοταν επειδη ηθελε να το παρω απο το καλαθο και να το βαλω στην σαλατα πισω μετα απο αυτο του πεφτει η πιπιλα την πλενω και συνεχιζει να χτυπιεται γιατι την επλυνα ... την περνει και την τριβη με μανια στο πατωμα ..

Αν καθισω να σας πω το τι γινετε μεσα στο 24ωρο θα μπλοκαρει ο server Οταν γινονται ολο τετοια το διαπραγματευσε-συζητας-παλευεις ε καποια στιγμη επειδη ειμαστε ανθρωποι δεν μπορεις να το χειριστης σωστα και ξεφευγεις..... και αυτα τα παιδια το εκμεταλλευονται και σε χορευουν στο ταψι...

Πραγαματικα φιλη μου μονη υπομονη δυστυχως ουτε ψυχολογος ουτε κανεις απο εμας θα σε βοηθησει αντιθετα θα κριθεις .....

Εχω να σου πω πως η εξομολογηση με βοηθησε αν και νωρις βεβαια αλλα αν πιστευεις καντο θα ηταν καλο θα σου φυγει ενα βαρος για τα συναισθηματα που νιωθεις για το παιδι ... Φανταζομαι οι ενοχες θα σε πνιγουν καθε φορα που ξεφευγεις εχω αυτο ειχα βαρος αλλα τωρα ειμαι πολυ καλα....

Πολλα φιλια και υπομονη να ξερεις οτι υπαρχουν και αλλα παιδια σαν το δικο σου ο Θεος να μας τα εχει καλα....

 

 

Α και ξεχασα να πω οτι ακομα εχω ενα μωρο δεν ξερω και εγω τι θα γινει μετα .....

[elenip]

Νομιζω τα ειχαμε ξαναπει παλιοτερα.... Εγω κοριτσι μου σε καταλαβαινω

απολυτα γιατι περνω τα ιδια και με το δικο μου παιδι.... Και οπως ειχα ξαναπει μονο οταν τον ζεις καταλαβαινεις. Βεβαια θα συμφωνησω οτι επειδη εχεις ηδη κουραστει απο αυτη την συμπεριφορα του τον αντιμετωπιζεις/ζουμε πιο αρνητικα. Εγω εχθες πηγα για εξομολογηση γιατι ενιωθα ενοχες που φωναζω και καποιες φορες τον χτυπαω ..... Η συμπεριφορα αυτον το παιδιων σε προκαλαει συνεχως... Μηπως ειναι υδροοχος στο ζωδιο ???

Εχθες τρωγαμε σαλατα επεσε λοιπον ενα κρουτονι στο τραπεζι και το πηρα για να το πεταξω στον καλαθο .... χτυπιοταν επειδη ηθελε να το παρω απο το καλαθο και να το βαλω στην σαλατα πισω μετα απο αυτο του πεφτει η πιπιλα την πλενω και συνεχιζει να χτυπιεται γιατι την επλυνα ... την περνει και την τριβη με μανια στο πατωμα ..

Αν καθισω να σας πω το τι γινετε μεσα στο 24ωρο θα μπλοκαρει ο server Οταν γινονται ολο τετοια το διαπραγματευσε-συζητας-παλευεις ε καποια στιγμη επειδη ειμαστε ανθρωποι δεν μπορεις να το χειριστης σωστα και ξεφευγεις..... και αυτα τα παιδια το εκμεταλλευονται και σε χορευουν στο ταψι...

Πραγαματικα φιλη μου μονη υπομονη δυστυχως ουτε ψυχολογος ουτε κανεις απο εμας θα σε βοηθησει αντιθετα θα κριθεις .....

Εχω να σου πω πως η εξομολογηση με βοηθησε αν και νωρις βεβαια αλλα αν πιστευεις καντο θα ηταν καλο θα σου φυγει ενα βαρος για τα συναισθηματα που νιωθεις για το παιδι ... Φανταζομαι οι ενοχες θα σε πνιγουν καθε φορα που ξεφευγεις εχω αυτο ειχα βαρος αλλα τωρα ειμαι πολυ καλα....

Πολλα φιλια και υπομονη να ξερεις οτι υπαρχουν και αλλα παιδια σαν το δικο σου ο Θεος να μας τα εχει καλα....

 

 

Α και ξεχασα να πω οτι ακομα εχω ενα μωρο δεν ξερω και εγω τι θα γινει μετα .....

 

Συγνώμη βρε κοπελιά και μην με παρεξηγήσεις.... δεν ξέρω πόσο δύσκολα είναι τα δικά σας παιδιά ξέρω πόσο δύσκολος είναι ο δικός μου που τον μεγαλώνω ουσιαστικά μόνη μου και τρέχω όλη μέρα και μου βγάζει το λάδι... όσο κουρασμένη και να είμαι όσο τσατάλια και να είναι τα νεύρα μου όσο εξάντληση και να έχω δεν αντέχω στην σκέψη να χτυπάς ένα παιδάκι!!! δεν θα αναπτύξω τις θεωρίες περί σωματικής βίας (η οποία ναι θεωρείται και ένα σπρώξιμο) αλλά χωρίς να θέλω να παρεξηγηθώ νομίζω ότι κάπου χάνεται η μπάλα από εμάς και δεν φταίνε σε τίποτε τα παιδιά σε αυτό.... και θα κάνω ερώτηση φοβερή και ας πέσετε να με φάτε... εγώ προσωπικά θα ήθελα θεωρητικά να κάνω και δεύτερο παιδάκι γιατί λατρεύω τα παιδιά... επειδή όμως ουσιαστικά τον μεγαλώνω μόνη μου και επειδή οι αντοχές μου είναι περιορισμένες με δουλειά / σπίτι / παιδί κλπ κλπ επέλεξα να μην κάνω δεύτερο παιδί για να μην φτάσω σε αυτό που περιγράφετε εσείς... και ερωτώ: τι σας φταίνε βρε κορίτσια τα παιδάκια να εισπράττουν τα νεύρα τον θυμό την κούρασή σας με σωματική βία?? ούτε σούπερ μαμά είμαι και εγώ παλεύω όπως εσείς, όταν όμως έχετε επιλέξει να κάνετε 2-3 παιδιά θα έπρεπε να τα προγραμματίζατε καλύτερα.. όχι να αναζητείτε στο φόρουμ άλλες μαμάδες με δύσκολα παιδιά για να ανταλλάξετε απόψεις για τα δύσκολα παιδιά σας.... ειλικρινά δεν κρίνω και κατηγορώ κανέναν αλλά μικρά παιδάκια θέλουν την προσοχή και την φροντίδα των γονιών τους δεν "ενδιαφέρονται" εάν εσείς έχετε και μωρό που π.χ. το θηλάζετε και είστε άυπνες 8 μήνες.... θέλουν απλώς την μαμά τους εκεί.... ήρεμη να τα προστατεύσει και να τα φροντίσει.... όσο σκληρή και αν ακούγομαι δεν με νοιάζει να παρεξηγηθώ αλλά ο καθένας θα πρέπει να ξέρει καλύτερα από τους άλλους τις αντοχές του πριν αποφασίσει να κάνει 1-2-3 -4 ή 24 παιδιά... αυτά από εμένα και πείτε μου ότι θέλετε...

[corina]

ο Κωνσταντίνος θέλει την προσοχή σου και ζηλεύει...... γιαυτό τα κάνει όλα......

θέλει όλοι να ασχολούνται μαζί του και για να το πετύχει τσιρίζει κ.λ.π.

 

το κλειδί για να πετύχεις είναι η σταθερότητα και η επιμονή

 

1. αγνόησε τις τσιρίδες του (άμα φωνάζεις δεν θα σε ακούω) και οτιδήποτε κάνει επιτηδες για να σου τραβήξει την προσοχή..... ας τσιρίζει όσο θέλει εσύ ατάραχη και να πηγαίνεις στο μωρό επιτηδες τότε για να βλέπει ότι πετυχαίνει το αντίθετο........(μπράβο....μωρό .... εσύ δεν τσιρίζεις....)

2.αφιέρωσέ του αποκλειστικό χρόνο που θα κάνετε κάτι μαζί που του αρέσει πολύ αν όμως δεν είναι εντάξει να το χάνει σαν τιμωρία

3.να αφιερώνεις χρόνο ΚΑΙ στο αδερφάκι του γιατί μετά όταν μεγαλώσει θα έχεις και άλλα από εκεί

4.βάλε στο κόλπο και οποιονδήποτε άλλο σου κρατάει το παιδί ή ασχολείται μαζί του μαμά πεθερά κ.λ.π.

όχι ξυλο, η τιμωρία πίστεψέ με είναι πιο καλή....και τον τσούζει περισσότερο...το ξύλο απλά του κατεβάζει την αυτοπεποίθηση και....δεν το θέλεις ...πίστεψέ με......

[pax]

ας τσιρίζει όσο θέλει εσύ ατάραχη και να πηγαίνεις στο μωρό επιτηδες τότε για να βλέπει ότι πετυχαίνει το αντίθετο........(μπράβο....μωρό .... εσύ δεν τσιρίζεις....)

 

Στα υπόλοιπα συμφωνώ, στο να πηγαίνεις στο μωρό επίτηδες όμως όχι. Μένουμε ατάραχες στις τσιρίδες α) γιατί είμαστε άνθρωποι και δεν μας αρέσει να μας τσιρίζουν και β) γιατί αν λέμε όχι, κάποιο λόγο θα έχουμε, και οι τσιρίδες δεν αναιρούν αυτό το λόγο. Όχι σαν τιμωρία, ούτε για να διαχωρίσουμε τα αδέρφια σε συνεννοήσιμα και μη.

[ΜΑΡΙΑΛ]

αντε παλι να απαντησουν οι σουπερ μαμαδες του φορουμ..που τα κανουν ολα τελεια....σορυ αλλα δεν ξερωπου ζητε...ελατε στην θεση της και μετα πες μ εσυ αν δεν εχεις νευρα....με 2παιδια και ολοι μερα!!

πρώτον το ότι έκανα τη διαπίστωση με τα νεύρα δεν συμαίνει ότι εμένα δεν μου σπάνε τα νεύρα... μου σπάνε και μου παρα σπάνε .....

κάνω τη διαπίστωση στο εαυτό μου και προσπαθώ να βελτιώσω τα λάθη ΜΟΥ...

αυτή η διαπίστωση αν γίνει θα βοηθήσει πολύ τη φίλη μας να ηρεμήσει τον μικρό...

τώρα αν θέλει να συνεχίσει να πιστεύει ότι φταίει το μικρό είναι δικό της πρόβλημα....