Mήπως υπάρχει υπερβολή τελικά με την αντιμετώπιση των παιδιών?

[Skybeam]

Μήπως κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τα κάνουμε μυγιάγγιχτα και εξαρτημένα? Σε έναν μήνα μπαίνω σε διαδικασία εξωσωματικής και διαβάζω όσο μπορώ για τα μωρά και τα παιδάκια εδώ στο forum. Πέφτω πάντα σε θέματα τύπου: τα πειράζει που δουλεύω και γκρινιάζουν, τα κοιμίζω αγκαλιά για να μην κλάψουν (δεν λέμε να τα αφήσεις να πλαντάξουν, αλλά δεν χρειάζεται και μια ανοχή, ας πούμε? Στην πρώτη γκρίνια πάμε και τα σηκώνουμε?), πασαλείβουν το σύμπαν όταν τρώνε (και τα αφήνω να το κάνουν αυτό), είναι 4 ετών και φοράει πάνα και δεν μπορώ να του την κόψω, και λοιπά παραδείγματα τέτοιου τύπου.

 

Τι γίνεται βρε παιδιά? Έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα? Εγώ θυμάμαι ότι κάποια πράγματα απαγορεύονταν σπίτι (να λερώνω τα πάντα ελεύθερα, ας πούμε), υπήρχαν κανόνες (ωράριο ύπνου), η δουλειά των γονιών ήταν αδιαπραγμάτευτη, τον παιδικό σταθμό τον χωνεύαμε σε κείνη την ηλικία θέλοντας και μη... Και δεν υπονοώ ότι έλειπαν οι αγκαλιές ή η αγάπη (σε μένα τουλάχιστον), υπήρχαν και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό. Απλώς υπήρχαν και όρια ταυτόχρονα!

 

Μήπως σε ορισμένες περιπτώσεις υπάρχει αδικαιολόγητη ελαστικότητα? Μήπως εγώ είμαι πολύ αυστηρή? Μήπως φταίει που δεν εχω μπει ακόμη στο χορό, ή όντως υπάρχει μια υπερβολή στις μαμάδες? Είναι γραμμή των ψυχολόγων όλο αυτό το κακώς εννοούμενο ντάντεμα? Ή μήπως αυτοί οι χειρισμοί τελικά βγάζουν καλύτερους ανθρώπους?

 

Για να ξεκαθαρίσω εξαρχής, το πνεύμα μου δεν είναι ούτε ειρωνικό ούτε και επικριτικό σε καμία περίπτωση. Όλα τα παραπάνω είναι πραγματικές απορίες. Σημειωτέον, δεν ρωτώ για μωρά, αλλά για νήπια, από 1 1/2 έτους έως και 5 ετών.

[YOTOU]

μια απο τα ιδια σκεφτομαι κ εγω, εχω ενα κοριτσακι 7 μηνων αλλα ακομα δεν εχω αλλαξει τακτικη, εχει σταθερο προγραμμα, οταν λεμε σταθερο μιλαμε για αποκληση το πολυ 10λεπτο. απο τι ωρα θα σηκωθει απο την κουνια μεχρι τι ωρα θα φαει κ τι ωρα θα κοιμηθει. παρολο που ειμαστε αυστηροι σε αυτο, το παιδι το εχουμε μες τα χαδια κ τα φιλια. καθετε μονη της στο παρκο η στην κουνια κ παιζει. φαντασου οτι εχει κλαψει μονο οταν κανουμε εμβολια κ μια φορα που ειχε πυρετο. δεν κλαιει το παιδι, ειναι καλοφαγο καλοβολο κ γελαστο. νομιζω οτι ολα θελουν τα ορια τους, με το να βαζεις προγραμμα σε ενα παιδι δεν σημαινει οτι δεν το αγαπας, ισα ισα οτι νιωθει μεγαλυτερη ασφαλεια κ ειναι ηρεμο. σημαντικη προυποθεση ειναι κ η ηρεμια των γονιων!

καλη επιτυχια στην εξωσωματικη, να πανε ολα καλα!!!

[piscina]

Καταρχήν σου εύχομαι καλή επιτυχία με την εξωσωματική. Και εγώ εξωσωματική έκανα και στα 3 παιδάκια μου. Πιστεύω ότι σίγουρα έχουμε γίνει λίγο υπερβολικοί σε σχέση με την εποχή των γονιών μας και τα έχουμε τα παιδιά μας πολύ στα όπα όπα. Όμως κυρίως πιστεύω ότι αυτά με τα οποία δικαίως απορείς θα σου φανούν ΤΕΛΕΙΩΣ διαφορετικά όταν με το καλό γίνεις μαμά. Πόσα από αυτά που κορόιδευα "λούστηκα" τελικά... Τι να πρωτοθυμηθώ. Που άκουγα που κοιμίζαν το παιδί μαζί τους για παράδειγμα. Γινόμουν έξαλλη! Αποτέλεσμα έχει περίπου 8 χρόνια που κοιμάμαι με κάποιο από τα παιδιά μου.... Και ΠΟΛΛΑ άλλα... Οπότε σίγουρα μεν υπερβάλλουμε αλλά όταν μπεις στο χορό θα τα δεις διαφορετικά!

[emmaki]

Ένα πράγμα θα σου πω.

Τα παιδιά χρειάζονται όρια και κανόνες! Και τα χρειάζονται όχι για να γίνει η ζωή των γονιών τους πιο εύκολη (ή των δασκάλων στο σχολείο) αλλά γιατί η ύπαρξη τους τα βοηθά να οργανωθούν. Ξέρουν τι απαιτείται από αυτά, τι πρέπει να κάνουν, τι συνέπειες θα έχει αυτό που θα κάνουν (αρνητικές ή θετικές).... Είναι σαν κουτάκια μέσα στο μυαλό τους. Αλλιώς μέσα στο μυαλό τους γίνεται ένα μπάχαλο και κάθε τι είναι αμφίβολο. Δεν υπάρχει σταθερότητα.

 

Επίσης, οι κανόνες που θα μπουν πρέπει να είναι σταθεροί από τα άτομα και από τοςυ χώρους (τουλάχιστον στην αρχή). Δηλαδή, αν η μαμά δεν επιτρέπει να ζωγραφίζουμε τους τοίχους, δεν θα το επιτρέπει ούτε ο παππούς. Αν δεν επιτρέπεται στο σπίτι μας, δεν επιτρέπεται και στο σπίτι της γιαγιάς, τουλάχιστον όσο είναι μικρό το παιδί γιατί μετά τα 3 (χοντρά χοντρα) μπορεί να αντιληφθεί ότι συμπεριφερόμαστε διαφορετικά σε κάθε χώρο.

[travellingmum]

Καλη επιτυχια, ευχομαι συντομα να εχεις ενα υγιες μωρακι στην αγκαλια σου.

 

Οσο για τα υπολλοιπα θα σου πω το εξης: μεγαλη μπουκια φαε μεγαλο λογο μη λες.

 

Ναι χρειαζονται κανονες και σταθερα ορια ΑΛΛΑ καθε παιδακι ειναι διαφορετικο και τα ορια θα τεθουν αναλογα με την ιδιοσυγκρασια των γονιων και των παιδιων. Καθε οικογενεια λειτουργει διαφορετικα και οσο τα παιδια λαμβανουν αγαπη και ζουνε συμφωνα με τους κανονες της κοινωνιας, τοτε η καθε διαφορα πρεπει να ειναι σεβαστη.

 

Επισης οταν μπεις στη διαδικασια να κανεις παιδια θα διαβασεις πολλες σχολες γονεων, αλλοι κοιμουνται με τα παιδια τους γιαιτ θεωρουν οτι αυτο ειναι καλυτερο για ολους, αλλοι βγαζουν καντηλες στη σκεψη και μονο, αλλοι εχουν κανει το σαλονι τους παιδοτοπο, αλλοι ειναι αυστηροι για το που και πως παιζουν τα παιδια τους. Αλλοι εχουν καροτσι, αλλοι μαρσιπο, αλλοι θηλαζουν, αλλοι δε θηλαζουν, αλλοι αλεθουν φαγητο μεχρι τα 4, αλλοι καθολου, αλλοι ακουν τον παιδιατρο σα βιβλο, αλλοι ειναι πιο χαλαροι, καποιοι κανουν ομοιπαθητικη, καποιοι εμβολιαζουν καποιοι οχι, καποιοι ειναι χορτοφαγοι, καποιοι καλλιτεχνες και θα δεις και μονη σου οτι για πολλα απο αυτα τα πραγματα (οπως πχ η πανα που ανεφερες και αλλα πολλα) δεν εχει σημασια τι θεωρεις σωστο, τι θελεις και τι κανεις. Αν δεν ερθει η ωρα του παιδιου, δεν....

 

Ειναι αθρωπινη φυση να λεμε τραγουδια εξω απο το χορο ... Εγω θα προτεινα να διαβασεις πολλα και διαφορα απο γονεις και ψυχολογους και να διαλεξεις το στυλ που θεωρεις οτι σου παει. Και να'χεις παντα υπ'οψιν σου: μπορει τελικα να κανεις λαθος και να μην εισαι η μαμα που πιστευες οτι θα εισαι, αλλα μια εντελως διαφορετικη. Τα παιδια μας μας δειχνουν πτυχες του χαρακτηρα μας που δεν ξεραμε καν οτι ηταν εκει

[Ράνια Κωστελέτου]

Φίλη μου , σου εύχομαι τα καλύτερα στις νέες σου προσπάθειες.

Κάθε οικογένεια έχει τους δικούς της ρυθμούς και κανόνες που εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες ( πολιτισμικούς, οικονομικούς, κοινωνικούς ... ).

Μην επιρεάζεσαι από κανέναν, εσύ θα ακολουθήσεις τις δικές σου αξίες σύμφωνα με τις προσωπικές σου γνώσεις και εμπειρίες και αναμφίβολα με πολύ πολύ αγάπη.

Καλή συνέχεια και ότι καλύτερο !

[kinkajoujou]

Καταρχήν εύχομαι επιτυχία στις προσπάθειές σου.

 

Θα συμφωνήσω με τις προλαλήσασες ότι πριν κάνεις παιδιά βλέπεις κάποια πράγματα πολύ διαφορετικά από ό,τι όταν τελικά τα αποκτήσεις. Δεν πιστεύω όμως ότι είναι πιθανό να αλλάξουν άρδην οι απόψεις σου, ίσως όμως να αλλάξει ελαφρά ο τρόπος που σκέφτεσαι να αντιμετωπίσεις κάποιες καταστάσεις.

 

Κατά τα άλλα δεν διαφωνώ ότι υπάρχει μια τάση παραχαϊδέματος των παιδιών, τόσο σε θέματα συμπεριφοράς όσο και δικής τους ψυχοσωματικής ανάπτυξης. Παρατηρώ κι εγώ στο περιβάλλον μου ότι - θες επειδή κάνουμε σε μεγαλύτερη ηλικία παιδιά, θες επειδή κάνουμε λιγότερα, θες επειδή για πολύ περισσότερες κοπέλες είναι πιο δύσκολο να τα αποκτήσουν - τα παιδιά πλέον θεωρούνται "πολύτιμα" και ανώτερα από τα υπόλοιπα μέλη μιας οικογένειας. Είναι τα μικρά αγγελούδια, οι μικροί πρίγκηπες, που πολλές φορές καταλήγουν δυνάστες, κυρίως για τον ίδιο τους τον εαυτό. Το παιδί είναι ανώτερο από το μπαμπά, οπότε αυτό θα κοιμάται στο κρεβάτι με τη μαμά κι ο μπαμπάς στον καναπέ μέχρι να πάει το παιδί φαντάρος

 

Ως προς αυτό που είπε η travellingmum, εγώ θα σε συμβούλευα να παρακολουθείς μεν συζητήσεις και θεωρίες περί ανατροφής, αλλά από φιλολογικό ενδιαφέρον και για να περνάς την ώρα σου (κατά το "με ένα Άρλεκιν ξεχνιέμαι"). Όλες αυτές οι θεωρίες έχουν καλά σημεία και κακά, και όσο τα ψάχνεις τόσο μπερδεύεσαι. Προσωπική μου συμβουλή θα ήταν να δώσεις χρόνο στον εαυτό σου χωρίς έξωθεν παρεμβολές να σκεφτείς πώς θα ήθελες να φέρεσαι στο παιδί σου. Και κυρίως όταν με το καλό γεννηθεί, να κλείσεις τα αυτιά και να επικεντρωθείς να περάσεις χρόνο με το παιδί με ηρεμία, να το γνωρίσεις και να το παρατηρήσεις, και να μεγαλώνεις κι εσύ μαζί του. Είναι απλά ένας ακόμη άνθρωπος κι ένας αυριανός ενήλικας, τίποτε παραπάνω. Σε κάθε ηλικία του θα βλέπεις και καινούρια πράγματα και πολλές φορές θα σου αναιρούν ό,τι έκανες μέχρι τότε. Εκεί θα καλείσαι κι εσύ να αντιμετωπίσεις κάθε κατάσταση με νέα δεδομένα, και κάποιες φορές ίσως εκπλαγείς από τις αποφάσεις σου

[jackrussel]

Καταρχήν εύχομαι επιτυχία στις προσπάθειές σου.

 

Θα συμφωνήσω με τις προλαλήσασες ότι πριν κάνεις παιδιά βλέπεις κάποια πράγματα πολύ διαφορετικά από ό,τι όταν τελικά τα αποκτήσεις. Δεν πιστεύω όμως ότι είναι πιθανό να αλλάξουν άρδην οι απόψεις σου, ίσως όμως να αλλάξει ελαφρά ο τρόπος που σκέφτεσαι να αντιμετωπίσεις κάποιες καταστάσεις.

 

Κατά τα άλλα δεν διαφωνώ ότι υπάρχει μια τάση παραχαϊδέματος των παιδιών, τόσο σε θέματα συμπεριφοράς όσο και δικής τους ψυχοσωματικής ανάπτυξης. Παρατηρώ κι εγώ στο περιβάλλον μου ότι - θες επειδή κάνουμε σε μεγαλύτερη ηλικία παιδιά, θες επειδή κάνουμε λιγότερα, θες επειδή για πολύ περισσότερες κοπέλες είναι πιο δύσκολο να τα αποκτήσουν - τα παιδιά πλέον θεωρούνται "πολύτιμα" και ανώτερα από τα υπόλοιπα μέλη μιας οικογένειας. Είναι τα μικρά αγγελούδια, οι μικροί πρίγκηπες, που πολλές φορές καταλήγουν δυνάστες, κυρίως για τον ίδιο τους τον εαυτό. Το παιδί είναι ανώτερο από το μπαμπά, οπότε αυτό θα κοιμάται στο κρεβάτι με τη μαμά κι ο μπαμπάς στον καναπέ μέχρι να πάει το παιδί φαντάρος

 

Ως προς αυτό που είπε η travellingmum, εγώ θα σε συμβούλευα να παρακολουθείς μεν συζητήσεις και θεωρίες περί ανατροφής, αλλά από φιλολογικό ενδιαφέρον και για να περνάς την ώρα σου (κατά το "με ένα Άρλεκιν ξεχνιέμαι"). Όλες αυτές οι θεωρίες έχουν καλά σημεία και κακά, και όσο τα ψάχνεις τόσο μπερδεύεσαι. Προσωπική μου συμβουλή θα ήταν να δώσεις χρόνο στον εαυτό σου χωρίς έξωθεν παρεμβολές να σκεφτείς πώς θα ήθελες να φέρεσαι στο παιδί σου. Και κυρίως όταν με το καλό γεννηθεί, να κλείσεις τα αυτιά και να επικεντρωθείς να περάσεις χρόνο με το παιδί με ηρεμία, να το γνωρίσεις και να το παρατηρήσεις, και να μεγαλώνεις κι εσύ μαζί του. Είναι απλά ένας ακόμη άνθρωπος κι ένας αυριανός ενήλικας, τίποτε παραπάνω. Σε κάθε ηλικία του θα βλέπεις και καινούρια πράγματα και πολλές φορές θα σου αναιρούν ό,τι έκανες μέχρι τότε. Εκεί θα καλείσαι κι εσύ να αντιμετωπίσεις κάθε κατάσταση με νέα δεδομένα, και κάποιες φορές ίσως εκπλαγείς από τις αποφάσεις σου

τι αλλο να προσθεσει κανεις μετα απο τετοιο μηνυμα!

κινκα εισαι θεα!!

[Ellemphriem]

Το καθε παιδι θελει τον τροπο του και καθε οικογενεια λειτουργει διαφορετικα. Εγω ας πουμε μεγαλωσα σε μια πιο φιλελευθερη οικογενεια απο οτι (περιγραφεις) την δικια σου, και το ιδιο πασαρω και στο παιδι γιατι ετσι εμαθα. Δεν ειμαι των κανονων των πολλων εκτος απο καποια απαραιτητα βασικα για την λειτουργια του σπιτιου. Υπνος, αγορες/ψωνια, επισκεψεις, τροποι (κατι τετοια δλδ). Στα υπολοιπα ειμαι λασκα γιατι ετσι εμαθα. Γιαυτο ολα ειναι πολυ πλασματικά. Θα δεις πως θα λειτουργει η δικη σας οικογενεια με βαση τον δικο σας τροπο. Και επισης το πως θα ειναι το δικο σου παιδι. Γιατι δεν ειναι ολα τα παιδια ιδια. Το καθε ενα εχει τον τροπο του.

 

Καλη επιτυχια!

[myrto]

Χμμμμ όρια....το πρώτο για το οποίο εκφέρει γνώμη κανείς πριν κάνει παιδιά, και μάλιστα με πολύ πεποίθηση, και το πρώτο που κάνει γαργάρα όταν τα αποκτήσει!

 

Πέρα απο την πλάκα, ναι θα αναθεωρήσεις για κάποια πράγματα, για κάποια όχι, μπορεί αυτό που εφάρμοσες στο ένα παιδί να μην το εφαρμόσεις στο επόμενο και σίγουρα θα λουστείς πολλά από αυτά που κριτίκαρες. Δεν είναι κακό να ψάχνεις, ούτε και να αλλάζεις γνώμη, διάβασε, άκου, παρατήρησε και προσπάθησε να κάνεις αυτό που σε κάνει να νοιώθεις πιο αληθινή.....το παιδαγωγικό σύστημα που ζορίζεσαι για να το εφαρμόσεις πιθανότατα θα το ακυρώσει ούτως ή άλλως η στάση ζωής σου....

[marilitath]

παν μετρον αριστον .....

καποιες φορες γινομαστε υπερβολικοι στα μικρα αλλα μαλλον δεν το ελεγχουμε η δεν το συνειδητοποιουμε εκεινη την ωρα...η εμπειρια ειναι πολυ σημαντικη βεβαια αλλα καποιες φορες δεν ειναι αρκετη απο το να μας αποτρεψει να κανουμε τα ιδια λαθη στη διαπαιδαγωγηση....σιγουρα θελει πολυ προσπαθεια για να βροθμε τις ισορροπιες.

[Serba]

Κοίτα, μια υπερβολή υπάρχει, την βλέπω και στον εαυτό μου, αλλά δεν είναι κακό αυτό, αν τα παιδιά εξελίσονται ομαλά και η οικογένεια είναι λειτουργική, όλα καλά.

Μην συγκρίνεις την προηγούμενη γενιά με τη δική μας γιατι η πειθαρχία τότε πήγαζε πολλές φορές από φόβο και δεν είναι λίγες οι οικογένειες που αφήναν τα παιδιά σε παπουδογιαγιάδες για χρόνια και πήγαιναν να δουλέψουν στα ξένα.

Σήμερα δε θα το έκανε ούτε μία .

Αυτό που σε μένα φαίνεται υπερβολή για άλλους δεν είναι και το αντίθετο, παράδειγμα για το σχολείο θα πάνε θέλουνε δε θέλουνε, μιας γνωστής μου το παιδί δεν πάει όταν ο μεγάλος του αδερφός για κάποιο λόγο είναι σπίτι,

άλλο παράδειγμα το δικό μου σαλόνι είναι σαν παιδότοπος, μιας άλλης γνωστής μου είναι απαγορευμένη περιοχή για οποιοδήποτε παιχνίδι και τα παιδιά της τον τηρούν αυτόν τον κανόνα γιατί την δεύτερη φορά που τους το είπε και δεν υπάκουσαν, τους έσπασε τα καινούρια τους παιχνίδια που βρίσκονταν στο σαλόνι.

[agentP]

Πριν κάνω παιδιά είχα πολύ συγκεκριμένη άποψη για το πώς πρέπει να μεγαλώνουν. Μετά αναθεώρησα και πήγα με το ρεύμα των παιδιών μου και των αναγκών της οικογένειας.

Υπάρχει όντως μια υπερβολή κι αυτή κατά τη γνώμη δεν είναι στην επιβολή των ορίων ή στην χαλαρότητα αλλά στην συνεχή αυτοαμφισβήτηση των γονιών, υπάρχει μια ανασφάλεια από την πλευρά τους, που τους κάνει και βάζουν τρικλοποδιές στον εαυτό τους. Αισθάνονται ότι πρέπει να δικαιολογούν κάθε απόφασή τους ακόμα και την πιο απλή, κάθε μικρή συνήθεια της οικογένειας μπορεί να έχει από πίσω και ολόκληρη σχολή με ξένη ονομασία... Ε, καμιά φορά και το να πεις απλά "έτσι είναι γιατί το λέω εγώ", όπως έλεγαν οι μαμάδες μας είναι το πιο απλό και δημιουργεί και μεγαλύτερη ασφάλεια στα παιδιά. Για το παιδί σου εσύ θα ξέρεις πού θα κοιμηθεί καλύτερα, πώς θα φάει καλύτερα κι αν είστε έτοιμοι να βγάλετε τις πάνες.

Και βλέπω μάλλον μια υπερβολή στην επιβολή ορίων, αλλά ανούσια πιο πολύ τυπολατρική παρά ουσιαστική. Όταν ήμασταν εμείς παιδιά δεν συζητάγαμε για όρια αλλά για τρόπους καλής συμπεριφοράς, τελικά ίσως να ήταν μικρότερες οι απαιτήσεις τότε.

[boy'smam]

Καθε παιδακι ειναι διαφορετικο και ειναι ενας ξεχωριστος ανθρωπος μεσα στη οικογενεια που εχει κι αυτο δικαιωματα!Καλα ειναι τα ορια αλλα πρεπει να υπαρχουν και ορια ...στα ορια!!!:lol:

Για παραδειγμα...για να μαθουν να τρωνε μονα τους θα πασαλειψουν και τον κοσμο,σιγα σιγα θα μαθυν να μην λερωνονται!Δεν θα πιασει κανενα ξαφνικα το κουταλι και θα αρχισει να τρωει!

Αλλα μωρα απαιτουν την αγκαλια με απιστευτους τροπους!ο μικρος μου εχει τοσο σπαρακτικο κλαμα που βγαζει τετοια απελπισια στο δευτερολεπτο που δεν αντεχεις να μην τον παρεις αγκαλια.Ο μεγαλος για να κλαψει επρεπε να γινει κατι φοβερο...

Δεν ειναι ολα τα παιδακια ετοιμα να κανουν καποια πραγματα οπως να κοψουν την πανα ας πουμε στα 3.αν το παιδι κατουριεται τη νυχτα τι μπορεις να κανεις?Μονο υπομονη.Ο αντρας μου μεχρι τα 5 τη νυχτα κατουριοτανε...ε δεν εγινε και τπτ!Ο γιος μου πριν τα 2μιση την εκοψε τελειως σχετικα ευκολα σε 3 μηνες.

Πρεπει νομιζω να προσπαθεις να μπεις και εσυ σαν γονιος σε καινουργιους κανονες και ορια και γενικα οσο μεγαλωνουν αυτα τα μικρα ανθρωπακια τα ορια αυτα στενευουν η χαλαρωνουν αναλογα την ηλικια,τις συνθηκες και πολλα αλλα!

Νοημα οι απαγορευσεις εχουν μονο οταν εχουν στοχο την σωστη αναπτυξη του παιδιου σωματικη και ψυχικη και τη σωματικη τους ακεραιοτητα!Δεν μπορεις να εχεις ενα σπιτι στην εντελεια με ακριβα επιπλα και αντικειμενα και να εχεις την απαιτηση απο το παιδι η τα παιδια σου να μην λερωσουν η να μην κανουν ζημια.Σαφως και θα τους πεις τι μπορουν να κανουν και τι οχι αλλα να μην ξεχναμε οτι οσο δικο μας ειναι το σαλονι αλλο τοσο ειναι και δικο τους...

[ΕΥΗ Γ]

Καταρχήν εύχομαι επιτυχία στις προσπάθειές σου.

 

Θα συμφωνήσω με τις προλαλήσασες ότι πριν κάνεις παιδιά βλέπεις κάποια πράγματα πολύ διαφορετικά από ό,τι όταν τελικά τα αποκτήσεις. Δεν πιστεύω όμως ότι είναι πιθανό να αλλάξουν άρδην οι απόψεις σου, ίσως όμως να αλλάξει ελαφρά ο τρόπος που σκέφτεσαι να αντιμετωπίσεις κάποιες καταστάσεις.

 

Κατά τα άλλα δεν διαφωνώ ότι υπάρχει μια τάση παραχαϊδέματος των παιδιών, τόσο σε θέματα συμπεριφοράς όσο και δικής τους ψυχοσωματικής ανάπτυξης. Παρατηρώ κι εγώ στο περιβάλλον μου ότι - θες επειδή κάνουμε σε μεγαλύτερη ηλικία παιδιά, θες επειδή κάνουμε λιγότερα, θες επειδή για πολύ περισσότερες κοπέλες είναι πιο δύσκολο να τα αποκτήσουν - τα παιδιά πλέον θεωρούνται "πολύτιμα" και ανώτερα από τα υπόλοιπα μέλη μιας οικογένειας. Είναι τα μικρά αγγελούδια, οι μικροί πρίγκηπες, που πολλές φορές καταλήγουν δυνάστες, κυρίως για τον ίδιο τους τον εαυτό. Το παιδί είναι ανώτερο από το μπαμπά, οπότε αυτό θα κοιμάται στο κρεβάτι με τη μαμά κι ο μπαμπάς στον καναπέ μέχρι να πάει το παιδί φαντάρος

 

Ως προς αυτό που είπε η travellingmum, εγώ θα σε συμβούλευα να παρακολουθείς μεν συζητήσεις και θεωρίες περί ανατροφής, αλλά από φιλολογικό ενδιαφέρον και για να περνάς την ώρα σου (κατά το "με ένα Άρλεκιν ξεχνιέμαι"). Όλες αυτές οι θεωρίες έχουν καλά σημεία και κακά, και όσο τα ψάχνεις τόσο μπερδεύεσαι. Προσωπική μου συμβουλή θα ήταν να δώσεις χρόνο στον εαυτό σου χωρίς έξωθεν παρεμβολές να σκεφτείς πώς θα ήθελες να φέρεσαι στο παιδί σου. Και κυρίως όταν με το καλό γεννηθεί, να κλείσεις τα αυτιά και να επικεντρωθείς να περάσεις χρόνο με το παιδί με ηρεμία, να το γνωρίσεις και να το παρατηρήσεις, και να μεγαλώνεις κι εσύ μαζί του. Είναι απλά ένας ακόμη άνθρωπος κι ένας αυριανός ενήλικας, τίποτε παραπάνω. Σε κάθε ηλικία του θα βλέπεις και καινούρια πράγματα και πολλές φορές θα σου αναιρούν ό,τι έκανες μέχρι τότε. Εκεί θα καλείσαι κι εσύ να αντιμετωπίσεις κάθε κατάσταση με νέα δεδομένα, και κάποιες φορές ίσως εκπλαγείς από τις αποφάσεις σου

 

συμφωνω κι εγω απολυτα!!

[DALIA]

Τα πάντα είναι πολύ σχετικά. Για εμένα πχ κάποια από αυτά που αναφέρεις δεν είναι υπερβολή. Απο κει και πέρα ΝΑΙ διαβάζω καθημερινά πράγματα που τα θεωρω υπερβολές ενω για άλλους σίγουρα αποτελούν πρόβλημα.

[DALIA]

μια απο τα ιδια σκεφτομαι κ εγω, εχω ενα κοριτσακι 7 μηνων αλλα ακομα δεν εχω αλλαξει τακτικη, εχει σταθερο προγραμμα, οταν λεμε σταθερο μιλαμε για αποκληση το πολυ 10λεπτο. απο τι ωρα θα σηκωθει απο την κουνια μεχρι τι ωρα θα φαει κ τι ωρα θα κοιμηθει. παρολο που ειμαστε αυστηροι σε αυτο, το παιδι το εχουμε μες τα χαδια κ τα φιλια. καθετε μονη της στο παρκο η στην κουνια κ παιζει. φαντασου οτι εχει κλαψει μονο οταν κανουμε εμβολια κ μια φορα που ειχε πυρετο. δεν κλαιει το παιδι, ειναι καλοφαγο καλοβολο κ γελαστο. νομιζω οτι ολα θελουν τα ορια τους, με το να βαζεις προγραμμα σε ενα παιδι δεν σημαινει οτι δεν το αγαπας, ισα ισα οτι νιωθει μεγαλυτερη ασφαλεια κ ειναι ηρεμο. σημαντικη προυποθεση ειναι κ η ηρεμια των γονιων!

καλη επιτυχια στην εξωσωματικη, να πανε ολα καλα!!!

 

Το λάθος σου ξέρεις ποιο είναι; Θεωρείς ότι είσαι αυστηρή σε αυτο.Απλα είσαι τυχερή που έχεις καλόβολο μωρό.Είναι μόνο 7 μηνών. Και το δικο μου έτσι ήταν αλλα δεν αισθάνομαι ότι έκανα κάτι ιδιαίτερο. Απλα έτυχε και απο 40 ημερών κοιμόταν όλη νύχτα.

[AthinaP]

Σε γενικές γραμμές πιστεύω τα σύγχρονα παιδιά μεγαλώνουν καλύτερα, γιατί γενικά πάντα μιλώντας, φοβούνται λιγότερο τους γονείς τους και ακούγονται περισσότερο οι ανάγκες τους.

 

Ωστόσο, αρκετές φορές φαίνεται μια υπερβολή στις διάφορες συνταγές, σε βαθμό να μην ακούνε οι γονείς το ένστικτό τους... Τα παιδιά για να μάθουν συμπεριφορές, δεν περιμένουν να ανοίξουμε πρώτα τα βιβλία και τα φόρουμς! Αν κάτι δεν μας φαίνεται σωστό, είτε πρόσκαιρα είτε μακροπρόθεσμα, που αυτά σχεδόν πάντα θα πάνε μαζί, αν δεν δείξουμε αποδοκιμασία την πρώτη-δεύτερη φορά που συμβαίνει μια ενοχλητική για εμάς και για τους περισσότερους συνεπώς ανθρώπους συμπεριφορά, το παιδί θα τη μάθει "στραβά" και μετά θα πρέπει να του την ξεμάθουμε!

 

Λέγοντας αποδοκιμασία δεν εννοώ φωνές βέβαια, και μαλώματα, όπως τον παλιό καιρό! Απλά να μιλήσει κανείς, να πει κάτι! Σε μικρά μωρά να κάνει κάτι με πράξεις, εξίσου ήπιο. Γιατί με τη σιωπή του και το αναρωτιέται μέσα του, μα τι να κάνω, να ανοίξω τόπικ; Το παιδί στο μεταξύ θα έχει πάρει το μήνυμα ότι δεν πειράζει αυτό που κάνει! Και μετά, αν στο τόπικ αποφασιστεί ότι κακώς δεν είπε τίποτα στο παιδί την πρώτη φορά, πάλι αυτό είναι σχετικά άδικο για το παιδί, γιατί ο ίδιος ο γονιός είχε περάσει την πρώτη φορά το μήνυμα ότι είναι ΟΚ η συγκεκριμένη συμπεριφορά!

 

Σε γενικές γραμμές πάντα, γιατί κανείς δεν είναι άσφαλτος Και σε γενικές γραμμές όσο μεγαλώνουν τα παιδιά τόσο προσαρμόζονται στους κανόνες του συνόλου, απλά τα πρώτα χρόνια του παιδιού μπορεί να έχουν γίνει στο μεταξύ περισσότερο δύσκολα από ό,τι είναι απαραίτητο.

[mariaVdr]

Κοίτα εμείς που δεν έχουμε ακόμα παιδί ίσως είμαστε λίγο απόλυτες σχετικά με την ανατροφή των παιδιών που ίσως αποκτήσουμε και σχετικά με την ανατροφή των παιδιών των υπολοίπων.Νομίζουμε πως όταν κάνουμε τα δικά μας θα τα κάνουμε όλα σωστά πράγμα που πλέον θεωρείται ουτοπικό.Δεν κατηγοριοποιούμε τα παιδιά και νομίζουμε ότι όλα έχουν τον ίδιο χαρακτήρα χωρίς να σκεφτούμε ότι κάποιο είναι πιο ζωηρό άλλο πιο ησυχο, άλλο υπερκινητικό κτλ.

[DALIA]

Κάτι άλλο που παρατηρώ σε μαμάδες και οδηγεί σε λάθος μονοπάτια είναι ότι θέτουν δήθεν προβληματισμούς που ενω ξέρουν ότι έχουν δίκιο το κάνουν για την επιβεβαίωση και το μπράβο.Πρέπει να υπάρχει αυτοπεποίθηση από μέρους μας, αναγνώριση των λαθών και όλα θα πάνε καλα.

[ravT]

Δεν διάβασα όλα τα πόστ αλλά θα σου πω για τον εαυτό μου. Πριν γεννήσω (ακόμα κι όσο ήμουν έγκυος) δεν είχα απολύτως καμία ιδέα. Όσο κι αν νόμιζα πως ξέρω και πως θα κάνω αυτό και εκείνο και το άλλο (μπλα μπλα μπλαααααααααα), ήμουν μια άσχετη. Όπως έχουμε ξαναπει (γιατί το ίδιο θέμα το έχεις ξανανοίξει απλά νομίζεις πως είναι διαφορετικό)τα παιδιά σε οδηγούν. Προφανώς και θα βάζεις όρια και κανόνες αλλά τα παιδιά δεν είναι ρομπότ να ρυθμίζονται κατά τη θέλησή μας. Έχω βρίσει εγώ μάνα που μάλωνε το παιδί της ουυυυυυυ

Τώρα σίγουρα κάποια άλλη που δεν έχει παιδιά ακόμα έχει κάνει το ίδιο για εμένα...

Ναι ξέρω παιδιά που είχαν πιπίλα μέχρι τα τέσσερα αλλά ξέρω και τι αγώνα έκανε η μαμά τους να την κόψει. Ξέρω παιδιά με πάνα μέχρι τα τέσσερα (η δικιά μου έκλεισε τα τρία και τώρα την έκοψε...) και πίστεψέ με είναι δύσκολο πράγμα. Ξέρω παιδιά που δεν μαζεύουν τα παιχνίδια τους όπως και αν το ζητήσουν ή απαιτήσουν οι γονείς. Ξέρω παιδιά που χτυπάνε άλλα παιδιά χωρίς να έχουν τέτοια ερεθίσματα απ τους γονείς.

Για όλα τα παραπάνω εσύ θεωρείς πως φταίνε οι γονείς. Εγώ πάλι θεωρώ πως φταίει η διαφορετικότητα κάθε παιδιού.

Σαφώς και υπάρχουν γονείς παράλογοι ή αδιάφοροι. Αλλά αυτοί είναι η εξαίρεση

[Skybeam]

Σας διαβάζω με πολύ ενδιαφέρον.

 

(γιατί το ίδιο θέμα το έχεις ξανανοίξει απλά νομίζεις πως είναι διαφορετικό)

Έχεις απόλυτο δίκιο, δεν το είχα συνειδητοποιήσει ότι είναι το ίδιο τελικά. Μάλλον έχω παρααγχωθεί! Μήπως να ειδοποιήσω κανέναν admin να τα συγχωνεύσει?

[maela]

Καλημερα!

Εγω εχω ενα μωρακι 7,5 μηνων.Τηρω ενα προγραμμα που μετα απο αγωνα το καταφερα στο θεμα του υπνου.. του φαγητου κλπ.Οσο μεγαλωνει θα προσπαθω επισης να τηρω ενα προγραμμα και καποιους κανονες.. γτ η ζωη μας ειναι γεματοι κανονες και ορια.. και εφοσον η πρωτη μικρη κοινωνια που γνωριζει το παιδι ειναι η οικογενεια ..αρα το προετοιμαζω ωστε να βγει ενας καλος ανθρωπος στην κοινωνια!Βεβαια το καθε παιδι εχει τον δικο του χαρακτηρα και δεν μπορω να ξερω πως θα ειναι σε 2 χρονια πχ.Ομως σιγουρα θα εχουμε καποια ορια.. χωρις ομως να αισθανεται ελλειψη αγαπης!Θα δειξει.!

Παντως ισως καποιες μαμαδες ειναι πιο ελαστικες.. ισως ειναι επειδη εργαζονται πλεον οι γυναικες.. και βαλε και τις δουειες στο σπιτι και τις υποχρεωσεις.. ισως απο τυψεις που δεν περναμε χρονο με τα παιδια μας μας κανουν να μην θετουμε κανονες.Εγω προς το παρουν ειμαι σε αδεια μητροτητας.. αμα γυρισω στη δουλεια.. θα εχω πιο συνολικη αποψη!

[ravT]

Περιμένω με αγωνία να μάθω εσείς με τα μωρά 7 μηνών τι κανόνες ακολουθείτε...

[marchalina]

Περιμένω με αγωνία να μάθω εσείς με τα μωρά 7 μηνών τι κανόνες ακολουθείτε...

 

Πιστευω στις ηλικιες αυτες δεν μιλαμε για κανονες αλλα για μια ρουτινα ..ενα προγραμμα που αφορα κυριως τον υπνο και τα γευματα.,οπως και το να αυτοαπασχολειται το μωρο για λιγο χρονο και να μην ειναι συνεχεια στα χερια μας...αυτο καταλαβα απο τα παραπανω και αυτη ειναι και η δικη μου εμπειρια