Mήπως υπάρχει υπερβολή τελικά με την αντιμετώπιση των παιδιών?

[maela]

Πιστευω στις ηλικιες αυτες δεν μιλαμε για κανονες αλλα για μια ρουτινα ..ενα προγραμμα που αφορα κυριως τον υπνο και τα γευματα.,οπως και το να αυτοαπασχολειται το μωρο για λιγο χρονο και να μην ειναι συνεχεια στα χερια μας...αυτο καταλαβα απο τα παραπανω και αυτη ειναι και η δικη μου εμπειρια

Αυτο ακριβως εννουσα!Φανταζομαι και η αλλη κοπελα με το μωρο στην ιδια ηλικα με τον δικο μου!Ενα προγραμμα.. που συμφωνα με τους παιδοψυχολογους.. τα μωρα νιωθουν ασφαλη οταν υπαρχει προγραμμα και μια συγκεκριμενη ρουτινα!Ωρα υπνου.. ωρα φαγητου.. ωρα παιχνιδιου κλπ κλπ.Με αποτελεσμα να γκρινιαζουν λιγοτερο!Οταν ειναι ολα μπαχαλο.. μπαχαλο ειναι και τα μωρα!

[marandnik]

Αυτο ακριβως εννουσα!Φανταζομαι και η αλλη κοπελα με το μωρο στην ιδια ηλικα με τον δικο μου!Ενα προγραμμα.. που συμφωνα με τους παιδοψυχολογους.. τα μωρα νιωθουν ασφαλη οταν υπαρχει προγραμμα και μια συγκεκριμενη ρουτινα!Ωρα υπνου.. ωρα φαγητου.. ωρα παιχνιδιου κλπ κλπ.Με αποτελεσμα να γκρινιαζουν λιγοτερο!Οταν ειναι ολα μπαχαλο.. μπαχαλο ειναι και τα μωρα!

 

Βασικά αυτό που σου είπαν κάποιες κοπέλες παραπάνω είναι ότι στην ουσία το μωρό σου σε έβαλε σε συγκεκριμένο πρόγραμμα (ωρών φαγητού, ύπνου, κ.λπ) και όχι εσύ εκείνο.

 

Για να στο κάνω πιο ξεκάθαρο. Ας πούμε ότι εσύ θέλεις να βάλεις πρόγραμμα στο μωρό να τρώει το μεσημέρι στις 13.00 και ξανά το απόγευμα στις 16.30 και επίσης θέλεις να κοιμάται στις 21.00 και να ξυπνά στις 8.00 το πρωί.

 

Τι θα κάνεις αν το παιδί σου πεινάσει και σου ζητήσει φαγητό στις 12.00 μία μέρα; Δεν θα του δώσεις αν δεν πάει 13.00;

 

Και τι θα κάνεις αν ξαναπεινάσει στις 14.30 και σου ξαναζητήσει φαγητό;

 

Και τι θα κάνεις αν το πάρει ο ύπνος στις 20.00 αντί στις 21.00, θα το ξυπνήσεις;

 

Όλα ωραία ακούγονται στη θεωρία αλλά στην ουσία τα παιδιά που υπακούν στο πρόγραμμα πρέπει να το έχουν και τα ίδια από τη φύση τους, διαφορετικά δεν υπάρχουν και πολλά που μπορεί να κάνει ένας γονιός για να τα αλλάξει.

 

Για να πω και τη δική μου άποψη, να εξομολογηθώ ότι ενώ η επιβολή ορίων και η τήρηση προγράμματος στα παιδιά είναι θεωρητικά κάτι θετικό και επιθυμητό, έχω δει τόσες αρνητικές συμπεριφορές γονέων να τις χρησιμοποιούν ως δικαιολογία, που έχω γινει εξαιρετικά καχύποπτη όταν βλέπω να χρησιμοποιούνται ως κλισέ. Οπότε πάντα ζητώ διευκρινίσεις για το τι ακριβώς εννοεί κάποιος "όρια" και τι "πρόγραμμα".

 

Έχω δει μητέρα να "βάζει" πρόγραμμα σε λίγων μηνών παιδί με το να το αφήνει να σπαράζει και να πεινάει για μιάμιση ώρα, ώστε να κάνει το τελευταίο του γεύμα με το μπιμπερό στις 24.00 για να μην ξαναξυπνήσει τη νύχτα. Αυτό εγώ δεν το λέω "πρόγραμμα". Επίσης, έχω δει γονείς να βάζουν "όρια" στα παιδιά τους απαγορεύοντάς τους να χοροπηδάνε π.χ. μέσα στο σπίτι ενώ τα έχουν κλεισμένα όλη τη μέρα μέσα και δεν τα έχουν πάει π.χ. σε μία παιδική χαρά να εκτονωθούν. Αυτό επίσης για μένα δεν είναι "όριο" αλλά καταχρηστική απαγόρευση μίας φυσικής ανάγκης του παιδιού.

[marchalina]

 

Έχω δει μητέρα να "βάζει" πρόγραμμα σε λίγων μηνών παιδί με το να το αφήνει να σπαράζει και να πεινάει για μιάμιση ώρα, ώστε να κάνει το τελευταίο του γεύμα με το μπιμπερό στις 24.00 για να μην ξαναξυπνήσει τη νύχτα. Αυτό εγώ δεν το λέω "πρόγραμμα".

 

Ουτε εγω το λεω αυτο προγραμμα

Οταν λεμε προγραμμα σε μωρακια τοσο μικρα εννοουμε ενα "μπουσουλα" που εννοειται δεν τηρειται στρατιωτικα και προσαρμοζεται συνεχεια στις αναγκες του παιδιου

Προσωπικα με ειχε βοηθησει πολύ...στο να μην "χανομαι"η ιδια και να περνάει η ωρα μας με περισσοτερες δραστηριοτητες

Βεβαια δεν θεωρω οτι το παιδι μου εγινε καλοβολο εξ'αιτιας των χειρισμων αυτων....αναγνωριζω οτι ετσι γεννηθηκε...και οτι ..αυριο ..δεν ξερω τι μου ξημερωνει

Σχετικα με το θέμα..συμφωνω με την kinkazouzou

[Serba]

Ενα προγραμμα.. που συμφωνα με τους παιδοψυχολογους.. τα μωρα νιωθουν ασφαλη οταν υπαρχει προγραμμα και μια συγκεκριμενη ρουτινα!Ωρα υπνου.. ωρα φαγητου.. ωρα παιχνιδιου κλπ κλπ.Με αποτελεσμα να γκρινιαζουν λιγοτερο!Οταν ειναι ολα μπαχαλο.. μπαχαλο ειναι και τα μωρα!

αυτές οι απόλυτες απόψεις και η σιγουριά με την οποία διατυπώνονται από εσας που έτυχε να έχετε ήρεμα και καλόβολα μωρά, δεν βοηθάνε.

Το κάθε παιδί έχει την δική του ιδιοσυγκρασία, το μωρό "σε πάει".

Όταν τα παιδιά μου που είναι δίδυμα, ήταν μωρά, το ένα ξυπνούσε κάθε μισή ή κάθε 1 ώρα για να φάει, και το άλλο κάθε 3-4 ώρες,

δεν έκανα κάτι διαφορετικό στο ένα παιδί από ότι στο άλλο, αυτά ήταν διαφορετικά.

[Ellemphriem]

αλλιως ειναι τα ορια και οι κανονες σε νηπια, αλλιως σε προσχολικη ηλικια και αλλιως τα εννοων οι βρεφο-μαναδες που ασχολουνται μονο με το μαμ κακα και νανι. Μην συγκρινουμε.......Στις βρεφομαναδες θα πω μονο οτι οσο μεγαλωνει το παιδι θα δειτε να αναδιεται ενας ανθρωπος στην δημιουργια του, με αποψεις που ΘΕΛΕΙ να τις επιβαλει και ορισμενες φορες ΠΡΕΠΕΙ να τις επιβαλει για να αισθανεται οτι εισακουγεται. Εξου και τον μπουσουλα του μωρου δεν μπορεις να τον επιβαλεις σε ενα μεγαλο παιδακι, γιατι στο μωρο μπορεις να πεις τωρα μαμ, το μεγαλο θα σου φερει το μπολ καπελο......οποτε η ουσια ειναι οτι δεν υπαρχει ενα ΦΙΞ πραγμα. Ολα αλλαζουν με βαση την ηλικια του παιδιου. Και δεν ειναι αυτο που θα μπει στο δικο σας προγραμμα, εισαστε εσεις που θα μπειτε στο δικο του εν μερη, και εν μερη αυτες που θα το οδηγησετε με σωστο τροπο να κατανοησει και να αγκαλιασει το υπολοιπο προγραμμα της οικογενειας. Ας πουμε το μωρο το βαζεις στον μαρσιπο και φευγεις και το πολυ να ακουσεις ενα ουα. Το προνηπιο δεν θα το κανεις ετσι γιατι θα τους βαζεις το ενα παπουτσι και θα σου βγαζει το αλλο, για να μην σου πω θα σου βγαζει και τα δικα σου.

 

Θα μαθετε να ειστε διαλακτικες οσο τα παιδια σας μεγαλωνουν και με αυτο δεν εννοω να μην εχουν ορια. Αλλα θα μαθετε ΠΟΙΕΣ μαχες να τους αφηνετε να κερδιζουν συνειδητα απο εσας (και θα ειναι αρκετες μικρες) για να μπορεσετε να τα ελεγξετε οταν θα χρειαστει σε μια σημαντικη μαχη. Γιαυτο οτι λεμε εδω ειναι πολυ υποκειμενικο. Γιατι εξαρτουνται ολα απο το πως λειτουργει ενα παιδι, μια οικογενεια και φυσικα η ηλικια του και οι αναγκες του την εκαστοτε στιγμη.

 

Στις μωρομανες να πω επισης 'δεν εχετε ιδεα τι σας περιμενει'.........

[marchalina]

 

Στις μωρομανες να πω επισης 'δεν εχετε ιδεα τι σας περιμενει'.........

Αυτη τη φραση την ακουω απο την αρχη της εγκυμοσυνης...και μου την λενε και σημερα...

Επειδη ζουμε στην κοινωνια ..παιδακια βλεπουμε στις καλες τους και στις μαυρες τους..μια ιδεα την εχουμε..

[Ellemphriem]

Αυτη τη φραση την ακουω απο την αρχη της εγκυμοσυνης...και μου την λενε και σημερα...

Επειδη ζουμε στην κοινωνια ..παιδακια βλεπουμε στις καλες τους και στις μαυρες τους..μια ιδεα την εχουμε..

 

Δεν εισαι μωρο-μανα ρε κορη εσυ. Εμενα παντως οταν μου μιλανε οι μαναδες με μεγαλυτερα παιδια και μου λενε 'δεν εχεις ιδεα τι σε περιμενει' πλεον το κανω μοκο και σκεφτομαι 'ωχ.....οκ'.....γιατι τα βρηκα μπροστα μου σχεδον ολα.

[marchalina]

Δεν εισαι μωρο-μανα ρε κορη εσυ. Εμενα παντως οταν μου μιλανε οι μαναδες με μεγαλυτερα παιδια και μου λενε 'δεν εχεις ιδεα τι σε περιμενει' πλεον το κανω μοκο και σκεφτομαι 'ωχ.....οκ'.....γιατι τα βρηκα μπροστα μου σχεδον ολα.

 

Ξερεις τι θα πει εγω σαν παιδι να εχω βγαλει το λαδι των γονιων μου...και τωρα να μεγαλωνω ενα αγγελουδι...δηλαδη ..αληθεια τωρα...δεν υπαρχει θεος...τοση κωλοφαρδία δεν την αξιζα...φτου φτου

Την εφηβεια τρεμω...αλλα μεχρι τοτε...τσ τσ

[miamama]

Υπάρχει υπερβολή παντού και συνέχεια...εφόσον όμως θέλουν να κάνουν κουμάντο τα παιδιά τους στο σπίτι τους από την ώρα που γεννιούνται δεν μπορείς να πεις τίποτα...ας τα λουστούν!! Ας αφήσουμε τα παιδιά να ανασάνουν και να γίνουν ανεξάρτητοι άνθρωποι, κι εννοείται οι κανόνες και τα όρια είναι απαραίτητοι όσο μεγαλώνει ένα παιδί.

Κι αυτό "θα κάνεις παιδιά και θα δεις, θα αναθεωρήσεις πολλά" για μένα δεν ισχύει... κι όποτε το ακούω τρελαίνομαι!! όπως σκεφτόμουν,σκέφτομαι, δεν αναθεώρησα τις απόψεις μου, ούτε κάνω πίσω σε αυτά που λέω.

Καλή επιτυχία στην εξωσωματική σου, όλα θα πάνε καλά, κι εσύ θα αποφασίσεις πως θέλεις να μεγαλώσεις το παιδί σου!!

[AthinaP]

Και για εμάς αυτό με το πρόγραμμα ήταν σχετικό... Στον ύπνο είχα καλόβολα και τα δύο παιδάκια, στα υπόλοιπα θέματα μόνο το ένα! Λόγω ιδιοσυγκρασίας! Αλλά για τον ύπνο δεν κάναμε και τίποτα. Μόνα τους μπήκαν σε ένα πρόγραμμα! Δηλαδή ίδιο με το δικό μας, όσον αφορά τον ύπνο. Ένα 8ωρο το κοιμόμαστε, περίπου την ίδια ώρα. Ούτε ανάγκη για ρουτίνες ούτε τίποτα. Απλά νυστάζαν και κοιμόντουσαν. Να κάνω το σταυρό μου με δίδυμα, δηλαδή... Αλλά δεν επιστρέφαμε σπίτι για να κοιμίσουμε, δεν ταϊζαμε με το ρολόι, καμία σχέση!

 

Είχαν από μονα τους μεγάλα διαστήματα ανάμεσα στα γεύματα και το πρωί ξυπνάγαν μαζί, όταν μας άκουγαν να ξυπνάμε και εμείς, μη χάσουν καμιά οξεία! Το βράδυ κοιμόντουσαν περίπου την ίδια ώρα, απλά επειδή νύσταζαν την ίδια ώρα. Τα ξυπνήματα ανά 3ωρο (συντονισμένα!) που είχαν από νεογέννητα, μέχρι τον 4ο μήνα έγιναν 8ωρος βραδυνός ύπνος και για τα δύο παιδιά.

 

Δεν είχαμε όμως κανένα αυστηρό πρόγραμμα. Απλά ο άντρας μου ξυπνούσε την ίδια ώρα το πρωί για δουλειά, όπως ο περισσότερος κόσμος εξάλλου!

[kinkajoujou]

Βλέπω ότι γενικά υπάρχει μια τάση σε θέματα που συζητάμε περί ύπνου, φαγητού κλπ να αποδίδουμε τα πάντα στο "καλόβολο" παιδί, υποτιμώντας σε ένα βαθμό τη δουλειά που μπορεί να γίνει με το παιδί.

 

Το (χαλαρό) πρόγραμμα είναι βιολογική ανάγκη όλων των ανθρώπων, ανηλίκων και μη. Σκεφτείτε τους κιρκαδιανούς ρυθμούς, σκεφτείτε ότι μια από τις πιο απλές λύσεις της δυσκοιλιότητας είναι το να τρως κάθε μέρα την ίδια ώρα, γενικά το σώμα είναι μια μηχανή που για να λειτουργήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο χρειάζεται να έχει μια συνέχεια στις ενέργειές του καθημερινά.

 

Το μωρό τώρα, όπως ίσως έχετε προσέξει εκεί τους τελευταίους μήνες της εγκυμοσύνης, έχει ήδη ένα pattern φάσεων ύπνου-ξύπνιου (με προτίμηση στο να ξυπνάει τη νύχτα και να ταράζει τη δόλια έγκυο στην κλωτσιά, ωσάν εσωτερικό μασάζ στο πιο βάναυσό του ). Η προσαρμογή στην εξωμήτρια ζωή είναι εκείνη που του διαταράσσει το πρόγραμμα αυτό, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το μωρό γεννήθηκε δύστροπο ως προς το να ακολουθήσει ένα πρόγραμμα, απλά δεν μπορεί να συντονιστεί με τα νέα δεδομένα αμέσως.

 

Εννοείται τους πρώτους μήνες δεν μπορείς να κάνεις και πολλά, αλλά σιγά-σιγά, παρατηρώντας και τις συνήθειες του μωρού, μπορείς να το σπρώξεις απαλά προς μια κατεύθυνση. Σίγουρα το να το αφήνεις να κλαίει μία ώρα επειδή εσύ αποφάσισες αυθαίρετα ότι το μωρό ΠΡΕΠΕΙ να φάει στις 5 είναι λάθος, αλλά το να επιμηκύνεις το χρόνο κατά 5-10 λεπτά κάθε μέρα δεν είναι τραγικό, σε 3 μέρες θα το έχει πιάσει το νόημα και, το κυριότερο, θα έχει προσαρμοστεί σταδιακά. Γενικά είμαι της άποψης ότι οι αυθαιρεσίες και οι απότομες αλλαγές ποτέ δεν έχουν καλό αποτέλεσμα, το λάου-λάου πάντα με βάση το τι δείχνει το μωρό είναι πολύ καλύτερα. Σίγουρα δεν είναι όλα τα παιδιά το ίδιο δεκτικά σε αλλαγές, αλλά πιστεύω ότι είναι πραγματικά ελάχιστα εκείνα που δεν μπορούν να προσαρμοστούν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό.

 

Κι εγώ στην αρχή ήμουν χαμένη στο διάστημα και το μωρό ήταν μέσα στη νευρικότητα, από όταν κατακάθισε ο κουρνιαχτός των ορμονών :D και ξεθόλωσε το μάτι και άρχισα να βλέπω κάποια πράγματα, μπήκαμε σε μια σειρά (όχι πάντα με τον καλύτερο τρόπο, ομολογουμένως) και τώρα στα σχεδόν 2 της μπορεί να είναι ζιζάνιο γενικότερα και σε άλλα ζητήματα να χρειάζεται δουλειά, αλλά σε θέματα ύπνου και φαγητού δεν έχουμε πρόβλημα, έχει ένα χαλαρό πρόγραμμα που ακολουθεί, από το οποίο όμως όταν ξεφύγει, δεν έχει γκρίνιες και διαμαρτυρίες. Δεν ακολουθούμε στρατιωτικό νόμο, κι αν ένα βράδυ δείχνει ότι δεν θέλει να κοιμηθεί στη συνηθισμένη ώρα δεν θα το κάνουμε μεσανατολικό, αλλά γενικά προσπαθούμε να μην πολυξεφεύγουμε.

 

Και κάτι τελευταίο, 7 μήνες είναι όντως νωρίς, αλλά και το μωράκι των 7 μηνών μπορεί να έχει ένα υποτυπώδες πρόγραμμα, το οποίο μεγαλώνοντας εννοείται ότι θα αλλάξει. Το παν εκεί είναι να μην προσπαθεί η μαμά να μείνει στις συνήθειες των 7 μηνών, αλλά να προσαρμοστεί στη νέα φάση που μπαίνει το παιδί.

[Serba]

Ωραία τα λες kinkαj, αλλά υπάρχουν βρέφη με δύσκολη ιδιοσυγκρασία στα οποία η δυσκολία δεν περιορίζεται στο θέμα ύπνος,

από τη δική μου εμπειρία?

Το ένα παιδί έκλαιγε και γκρίνιαζε όλη μέρα, τη νύχτα ξυπνούσε 8 και 10 φορές είτε για να φάει είτε για να την πάρω στο κρεβάτι,

ικανοποιούσα τις απαιτήσεις της γιατί είναι αδιανόητο για μένα να αφήσω ένα μωρό να κλαίει μέχρι να του περάσει,

περίπου 1,5 με 2 χρ. άρχισε να ηρεμεί και τώρα 6,5 είναι ένα γλυκύτατο κοριτσάκι , ήρεμο και λογικό (με κάποιες εξάρσεις αλλά ελεγχόμενες, όπως όλα).

Πιστεύω λοιπόν ότι ηρέμησε γιατί πήρε αυτό που ήθελε όταν το είχε ανάγκη.

[AthinaP]

Πλάκα πλάκα, τα δικά μου δεν με ξύπναγαν το βράδυ όσο ήταν στην κοιλίτσα... Κοιμόντουσαν σε γενικές γραμμές. Τη μέρα τους έβαζα μουσική εγώ έξω και χόρευαν κάθε τόσο, εκεί μέσα, το είχα παρατηρήσει! Χωρίς πλάκα, είχαν πρόγραμμα από την κοιλιά.

 

Ε, όταν βγήκαν έξω, στην αρχή κοιμόντουσαν αρκετά, όλες τις ώρες, όπως όλα τα νεογέννητα φαντάζομαι. Τις λίγες ώρες που ήταν ξύπνια ήταν κυρίως μέρα. Η μικρή ήταν από την αρχή το ήσυχο μωρό που δεν ξενυχτούσε άσκοπα! Ο μικρός μας έκανε κάτι νούμερα, κάποιες φορές, αλλά ευτυχώς καταλάβαμε ότι δεν έπρεπε να τον βάζουμε κάτω από τη βρύση νυχτιάτικα! Μας το είχε πει κάποιος παιδίατρος, να πλένουμε λέει πάντα από κακά κάτω από τη βρύση. Αλλά το νυχτιάτικο νούμερο να προσπαθούμε να ηρεμήσουμε ένα παιδί και να κουμπώσουμε σούστες όσο πάλευε, ήταν δράμα. Να πω την αλήθεια εκεί μας έσωσαν τα φορμάκια μαιευτηρίου και να καθαρίζουμε πολύ προσεκτικά χωρίς να σηκώνουμε το παιδί από εκεί που ήταν ξαπλωμένο! Αυτό το είχα διαβάσει κάπου. Ήταν και αγόρι το παιδί, οπότε δεν φοβόμουν καμιά ουρολοίμωξη τόσο πολύ, πάντως καθάριζα σχολαστικά από κακά το βράδυ. Από τσίσα δεν το άλλαζα καν, αλλά δεν μου συγκαιγόταν, ούτε η μικρή, έχω ακούσει ότι άλλα μωράκια συγκαιγονται από τσίσα.

 

Μετά από μερικές μέρες που το ξεκινήσαμε αυτό, δεν χρειαζόταν έτσι και αλλιώς να κάνω τίποτα το βράδυ, γιατί το παιδί κοιμόταν και γενικά δεν ασχολιόταν με το να κάνει κακά το βράδυ... Δεν θυμάμαι σε ποια ηλικία άρχισε να συμβαίνει αυτό ακριβώς, γιατί μεσολάβησε και ο καιρός που το παιδί βασανιζόταν από τα νυχτερινά πλυσίματα! Οπότε ναι, και εμείς βοηθήσαμε σε αυτό, κατά κάποιον τρόπο.

[rkt]

Το κάθε παιδί έχει την δική του ιδιοσυγκρασία, το μωρό "σε πάει".

Όταν τα παιδιά μου που είναι δίδυμα, ήταν μωρά, το ένα ξυπνούσε κάθε μισή ή κάθε 1 ώρα για να φάει, και το άλλο κάθε 3-4 ώρες,

δεν έκανα κάτι διαφορετικό στο ένα παιδί από ότι στο άλλο, αυτά ήταν διαφορετικά.

 

Κάπως έτσι και εγω. Απλώς ή μία ξυπναγε κάθε τρεις και λίγο, προφανώς για να καλύψει το ...κενό της αδερφής της, η οποία κοιμόταν όλη νύχτα από 20 ημερών σε σημειο να πηγαινω να κοιτώ αν ανασαίνει...

 

Ωραία τα λες kinkαj, αλλά υπάρχουν βρέφη με δύσκολη ιδιοσυγκρασία στα οποία η δυσκολία δεν περιορίζεται στο θέμα ύπνος, από τη δική μου εμπειρία?

Το ένα παιδί έκλαιγε και γκρίνιαζε όλη μέρα, τη νύχτα ξυπνούσε 8 και 10 φορές είτε για να φάει είτε για να την πάρω στο κρεβάτι,

ικανοποιούσα τις απαιτήσεις της γιατί είναι αδιανόητο για μένα να αφήσω ένα μωρό να κλαίει μέχρι να του περάσει,

περίπου 1,5 με 2 χρ. άρχισε να ηρεμεί και τώρα 6,5 είναι ένα γλυκύτατο κοριτσάκι , ήρεμο και λογικό (με κάποιες εξάρσεις αλλά ελεγχόμενες, όπως όλα).

Πιστεύω λοιπόν ότι ηρέμησε γιατί πήρε αυτό που ήθελε όταν το είχε ανάγκη.

 

 

Ή εσύ έχεις τα παιδιά μου, ή εγώ τα δικά σου...

 

Εξου και τον μπουσουλα του μωρου δεν μπορεις να τον επιβαλεις σε ενα μεγαλο παιδακι, γιατι στο μωρο μπορεις να πεις τωρα μαμ, το μεγαλο θα σου φερει το μπολ καπελο......οποτε η ουσια ειναι οτι δεν υπαρχει ενα ΦΙΞ πραγμα. Ολα αλλαζουν με βαση την ηλικια του παιδιου. Και δεν ειναι αυτο που θα μπει στο δικο σας προγραμμα, εισαστε εσεις που θα μπειτε στο δικο του εν μερη, και εν μερη αυτες που θα το οδηγησετε με σωστο τροπο να κατανοησει και να αγκαλιασει το υπολοιπο προγραμμα της οικογενειας. Ας πουμε το μωρο το βαζεις στον μαρσιπο και φευγεις και το πολυ να ακουσεις ενα ουα. Το προνηπιο δεν θα το κανεις ετσι γιατι θα τους βαζεις το ενα παπουτσι και θα σου βγαζει το αλλο, για να μην σου πω θα σου βγαζει και τα δικα σου.

 

Θα μαθετε να ειστε διαλακτικες οσο τα παιδια σας μεγαλωνουν και με αυτο δεν εννοω να μην εχουν ορια. Αλλα θα μαθετε ΠΟΙΕΣ μαχες να τους αφηνετε να κερδιζουν συνειδητα απο εσας (και θα ειναι αρκετες μικρες) για να μπορεσετε να τα ελεγξετε οταν θα χρειαστει σε μια σημαντικη μαχη.

 

Ετσι ειναι...

 

 

Και εγώ κατά την διάρκεια της εγυμοσύνης, διάβασα, αγόρασα τόμους, ξεσκόνισα το ιντερνετ, μία ιδέα την πήρα. Από κει και πέρα, έκανα αυτό που θεωρώ σωστό για εμάς, έχοντας λάβει υπόψιν όσα οι ειδικοί λενε (αν και στα περισσότερα θέματα α βρεις και τις 2 αλληλοσυγκρουόμενες απόψεις).

 

Σίγουρα, χρειάζετε κόπος για να μπορεί η ζωή να κυλλά ευκολότερα, σίγουρα παίζει ρόλο και η ιδιοσυγκρασία του μωρού. Οσες μεγαλώνουμε δίδυμα, το βλέπουμε πως τα ίδια πράγματα σε 2 μωρά ίδιας ηλικίας δεν δουλεύουν. Αλλά σίγουρα θα βρούμε κάτι που δουλεύει.

Μέχρι σήμερα, υπήρξα πολύ αυστηρή σε θέματα ύπνου και φαγητού (εννοώ το ωράριο), το θεωρούσα πάντα πολύ σημαντικό, τώρα που μεγαλώνουν αρχίζω να υποχωρώ σε ειδικές περιπτώσεις, όπως γιορτές, ή επισκέψεις από ανθρώπους που μένουν μακρια και δεν εχουμε πολλές ευκαιρείες να βρεθούμε.

Στα υπόλοιπα, όπως είπε η Ell, διαλέγω τις μάχες που θα δώσω, αλλιώς θα πρέπει να δίνω συνέχεια στην ηλικία που είμαστε, μιας και πλέον έχουν άποψη για τα παντα. Από τα ρούχα και τα παπούτσια που θα φορέσουν αυτές, μέχρι το τι θα φορέσω εγω...

 

 

Εύχομαι όλα να πάνε καλά και θα την βρεις την άκρη.

Οπως είπε ένας φίλος, φεύγοντας από το μαιευτήριο, κανεις δεν σου δίνει το μάνιουαλ.....

[Serba]

Κάπως έτσι και εγω. Απλώς ή μία ξυπναγε κάθε τρεις και λίγο, προφανώς για να καλύψει το ...κενό της αδερφής της, η οποία κοιμόταν όλη νύχτα από 20 ημερών σε σημειο να πηγαινω να κοιτώ αν ανασαίνει...

..

 

εμένα μου έλεγαν να τον τσιμπίσουμε για να ανοίξει η φωνή του! Δεν έκλαιγε!

[miriki]

Skybeam μια και σύντομα θα βρίσκεσαι κι εσύ στο κλουβί με τις υπόλοιπες τρελές (ναι εμάς τις μαμάδες εννοώ) το μόνο που μπορώ να σου προσφέρω είναι τα ακόλουθα εργαλεία:

 

1. Παρατήρηση: μάτια και καρδιά ανοιχτά. Όταν ακολουθείς τους ρυθμούς του παιδιού έχεις πολλές πιθανότητες επιτυχίας και ηρεμίας ακόμη κι όταν θέλεις να τους τροποποιήσεις ελαφρά. Το πρόγραμμα που λέμε για μένα τελικά σημαίνει να βλέπει πότε μπορεί να κάνει τι μέσα στην ημέρα και να το ακολουθείς ώστε όλοι σας να ξέρετε τι ακόλουθεί και τι σας περιμένει.

 

2. Γνώση: μάθε τα στάδια ανάπτυξης (σωματικής, κοινωνικής, ψυχολογικής) του παιδιού ώστε να έχεις μια αμυδρή εικόνα (όπως σου είπε και η φίλη παραπάνω ποτέ δεν ξέρεις τι σε περιμένει στα αλήθεια) για το τι είναι αναμενόμενο σε κάθε περίπτωση. Θα γλιτώσεις, από εκνευρισμό, άγχος και αναίτια πίεση.

 

3. Σεβασμό: στις ανάγκες του παιδιού, τις δικές σου και την οικογένειάς σου. Δεν είναι κακό να αναθεωρούμε τις απόψεις μας και τις συνήθειές μας όταν τελικά δε μας βγαίνουν και προκειμένου να λειτουργούν όλα καλύτερα. Όσο πιο γρήγορα και πιο πλήρως καλύψεις τις ανάγκες του στην αρχή τόσο πιο γρήγορα θα στρώσουν τα πράγματα.

 

4.Ωτοασπίδες: θα σου χρειαστούν με τις ελληνίδες γιαγιάδες, γειτόνισες, κουνιάδες, αδελφές, περιπτερούδες, μέλη του φόρουμ...... το πιασες το υποννοούμενο ε;

 

5. Υπομονή: αυτό που συμβαίνει σε μια δεδομένη στιγμή δε θα συμβαίνει για πάντα. Τα παιδιά αλλάζουν, προχωρούν, εξελίσσονται και ναι στ' αλήθεια μεγαλώνουν. Το λεχούδι που θηλάζει ακατάπαυστα, θα γίνει νήπιο που θηλάζει μια στις τόσες και μετά παιδάκι που ουτε που θυμάται πώς γίνεται αυτό.

 

6. Αγάπη: Πολλή (καλά θα τη φέρει κι το σποράκι μαζί του).

 

7.Κανόνες και όρια: δίκαια, ήπια, ήρεμα, σταθερά, με ευαισθησία.

 

8. Ενθάρρυνση και ενίσχυση: σε αυτά που μπορεί να καταφέρει και εναλλακτικές γι' αυτά που ακόμη το δυσκολεύουν.

 

Σου εύχομαι μια υπέροχη, τελειόμηνη εγκυμοσύνη που θα έχει ως αποτέλεσμα ένα υγιές μωράκι με μια υγιή μαμά που θα μπει του χρόνου τέτοια μέρα και θα πει αυτό που είπα κι εγώ "ήμουν πολύ αυστηρή κι ευτυχώς με δίδαξε πώς είναι να κάνεις πίσω".

[Niki81]

Skybeam μια και σύντομα θα βρίσκεσαι κι εσύ στο κλουβί με τις υπόλοιπες τρελές (ναι εμάς τις μαμάδες εννοώ) το μόνο που μπορώ να σου προσφέρω είναι τα ακόλουθα εργαλεία:

 

1. Παρατήρηση: μάτια και καρδιά ανοιχτά. Όταν ακολουθείς τους ρυθμούς του παιδιού έχεις πολλές πιθανότητες επιτυχίας και ηρεμίας ακόμη κι όταν θέλεις να τους τροποποιήσεις ελαφρά. Το πρόγραμμα που λέμε για μένα τελικά σημαίνει να βλέπει πότε μπορεί να κάνει τι μέσα στην ημέρα και να το ακολουθείς ώστε όλοι σας να ξέρετε τι ακόλουθεί και τι σας περιμένει.

 

2. Γνώση: μάθε τα στάδια ανάπτυξης (σωματικής, κοινωνικής, ψυχολογικής) του παιδιού ώστε να έχεις μια αμυδρή εικόνα (όπως σου είπε και η φίλη παραπάνω ποτέ δεν ξέρεις τι σε περιμένει στα αλήθεια) για το τι είναι αναμενόμενο σε κάθε περίπτωση. Θα γλιτώσεις, από εκνευρισμό, άγχος και αναίτια πίεση.

 

3. Σεβασμό: στις ανάγκες του παιδιού, τις δικές σου και την οικογένειάς σου. Δεν είναι κακό να αναθεωρούμε τις απόψεις μας και τις συνήθειές μας όταν τελικά δε μας βγαίνουν και προκειμένου να λειτουργούν όλα καλύτερα. Όσο πιο γρήγορα και πιο πλήρως καλύψεις τις ανάγκες του στην αρχή τόσο πιο γρήγορα θα στρώσουν τα πράγματα.

 

4.Ωτοασπίδες: θα σου χρειαστούν με τις ελληνίδες γιαγιάδες, γειτόνισες, κουνιάδες, αδελφές, περιπτερούδες, μέλη του φόρουμ...... το πιασες το υποννοούμενο ε;

 

5. Υπομονή: αυτό που συμβαίνει σε μια δεδομένη στιγμή δε θα συμβαίνει για πάντα. Τα παιδιά αλλάζουν, προχωρούν, εξελίσσονται και ναι στ' αλήθεια μεγαλώνουν. Το λεχούδι που θηλάζει ακατάπαυστα, θα γίνει νήπιο που θηλάζει μια στις τόσες και μετά παιδάκι που ουτε που θυμάται πώς γίνεται αυτό.

 

6. Αγάπη: Πολλή (καλά θα τη φέρει κι το σποράκι μαζί του).

 

7.Κανόνες και όρια: δίκαια, ήπια, ήρεμα, σταθερά, με ευαισθησία.

 

8. Ενθάρρυνση και ενίσχυση: σε αυτά που μπορεί να καταφέρει και εναλλακτικές γι' αυτά που ακόμη το δυσκολεύουν.

 

Σου εύχομαι μια υπέροχη, τελειόμηνη εγκυμοσύνη που θα έχει ως αποτέλεσμα ένα υγιές μωράκι με μια υγιή μαμά που θα μπει του χρόνου τέτοια μέρα και θα πει αυτό που είπα κι εγώ "ήμουν πολύ αυστηρή κι ευτυχώς με δίδαξε πώς είναι να κάνεις πίσω".

 

Μπραβο...τα ειπες σουπερ.

Νομιζω λιγο εχουμε παρανοησει τι θα πει βαζω ορια....τουλαχιστον ετσι το βλεπω εγω.Για μενα το παιδι απο τη πρωτη μερα της ζωης του ηταν ενας ισοτιμος κσυγκατοικος μεσα στο σπιτι...δεν ητα το σκυλακι που επρεπε να εκπαιδευσουμε...αρνουμαι να δω το παιδι μου με αυτη τη λογικη ή με την οποιαδηποτε λογικη του τυπου..."να μη μας παρει τον αερα"..."να καταλαβει ποιος ειναι το αφεντικο"...."να μη καλομαθει"...κλπ.

Οπως λοιπον σεβομαι τον αντρα μου οταν κοιμαται και δεν παω να τον ξυπνησω ...ετσι δε θα ξυπνησω και το παιδι...για κανεναν λογο.Οπως θα βαλω φαγητο να φαμε οταν πεινασουμε ...ετσι θα ταισω και το παιδι οταν πεινασει...δε θα το ταισω οταν με βολευει..ουτε οταν θεωρω εγω οτι πρεπει να φαει.

 

Σεβασμος στην προσωπικοτητα του και αγαπη...αυτα χρειαζονται.και ναι ταλαιπωρηθηκα με το παιδι στον υπνο αλλα αν γυριζα το χρονο πισω παλι τα ιδια θα εκανα...θα ημουν εκει να το νανουριζω και να το κοιμιζω καθε μιση ωρα...δε θα αφηνα να κλαψει ουτε για πεντε λεπτα.

 

Ορια και ακνονες θα βαλω σε πραγματα βασικα και ουσιωδη...και αυτα αναλογως την ηλικια του παιδου μου...

 

Τελικα καθε μια τα βλεπει πολυ διαφορετικα τα πραγματα...γιατι εγω αυτο που βλεπω συμμετχοντας εδω μεσα δεν ειναι οτι κακομαθαινουμε τα παιδια μας...αντιθετως βλεπω οτι εχουμε απο αυτα πολλες απαιτησεις...και αυτο με αγχωνει...γι'αυτο και προσπαθω να μη το κανω.

[no doubt]

Μήπως κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τα κάνουμε μυγιάγγιχτα και εξαρτημένα? Σε έναν μήνα μπαίνω σε διαδικασία εξωσωματικής και διαβάζω όσο μπορώ για τα μωρά και τα παιδάκια εδώ στο forum. Πέφτω πάντα σε θέματα τύπου: τα πειράζει που δουλεύω και γκρινιάζουν, τα κοιμίζω αγκαλιά για να μην κλάψουν (δεν λέμε να τα αφήσεις να πλαντάξουν, αλλά δεν χρειάζεται και μια ανοχή, ας πούμε? Στην πρώτη γκρίνια πάμε και τα σηκώνουμε?), πασαλείβουν το σύμπαν όταν τρώνε (και τα αφήνω να το κάνουν αυτό), είναι 4 ετών και φοράει πάνα και δεν μπορώ να του την κόψω, και λοιπά παραδείγματα τέτοιου τύπου.

 

Τι γίνεται βρε παιδιά? Έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα? Εγώ θυμάμαι ότι κάποια πράγματα απαγορεύονταν σπίτι (να λερώνω τα πάντα ελεύθερα, ας πούμε), υπήρχαν κανόνες (ωράριο ύπνου), η δουλειά των γονιών ήταν αδιαπραγμάτευτη, τον παιδικό σταθμό τον χωνεύαμε σε κείνη την ηλικία θέλοντας και μη... Και δεν υπονοώ ότι έλειπαν οι αγκαλιές ή η αγάπη (σε μένα τουλάχιστον), υπήρχαν και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό. Απλώς υπήρχαν και όρια ταυτόχρονα!

 

Μήπως σε ορισμένες περιπτώσεις υπάρχει αδικαιολόγητη ελαστικότητα? Μήπως εγώ είμαι πολύ αυστηρή? Μήπως φταίει που δεν εχω μπει ακόμη στο χορό, ή όντως υπάρχει μια υπερβολή στις μαμάδες? Είναι γραμμή των ψυχολόγων όλο αυτό το κακώς εννοούμενο ντάντεμα? Ή μήπως αυτοί οι χειρισμοί τελικά βγάζουν καλύτερους ανθρώπους?

 

Για να ξεκαθαρίσω εξαρχής, το πνεύμα μου δεν είναι ούτε ειρωνικό ούτε και επικριτικό σε καμία περίπτωση. Όλα τα παραπάνω είναι πραγματικές απορίες. Σημειωτέον, δεν ρωτώ για μωρά, αλλά για νήπια, από 1 1/2 έτους έως και 5 ετών.

Καλή επιτυχία στην εξωσωματική κούκλα!

Τα άλλα άστα για αργότερα.

[miriki]

Καλέ ξέχασα το σημαντικότερα (αν και δύσκολο στη χρήση) εργαλείο:

 

Μπαμπάς: Αξιοποίησέ τον στο έπακρο. Το παιδί μαζί θα το κάνετε..... Άκου τον, μίλα του, ακούμπα (και μετά πες μου πώς γίνεται γιατί με την controlfreakίαση που με δέρνει ακόμη το ψάχνω το θεματάκι).

 

Νίκη εγώ στο θέμα του ύπνου θα άλλαζα δύο πράγματα: Θα το είχα στο κρεβάτι μου τον πρώτο καιρό και θα επέμενα να το κοιμίζει κι ο μπαμπάς του πού και πού παρακούοντας τον παιδίατρο που μας είπε να μην το παίρνουμε αγκαλιά και βόλτες μέσα στο σπίτι το λεχούδι να μη μάθει να κοιμάται έτσι. Επίσης θα φρόντιζα να μην τα πάρω όλα επάνω μου γιατί εγώ ξέρω καλύτερα (την τύφλα μου).

 

Skybeam παραχαϊδεύεις όταν κάνεις κάτι που είναι πέρα από τις αναπτυξιακές ανάγκες του παιδιού για να καλύψεις το δικό σου εγωισμό και ανασφάλεια. Σκέψου το.

[arleta]

καλό είναι να υπάρχει μια σειρά κι ένα πρόγραμμα στο σπίτι! δεν εννοώ ένα πρόγραμμα που θα ακολουθείς καταγράμμα χωρίς να ξεφεύγει τίποτα και πουθενά... παντα θα υπάρχουν αποκλίσεις...

η κάθε οικογένεια έχει δικούς της κανόνες και όρια σύμφωνα πάντα και με το τρόπο λειτουργίας της... δηλ, αν δουλευουν κι οι δυο γονεις, τι ώρες δουλευουν, ποιος κρατάει τα παιδιά όταν εκείνοι λείπουν, τι συνήθεις έχουν κτλ....

 

τώρα εννοείται πως κάθε παιδί είναι διαφορετικό κι έχει το δικό του χαρακτήρα, οπότε το σέβεσαι και προσαρμόζεσαι σ' αυτό προσπαθώντας πάντα να βάζεις μια σειρά, όσο γίνεται αυτό γιατί είναι πολύ δύσκολο ειδικά όταν υπάρχουν δυο ή τρια παιδιά στην οικογένεια...

καλό είναι να κοιτάς, ακούς, διαβάζεις, μιλάς και με άλλους γονείς και να υιοθετερίς ότι εσένα σου ταιριάζει...

νομίζω έρχονται στιγμές που δοκιμάζεις διάφορες εναλλακτικές ή αναθεωρείς πολλές από τις απόψεις σου, χωρίς να το θες... κι αυτό γαιτί το παιδί αρνήται να σε ακολουθήσει...

 

εγώ στο πρώτο μου παιδί ένιωσα πως τα έκανα όλα σωστά μιας κι αυτό κοιμότανε από 3 μηνών 14 ώρες για βράδυ στη κούνια του, έκλαιγε σπάνια, έτρωγε όλο του το φαγητό όταν έπρεπε κι άλλα τέτοια χαριτωμένα... αχαχαχαχ.... και μόλις έσκασε μύτη το δεύτερο εκεί να δεις γλέντια... πήγε 1,5 χρ για να κοιμηθεί σχεδόν ολόκληρο βράδυ, μέχρι τότε κοιμόμασταν μαζί γιατί αλλίως ξύπναγε κάθε μισή με μία ώρα, στο φαγητό ήτανε πολύ δύσκολο και γενικά ήταν και είναι γκρινιάρης... έκανα κάτι λάθος μαζί του;; όχι... απλά νομίζω το πρώτο ήταν πιο εύκολο παιδί και το δεύτερο πιο απαιτητικό... συν ένα σωρό άλλους παράγοντες που παίζουν ρόλο...

 

καλό νομίζω είναι να ακολουθούμε και το ένστικτο μας και να αφουγκραζόμαστε τις επιθυμίες και τις ανάγκες του παιδιού μας βάζοντας και λίγο στην άκρη τα πρέιπει και τα σωστά....

[Skybeam]

Καλή επιτυχία στην εξωσωματική κούκλα!

Τα άλλα άστα για αργότερα.

Ευχαριστώ για την ευχή, αλλά το αργότερα δεν πρόκειται να με βοηθήσει εφόσον ήδη προβληματίζομαι.

 

Eυχαριστώ κορίτσια για όλες τις απαντήσεις. Όλες είναι τροφή για σκέψη και μάλιστα ορισμένες ξεκαθαρίζουν τόσο πολύ τα πράγματα που μπορεί κανείς να ξεκινήσει από αυτές και να καθορίσει τη δική του στάση. Μερικές το έχετε εξελίξει πολύ το θέμα!

[maela]

Καλημερα!

Απορω πραγματικα βρε κοριτσια γτ απορειτε που ενα μωρακι 7 μηνων εχει ενα προγραμμα!!Μην ειστε απολυτες .. και σιγουρα μονο καλο κανει να υπαρχει μια συγκεκριμενη ρουτινα.Φυσικα υπαρχει μια αποκλιση.. αλλα να θυμαστε οτι το ιδιο το μωρο την εχει διαμορφωσει και οι μαμαδες απλα την ενισχυουν.Για να σας λυσω τις αποριες θα σας πω πως εγινε με εμενα.. και ναι απο 4μηνων εχουμε ενα συγκεριμενο προγραμμα που το τηρουμε οσο μπορουμε και φυσικα εχουμε λιγοτερα προβληματα γκρινιας κλπ.Απο 3 μηνων που σταματησε να ξυπναει σταδιακα την νυχτα... παρατηρησα οτι το βραδυ για ακρετες μερες κοιμοταν μια συγκεκριμενη ωρα στις 11 και φυσικα μονο αγκαλια μπορουσε.Εκεινη την περιοδο τον αλλαξαμε και δωματιο.Αρχισα λοιπον να του δινω το τελευταιο γευμα γυρω στις 10 και μιση.. και να καθομαι μαζι του μεχρι να κοιμηθει.Και μπανιο φυσικα τον εκανα ετσι πιο αργα !Αρχισε λοιπον να κοιμαται μονος του χωρις αγκαλια και επειδη μεγαλωνει και παιζαμε το απογευμα και κουραζοταν.. απο τοτε μεχρι τωρα ο μπεμπης 10 νταν τον εχει παρει ο υπνος.Αυτο γινεται 3 μηνες τωρα.Με αποτελεσμα ολη η ριη να εχει γινει συγκεκριμενη.Δεν κλαιει αλλες ωρες για υπνο η για φαγητο και εχει προσαρμοσει ο ιδιος τις συγκεκριμενες ωρες!

Δεν καταλαβαινω.. γτ το θεωρειτε τοσο σπανιο και κακο.Οι φιλεναδες μου παντως που εχουν και αυτες ιδια ηλικια με του δικου μου.. καπως ετσι αντιστοιχα εχουν προγραμμα!

[maela]

Και για να συπμληρωσω τι εννοεω προγραμμα .. για παραδειγμα χτες βγηκαμε το απογευμα .. ειχαμε παει για καφε και ουζα.Γυρω στις 9.30 αρχισε να εχει γκρινιτσα (πειναγε οπως παντα εκεινη την ωρα)..του εφτιαξα το γαλατακι και μεχρι της 10 ειχε κοιμηθει.. στο καροτσι.. παρολο που ημασταν σε καφετερια.. που ειχε κοσμο και φασαρια!Αυτα βεβαια για το δικο μου παιδι και τις δικες του αναγκες ναι τα εχουμε καταφερει και φυσικα δεν το μαστιγωνω για να το τηρησουμε!

Τωρα στην περιπτωση των διδυμων.. που ειπε μια κοπελα δεν ξερω να σας πω σιγουρα δεν υπαρχει συγκριση αλλα σιγουρα οσο μεγαλωνουν θα υπαρχει μια πιο φυσιολογικη ροη απο αυτην που επικρατει τους πρωτους μηνες!

[miriki]

maela αυτό ακριβώς εννοώ για το πρόγραμμα. Παρατήρησες, διαπίστωσες και ακολούθησες τις ανάγκες του μωρού σεβόμενη τους ρυθμούς του. Δεν το υποχρέωσες να κοιμηθεί ή να φάει συγκεκριμένη ώρα, ούτε να πάει στο δωμάτιό του επειδή ηταν χ μηνών κι έτσι λένε όλοι ότι πρέπει να γίνει.

 

Φυσικά και υπάρχει πρόγραμμα το φτιάχνει το ίδιο το παιδί που έχει ανάγκη από τη δική του ρουτίνα, αλλά πρώτα για τις ιδιαίτερα αυξημένες ανάγκες του παιδιού και μετά των υπόλοιπων. Όσο μεγαλώνει και καταλαβαίνει περισσότερα πράγματα τόσο περισσότερα όρια μπαίνουν στα θέλω του, αλλά και πάλι με ενσυναίσθηση....

[AthinaP]

Α και μια άλλη συμβουλή που ακολούθησα και μας έσωσε με τα δίδυμα, γενικά πιστεύω ότι έπιασε στην δική μας περίπτωση, αν το μωρό θέλει να παίξει το ξημέρωμα του δείχνουμε με τον τρόπο μας ότι δεν είναι η ώρα να παίξει! Γενικά τη νύχτα φώτα σβηστά, κάνουμε μόνο τα απολύτως απαραιτητα, όσο γίνεται πιο ήσυχα και χωρίς να ξεσηκώνουμε το μωρό. Ακόμα και με το να κοιτάμε στα μάτια ένα νεογέννητο, κάπου είχα διαβάσει τότε, του περνάμε το μύνυμα ότι είναι ώρα για παιχνίδι και αλληλεπίδραση. Σε εμάς πάντως έπιασε. Δηλαδή είδα τη διαφορά όταν τα εφαρμόζαμε αυτά και όταν δεν τα εφαρμόζαμε.

 

Δηλαδή το παιδί μπορεί να στέλνει κάποιο μήνυμα, ότι θέλει να παίξει την τάδε ώρα, δεν είναι απαραίτητο όμως να το δεχτούμε χωρίς επεξεργασία, ούτε και είναι απαραίτητο το δικό μας μήνυμα να το περάσουμε με τρόπο βασανιστηρίου! Αυτό για να εξηγούμαστε!

 

Βέβαια αναγκάζεται κανείς να τα μάθει αυτά, ανάλογα και τις συνθήκες που ζει... Αν είχα ένα μωρό και μπορούσα να κοιμάμαι τη μέρα, όταν θα κουραζόταν και εκείνο, ίσως να μην με ένοιαζε τόσο και να μην το έψαχνα... Όμως και η λύση του χουζουρέματος τη μέρα, δεσμεύει την οικογένεια στο σπίτι.

 

Για τη φίλη που ανακάλυψε τις βραδυνές βόλτες με μωρό, να πω ότι όταν τα δικά μας έπιασαν τους 6 μήνες και πέρα, και είχαν ένα πρόγραμμα από μόνα τους, ανακαλύψαμε ότι όταν ξεκινήσει ο πρώτος ύπνος της νύχτας, είναι βαθύς και το παιδί δεν ξυπνάει με τίποτα για 1-2 ώρες... Στο μεταξύ μπορεί να γίνει η μετακίνηση από καρότσι σε καρεκλάκι αυτοκινήτου ή σε κρεβάτι χωρίς το παιδί να καταλάβει τίποτα. Χορτάσαμε βραδυνές καλοκαιρινές βόλτες έτσι με δίδυμα 5-9 μηνών... Μετά χειμώνιασε...

 

Αλλά αν επιχειρήσει κανείς μετακινήσεις μετά από 2 ώρες περίπου, το μωρό θα δείξει τη δυσαρέσκειά του! Έγινε αυτό μια φορά και το πήραμε το μάθημά μας!

 

Εννοείται ότι με τον παραπάνω τρόπο δεν υπάρχει βραδυνή ρουτίνα με μπάνια κλπ! Δεν φανταζόμουν ότι χρειάζεται κιόλας, για παιδιά που δεν κατεβαίνουν από το καρότσι και δεν λερώνονται. Γενικά τη ρουτίνα με τα μπάνια και τα δίδυμα να είναι μόνα τους στην κούνια όσο μπανιάρεται το άλλο και τη μαμά εξαντλημένη βραδυάτικια δεν την ακολουθήσαμε μα ποτέ όμως και όμως τα παιδιά ήταν καλόβολα στον ύπνο.

 

Τουλάχιστον τα παραπάνω ίσχυαν για τα δικά μας παιδιά που στον ύπνο ήταν αρκετά καλόβολα.

 

Θυμήθηκα να προσθέσω και ότι ένας λόγος που δεν μας απασχόλησε η μικρή με το να αποκοιμηθεί, είναι ότι από ένα σημείο και πέρα κοιμόταν με το δαχτυλάκι της... Πιπίλα ενσωματωμένη που δεν χρειάζεται ο γονιός να κάνει τίποτα! Ευτυχώς την κόψαμε σχετικά εύκολα στα 2,5 που το παιδί ήταν αρκετά μεγάλο για να καταλαβαίνει ότι κάνει κακό κλπ κλπ... Οπότε δεν ήταν όλα τελείως τυχαία. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες σε κάθε περίπτωση.

 

Και ναι, χρειάστηκε να βρούμε λύσεις και να το κάνουμε λίγο επιστήμη το θέμα, γιατί ένας άνθρωπος είναι η μαμά και οι αντοχές της έχουν ένα όριο. Είχα και ένα πολύ ζόρικο παιδί, το έχω ξαναγράψει. Στον ύπνο του πάντως, κάποιος με λυπήθηκε!