Κακή συμπεριφορά

[malecon]

Δηλαδή από το κάνουμε μια σύσταση, με πολύ γλυκιά φωνούλα του στύλ "Θ. μην πετάς κάτω τα γυαλιά της θείας, μπορεί να σπάσουν και η θεία θα στενοχωρηθεί γιατί της τα έκανε δώρο ο θείος" είναι προτιμότερη η αδιαφορία? Δεν εννοώ δηλαδή φωνές και τσιρίδες "μηηηηηηηηη τι κάνεις εκείιιιιιι" κλπ....

[marandnik]

Δηλαδή από το κάνουμε μια σύσταση, με πολύ γλυκιά φωνούλα του στύλ "Θ. μην πετάς κάτω τα γυαλιά της θείας, μπορεί να σπάσουν και η θεία θα στενοχωρηθεί γιατί της τα έκανε δώρο ο θείος" είναι προτιμότερη η αδιαφορία? Δεν εννοώ δηλαδή φωνές και τσιρίδες "μηηηηηηηηη τι κάνεις εκείιιιιιι" κλπ....

 

Έχεις ζήσει 4χρονο σε παράκρουση;

Πιστεύεις ότι μια σύσταση με πολύ γλυκιά φωνούλα του στυλ "Θ μην πετάς κάτω τα γυαλιά της θείας..." θα έχει κάποιο πραγματικό αποτέλεσμα στην περίπτωση αυτή; Ή απλά θα προσφέρει ηθική ικανοποίση στη θεία;

 

Άλλωστε τελικά η μαμά του παιδιού δεν του πήρε τα γυαλιά;

 

Συνήθως τα παιδάκια σ' αυτή την ηλικία παθαίνουν "κρίσεις" ζωηράδας και εκείνη τη στιγμή δύσκολα παίρνουν από λόγια. Μετά από την κρίση, όταν γυρίσει σε νορμάλ mode μπορείς να μιλήσεις μαζί του και να του εξηγήσεις, κ.λπ., κ.λπ. Την ώρα της κρίσης όμως είναι ανώφελο.

 

Αυτό που λειτουργεί σε ώρες κρίσης κάποιες φορές είναι να ασχοληθείς μαζί του και να το αποπροσανατολίσεις με κάποιο ενδιαφέρον παιχνίδι. Ενδέχεται όμως να μην πιάσει ούτε αυτό... Ανάλογα με την περίπτωση...

Οπότε το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να αδιαφορήσεις για να μην καταλάβει ότι κερδίζει προσοχή με αυτό που κάνει.

 

Είναι ωστόσο εξαιρετικά κουραστικό και ψυχοφθόρο να ασκείς το γονεϊκό σου ρόλο με την ύπαρξη θεατών (να μη σου πω και κριτών) όπου θα πρέπει στην ουσία όχι να ασχοληθείς με την ουσία του προβλήματος αλλά με την "εντύπωση" που θα δώσει το παιδί σου ή η συμπεριφορά σου σε αυτούς.

 

Αλλά τι λέω.... ο καιρός γαρ εγγύς κυρίες μου

[supermama]

Η καλύτερη συμπεριφορά μια μέρα που το παιδί έπαθε παράκρουση και εμφανίζει υπερβολικά σκανταλιάρικη συμπεριφορά είναι να το ΑΓΝΟΗΣΕΙΣ και όχι να τρέχεις από πίσω του εκείνη τη στιγμή και να το μαλώνεις ή να το νουθετείς. Αυτά μπορούν να γίνουν κάποια άλλη στιγμή που είναι ήρεμο το παιδί και μπορεί να εμπλακεί σε συζήτηση και διάλογο.

 

 

Καταλαβαίνω ότι οι τρίτοι επιθυμούν πολλές φορές να επέμβει ο γονιός του παιδιού για να νιώσουν μια ηθική ικανοποίηση ότι ο γονιός αυτός ενδιαφέρεται για τη νουθεσία του παιδιού του. Όμως σε διαβεβαιώ ότι η επέμβαση αυτή εκείνη τη στιγμή τις περισσότερες φορές εξυπηρετεί απλά την ηθική ικανοποίηση των τρίτων και όχι την επίλυση του πραγματικού προβλήματος.

 

θεωρητικα ειναι πολυ καλα αυτα που λες και φαινετε να εχεις δικιο. αλλα προσωπικα πιστευω πως αν ειναι να περιμενω να μου γκρεμισει το χ παιδακι το σπιτι και να του μιλησω αλλη ωρα πιο χαλαρη... μπααα!! δε νομιζω. βασικα αυτη η ωρα δεν υπαρχει γιατι εγω πια δε θαμαι χαλαρη.. και μιλαω το ιδιο ειτε προκειτε για αλλο παιδακι ειτε για το παιδι μου.

οκ σιγουρα θα επιμεινω στην απλη παρατηρηση (μαλωμα) σε λογικα πλαισια και αναλογα με το θαρος που θαχω καιμε τη μητερα ωστε να μπορεσω να κανω παρατηρηση στο παιδακι,ελπιζοντας οτι θα ξυπνησω και τη μητερα. Αν παλι ειναι το δικο μου παιδακι τοτε δε θα περιμενω να γκρεμισει το σπιτι -δικο μας η αλλο- θα πω μια θα πω δυο μετα.. εχει συνεπεια..

 

οσο για το αλλο που λες περι ηθικης ικανοποιησης.. πραγματικα ποτε δε το σκεφτηκα ετσι. απλα προστατευω το σπιτι μου. εχω τους δικους μου κανονες η οτιδηποτε και θελω ο τριτος που θα ερθει να τα σεβετε ολα αυτα, οπως σεβομαι εγω τα αλλα σπιτια.

[DALIA]

Εγώ πάλι επειδή ζω καταστάσεις με διάφορα παιδάκια νομίζω ότι και πρακτικά η maradnik έχει δίκιο σε κάθε της συλλαβή. Ευτυχώς δεν έχω πέσει στο τρυπάκι των τρίτων,καταλαβαίνω απόλυτα τι θέλει να πει. Supermama εγώ προσωπικά δεν έχω πάρε δώσε με γονείς που δεν με σέβονται ή θεωρώ ότι θα με παρεξηγησουν.Δεν θα βρεθώ με ανθρώπους για να είμαι συνέχεια στην τσιτα.

[ζώπυρον]

Δηλώνω εξαρχής πως το δικό μου παιδί δεν είναι άγιο και πως δεν έχω διαχειριστεί τέλεια ότι -κατά καιρούς - έχει προκύψει.

 

Παίρνω ως δεδομένο στη συζήτηση ότι η my_Kelly μεταφέρει την αλήθεια και απαντώ στα λόγια της :

(ειλικρινά, κάποιες άλλες απαντήσεις... τουλάχιστον, με εξέπληξαν)

 

Έχουμε ένα ανηψάκι (γιος της αδερφής του άντρα μου) που τώρα είναι 4 και μισό χρονών... Έχει καταλήξει να είναι ένα νευρικό παιδί, που δεν ανταποκρίνεται όταν του μιλάμε (εκτός κι αν πούμε τη μαγική φράση "Θ. έλα να σου δώσω κάτι") και το έχω δει πάρα πολλές φορές να πέφτει στο πάτωμα και να χτυπιέται μέχρι να γίνει το δικό του (και εντέλει πετυχαίνει αυτό που θέλει).

Σήμερα για παράδειγμα ήρθαν στο σπίτι μας. Άρπαζε όλα τα παιχνίδια της μικρής μου και δεν τα έδινε πίσω (η οποία μικρή αν και 11 μηνών καταλάβαινε τι παιζόταν και άρχισε τις φωνές), του μιλούσαμε και μας έγραφε κανονικά και το αποκορύφωμα ήταν να πάρει τα γυαλιά ηλίου μου και δεν ήθελε να τα δώσει πίσω. Στο τέλος με τα πολλά (παρακάλια από'μένα) συμφώνησε να τα δώσει, αλλά στην πορεία όταν νόμισε πως δεν κοίταζα τα έβαλε στην τσέπη του και έκανε τον αδιάφορο. Του ξαναείπα να τα δώσει, άρχισε τις τσιρίδες και τα κλάμματα, και έπεσε γκαρίζοντας στο πάτωμα. Η μάνα του ήταν αδιάφορη όλη την ώρα, και απλά στο τέλος του είπε "αν δεν τα δώσεις πίσω θα φύγω και θα σε αφήσω εδώ". Την αγνόησε κανονικότατα, και τα έδωσε πίσω μόνο όταν εκείνη έκανε πως κατεβαίνει τις σκάλες χωρίς αυτόν.

Η μάνα του γενικώς είναι στον κόσμο της, δεν τον αφήνει να φάει μόνος του να καταλάβετε (για να μην λερωθεί, λέει), δεν τον έστειλε σε παιδικό σταθμό (αν και υπήρχε αυτή η δυνατότητα) και τώρα είναι έγκυος στο δεύτερο και δεν πολυασχολείται με την διαπαιδαγώγηση του μεγάλου. Επαφές με άλλα παιδάκια έχει σπανιότατα και περιτριγυρίζεται συνεχώς από μεγάλους. Η μάνα του απλά κοιτάει να τον κρατάει ήρεμο δίνοντάς του τα πάντα και κάνοντάς του τα χατήρια.

Υπάρχουν ακόμα άπειρα παραδείγματα να γράψω, εκτός από το σημερινό στο σπίτι μου. Αν θέλετε σας γράφω κι άλλα.

Η συμπεριφορά του αυτή μάλιστα δεν είναι πρόσφατη (αλλά σίγουρα έχει χειροτερέψει από τότε που έμαθε για το μωρό που έρχεται). Η συμπεριφορά του παιδιού είναι προβληματική, είμαι πλέον σίγουρη, δεν είναι απλά νάζια. Και δεν δικαιολογείται πια από την ηλικία. Εμείς τι μπορούμε να κάνουμε ή να πούμε από την πλευρά μας, έτσι ώστε να δώσουμε στους γονείς να καταλάβουν πως πρέπει να κάνουν κάτι? Σημειωτέον πως είναι και παρεξηγιάρα η κουνιάδα μου και δεν έχω πολύ θάρρος απέναντί της.

Τόνισα τα πιο σημαντικά κι όλα αυτά συνηγορούν στ' ότι υπάρχει πρόβλημα. Όχι, δεν είναι αυτή καθόλου φυσιολογική συμπεριφορά για ένα παιδάκι 4,5 χρονών.

 

Τι θα μπορούσαμε να πούμε ή να κάνουμε, με τρόπο πάντα, έτσι ώστε να δώσουμε στην μάνα του να καταλάβει πως πρέπει να χειριστεί το θέμα?

Αν της λέγαμε να βγαίνουν όσο περισσότερο γίνεται και να πηγαίνουν σε παιδότοπους έτσι ώστε να έρχεται σε επαφή με άλλα παιδιά? Ή μήπως να κάτσουμε στ'αυγά μας και ό,τι ήθελε προκύψει?

 

Το παιδάκι εμείς το αγαπάμε, αλλά μετά τα χτεσινά ο άντρας μου δεν θέλει να έχουμε πολλές πολλές επαφές μαζί του, γιατί πάνω στο άρπαγμα των παιχνιδιών μέσα από τα χέρια της μικρής μου κόντεψε να την ρίξει κάτω.

 

Δεν ξέρω, έχω προβληματιστεί πολύ. Με προβλημάτισε ακόμα περισσότερο το γεγονός που τον είδα να τσεπώνει τα γυαλιά ηλίου μου. Πού το είδε αυτό μικρό παιδί? Πώς το σκέφτηκε? Και μάλιστα το έκανε συνειδητά, κοίταξε γύρω να δει αν τον βλέπουμε, τα έβαλε στην τσέπη και έστρωσε το πουκάμισό του από πάνω για να μη φαίνεται το φούσκωμα.

Εσείς δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα παρά μόνο να ορίσετε την διαπαιδαγώγηση του δικού σας παιδιού. Εξάλλου, για να πεις σε κάποιον, πρέπει και να θέλει ν' ακούσει.

 

Να είστε προσεχτικοί αλλά μην φοβάστε για την μικρή σας. Είναι ξάδελφός της, πρέπει και θα τον βλέπει. Δεν μπορείτε να την τυλίξετε με δίχτυ ασφαλείας. Σιγά σιγά, θα μάθει ν' αντιμετωπίζει παρόμοιες καταστάσεις.

 

Για το ότι τσέπωσε τα γυαλιά... συνηθισμένη παιδική πονηριά. Και μια καραμελίτσα, θα την έκρυβε αν του απαγορευόταν.

Το σοβαρό ζήτημα είναι ότι δεν κατάλαβε ότι - έτσι ή αλλοιώς - δεν του επιτρεπόταν να πάρει τα γυαλιά.

 

...Επίσης δεν θέλω ένα παιδί στρατιωτάκι σε καμία περίπτωση. Άλλο να κάνει το παιδί μια σκανταλιά (πάνω στο παιχνίδι να σπάσει κάτι για παράδειγμα) και άλλο να απαιτεί τα πάντα.

Οι γονείς με μικρότερα παιδάκια όπως εγώ, βλέπουμε τα μεγαλύτερα και παραδειγματιζόμαστε. Θέλουμε να προστατέψουμε τα μικρά μας φυσικά αλλά και να μάθουμε από λάθη των άλλων. Από ένα σημείο και μετά δεν είναι θέμα χαρακτήρα του κάθε παιδιού το πώς θα εξελιχθεί. Είναι θέμα των γονιών να πλάσουν/διαμορφώσουν την "πρώτη ύλη" όπως θεωρούν αυτοί καλύτερα.

Συμφωνώ σε όλα.

 

...Φυσικά και δεν είναι οι χαρακτήρες όλοι ίδιοι, αλλά δεν μπορούμε να λέμε "αα έτσι είναι ο χαρακτήρας του δεν αλλάζει" τη στιγμή που δεν έχουμε ασχοληθεί καν με την διαμόρφωσή του.

Επίσης, συμφωνώ.

 

...ΑΛΛΑ βλέποντας αυτά τα τρελά με τον ανηψιό μου κατάλαβα πως όταν έχεις ένα παιδί πρέπει να το πάρεις απόφαση πως αυτό είναι σοβαρή υπόθεση. Τα συζητούσαμε με τον άντρα μου και είπαμε πως όταν με το καλό η μικρή αρχίσει να μιλάει και να καταλαβαίνει αυτά που της λέμε θα αρχίσουμε το μπίρι μπίρι, με παιχνίδι και και και και! Ελπίζω να τα καταφέρουμε, τώρα αν είναι από γεννησιμιού της ανάποδη θα δείξει στο μέλλον! Εγώ πάντως δεν θα το αφήσω στη μοίρα του το παιδάκι μου να καταλήξει σαν αγριοκάτσικο.

Σωστά.

 

αχ ακριβώς αυτό το λάθος κάναμε όλοι μας με τον ανηψιό. Ήταν μικρούλης (πχ 2 χρονών) και όταν πήγαινε και τραβούσε το τραπεζομάντηλο και τα πετούσε όλα κάτω απλά γελούσαμε (και η μάνα του μαζί) και δεν τον μάλωνε κανείς. Στην ηλικία των 2 όμως το λες χαριτωμένο και ζαβολιάρικο στην ηλικία όμως των 4,5 το λες προβληματικό.

Συχνά λέω πως - αν δεν προσέξουμε - το προτέρημα / χαριτωμενιά γίνεται εύκολα ελάττωμα / πρόβλημα.

 

mmdad θεωρείς άρα πως δεν πρέπει να ασχοληθώ παραπάνω. Ρωτάω γιατί θα ήθελα ειλικρινά αν μπορούσα να κάνω κάτι για να βοηθηθεί (ακόμα και να γίνω η κακιά στη μάνα του) θα το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη. Το παιδί το αγαπάμε και ενδιαφερόμαστε γι'αυτό. Για την μικρή μου δεν προβληματίζομαι και τόσο, θα'μαι απλά δίπλα της στις επαφές τους μπας και τη γλιτώσω από καμιά ξανάστροφη, μέχρι να μπορεί να ανταποδώσει τα ίσα τουλάχιστον.

Το είπα και παραπάνω. Στους γονείς του τίποτα, θεωρούν ότι έχουν ένα απλά ζωηρό παιδί... Εστίασε στη μικρή σου.

 

...Δε φταίει αυτό για κάποιους από τους τρόπους που έχει αποκτήσει αλλά το ζόρι της προσαρμογής στο σχολείο όπου αναγκαστικά θα του τεθούν όρια, θα το περάσει μόνος του...

 

...Έχω όμως την απαίτηση από τη μάνα του να του πει πως τα μικρότερα (κατά πολύ) παιδιά δεν τα χτυπάμε/βαράμε/σπρώχνουμε γιατί μπορεί να πάθουν κακό. Χτες το απόγευμα για παράδειγμα βγήκαμε έξω και πετύχαμε τα πεθερικά μου και τον Θ. σε μια καφετέρια. Ανάμεσα σε άλλα που έκανε, πλησίασε κάποια στιγμή το καρότσι της μικρής και της έριξε μια σφαλιάρα στο κεφάλι πριν καν προλάβουμε να αντιδράσουμε. Έπειτα έτρεξε στην αγκαλιά του παππού, ο οποίος γελούσε και τον γαργαλούσε(=μπράβο Θ., να το ξανακάνεις, και πιο δυνατά την άλλη φορά). Το βρίσκεις σωστό αυτό? Εγώ προσπαθούσα να παρηγορήσω τη μικρή και άντρας μου πάντως έγινε έξω φρενών (με τον πατέρα του πιο πολύ) και μας πήρε και φύγαμε. Γενικά κάθε μα κάθε φορά που θα βρεθούμε όλο και κάποιο θεματάκι θα έχουμε.

Στο σχολείο, ίσως να μπει σε κάποια όρια... Αλλά θα περιμένουμε από τους παιδαγωγούς να διορθώσουν τους γονείς? Και το θέμα είναι η πειθαρχία ή / και η συναίσθηση - επίγνωση?

 

Όσο για το περιστατικό με την σφαλιάρα, με όλο το θάρρος... αντιδράσεις σαν του πεθερού σου μου φέρνουν εμετό.

Τελικά, τα παιδιά ούτε με εκπλήσσουν ούτε με τρομάζουν αλλά ώρες ώρες οι μεγάλοι (εμείς) θέλουμε... θέλουμε... άσε να μην το πω...!

[my_Kelly]

Τα παιδιά δεν έχουν συνήθως μια συνεχόμενη στάνταρ συμπεριφορά αλλά εμφανίζουν "επισόδεια" καλής ή κακής συμπεριφοράς.

Δηλαδή μπορεί ένα παιδάκι για τους χ,ψ λόγους μια μέρα να φερθεί σαν τύρρανος και το ίδιο παιδί μια άλλη μέρα να είναι παναγίτσα. (και πάντα υπάρχουν χ,ψ λόγοι αν τους καλοψάξεις )

 

Η καλύτερη συμπεριφορά μια μέρα που το παιδί έπαθε παράκρουση και εμφανίζει υπερβολικά σκανταλιάρικη συμπεριφορά είναι να το ΑΓΝΟΗΣΕΙΣ και όχι να τρέχεις από πίσω του εκείνη τη στιγμή και να το μαλώνεις ή να το νουθετείς. Αυτά μπορούν να γίνουν κάποια άλλη στιγμή που είναι ήρεμο το παιδί και μπορεί να εμπλακεί σε συζήτηση και διάλογο.

 

Την ώρα της παράκρουσης όμως είναι 100 φορές καλύτερο να το αγνοήσεις παρά να του δώσεις υπερβολική σημασία. Φυσικά σε σοβαρά θέματα σωματικής ακεραιότητας άλλου παιδιού θα επέμβεις αλλά σε μικρότερα θέματα που μπορούν να διαχειριστούν τα παιδιά μεταξύ τους, ναι το ιδανικό είναι να αφήσεις να περάσει το συμβάν απαρατήρητο.

 

Καταλαβαίνω ότι οι τρίτοι επιθυμούν πολλές φορές να επέμβει ο γονιός του παιδιού για να νιώσουν μια ηθική ικανοποίηση ότι ο γονιός αυτός ενδιαφέρεται για τη νουθεσία του παιδιού του. Όμως σε διαβεβαιώ ότι η επέμβαση αυτή εκείνη τη στιγμή τις περισσότερες φορές εξυπηρετεί απλά την ηθική ικανοποίηση των τρίτων και όχι την επίλυση του πραγματικού προβλήματος.

 

Α, και η μητέρα του παιδιού τελικά πήρε τα γυαλιά από το παιδί. Απλά η My_Kelly δεν ένιωσε αυτή την ηθική ικανοποίηση ότι το παιδί νουθετήθηκε.

 

Καλημέρα!

Πίστεψέ με, το θέμα μου δεν είναι η ηθική ικανοποίηση. Αν γνωριζόμασταν επί προσωπικού ούτε καν θα ανέφερες κάτι τέτοιο! Τέλος πάντων, ο λόγος που λέω αυτά που λέω είναι πως βλέπω ένα παιδί στην ευρύτερη οικογένειά μου να είναι νευρικό και αντικοινωνικό (πράγματα που δεν κάνουν ούτε το ίδιο ευτυχισμένο και ενοχλούν τους γύρω), αλλά οι γονείς του δείχνουν να μην κατανοούν καν τι συμβαίνει. Τη δική μου την κόρη θα την προστατέψω όσο γίνεται μέχρι να μπορεί να ανταποδώσει τα ίσα, άρα ούτε αυτό είναι μέγα πρόβλημα.

Έπεσα πάνω σε αυτό το άρθρο όπου λέει τα παρακάτω

 

"Τι σημαίνει «οριοθέτηση της συμπεριφοράς» του παιδιού;

Για την υγιή ψυχοσωματική ανάπτυξη του παιδιού μας, πέρα από την αγάπη και τη στοργή μας, χρειάζεται να θέσουμε κάποια όρια, κάποιους κανόνες στη συμπεριφορά του. Οι κανόνες αυτοί μπορεί να σχετίζονται με θέματα που σχετίζονται με τον ύπνο, τη διατροφή, τα παιχνίδια, τις εξόδους, το ντύσιμο, τη μελέτη, τις αγορές, την τηλεόραση, τις σχέσεις με τους άλλους, την αρνητική συμπεριφορά κ.λ.π.

Γιατί τα όρια είναι απαραίτητα;

Το παιδί χωρίς όρια νιώθει δυστυχισμένο, αποθαρρυμένο, ανασφαλές και συχνά εκδηλώνει προβλήματα στη συμπεριφορά του. Η συνέπεια και η σταθερότητα στην εφαρμογή των κανόνων αυτών, αποτελεί την απαραίτητη προϋπόθεση για την ολοκληρωμένη και υγιή ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού, καθώς και την ομαλή λειτουργία ολόκληρου του οικογενειακού συστήματος.

Σε ποια ηλικία αρχίζει η οριοθέτηση της συμπεριφοράς του παιδιού;

Όσο πιο νωρίς, τόσο το καλύτερο! Αν από τη νηπιακή ηλικία το παιδί μας μάθει να ελέγχει τη συμπεριφορά του, να δέχεται κανόνες, να εκφράζει με υγιή τρόπο τα συναισθήματα του και να γίνεται υπεύθυνο, τότε μεγαλώνοντας θα μπορέσει να αποφύγει κινδύνους, να αναπτύξει το δυναμικό του και να είναι ευτυχισμένο.

Με άλλα λόγια, το παιδί που μεγαλώνει σε ένα σταθερό περιβάλλον, με ξεκάθαρα και σαφή όρια στη συμπεριφορά του έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να έχει καλή σχολική επίδοση, αλλά και καλές κοινωνικές δεξιότητες, να μπορεί να είναι υπεύθυνο και να επιλύει προβλήματα, να μπορεί να διεκδικεί τα δικαιώματα του και να προστατεύει τον εαυτό του, να μπορεί να ξέρει τι νιώθει και τι θέλει και να μπορεί να το εκφράσει και πάνω από όλα έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να είναι χαρούμενο και ικανοποιημένο."

 

 

Συμφωνώ απόλυτα με αυτά που γράφει και βρίσκω απαράδεκτο (προσωπική άποψη, έτσι?) να βρίσκομαι σε ένα άλλο σπίτι, να βλέπω το παιδί μου να αλωνίζει κι εγώ να κάθομαι αμέριμνη και να αδιαφορώ μέχρι να του περάσει η παράκρουση.

 

 

 

Επίσης, τα γυαλιά τα πήραμε πίσω αφού ο μικρός χτυπιόταν στα πατώματα και ούρλιαζε(χωρίς δάκρυα) για 45 λεπτά. Η μάνα του όλη αυτή την ώρα δεν του έλεγε απολύτως τίποτα και συνέχιζε να πίνει τον καφέ της και απλά όταν τελείωσε του είπε πως αν δεν τα δώσει θα τον αφήσει και θα φύγει. Εγώ αυτά τα 45 λεπτά προσπαθούσα να του δώσω άλλα παιχνίδια μπας και τα ξεχάσει, του μιλούσα, του έλεγα ιστορίες με ποδόσφαιρο κτλ, αλλά δεν με άκουγε καν. Εννοείται πως δεν σκέφτηκα να τον μαλώσω ή να του μιλήσω κάπως γιατί είχε μάνα να το κάνει.

[my_Kelly]

θεωρητικα ειναι πολυ καλα αυτα που λες και φαινετε να εχεις δικιο. αλλα προσωπικα πιστευω πως αν ειναι να περιμενω να μου γκρεμισει το χ παιδακι το σπιτι και να του μιλησω αλλη ωρα πιο χαλαρη... μπααα!! δε νομιζω. βασικα αυτη η ωρα δεν υπαρχει γιατι εγω πια δε θαμαι χαλαρη.. και μιλαω το ιδιο ειτε προκειτε για αλλο παιδακι ειτε για το παιδι μου.

οκ σιγουρα θα επιμεινω στην απλη παρατηρηση (μαλωμα) σε λογικα πλαισια και αναλογα με το θαρος που θαχω καιμε τη μητερα ωστε να μπορεσω να κανω παρατηρηση στο παιδακι,ελπιζοντας οτι θα ξυπνησω και τη μητερα. Αν παλι ειναι το δικο μου παιδακι τοτε δε θα περιμενω να γκρεμισει το σπιτι -δικο μας η αλλο- θα πω μια θα πω δυο μετα.. εχει συνεπεια..

 

οσο για το αλλο που λες περι ηθικης ικανοποιησης.. πραγματικα ποτε δε το σκεφτηκα ετσι. απλα προστατευω το σπιτι μου. εχω τους δικους μου κανονες η οτιδηποτε και θελω ο τριτος που θα ερθει να τα σεβετε ολα αυτα, οπως σεβομαι εγω τα αλλα σπιτια.

 

supermama συμφωνώ απόλυτα, ειδικά με τα Bold και να προσθέσω πως σκοπεύω να είμαι ακόμα πιο αυστηρή με το παιδί μου όταν πρόκειται για σπίτια άλλων. Θυμάμαι εγώ με τον αδερφό μου μέναμε σε χωριό, οπότε αλωνίζαμε τον κόσμο όλο, το σπίτι το φέρναμε ανάποδα σαν ζωηρά παιδιά, αλλά με το που μας φώναζε η μάνα μας τρέχαμε μπροστά της για να δούμε τι θέλει. Ποτέ δεν μας χτύπησε, ποτέ δεν μας κακομεταχειρίστηκε αλλά μας ήταν απόλυτα κατανοητό (πώς τα κατάφερε άραγε αυτή?) πως όταν μας λέει κάτι πρέπει να την ακούμε. Σε σπίτια άλλων δε, ήμασταν παναγίτσες.

[my_Kelly]

Δηλώνω εξαρχής πως το δικό μου παιδί δεν είναι άγιο και πως δεν έχω διαχειριστεί τέλεια ότι -κατά καιρούς - έχει προκύψει.

 

Παίρνω ως δεδομένο στη συζήτηση ότι η my_Kelly μεταφέρει την αλήθεια και απαντώ στα λόγια της :

(ειλικρινά, κάποιες άλλες απαντήσεις... τουλάχιστον, με εξέπληξαν)

 

 

Τόνισα τα πιο σημαντικά κι όλα αυτά συνηγορούν στ' ότι υπάρχει πρόβλημα. Όχι, δεν είναι αυτή καθόλου φυσιολογική συμπεριφορά για ένα παιδάκι 4,5 χρονών.

 

 

Εσείς δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα παρά μόνο να ορίσετε την διαπαιδαγώγηση του δικού σας παιδιού. Εξάλλου, για να πεις σε κάποιον, πρέπει και να θέλει ν' ακούσει.

 

Να είστε προσεχτικοί αλλά μην φοβάστε για την μικρή σας. Είναι ξάδελφός της, πρέπει και θα τον βλέπει. Δεν μπορείτε να την τυλίξετε με δίχτυ ασφαλείας. Σιγά σιγά, θα μάθει ν' αντιμετωπίζει παρόμοιες καταστάσεις.

 

*Για το ότι τσέπωσε τα γυαλιά... συνηθισμένη παιδική πονηριά. Και μια καραμελίτσα, θα την έκρυβε αν του απαγορευόταν.

Το σοβαρό ζήτημα είναι ότι δεν κατάλαβε ότι - έτσι ή αλλοιώς - δεν του επιτρεπόταν να πάρει τα γυαλιά.

 

 

Συμφωνώ σε όλα.

 

 

Επίσης, συμφωνώ.

 

 

Σωστά.

 

 

Συχνά λέω πως - αν δεν προσέξουμε - το προτέρημα / χαριτωμενιά γίνεται εύκολα ελάττωμα / πρόβλημα.

 

 

Το είπα και παραπάνω. Στους γονείς του τίποτα, θεωρούν ότι έχουν ένα απλά ζωηρό παιδί... Εστίασε στη μικρή σου.

 

 

Στο σχολείο, ίσως να μπει σε κάποια όρια...** Αλλά θα περιμένουμε από τους παιδαγωγούς να διορθώσουν τους γονείς? Και το θέμα είναι η πειθαρχία ή / και η συναίσθηση - επίγνωση?

 

Όσο για το περιστατικό με την σφαλιάρα, με όλο το θάρρος... ***αντιδράσεις σαν του πεθερού σου μου φέρνουν εμετό.

Τελικά, τα παιδιά ούτε με εκπλήσσουν ούτε με τρομάζουν αλλά ώρες ώρες οι μεγάλοι (εμείς) θέλουμε... θέλουμε... άσε να μην το πω...!

 

*Αυτό δεν το ήξερα πάντως, για το τσέπωμα εννοώ. Νόμιζα πως δεν το "έχουμε" μέσα μας, και αποκτάμε την πονηριά να το κάνουμε όταν το δούμε να γίνεται ή όταν καταλάβουμε πως υπάρχει και αυτή η δυνατότητα. (Με μόρφωσες πάλι ζούπη μου!)

 

**Στο σχολείο θα μπει αναγκαστικά σε κάποια όρια για να μπορέσει να γίνει αποδεκτός είτε από τη δασκάλα είτε από τα άλλα παιδάκια. Αν όμως η ίδια κατάσταση με σήμερα (το να τον αφήνουμε να αλωνίζει) συνεχιστεί στο σπίτι και το πρωί στο σχολείο θα πρέπει να ακολουθεί κανόνες και το απόγευμα όχι... πώς θα αντιδρά? Υπάρχει περίπτωση το σχολείο να βοηθήσει την κατάσταση ή το παιδί θα γίνει ακόμα πιο μπερδεμένο? Μην ξεχνάμε πως έρχεται και δεύτερο μωρό.

 

***Με έκανε εκτός εαυτού ο πεθερός μου. Αυτό που του είπα ήταν "καταλαβαίνεις τι κάνεις τώρα? Αυτή τη στιγμή του λες μπράβο, και την απόμενη φορά βάρα δυνατότερα για να σε πάρω περισσότερες αγκαλιές". Και η απάντησή του ήταν "κοίτα Θ., έκανες την my_Kelly να θυμώσει".:evil:

[my_Kelly]

Με ένα γρήγορο ψάξιμο στο google βρήκα και τα παρακάτω άρθρα που λένε πάνω κάτω τα ίδια περί ορίων. Όποια θέλει τα διαβάζει, προς χάριν της συζήτησης!

 

http://www.mpsarrou.gr/taoriasymperiforaspedion.htm

http://clubs.pathfinder.gr/EYTYXISMENAPAIDIA/62977

http://netlife.gr/talk/viewtopic.php?t=424

[agentP]

Είναι ωστόσο εξαιρετικά κουραστικό και ψυχοφθόρο να ασκείς το γονεϊκό σου ρόλο με την ύπαρξη θεατών (να μη σου πω και κριτών) όπου θα πρέπει στην ουσία όχι να ασχοληθείς με την ουσία του προβλήματος αλλά με την "εντύπωση" που θα δώσει το παιδί σου ή η συμπεριφορά σου σε αυτούς.

Επίσης, τα γυαλιά τα πήραμε πίσω αφού ο μικρός χτυπιόταν στα πατώματα και ούρλιαζε(χωρίς δάκρυα) για 45 λεπτά. Η μάνα του όλη αυτή την ώρα δεν του έλεγε απολύτως τίποτα και συνέχιζε να πίνει τον καφέ της και απλά όταν τελείωσε του είπε πως αν δεν τα δώσει θα τον αφήσει και θα φύγει. Εγώ αυτά τα 45 λεπτά προσπαθούσα να του δώσω άλλα παιχνίδια μπας και τα ξεχάσει, του μιλούσα, του έλεγα ιστορίες με ποδόσφαιρο κτλ, αλλά δεν με άκουγε καν. Εννοείται πως δεν σκέφτηκα να τον μαλώσω ή να του μιλήσω κάπως γιατί είχε μάνα να το κάνει.

Συμφωνώ με την marandnik 100%. Όταν το παιδί έχει κακή συμπεριφορά σε ξένο σπίτι, ή σηκώνεσαι και φεύγεις ή το αγνοείς. Το να αρχίσεις τον εξάψαλμο, ή να κυνηγάς το παιδί να το νουθετήσεις ή να το βάλεις σε τάιμ άουτ σε ξένο σπίτι, το βρίσκω λίγο γελοίο, ή λίγο επίδειξη "κοίτα τι καλά εκπαιδευμένο που το έχω".

myKelly, αν μέσα σ' αυτά τα 45 λεπτά δεν κινδύνεψε κανείς, δηλ. ο ανηψιός σου δεν πήγε να χτυπήσει κάποιον ή δεν έσπασε πράγματα του σπιτιού, πιστεύω ότι καλώς τον αγνοούσε η μαμά του, ενώ εσύ με το να ασχολείσαι μαζί του, του έδειξες και πάλι ότι είναι το κέντρο της προσοχής (όπως έχει συνηθίσει να είναι κι αυτός μάλλον αυτό ήθελε) και δεν βοήθησες ν' αποφορτιστεί η κατάσταση.

[DALIA]

Με ένα γρήγορο ψάξιμο στο google βρήκα και τα παρακάτω άρθρα που λένε πάνω κάτω τα ίδια περί ορίων. Όποια θέλει τα διαβάζει, προς χάριν της συζήτησης!

 

Bρε παιδί μου ποιος από εμάς είπε ότα τα παιδιά δεν πρέπει να έχουν όρια ?

ποιος και που...?

 

Για να καταλάβω εσύ επί 45 λεπτά προσπαθούσες να του πάρεις τα γυαλιά προσπαθώντας να τον αποπροσανατολίσεις ? Εγώ πιστεύω ότι αν δεν του δίνατε καμία μα καμία σημασία στο 10λεπτο θα τα παρατούσε διότι θα διαπίστωνε ότι δεν κρύβουν "χρυσάφι";)

Ο παππούς ναι ήταν απαράδεκτος αλλά αυτό είναι ένα θέμα μόνο του.

[supermama]

Για να καταλάβω εσύ επί 45 λεπτά προσπαθούσες να του πάρεις τα γυαλιά προσπαθώντας να τον αποπροσανατολίσεις ? Εγώ πιστεύω ότι αν δεν του δίνατε καμία μα καμία σημασία στο 10λεπτο θα τα παρατούσε διότι θα διαπίστωνε ότι δεν κρύβουν "χρυσάφι";)

 

DALIA μου γιαυτο που μου ειπες παραπανω ευτυχως δεν κανω παρεα, δεν ετυχε δηλ.., με ατομα που δε με σεβοντε καιμενα και το σπιτι μου οποτε το ειπα ως παραδειγμα τι θα εκανα αν..

οσο για το σιγκεκριμενο που λες εδω.. αν ηταν κατι που πραγματικα δεν ηθελα να το αγγιξει οπως πχ τα γυαλια μου δε θα περιμενα ουτε 10λεπτο ουτε 5λεπτο γιατι μπορει στο ενδιαμεσω μεχρι να δει οτι δεν ειναι χρυσαφι να μην ηταν ηδη. εννοω νατα σπανε.

δε θα αγριευα με τη μια αλλα σιγουρα θα εκανα παρατηρηση και θα ζητουσα για αρχη να μου τα εδινε.

εδω να σημειωσω πως επειδη ειμαι σχολαστικη σε τετοια οποτε ειναι να ερθει κανεις και εχω κατι εξω που δε θελω να το πιασουν απλα το σηκωνω. αν ομως τυχει τετοιο τοτε σιγουρα δε θα περιμενα να του περασει για το λογο που λεω πριν.

[kyra]

Τα 'ορια' στα τετράχρονα είναι μεγάλη κουβέντα. Σίγουρα δεν μπαίνουν στα ξένα σπίτια και σίγουρα δεν μπαίνουν από τρίτα πρόσωπα πέρα από τους γονείς. Αλλά όταν μιλάμε για τετράχρονα χωρίς όρια, δεν εννοούμε αυτό που περιγράφεις my_Kelly. Εννοούμε για τετράχρονα που κάνουν ζημιές, που σκαρφαλώνουν στα έπιπλα, που βρίζουν, που χτυπάνε κλπ. Το αν μπαίνουν όρια στο παιδί, δεν μπορείς να το καταλάβεις από αύτό που βλέπεις, γιατί το αποτέλεσμα μπορεί να αργήσει πολύ.

Νομίζω ότι το σημαντικότερα είναι η διάθεση που έχεις απέναντι σε ένα παιδάκι. Καταλαβαίνω -και θυμάμαι- ότι οι μαμάδες που έχουν μωράκι είναι πιο αυστηρές με τα άλλα παιδάκια και ξεχνάνε ότι κι αυτά είναι μωρά. Όταν είχα το γιο μου μωρό, ο ανηψιός μου 2.5 ετών τότε, ανέβηκε στο καρότσι του με τα παπούτσια, και του μίλησα αυστηρά και του είπα, ότι είναι μεγάλο παιδί και πρέπει να προσέχει τα πράγματα του μωρού. Τώρα γελάω όποτε το σκέφτομαι.

Είμαι μικρά παιδάκια ΚΑΙ τα τετράχρονα, θέλουν ειδική μεταχείριση και αν κάνουν κάτι κακό το κάνουν για να τραβήξουν προσοχή. Δεν μπορούμε να χρησιμοποιούμε τους όρους που θα χησιμοποιούσαμε για τους μεγάλους. Δεν μπορούμε να πούμε΄'έκλεψε'. Δε κλέβει, βλέπει κάτι και το παίρνει. Ό,τι και να του πεις, δεν μπορεί να καταλάβει την έννοια της ιδιοκτησίας.

Δεν λέει ψέματα. Λέει τη δική τουσ πραγματικότητα. Μπερδεύουν το θέλω με το πρέπει, το μπορώ και το μου αρέσει. Δεν θέλουν το κακό μας, αλλά θέλουν να ικανοποιήσουν τα θέλω τους, γιατί αυτό μπορούν να κάνουν προς το παρόν.

Αγαπητή φίλη, αν το προσεγγίσεις έτσι, θα πάψεις να ανησυχείς. Το δικό σου παιδάκι κράτα το σε απόσταση, ακόμα και μόνο λόγω ηλικίας.

[my_Kelly]

Και πώς ακριβώς βάζετε τα όρια όταν τα αγνοείτε την ώρα της κρίσης?(αγνοώ=δεν κάνω τίποτα και πίνω αμέριμνη τον καφέ μου μέχρι να διαλύσει το ξένο σπίτι). Αυτό που θα καταλάβαινα εγώ είναι πως "κάνω ό,τι μου γουστάρει αλλά δεν τρέχει τπτ, θα με μαλώσει η μάνα μου κάμποσο όταν πάμε σπίτι και με βρει βολικό. Η ουσία είναι όμως πως αυτό που ήθελα θα το έχω κάνει έτσι κι αλλιώς".

 

Και ναι, προσπαθούσα τόση ώρα να το αποπροσανατολίσω από τα γυαλιά αλλά και από άλλες ζημιές που έκανε, γιατί δεν ξέρω για εσάς αλλά εμένα δεν μου τρέχουν από τα μπατζάκια και δεν μπορώ να δίνω λεφτά για γυαλιά κάθε φορά που θα έρθει ένα παιδί με παράκρουση στο σπίτι μου. Έχω και μεγάλο κύκλο και καταλαβαίνετε, δεν βγαίνω οικονομικά.

[DALIA]

DALIA μου γιαυτο που μου ειπες παραπανω ευτυχως δεν κανω παρεα, δεν ετυχε δηλ.., με ατομα που δε με σεβοντε καιμενα και το σπιτι μου οποτε το ειπα ως παραδειγμα τι θα εκανα αν..

 

Εμένα μου έχει τύχει....

Εμένα μου τι δίνει να τρώμε όπου να'ναι ή να γυρνάμε με ένα πιάτο στο χέρι μέσα σε ένα σπίτι.Τρώμε σε συγκεκριμένο σημείο και όχι με τις ώρες τα πιάτα απλωμένα...

Έχω μια πολύ καλή φίλη με 2 κοριτσάκια που δεν έχουν τέτοιο πρόβλημα, τρώνε παντού ακόμα και στο παιδικό δωμάτιο.

Συνήθως συναντιόμαστε ως εξής, χειμώνα σπίτι της και καλοκαίρι σπίτι μου στον κήπο.

Μια άλλη περίπτωση σε κάποιες κοινωνικές υποχρεώσεις συναντάω λόγτω κοινών γνωστών μία μαμά η οποία πάντα θεωρεί ότι οτιδήποτε γίνει πρέπει να φταίει κάποιο παιδί εκτός από τα δικά της.Συνήθως ρωτάω αν θα είναι η Κ. και θα πάω αρκετά αργότερα.

 

 

εδω να σημειωσω πως επειδη ειμαι σχολαστικη σε τετοια οποτε ειναι να ερθει κανεις και εχω κατι εξω που δε θελω να το πιασουν απλα το σηκωνω.

 

Πολύ σωστό και εγώ το κάνω.

Επίσης έχει τύχει να σηκώσω και αγαπημένο παιχνίδι του μικρού...

[my_Kelly]

Αλλά όταν μιλάμε για τετράχρονα χωρίς όρια, δεν εννοούμε αυτό που περιγράφεις my_Kelly. Εννοούμε για τετράχρονα που κάνουν ζημιές, που σκαρφαλώνουν στα έπιπλα, που βρίζουν, που χτυπάνε κλπ. Το αν μπαίνουν όρια στο παιδί, δεν μπορείς να το καταλάβεις από αύτό που βλέπεις, γιατί το αποτέλεσμα μπορεί να αργήσει πολύ.

 

Δεν είχα σκοπό και ούτε και μπορώ να γράφω σελίδες ολόκληρες για τη συμπεριφορά που με προβληματίζει, αλλά επειδή βλέπω πως δεν αρκείστε στο λόγο μου θα πω και μερικά άλλα. Στο σπίτι μου πάλι, τρέχει πάνω κάτω χτυπώντας από πόρτα σε πόρτα, αρπάζει τα πάντα, τα κινητά, κατέβασε κάδρο από τον τοίχο ενώ πάτησε με τα παπούτσια στον καναπέ, προσπάθησε να πετάξει τον σκουπιδοτενεκέ κάτω από τον δεύτερο όροφο που είμαι και επειδή ήταν βαρύς και δεν μπόρεσε να τον σηκώσει πήρε ένα πιάτο από το νεροχύτη και προσπάθησε να πετύχει έναν σκύλο που περνούσε από κάτω. Αφού δεν πέρναγε κανένας άνθρωπος είμασταν τυχεροί. Να πω κι άλλα?

[supermama]

Εμένα μου τι δίνει να τρώμε όπου να'ναι ή να γυρνάμε με ένα πιάτο στο χέρι μέσα σε ένα σπίτι.Τρώμε σε συγκεκριμένο σημείο και όχι με τις ώρες τα πιάτα απλωμένα...

 

Επίσης έχει τύχει να σηκώσω και αγαπημένο παιχνίδι του μικρού...

 

καλε τι λες!!! εννοητε οτι τρωμε σε σιγκεκριμενο μερος στο σπιτι. σπανια δινω να φανε κατι τυπου κολατσιο στον καναπε οταν ας πουμε βλεπουμε μια ταινια παρεα μαζι και θελω ναναι πιο χαλαρα τα πραγματα.

αλλα ναι! τρωμε στο τραπεζι και δε τρωμε 2 ωρες. χαλαρα αλλα σε λογικα πλαισια.

ουτε οτι ωρα του καπνισει του καθενος να φαει. εχουμε σιγκεκριμενες ωρες και τρωμε γυρω απο αυτες.

οσο για το παιχνιδι και γω το εχω κανει. ειδικα που ηταν πιο μικρα αν ηταν καινουργιο και ηξερα οτι θα το διαλυσουν ολα μαζι..

[Π+Μ]

Δεν είχα σκοπό και ούτε και μπορώ να γράφω σελίδες ολόκληρες για τη συμπεριφορά που με προβληματίζει, αλλά επειδή βλέπω πως δεν αρκείστε στο λόγο μου θα πω και μερικά άλλα. Στο σπίτι μου πάλι, τρέχει πάνω κάτω χτυπώντας από πόρτα σε πόρτα, αρπάζει τα πάντα, τα κινητά, κατέβασε κάδρο από τον τοίχο ενώ πάτησε με τα παπούτσια στον καναπέ, προσπάθησε να πετάξει τον σκουπιδοτενεκέ κάτω από τον δεύτερο όροφο που είμαι και επειδή ήταν βαρύς και δεν μπόρεσε να τον σηκώσει πήρε ένα πιάτο από το νεροχύτη και προσπάθησε να πετύχει έναν σκύλο που περνούσε από κάτω. Αφού δεν πέρναγε κανένας άνθρωπος είμασταν τυχεροί. Να πω κι άλλα?

θεος φυλαξει!!!!!!!!!!!!!!

[my_Kelly]

θεος φυλαξει!!!!!!!!!!!!!!

 

Οταν διαβάζω τις συμφορουμίτισες να λένε πως καλά κάνει η μάνα του και τον αγνοεί τότε είναι που λέω εγώ Θεός φυλάξει!

[DALIA]

Οταν διαβάζω τις συμφορουμίτισες να λένε πως καλά κάνει η μάνα του και τον αγνοεί τότε είναι που λέω εγώ Θεός φυλάξει!

 

Οι συμφορουμίτισες διάβασαν από εσένα 2 περιστατικά, όπου τονίστηκε η αδιαφορία της μάνας, ο κίνδυνος του μικρότερου παιδιού και το προβληματικό 4χρονο...

Αυτά που περιγράφεις αλλάζουν το σκηνικό, το παιδί πρέπει να εκτονωθεί και να βρίσκεται με συνομίλικους του...Υπάρχει μεγάλη περίπτωση το σχολείο να του κάνει καλό..

[kyra]

Δεν είχα σκοπό και ούτε και μπορώ να γράφω σελίδες ολόκληρες για τη συμπεριφορά που με προβληματίζει, αλλά επειδή βλέπω πως δεν αρκείστε στο λόγο μου θα πω και μερικά άλλα. Στο σπίτι μου πάλι, τρέχει πάνω κάτω χτυπώντας από πόρτα σε πόρτα, αρπάζει τα πάντα, τα κινητά, κατέβασε κάδρο από τον τοίχο ενώ πάτησε με τα παπούτσια στον καναπέ, προσπάθησε να πετάξει τον σκουπιδοτενεκέ κάτω από τον δεύτερο όροφο που είμαι και επειδή ήταν βαρύς και δεν μπόρεσε να τον σηκώσει πήρε ένα πιάτο από το νεροχύτη και προσπάθησε να πετύχει έναν σκύλο που περνούσε από κάτω. Αφού δεν πέρναγε κανένας άνθρωπος είμασταν τυχεροί. Να πω κι άλλα?

 

 

Συγνώμη, κάνει όλα αυτά και εσύ ξεκίνησες με το ότι σου πήρε τα γυαλιά????? Γιατί καλέ? Δεν ήθελες να το εκθέσεις?:lol:

[my_Kelly]

Τελικά εσάς δε σας πιάνω από πουθενά! Ξεκίνησα έτσι γιατί η αφορμή που με έκανε να γράψω το θέμα ήταν α.το ότι επιτέθηκε στην 11μηνη κόρη μου και β.το ότι μου έβγαλε την ψυχή κι αυτός και η μάνα του με τα γυαλιά. Έγραψα επίσης πως υπάρχουν και ΠΟΛΛΑ άλλα περιστατικά στα οποία δεν ήθελα να επεκταθώ. Όταν λέω πως έχει προβληματική συμπεριφορά Ντάλια δεν το λέω μόνο για να το πω. Πρέπει να κάνω και κακά για να γίνω αντιληπτή?:lol:

[supermama]

εγινες αντιληπτη πιστευω! δεν ξερω τι να πω... δυσκολα και κριμα παντως. το μονο που εχω να πω ειναι πως αληθεια εχει θεμα οι μαμα και ο μπαμπας-γιανα μη λεμε μονο τη μανα- πρεπει καποιος να τους μιλησει και να τους πεισει πως μεγαλωνουν ενα παιδακι που θα το κανουν τερατακι!

[agentP]

Μπορείς να προτείνεις στους γονείς του να το πηγαίνουν σε κάποιο σπορ, προπαντός για να εκτονώνεται, αλλά και για να ενταχθεί σε μια ομάδα. Αν πήγαινε π.χ. τρεις φορές την εβδομάδα για κολύμπι ή ποδόσφαιρο θα γέμιζε τις ώρες του, θα κουραζόταν και θα ακολουθούσε εκεί κάποιους κανόνες. Είναι σε ηλικία που θέλει να τρέξει, να φωνάξει, να κουτρουβαλήσει, αν είναι συνέχεια σπίτι, δεν έχει ποτέ την ευκαιρία.

Θυμήθηκα αυτό το παλιό θέμα για τα 4χρονα, ρίξε μια ματιά

http://parents.org.gr/forum/showthread.php?t=56978

[my_Kelly]

εγινες αντιληπτη πιστευω! δεν ξερω τι να πω... δυσκολα και κριμα παντως. το μονο που εχω να πω ειναι πως αληθεια εχει θεμα οι μαμα και ο μπαμπας-γιανα μη λεμε μονο τη μανα- πρεπει καποιος να τους μιλησει και να τους πεισει πως μεγαλωνουν ενα παιδακι που θα το κανουν τερατακι!

 

supermama σίγουρα υπάρχει θέμα αλλά δεν το βλέπουν ή ελπίζουν να λυθεί με το προνήπιο. Το κακό χειροτερεύει επειδή ζουν ακριβώς πάνω από τα πεθερικά μου, οι οποίοι όχι μόνο δεν έχουν ιδέα τι είναι τα όρια αλλά τον προκαλούν κιόλας να κάνει πιο πολλές ζαβολιές.