Διακοπή κύησης ή όχι ??

[aria1980]

ειναι ματαιοδοξια να θες ενα υγιες μωρακι????ειναι ματαιοδοξια προς τι??δεν θελω ενα υγιες μωρακι ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ να στεκεται στα ποδια του υγιες,ειναι τοοοσο εγωιστικο να φερω στο κοσμο μια ζωη αρρωστη να υποφερει μεχρι να πεθανει για να πω τι???οτι το γεννησα???θα εχω τοσες τυψεις γιατι ξερω τη ζωη που το περιμενει..λοιπον,αρα δεν ειναι ματαιοδοξια ειναι επιθυμια ενος υγιους μωρου..

[aria1980]

βατραχακι,οι εξετασεις ΠΡΕΠΕΙ να γινονται κοπελα μου,για αυτο γινονται για να μειωσουν τη γεννηση παιδιων με συνδρομο νταουν,παραπληγικα κτλ.ελεος,θα πηγαινα μια ωρα αρχυτερα αμα ειχα τετοιο παιδι(οχι,επειδη δεν ειχα το υγιες παιδι)αλλα μονο κ μονο που θα το εβλεπα ετσι να υποφερει θα πεθαινα απο τη στεναχωρια μου δεν υπηρχε περιπτωση.παλια ποσα γεννιοντουσαν ετσι?/πεθαιναν οι γονεις κ μεναν μονα τους σε ιδρυματα??μη λες τετοια πραγματα οτι δεν πρεπει να γινονται εξετασεις,ειναι πολυ σοβαρα

[MarcoPolo]

Το τελευταιο πραγμα που νοιαζει εναν ανθρωπο που μαθαινει οτι το παιδι του εχει σοβαρο προβλημα υγειας ειναι τι θα πει ο μπακαλης η ο φουρναρης. Ειναι πολυ απλοικη εξηγηση γιαυτα που νιωθει καποιος που πρεπει να παρει μια τοσο σοβαρη αποφαση για το αν θα φερει στον κοσμο ενα παιδι με σοβαρα προβληματα υγειας. Το δικαιωμα στην υγεια το εχουν ολοι οι ανθρωποι και αυτο σιγουρα δεν αποτελει ματαιοδοξια. Επιλογη ναι ματαιοδοξια με τιποτα.

[emma+meli]

sthn 26 εβδομαδα κυησης μην με ρωτησετε πως εφτασα εκει για να κανω β επιπεδου διαγνωστηκε στο εμβρυο

υπερτελορισμος

υπογναθισμος

υποπλασια σκωληκα παραγκεφαλιδας

υποπλασια αριστερης και δεξιας αορτης στην καρδια

υποπλασια δεξιας κοιλιας στην καρδια

και καρδια δεξιοστροφα

συνδρομο παραλλαγης daddy walker

πορισμα 'μη βιωσιμο εμβρυο περα των 32 εβδομαδων η στην καλυτερη στην χειροτερη

στην καλυτερη το πρωτο σεναριο ηταν να ξεψυχησει καθως γεννιεται (για να αεροβαφτιστει )η να ζησει μεχρι τα 2 του σε καροτσακι ακουνητο με το κεφαλακι κολλημενο πανω στο καροτσακι

αυτα ηταν τα σεναρια

το ποσο τρελλαθηκα μιας και προσπαθουσαμε 2 χρονια για μωρακι

δεν εμπαινα με τιποτα για διακοπη

γυρισαμε

παιδονευρολογους 2

5 γυναικολογους

2 γενετιστες

4 παιδοκαρδιολογους και 1 στο ωνασειο

εκανα 3 φορες μαγνητικη και το συμπερασμα το ιδιο

ωσπου ξημερωσε εκεινη η μερα 1/8/2006 που αλλαξε η ζωη μου εκανα διακοπη και μετα το χαος

ψυχιατροι ,κρισεις πανικου,εφιαλτες

παντα ελεγα οτο το σκοτωσα το μωρακι δεν επρεπε να κανω διακοπη κυησης,ωσπου ενας πνευματικος απο το αγιο ορος μου ειπε το εξης

"ευφροσυνη μου η παναγια σε εσωσε σου εδειξε τι εχει το παιδακι και σε εσωσε εξαλλου για αυτο δεν εκανες την εξεταση αυτη για να δεις εαν το παιδακι σου ειναι καλα?αλλιως ας πηγαινες κατευθειαν για γεννα

εξαλλου δεν σκοτωσες εσυ ενα παιδακι που με τον εναν η με τον αλλο τροπο ηταν ηδη νεκρο"εκει που καπου αρχισα να εξιλεονομαι

παντως κοριτσια οσες δεν το εχετε περασει καλο ειναι να μην βγαζουμε ευκολα συμπερασματα μονο καποια που εχει περασει κατι τετοιο καταλαβαινει τον πονο ψυχης και μιλαω για πραγματικο πονο ψυχης

ενα θα σας πω για πολλους μηνες ζουσα σαν ειχα γεννησει αυτο το μωρο

του μιλαγα ,το εβλεπα διπλα μου ειχα τρελλαθει με τα αγχολυτικα μετα ηρεμησα

 

Να χαιρεσαι τα μωρακια σου!

Ολα τα υπολοιπα σχολια απλα περισσευουν...

Δεν μπορω καν να σκεφτω πως θα ημουν στη θεση σου!

Συγχαρητηρια σε ολες τις κοπελες που μετα απο τα τετοια γεγονοτα βρισκουν το κουραγιο να ξαναπροσπαθησουν κι ο Θεος τους ανταμειβει!

[demi]

sthn 26 εβδομαδα κυησης μην με ρωτησετε πως εφτασα εκει για να κανω β επιπεδου διαγνωστηκε στο εμβρυο

υπερτελορισμος

υπογναθισμος

υποπλασια σκωληκα παραγκεφαλιδας

υποπλασια αριστερης και δεξιας αορτης στην καρδια

υποπλασια δεξιας κοιλιας στην καρδια

και καρδια δεξιοστροφα

συνδρομο παραλλαγης daddy walker

πορισμα 'μη βιωσιμο εμβρυο περα των 32 εβδομαδων η στην καλυτερη στην χειροτερη

στην καλυτερη το πρωτο σεναριο ηταν να ξεψυχησει καθως γεννιεται (για να αεροβαφτιστει )η να ζησει μεχρι τα 2 του σε καροτσακι ακουνητο με το κεφαλακι κολλημενο πανω στο καροτσακι

αυτα ηταν τα σεναρια

το ποσο τρελλαθηκα μιας και προσπαθουσαμε 2 χρονια για μωρακι

δεν εμπαινα με τιποτα για διακοπη

γυρισαμε

παιδονευρολογους 2

5 γυναικολογους

2 γενετιστες

4 παιδοκαρδιολογους και 1 στο ωνασειο

εκανα 3 φορες μαγνητικη και το συμπερασμα το ιδιο

ωσπου ξημερωσε εκεινη η μερα 1/8/2006 που αλλαξε η ζωη μου εκανα διακοπη και μετα το χαος

ψυχιατροι ,κρισεις πανικου,εφιαλτες

παντα ελεγα οτο το σκοτωσα το μωρακι δεν επρεπε να κανω διακοπη κυησης,ωσπου ενας πνευματικος απο το αγιο ορος μου ειπε το εξης

"ευφροσυνη μου η παναγια σε εσωσε σου εδειξε τι εχει το παιδακι και σε εσωσε εξαλλου για αυτο δεν εκανες την εξεταση αυτη για να δεις εαν το παιδακι σου ειναι καλα?αλλιως ας πηγαινες κατευθειαν για γεννα

εξαλλου δεν σκοτωσες εσυ ενα παιδακι που με τον εναν η με τον αλλο τροπο ηταν ηδη νεκρο"εκει που καπου αρχισα να εξιλεονομαι

παντως κοριτσια οσες δεν το εχετε περασει καλο ειναι να μην βγαζουμε ευκολα συμπερασματα μονο καποια που εχει περασει κατι τετοιο καταλαβαινει τον πονο ψυχης και μιλαω για πραγματικο πονο ψυχης

ενα θα σας πω για πολλους μηνες ζουσα σαν ειχα γεννησει αυτο το μωρο

του μιλαγα ,το εβλεπα διπλα μου ειχα τρελλαθει με τα αγχολυτικα μετα ηρεμησα

 

αχ βρε κοριτσι μου αχ.........

[Μαμά Χριστίνα]

Δεν έχω καμμία πρόθεση να προσβάλλω κανέναν. Δεν ξέρω κανέναν προσώπικα και δεν υπονόησα κανέναν...!! Έγραψα απλά τι πιστεύω και πως νοιώθω ΕΓΩ...!!! Αν λοιπόν ΕΓΩ βρισκόμουν σε τέτοιο δίλλημα η σκέψη του να κάνω έκτρωση θα μου έφερνε στο μυαλό σαν αντίδραση ότι από δικό ΜΟΥ εγωισμό, ματαιοδοξία(γιατί δεν θα ήθελα να δουν οι άλλοι ότι έχω ένα άρρωστο παιδί και να λένε "την καημένη.. " και να με λυπόνται) κάνω κάτι τέτοιο.

Σίγουρα ΚΑΙ πολλές άλλες σκέψεις θα πέρναγαν από το μυαλό μου, όπως γιατί να περάσει τόσο δύσκολα ένα μωρό που τώρα γεννιέται???? Μήπως λυτρώνεται έτσι από μία ζωή μίζερη, από μία ζωή που δεν θα είναι ζωή?????

Όμως λόγω προσωπικών μου απόψεων ΠΙΣΤΕΥΩ, (πάντα προς το παρόν μιλόντας εκ του ασφαλούς γιατί δεν έχω κάποια εμπειρία) θα επέλεγα να αφήσω το παιδί μου, το έμβρυο, να ζήσει όσο μπορέσει.

 

 

Άκου τώρα πώς ακούγεται αυτό που γράφεις σε μία μαμά που δεν εξετάστηκε (γιατί κανείς δεν της είπε να εξεταστεί) και που τελικά έφερε στον κόσμο ένα παιδί με ανίατη και θανατηφόρα ασθένεια. Ακούγονται ρηχά γιατί τα λες εκ του ασφαλούς, δεν έχεις άρρωστο παιδί, δεν χρειάστηκε μέχρι τώρα να διαλέξεις και σίγουρα δεν χρειάστηκε ποτέ να δεις το παιδί σου ετοιμοθάνατο.

 

Δεν σκέφτηκες ποτέ ότι οι εξετάσεις γίνονται για να μην υποφέρουν κάποιοι άνθρωποι που θα γεννιώνταν με ασθένειες; Καθόλου δε γίνονται για να είναι ευτυχισμένοι οι γονείς. Όλοι έχουμε δικαίωμα στην υγεία και στην ευτυχία, δεν είναι ματαιοδοξία αυτό.Όταν σε ενημερώσουν ότι το παιδί έχει το τάδε νόσημα κι εσύ επιλέξεις να το φέρεις παρόλ' αυτά στη ζωή, μήπως και τότε η πράξη σου δεν έχει μια δόση εγωισμού;; Ξέρεις εσύ πώς είναι να ζεις σε καροτσάκι ή στο σκοτάδι ή με τα σάλια να σου τρέχουν ή με κάποιον να σε πηγαίνει για την ανάγκη σου ή να αλλάζεις αίμα κάθε τρεις μέρες; Πώς υποθέτεις ότι θα είναι καλά; Όμως ο νόμος σου δίνει το δικαίωμα όπως δίνει το δικαίωμα να διακόψεις μια τέτοια ζωή. Εγωισμό προϋποθέτουν και τα δύο, πρέπει να τα βλέπουμε τα πράγματα κι από τις δύο τους πλευρές.

 

Το άλλο θέμα τώρα είναι τι γίνεται αφού φέρεις στον κόσμο έναν ασθενή. Εμένα μου άλλαξε τη ζωή φυσικά, με συντάραξε, δε νομίζω να υπάρχει τίποτα χειρότερο (εκτός του να χάνεις το παιδί σου) από το έχεις ένα άρρωστο παιδί κι εσύ να χαίρεις άκρας υγείας, νιώθεις και πολύ μλκας! Δεν ξέρεις πόσο πονάει να το βλέπεις να παιδεύεται, δεν έχεις ιδέα. Άμα κιόλας σου πετάνε κι ένα προσδόκιμο ζωής, εκεί να δεις τι "ματαιόδοξο" ακούγεται όταν σκέφτεσαι "θα προλάβει να πάει γυμνάσιο; λύκειο; θα προλάβει να ερωτευτεί; να κάνει φίλους;". Σκέτη ματαιοδοξία! Κι επίσης σκέφτεσαι "θεέ μου, μην πάθω τίποτα και ποιος θα το φροντίσει!", εγωιστικότατο, σωστά; Και μετά λες "ας πεθάνω πριν πεθάνει, μην το ζήσω αυτό, μην το ζήσω", και μετά λες "όχι, θα φοβάται μόνο του, δεν το αφήνω να πάει μόνο του προς τα εκεί, πρέπει να του κρατάω το χέρι". Άλλες φορές λες "αν πεθάνει, θα αυτοκτονήσω" και μετά σκέφτεσαι ότι έχεις κι άλλο παιδί που έχει κι αυτό δικαίωμα για μια όμορφη ζωή. Όλες αυτές τις φάσεις, τις μεταπτώσεις τις περνάς άπειρες φορές την ημέρα και σπάνια κοιμάσαι σε στεγνό μαξιλάρι.

 

Όμως, όλα είπαμε έχουν δυο πλευρές. Και ένα τέτοιο γεγονός σε αλλάζει και προς το καλό. Μαθαίνεις να ζεις το σήμερα, να εκτιμάς πραγματικά όσα αξίζουν και να πετάς τα υπόλοιπα στα σκουπίδια. Ξεκαθαρίζεις τη ζωή σου από ό,τι περιττό, γίνεσαι λιγότερο επικριτικός, λιγότερο απόλυτος, λιγότερο άπληστος. Όπως το βλέπω, μια νόσος είναι κατάρα κι ευλογία μαζί.

 

Δε θέλω να φανεί ότι σε παίρνω από τα μούτρα. Καταλαβαίνω καλά τι θες να πεις γιατί έχω σκεφτεί το ανάλογο δίλημμα: τι θα κάνω αν μείνω έγκυος στο τρίτο και μου πουν ότι κι αυτό νοσεί. Δε θέλω να χρειαστεί να διαλέξω. Αλλά όταν βλέπω το μωράκι μου σε κάποια έξαρση της ασθένειας να πασχίζει να ανασάνει και να με κοιτάει με ύφος "μαμά, βοήθα με", τότε λέω όχι άλλο ένα παιδάκι να υποφέρει.

 

Μας δέρνει μια κακιά συνήθεια εμάς τους εγγράμματους νεοέλληνες: θέλουμε να διατυπώνουμε ευθαρσώς άποψη για όλα. Το οποίο φυσικά είναι σεβαστό αλλά νοσταλγώ να ακούσω ένα "δεν ξέρω, πραγματικά δεν μπορώ να γνωρίζω τι θα έκανα" όπως θα έλεγαν κάποτε οι "αγράμματοι" παππούδες μας. Εγώ προτείνω να το λέμε συχνότερα.

 

Συγνώμη για το ποστ-σεντόνι!

[40+mama]

......

 

Μας δέρνει μια κακιά συνήθεια εμάς τους εγγράμματους νεοέλληνες: θέλουμε να διατυπώνουμε ευθαρσώς άποψη για όλα. Το οποίο φυσικά είναι σεβαστό αλλά νοσταλγώ να ακούσω ένα "δεν ξέρω, πραγματικά δεν μπορώ να γνωρίζω τι θα έκανα" όπως θα έλεγαν κάποτε οι "αγράμματοι" παππούδες μας. Εγώ προτείνω να το λέμε συχνότερα.

 

......!

 

 

Ένιωσα απλά την ανάγκη να σου πω:

 

 

"Πόσο δίκιο έχεις!!!!"

[xenia:-)]

μαμα χριστινα.να εχεις παντα δυναμη και να την μεταφερεις στα παιδακια σου.να σου ζησουν και να τα δεις οπως επιθυμεις.

[Aeriko]

Συνονόματη... respect! Με όλη τη σημασία της λέξης!

[mother's heart]

Άκου τώρα πώς ακούγεται αυτό που γράφεις σε μία μαμά που δεν εξετάστηκε (γιατί κανείς δεν της είπε να εξεταστεί) και που τελικά έφερε στον κόσμο ένα παιδί με ανίατη και θανατηφόρα ασθένεια. Ακούγονται ρηχά γιατί τα λες εκ του ασφαλούς, δεν έχεις άρρωστο παιδί, δεν χρειάστηκε μέχρι τώρα να διαλέξεις και σίγουρα δεν χρειάστηκε ποτέ να δεις το παιδί σου ετοιμοθάνατο.

 

Δεν σκέφτηκες ποτέ ότι οι εξετάσεις γίνονται για να μην υποφέρουν κάποιοι άνθρωποι που θα γεννιώνταν με ασθένειες; Καθόλου δε γίνονται για να είναι ευτυχισμένοι οι γονείς. Όλοι έχουμε δικαίωμα στην υγεία και στην ευτυχία, δεν είναι ματαιοδοξία αυτό.Όταν σε ενημερώσουν ότι το παιδί έχει το τάδε νόσημα κι εσύ επιλέξεις να το φέρεις παρόλ' αυτά στη ζωή, μήπως και τότε η πράξη σου δεν έχει μια δόση εγωισμού;; Ξέρεις εσύ πώς είναι να ζεις σε καροτσάκι ή στο σκοτάδι ή με τα σάλια να σου τρέχουν ή με κάποιον να σε πηγαίνει για την ανάγκη σου ή να αλλάζεις αίμα κάθε τρεις μέρες; Πώς υποθέτεις ότι θα είναι καλά; Όμως ο νόμος σου δίνει το δικαίωμα όπως δίνει το δικαίωμα να διακόψεις μια τέτοια ζωή. Εγωισμό προϋποθέτουν και τα δύο, πρέπει να τα βλέπουμε τα πράγματα κι από τις δύο τους πλευρές.

 

Το άλλο θέμα τώρα είναι τι γίνεται αφού φέρεις στον κόσμο έναν ασθενή. Εμένα μου άλλαξε τη ζωή φυσικά, με συντάραξε, δε νομίζω να υπάρχει τίποτα χειρότερο (εκτός του να χάνεις το παιδί σου) από το έχεις ένα άρρωστο παιδί κι εσύ να χαίρεις άκρας υγείας, νιώθεις και πολύ μλκας! Δεν ξέρεις πόσο πονάει να το βλέπεις να παιδεύεται, δεν έχεις ιδέα. Άμα κιόλας σου πετάνε κι ένα προσδόκιμο ζωής, εκεί να δεις τι "ματαιόδοξο" ακούγεται όταν σκέφτεσαι "θα προλάβει να πάει γυμνάσιο; λύκειο; θα προλάβει να ερωτευτεί; να κάνει φίλους;". Σκέτη ματαιοδοξία! Κι επίσης σκέφτεσαι "θεέ μου, μην πάθω τίποτα και ποιος θα το φροντίσει!", εγωιστικότατο, σωστά; Και μετά λες "ας πεθάνω πριν πεθάνει, μην το ζήσω αυτό, μην το ζήσω", και μετά λες "όχι, θα φοβάται μόνο του, δεν το αφήνω να πάει μόνο του προς τα εκεί, πρέπει να του κρατάω το χέρι". Άλλες φορές λες "αν πεθάνει, θα αυτοκτονήσω" και μετά σκέφτεσαι ότι έχεις κι άλλο παιδί που έχει κι αυτό δικαίωμα για μια όμορφη ζωή. Όλες αυτές τις φάσεις, τις μεταπτώσεις τις περνάς άπειρες φορές την ημέρα και σπάνια κοιμάσαι σε στεγνό μαξιλάρι.

 

Όμως, όλα είπαμε έχουν δυο πλευρές. Και ένα τέτοιο γεγονός σε αλλάζει και προς το καλό. Μαθαίνεις να ζεις το σήμερα, να εκτιμάς πραγματικά όσα αξίζουν και να πετάς τα υπόλοιπα στα σκουπίδια. Ξεκαθαρίζεις τη ζωή σου από ό,τι περιττό, γίνεσαι λιγότερο επικριτικός, λιγότερο απόλυτος, λιγότερο άπληστος. Όπως το βλέπω, μια νόσος είναι κατάρα κι ευλογία μαζί.

 

Δε θέλω να φανεί ότι σε παίρνω από τα μούτρα. Καταλαβαίνω καλά τι θες να πεις γιατί έχω σκεφτεί το ανάλογο δίλημμα: τι θα κάνω αν μείνω έγκυος στο τρίτο και μου πουν ότι κι αυτό νοσεί. Δε θέλω να χρειαστεί να διαλέξω. Αλλά όταν βλέπω το μωράκι μου σε κάποια έξαρση της ασθένειας να πασχίζει να ανασάνει και να με κοιτάει με ύφος "μαμά, βοήθα με", τότε λέω όχι άλλο ένα παιδάκι να υποφέρει.

 

Μας δέρνει μια κακιά συνήθεια εμάς τους εγγράμματους νεοέλληνες: θέλουμε να διατυπώνουμε ευθαρσώς άποψη για όλα. Το οποίο φυσικά είναι σεβαστό αλλά νοσταλγώ να ακούσω ένα "δεν ξέρω, πραγματικά δεν μπορώ να γνωρίζω τι θα έκανα" όπως θα έλεγαν κάποτε οι "αγράμματοι" παππούδες μας. Εγώ προτείνω να το λέμε συχνότερα.

 

Συγνώμη για το ποστ-σεντόνι!

 

α τα χαιρεσαι τα παιδακια σου κ ο θεος να σου δινει παντα δυναμη νάντεξεις!πραγματικα τωρα...δεν ξερω τι να πω.....αποστομωθηκα..πολυ ειλικρινης η απαντηση σου κ απο βαθος ψυχης!!!

[ζώπυρον]

Μαμά Χριστίνα,

 

τόχω ξαναπεί και θα συνεχίσω να το λέω :

 

Τα λόγια σου - χωρίς να το επιδιώκεις - είναι πολλαπλά χαστούκια στα πρόσωπά μας και μηνύματα πολλών κατευθύνσεων...

 

Χαίρομαι πολύ που είσαι σε αυτό το φόρουμ!

[Σνουφελ μου]

Μαμα Χριστινα με εκανες και δακρυσα.Απο τα λογια σου με εφερες στη θεση σου κ με εκανες...κομματια!Σκεφτομαι οτι δε ξερω αν θα ειχα τη δυναμη να αντιμετοπισω μια τετοια κατασταση,γιατι πραγμαατικα θελει δυναμη ψυχης.Αν κι εγω εξ αρχης ημουν αποφασισμενη να κρατησω το παιδι οτι κι αν ειχε(ελεγα),μου διναν ποσοστο για νταουν 1 προς 50 κ το μονο που εκανα ηταν να αρχισω να ενημερωνομαι κ να ρωταω για το πως ζουν αυτα τα παιδια κ.λ.π.Αλλα ο θεος μου εδωσε ενα υγειεστατο αγορι τελικα κ οι εξετασεις τσαμπα με γεμισανε ανχος.

Ενα μπραβο σε ολες εσας τις μανουλες που το θεμα παιδια δεν ειναι μια απλη υποθεση,αλλα γολγοθας!Ειστε πιο μανες απο εμας....

[sevoula]

Άννα Μαρία, κι εγώ μιλάω στην ανηψιά μου, που δεν γνώρισα ποτέ...

 

μαμά Χριστίνα, ... είσαι όμορφη ψυχή. τυχερά τα παιδιά σου!

μεσα από την ψυχή μου σας εύχομαι να έχετε όλα τα καλά του Θεού.

[sternchen]

Ένιωσα απλά την ανάγκη να σου πω:

 

 

"Πόσο δίκιο έχεις!!!!"

 

Κι εγώ το ίδιο!!!

[ΝΤΟΛΗ]

Άκου τώρα πώς ακούγεται αυτό που γράφεις σε μία μαμά που δεν εξετάστηκε (γιατί κανείς δεν της είπε να εξεταστεί) και που τελικά έφερε στον κόσμο ένα παιδί με ανίατη και θανατηφόρα ασθένεια. Ακούγονται ρηχά γιατί τα λες εκ του ασφαλούς, δεν έχεις άρρωστο παιδί, δεν χρειάστηκε μέχρι τώρα να διαλέξεις και σίγουρα δεν χρειάστηκε ποτέ να δεις το παιδί σου ετοιμοθάνατο.

 

Δεν σκέφτηκες ποτέ ότι οι εξετάσεις γίνονται για να μην υποφέρουν κάποιοι άνθρωποι που θα γεννιώνταν με ασθένειες; Καθόλου δε γίνονται για να είναι ευτυχισμένοι οι γονείς. Όλοι έχουμε δικαίωμα στην υγεία και στην ευτυχία, δεν είναι ματαιοδοξία αυτό.Όταν σε ενημερώσουν ότι το παιδί έχει το τάδε νόσημα κι εσύ επιλέξεις να το φέρεις παρόλ' αυτά στη ζωή, μήπως και τότε η πράξη σου δεν έχει μια δόση εγωισμού;; Ξέρεις εσύ πώς είναι να ζεις σε καροτσάκι ή στο σκοτάδι ή με τα σάλια να σου τρέχουν ή με κάποιον να σε πηγαίνει για την ανάγκη σου ή να αλλάζεις αίμα κάθε τρεις μέρες; Πώς υποθέτεις ότι θα είναι καλά; Όμως ο νόμος σου δίνει το δικαίωμα όπως δίνει το δικαίωμα να διακόψεις μια τέτοια ζωή. Εγωισμό προϋποθέτουν και τα δύο, πρέπει να τα βλέπουμε τα πράγματα κι από τις δύο τους πλευρές.

 

Το άλλο θέμα τώρα είναι τι γίνεται αφού φέρεις στον κόσμο έναν ασθενή. Εμένα μου άλλαξε τη ζωή φυσικά, με συντάραξε, δε νομίζω να υπάρχει τίποτα χειρότερο (εκτός του να χάνεις το παιδί σου) από το έχεις ένα άρρωστο παιδί κι εσύ να χαίρεις άκρας υγείας, νιώθεις και πολύ μλκας! Δεν ξέρεις πόσο πονάει να το βλέπεις να παιδεύεται, δεν έχεις ιδέα. Άμα κιόλας σου πετάνε κι ένα προσδόκιμο ζωής, εκεί να δεις τι "ματαιόδοξο" ακούγεται όταν σκέφτεσαι "θα προλάβει να πάει γυμνάσιο; λύκειο; θα προλάβει να ερωτευτεί; να κάνει φίλους;". Σκέτη ματαιοδοξία! Κι επίσης σκέφτεσαι "θεέ μου, μην πάθω τίποτα και ποιος θα το φροντίσει!", εγωιστικότατο, σωστά; Και μετά λες "ας πεθάνω πριν πεθάνει, μην το ζήσω αυτό, μην το ζήσω", και μετά λες "όχι, θα φοβάται μόνο του, δεν το αφήνω να πάει μόνο του προς τα εκεί, πρέπει να του κρατάω το χέρι". Άλλες φορές λες "αν πεθάνει, θα αυτοκτονήσω" και μετά σκέφτεσαι ότι έχεις κι άλλο παιδί που έχει κι αυτό δικαίωμα για μια όμορφη ζωή. Όλες αυτές τις φάσεις, τις μεταπτώσεις τις περνάς άπειρες φορές την ημέρα και σπάνια κοιμάσαι σε στεγνό μαξιλάρι.

 

Όμως, όλα είπαμε έχουν δυο πλευρές. Και ένα τέτοιο γεγονός σε αλλάζει και προς το καλό. Μαθαίνεις να ζεις το σήμερα, να εκτιμάς πραγματικά όσα αξίζουν και να πετάς τα υπόλοιπα στα σκουπίδια. Ξεκαθαρίζεις τη ζωή σου από ό,τι περιττό, γίνεσαι λιγότερο επικριτικός, λιγότερο απόλυτος, λιγότερο άπληστος. Όπως το βλέπω, μια νόσος είναι κατάρα κι ευλογία μαζί.

 

Δε θέλω να φανεί ότι σε παίρνω από τα μούτρα. Καταλαβαίνω καλά τι θες να πεις γιατί έχω σκεφτεί το ανάλογο δίλημμα: τι θα κάνω αν μείνω έγκυος στο τρίτο και μου πουν ότι κι αυτό νοσεί. Δε θέλω να χρειαστεί να διαλέξω. Αλλά όταν βλέπω το μωράκι μου σε κάποια έξαρση της ασθένειας να πασχίζει να ανασάνει και να με κοιτάει με ύφος "μαμά, βοήθα με", τότε λέω όχι άλλο ένα παιδάκι να υποφέρει.

 

Μας δέρνει μια κακιά συνήθεια εμάς τους εγγράμματους νεοέλληνες: θέλουμε να διατυπώνουμε ευθαρσώς άποψη για όλα. Το οποίο φυσικά είναι σεβαστό αλλά νοσταλγώ να ακούσω ένα "δεν ξέρω, πραγματικά δεν μπορώ να γνωρίζω τι θα έκανα" όπως θα έλεγαν κάποτε οι "αγράμματοι" παππούδες μας. Εγώ προτείνω να το λέμε συχνότερα.

 

Συγνώμη για το ποστ-σεντόνι!

Είμαι μια μαμά που επέλεξε να μην αφήσει το μωράκι της να υποφέρει, με τεράστιο πόνο ψυχής, αν και το πιο πιθανό ήταν ότι δεν θα τα κατάφερνε να γεννηθεί ζωντανό. Νιώθω πολύ τυχερή που μου δόθηκε η ευκαιρία να διαβάσω αυτά που είχες να πεις...Κλαίω τόσο πολύ, που δεν μπορώ να γράψω...Υποκλίνομαι στο μεγαλείο της ψυχής σου.

[demi]

MAMA ΧΡΙΣΤΙΝΑ...υποκλινομαι και σιωπω..

[ΑΝΝΑ4]

Είμαι μια μαμά που επέλεξε να μην αφήσει το μωράκι της να υποφέρει, με τεράστιο πόνο ψυχής, αν και το πιο πιθανό ήταν ότι δεν θα τα κατάφερνε να γεννηθεί ζωντανό. Νιώθω πολύ τυχερή που μου δόθηκε η ευκαιρία να διαβάσω αυτά που είχες να πεις...Κλαίω τόσο πολύ, που δεν μπορώ να γράψω...Υποκλίνομαι στο μεγαλείο της ψυχής σου.

 

καποτε ελεγα αν μου δωσει η Παναγια ενα μωρο οπως κ ναι θα το κρατησω...τοτε ημουν εξω απο τον χορο κ μπορουσα με ευκολια να απαντησω...σημερα πλεον ολα μεσα μου εχουν αλλαξει.δεν περασα το ιδιο με εσας,εμενα το σωμα μου δεν καταφερε να κρατησει το κοριτσακι μου.γεννηθηκε στην 23εβδομ κ αντεξε για 15μερες.εκεινες τις μερες ολοι μας ελεγαν,φυσικα,πως δεν υπαρχει ελπιδα...οταν ομως περνουσαν οι μερες κ εκεινη κρατουσε οι γιατροι αρχισαν τα ιατρικα συμβουλ...κ τοτε μας ελεγαν καθαρα πως καποια στιγμη θα ερθει η ωρα να διαλεξουμε εμεις.αν τελικα τα καταφερνε θα ειχε μεγαλο προβλημα...τα ειδαμε ολα!!!εκλεισα τα ματια μου κ ειπα(τελειως εγωιστκα?ισως...)''Παναγια μου μην μου το κανεις αυτο,παρε την αποφαση,ασε με τουλαχιστον να ονειρευομαι,οχι δεν μπορω να επιλεξω,αφηνομαι στα χερια σου...''.την επομενη μερα ολα τελειωσαν...πονεσα,εκλαψα αλλα τουλαχιστον δεν διαλεξα...σε ολες εσας,τις υπεροχες μανουλες,υποκλινομαι!!!η δυναμη σας απλα με ανατριχιαζει...

[Μαμά Χριστίνα]

Κορίτσια, σας ευχαριστώ όλες μία μία για όσα μου λέτε. Νιώθω εντελώς αμήχανα να διαβάζω τόσο όμορφα λόγια υποστήριξης αφενός γιατί δεν ήταν αυτή η επιδίωξή μου κι αφετέρου γιατί είμαι σίγουρη πως όποια από εσάς κι αν ήταν στη θέση μου θα έλεγε και θα έκανε ακριβώς τα ίδια.

 

Ήθελα να πω ότι όταν έγραφα ήμουν κάπως φορτισμένη, με θολώνει ο πόνος καμιά φορά, και σε μερικά σημεία ήμουν απότομη, το είδα αφού το ξαναδιάβασα αργότερα. Λυπάμαι γι΄αυτό, δε θέλω να επιτίθεμαι σε κανέναν, η πρόθεσή μου ήταν να δώσω την οπτική της μάνας που βιώνει αυτό που οι υπόλοιπες υπέθεταν και πραγματικά να τονίσω αυτό που είπα στο τέλος: δεν είναι κακό να λέμε δεν ξέρω τι θα έκανα, δείχνει ταπεινοφροσύνη (τόσο σπάνια στις μέρες μας) και σεβασμό.

[kinkajoujou]

δεν είναι κακό να λέμε δεν ξέρω τι θα έκανα, δείχνει ταπεινοφροσύνη (τόσο σπάνια στις μέρες μας) και σεβασμό.

 

Σκέφτομαι να σου γράψω κάτι προσωπικό, αλλά νομίζω είναι λίγο ό,τι και να σου πω, είτε να εκφράσω το θαυμασμό μου, είτε τη συμπόνοια, είτε την παρηγοριά... όλα μου φαίνονται ρηχά, οπότε θα πω μόνο κουράγιο...

 

όσο για το θέμα μας, εγώ λέω όντως "δεν ξέρω τι θα έκανα". Όχι από ταπεινοφροσύνη, αλλά ξέρω ότι παρά τις δυσκολίες που έχω περάσει - όπως οι περισσότεροι - δεν είμαι τόσο δυνατός άνθρωπος για να επωμιστώ κάτι τέτοιο, ούτε το βίντεο με τα παιδάκια με σύνδρομο Down δεν άντεξα να δω... Και πιστεύω ότι σε καμία περίπτωση δεν τίθεται θέμα είτε εγωισμού είτε ματαιοδοξίας, κάθε γυναίκα που καλείται να κάνει αυτή την επιλογή βρίσκεται σε τραγική κατάσταση, από τη μία η φωτιά κι από την άλλη το καυτό λάδι. Και κάθε επιλογή τελικά θα αφήσει μεγάλο σημάδι στην ψυχή της. Κι αυτό ίσως δικαιολογεί και συμπεριφορές που εμείς αργότερα κρίνουμε αρνητικά (π.χ. το πώς επιλέγει η κάθε μάνα να φροντίσει ένα παιδί με σοβαρό πρόβλημα ή το πώς επιλέγει να αντιμετωπίσει τον πόνο της διακοπής της κύησης), μόνο εκείνη ξέρει τι θύελλα μαίνεται στο κεφάλι της. Νομίζω ότι όποια απόφαση κι αν παρθεί τελικά, ο πόνος αυτής της μάνας δεν συγκρίνεται με κανέναν άλλον στον κόσμο μας.

[elisaki]

Μαμα Χριστινα... μονο αυτο: σ΄ευχαριστω για αυτα που εγραψες...

[agkiolina]

:(

Ξεκιναω με μουτρακια γιατι ολα αυτα τα σκεφτομουν κι εγω σ'ολη την διαρκεια της εγκυμοσυνης μου.κι ελεγα οτι αν σε καποια απο της εξετασεις μου βγει κατι στο παιδι μ δεν θα το φερω στον κοσμο.Θα διακοψω την εγκυμοσυνη.

Τι με ωθησε στην σκεψη αυτη???

Μια γειτονισσα που εχει 3 παιδια

Η πρωτη κορη υγιεις , ο γιος αρρωστος μονιμα πιασμενος απο το χερι της γιαγιας για πολλα χρονια και οταν πεθανε η γιαγια απο της μαμας του,καθεται στο μπαλκονι και το μονο που μπορει να κανει το παιδι ειναι να ειναι μονιμα ορθιο και να φωναζει .

Και μια 3η κορη υγιεις.

το μονο που σκεφτεται η μητερα και ο πατερας καθε μερα ειναι το εξης...αν θα φυγουν απο την ζωη ποιος θα τον προσεχει που οι κορες εχουν κανει την δικη τους ζωη , τα παιδια τους και την οικογενεια τους.

οταν ημουν εγκυος η μητερα του μ'επιασε και με ρωτησε και μου το ειπε με πολυ αγαπη.Φωτεινη κανε ολες τις εξετασεις σχολαστικα μην αφησεις ουτε μια.Εγω τοτε επιλογη δεν ειχα το παιδι τωρα ειναι 40 χρονων και το ποναω ακομα.{αυτο το βλεπω καθε μερα που ανοιγω το παραθυρο και λεμε την καλημερα ειναι εκει να του δινει ακθε μερα το πρωινο του και αν τον ταιζει, να τον σκουπιζει και να του αλλαζει την πανα...πανα στα 40 του}

Γιατι να φερω στον κοσμο ενα παιδι που μονο του θα παιδευεται, για μενα δεν με νοιαζει , αλλα αν παθω εγω κατι ποιος θα το κοιταξει? θα το πεταξουν σε κανενα ιδρυμα απο αυτα που βλεπουμε καθημερινα στην τηλεοραση που τα δενουν , τα δερνουν και τα αφηνουν να τα κανουν επανω τους γιατι πολυ απλα δεν ζεις για να τους δινεις χρηματα να στον προσεχουν και γιατι να καταληξει εκει...??? Οχι δεν θα το ηθελα ποτε αυτο για το παιδι μου.ειναι ενας ζωντανος καθημερινος ΘΑΝΑΤΟΣ...:(:(

αυτη ειναι η δικη μου αποψη για το θεμα.

[vsfairy]

:(

Ξεκιναω με μουτρακια γιατι ολα αυτα τα σκεφτομουν κι εγω σ'ολη την διαρκεια της εγκυμοσυνης μου.κι ελεγα οτι αν σε καποια απο της εξετασεις μου βγει κατι στο παιδι μ δεν θα το φερω στον κοσμο.Θα διακοψω την εγκυμοσυνη.

Τι με ωθησε στην σκεψη αυτη???

Μια γειτονισσα που εχει 3 παιδια

Η πρωτη κορη υγιεις , ο γιος αρρωστος μονιμα πιασμενος απο το χερι της γιαγιας για πολλα χρονια και οταν πεθανε η γιαγια απο της μαμας του,καθεται στο μπαλκονι και το μονο που μπορει να κανει το παιδι ειναι να ειναι μονιμα ορθιο και να φωναζει .

Και μια 3η κορη υγιεις.

το μονο που σκεφτεται η μητερα και ο πατερας καθε μερα ειναι το εξης...αν θα φυγουν απο την ζωη ποιος θα τον προσεχει που οι κορες εχουν κανει την δικη τους ζωη , τα παιδια τους και την οικογενεια τους.

οταν ημουν εγκυος η μητερα του μ'επιασε και με ρωτησε και μου το ειπε με πολυ αγαπη.Φωτεινη κανε ολες τις εξετασεις σχολαστικα μην αφησεις ουτε μια.Εγω τοτε επιλογη δεν ειχα το παιδι τωρα ειναι 40 χρονων και το ποναω ακομα.{αυτο το βλεπω καθε μερα που ανοιγω το παραθυρο και λεμε την καλημερα ειναι εκει να του δινει ακθε μερα το πρωινο του και αν τον ταιζει, να τον σκουπιζει και να του αλλαζει την πανα...πανα στα 40 του}

Γιατι να φερω στον κοσμο ενα παιδι που μονο του θα παιδευεται, για μενα δεν με νοιαζει , αλλα αν παθω εγω κατι ποιος θα το κοιταξει? θα το πεταξουν σε κανενα ιδρυμα απο αυτα που βλεπουμε καθημερινα στην τηλεοραση που τα δενουν , τα δερνουν και τα αφηνουν να τα κανουν επανω τους γιατι πολυ απλα δεν ζεις για να τους δινεις χρηματα να στον προσεχουν και γιατι να καταληξει εκει...??? Οχι δεν θα το ηθελα ποτε αυτο για το παιδι μου.ειναι ενας ζωντανος καθημερινος ΘΑΝΑΤΟΣ...:(:(

αυτη ειναι η δικη μου αποψη για το θεμα.

 

Καλημέρα σε όλες!!!

FwTeiNi, αυτό είναι ακριβώς που ώθησε όλες εμάς να προχωρήσουμε στη διακοπή της κύησης, Μιλώ εξ ονόματος όλων γιατί αν διαβάσει κανείς τα όσα έχουμε γράψει η καθεμία αυτό επισημαίνουμε. Δε σε νοιάζει για σένα, θα το αντέξεις, αλλά για το ίδιο είναι το θέμα που είναι καταδικασμένο πριν από τη γέννησή του σε μια δύσκολη ζωή... Αυτό μπορεί να το καταλάβει κανείς όταν έχει γύρω του τέτοια παραδείγματα... ο πόνος για τη διακοπή είναι πολύ μεγάλος, αχ πολύ όμως, αλλά το παρήγορο είναι ότι δεν θα υποφέρει η ψυχούλα αυτή που έφυγε. Δυστυχώς στη χώρα μας δεν υπάρχουν κέντρα - ξενώνες για άτομα με ιδιαιτερότητες... Για μένα είναι σκληρό για το παιδί σου να το φέρεις στον κόσμο και να τυραννιέται, να είναι ολόκληρος άντρας ακριβώς όπως το περιγράφεις και να χρειάζεται πάντα κάποιον δίπλα του για όλες τις ανάγκες του... Κάποιοι ωστόσο λένε, και συνέβαινε ένα ατύχημα τι θα έκανες θα το πετούσες ; Όχι βέβαια, η διαφορά είναι ότι εδώ γνωρίζεις τι θα γίνει και συμβαίνει με το που αντικρίζει τον κόσμο και σαν μάνα αποτρέπει τον πόνο από το παιδί σου. Αν γνωρίζαμε την εμφάνιση ενός ατυχήματος, να είστε σίγουρες ότι θα κάναμε τα πάντα να το αποτρέψουμε...

Πιστεύω ότι καμία μάνα δεν θα ήθελε να βλέπει το παιδί της να υποφέρει, αυτό σε ωθεί να προχωρήσεις σε μια διακοπή κύησης... Μακάρι, να μην χρειαστεί καμία άλλη να βρεθεί μπροστά σε μια τέτοια απόφαση, αλλά δυστυχώς ....

Από την καρδία μου εύχομαι κάθε ζευγάρι να παίρνει την καλύτερη απόφαση για την οικογένεια του και για τα παιδιά του...

[saxpa]

:(

Γιατι να φερω στον κοσμο ενα παιδι που μονο του θα παιδευεται, για μενα δεν με νοιαζει , αλλα αν παθω εγω κατι ποιος θα το κοιταξει? θα το πεταξουν σε κανενα ιδρυμα απο αυτα που βλεπουμε καθημερινα στην τηλεοραση που τα δενουν , τα δερνουν και τα αφηνουν να τα κανουν επανω τους γιατι πολυ απλα δεν ζεις για να τους δινεις χρηματα να στον προσεχουν και γιατι να καταληξει εκει...??? Οχι δεν θα το ηθελα ποτε αυτο για το παιδι μου.ειναι ενας ζωντανος καθημερινος ΘΑΝΑΤΟΣ...:(:(

αυτη ειναι η δικη μου αποψη για το θεμα.

 

καθημερινός θάνατος...πρώτα για το παιδί σου έπειτα για τα άλλα τα παιδάκια..τα αδέρφια...και τέλος για σένα...άλλωστε μια μάνα κάνει τα πάντα για το παιδί της...την κούραση ποτέ καμμιά μάνα δεν την σκέφτηκε...

 

Ούτε εγώ θα επέλεγα να φέρω ένα παιδί στον κόσμο και να το τυρρανούσα...όσο και να πονούσα..ας με συγχωρέσει ο Θεός..

[nenapant]

θα συμφωνησω σχεδον με ολες,αλλα θα ηθελα να μην βαζουμε ολες τις περιπτωσεις σε ενα τσουκαλι,υπαρχουν και παιδακια που οι γονεις τα εχουν μαθει να αυτοεξυπηρετουνται,να κανουν μονα τους μπανιο να τρωνε μονα τους,ζω απο κοντα αυτη την κατασταση με την βαφτιστικια της πεθερας μου,το κοριτσακι εχει συνδρομο down και καρδιοπαθεια,οι γιατροι οταν γεννηθηκε ελεγαν οτι δεν θα ζησιε παραπανω απο 5 χρονια-τοτε δεν υπηρχαν τοσο συγχρονοι υπερηχοι για να ανακαλυψουν οσο ηταν στην κοιλια να εχει προβλημα-το κοριτσακι τωρα ειναι 21 χρονων ζει και βασιλευει,αυτοεξυπηρετητε,κανει δουλειες στο σπιτι,κανει μπανιο,ξυριζεται μονη της ειναι ενα φυσιολογικο παιδι,γιατι οι γονεις του ποτε δεν το αφησαν να πιστευει οτι εχει καποιο προβλημα,τα αδερφια του το υπεραγαπουν εχει 3 αδερφια,και η γονεις του επειδη σκεφτηκαν το ενδεχομενο να πεθανουν και να μεινει μονο του,εχουν χτισει μια μικρη γκαρσονιερα διπλα απο το σπιτι τους για αυτην για να εχει καπου να μεινει αν πεθανουν..Φυσικα αυτη η περιπτωση μπορει να ειναι 1 στις 100 αλλα το αναφερω για να σας πω οτι ποτε δεν ξερεις πως θα τα φερει ο θεος..Εγω δεν εχω ερθει ποτε σε αυτην την θεση να επιλεξω δηλαδη αν θα κρατησω το μωρο ή οχι,δεν ξερω τι θα κανω αν το ζησω ισως να το κρατησω αλλα αν ο γιατρος με βεβαιωσει οτι το παιδι δεν μπορει να ζησει ισως και να μην το κρατησω,δεν ξερω ειναι πολυ δυσκολη αποφαση και θελει πολυ ψυχικη δυναμη.:

 

υγ..Δεν εχω διαβασει ολες τις απαντησεις,και ζητω συγνωμη αν εχει ξαναειπωθει απο καποια κοπελα αυτο που λεω..

[kinkajoujou]

Θυμάστε εκείνο το παιδάκι (στο Κορωπί ήταν αν δεν απατώμαι που ήταν ανάπηρο από το λαιμό και κάτω, κι όμως ήταν ο καλύτερος μαθητής της τάξης του και είχε παρελάσει με τη σημαία; Τον είχα δει πριν από χρόνια σε μια συνέντευξη στην Παναγιωταρέα, και σπούδαζε ιατρική! Και έλεγε το παιδί ότι ό,τι είμαι το χρωστάω στη μαμά μου, που με γέννησε και με έμαθε να μην θεωρώ τον εαυτό μου διαφορετικό. Τι να πει κανείς για αυτή τη μάνα...

 

Και ξαναλέω: δύσκολες καταστάσεις