Διακοπή κύησης ή όχι ??

[Aeriko]

Για να μην αφήνουμε να αιωρούνται πράγματα... εγώ τουλάχιστον θεωρώ ότι έχω απαντήσει στο ερώτημα της dorian.

[xenia:-)]

demi από όλα αυτά που λες εγώ διακρίνω και κάτι άλλο, κι αν κάνω λάθος σε παρακαλώ διόρθωσέ με: την λάθος τοποθέτηση των γονιών απέναντι στη δοκιμασία που βιώνανε. Χωρίς να θέλω να δείξω ασέβεια στο πένθος τους και να υποτιμήσω το δράμα που ζούσανε όλα αυτά τα χρόνια, έχω να θέσω τα εξής ερωτήματα:

Τι κάνανε όταν αντιλήφθηκαν τις ιδιαιτερότητες του παιδιού τους? Επισκεφθηκαν κάποιον ειδικό, ακολούθησαν κάποιο πρόγραμμα, το στείλανε σε σχολείο ειδικής αγωγής? Ή το δέχτηκαν σαν χτύπημα της μοίρας και προσπάθησαν να το "θάψουν", μαζί με τον αποτροπιασμό και τη ντροπή τους, για τον προβληματικό άνθρωπο που φέρανε στον κόσμο, καλώντας γιατρό μόνο για να συνταγογραφεί τα υπνωτικά?

Κι όταν τέλοσπαντων είδαν ότι η κατάσταση ξεφευγε από τον έλεγχό τους, το μετέφεραν ποτέ, έστω και δοκιμαστικά, για λίγο καιρό, σε ειδικό θεραπευτήριο? Προφανώς οι ίδιοι δεν είχαν την κατάρτιση να τα βγάλουν πέρα με μια τόσο ειδική περίπτωση. Δοκίμασαν να εμπιστευτούν ένα εξειδικευμένο ίδρυμα? Ούτως ή άλλως, και στη χειρότερη των περιπτώσεων, δεν νομίζω να είχε μεγάλη διαφορά από το σπίτι, αφού αναγκαζόντουσαν και οι ίδιοι να το δένουν και να το μαστουρώνουν για να το κρατάνε υπό έλεγχο.

 

Έχω τους λόγους μου που θέτω αυτά τα ερωτήματα. Αν διάβασες τα ποστ μου, λίγο παραπάνω αναφέρω για μια πρώτη εξαδέλφη του άντρα μου, που εμφάνισε γύρω στα 17 της σοβαρό πρόβλημα. Ε θα το πιστέψετε αν σας πω ότι έτσι αντιμετώπισαν την κατάσταση οι γονείς της? Στην αρχή την τρέξανε παντού, αλλά μόλις βεβαιώθηκαν ότι η κατάσταση ήταν μη αναστρεψιμη και ήθελε μεγάλο αγώνα, αγόρασαν ένα οροφοδιαμέρισμα στη Θεσσαλονίκη και ζούσαν εκεί, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. Ούτε ψυχίατρους, ούτε θεραπείες, παρά μονο κατασταλτικά όταν η κατάσταση έφτανε στο μη παρέκει. Ήταν και μοναχοπαίδι και απλά ικανοποιούσαν κάθε παράλογη επιθυμία της και πίστευαν ότι έτσι φροντίζουν με τον καλύτερο τρόπο το παιδί τους. Να σας πω ότι η κοπέλα είχε κάνει τη νύχτα μέρα, τους έβαζε να την πηγαίνουν βόλτες όλη νύχτα με το αυτοκίνητο, κάπνιζε 4 πακέτα την ημέρα και κόντευε τα 200 κιλα. Στο τραπέζι του γάμου μου είχε φορεσει αναποδα τα γυαλιά του πατέρα της και έτρωγε τα λουλούδια απο τις ανθοστήλες. Πάντως, όταν πέθανε από καρδιά λίγο μετά τα 30, οι γονείς της είχαν αναπαυμένη τη συνείδησή τους που "δεν κάνανε το παιδί πειραματόζωο στα χέρια των γιατρών ούτε το πετάξανε σε κανένα ίδρυμα". Θεωρούσαν τους εαυτούς τους ένα συνδυασμό ηρώων-μαρτύρων και ήταν περήφανοι που "δεν είχε ο κόσμος να τους κατηγορήσει σε τίποτα". και μιλάμε για μορφωμένους ανθρώους, ο πατέρας καθηγητής μαθηματικός και η μητέρα διακοσμήτρια, με μεγάλη οικονομική επιφάνεια.

 

Τα συμπεράσματα δικά σας.

 

εαν δεν κανω λαθος το παιδι γεννηθηκε πριν απο 35 χρονια.τι ειδικα σχολεια και προγραμματα?

[novpal]

Kανείς μας δεν κάνει κάτι! Προσωπικά, εάν υιοθετούσα ένα παιδί θα ήθελα να υιοθετήσω ένα υγειές παιδί γιατί δε θα 'θελα να μπω στη διαδικασία του άγχους κι όλων των ψυχοφθόρων σενεπειών, που κάτι τέτοιο συνεπάγεται. Αυτό όμως δε σημαίνει πως δεν αγαπάω αυτά τα παιδία, το αντίθετο...

Όταν όμως μιλάμε για μια ζωή, που ζει μέσα μου, ζει από τη ζωή μου, τότε σε καμία περίπτωση δε θα προέβαινα σε άμβλωση.

 

Όχι κανείς, απλά πολύ λίγοι...

Λες πως θα προτιμούσες να υιοθετήσεις ένα υγιές παιδάκι για τους λόγους που αναφέρεις. Τότε λοιπόν, πως ακριβώς αγαπάς αυτά τα "άλλα" παιδάκια? Στα λόγια? Λυπάμαι, αλλά η προσωπική μου αντίληψη για την αγάπη είναι διαφορετική. Αγάπη είναι μεταξύ άλλων να είσαι εκεί, όχι να παρακολουθείς απο απόσταση. Εγώ λοιπόν, δεν νομίζω οτι έχω το δικαίωμα να λέω οτι αγαπάω αυτά τα παιδιά γιατί άνθρωποι σαν την dorian ή το λογοθεραπεύτρια του παιδιού της θα έπρεπε να με μουντζώσουν!!!

Τώρα σχετικά με το θέμα του "Γολγοθά", όπως λες dorian, σίγουρα ο καθένας έχει τα θέματά του, μικρά ή μεγάλα. Ωστόσο γνωρίζω πως αν δεν έχεις μια σχετική οικονομική άνεση είναι σχεδόν αδύνατο να μπορέσεις να κρατήσεις ένα επίπεδο στη ζωή ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες. Οπότε για άλλους, ακόμα και αν δεν σου αρέσει η έκφραση, ίσως να είναι πραγματικός Γολγοθάς! Κάτσε σε ένα χωριό (όχι εσύ, γενικά μιλάω) χ

Όχι κανείς, απλά πολύ λίγοι...

Λες πως θα προτιμούσες να υιοθετήσεις ένα υγιές παιδάκι για τους λόγους που αναφέρεις. Τότε λοιπόν, πως ακριβώς αγαπάς αυτά τα "άλλα" παιδάκια? Στα λόγια? Λυπάμαι, αλλά η προσωπική μου αντίληψη για την αγάπη είναι διαφορετική. Αγάπη είναι μεταξύ άλλων να είσαι εκεί, όχι να παρακολουθείς απο απόσταση. Εγώ λοιπόν, δεν νομίζω οτι έχω το δικαίωμα να λέω οτι αγαπάω αυτά τα παιδιά γιατί άνθρωποι σαν την dorian ή το λογοθεραπεύτρια του παιδιού της θα έπρεπε να με μουντζώσουν!!!

Τώρα σχετικά με το θέμα του "Γολγοθά", όπως λες dorian, σίγουρα ο καθένας έχει τα θέματά του, μικρά ή μεγάλα. Ωστόσο γνωρίζω πως αν δεν έχεις μια σχετική οικονομική άνεση είναι σχεδόν αδύνατο να μπορέσεις να κρατήσεις ένα επίπεδο στη ζωή ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες. Οπότε για άλλους, ακόμα και αν δεν σου αρέσει η έκφραση, ίσως να είναι πραγματικός Γολγοθάς! Αν ήσουν π.χ. σε ένα χωριό (όχι εσύ, γενικά μιλάω) χωρίς εξειδικευμένους γιατρούς, χωρίς σχολεία, χωρίς την οικονομική ή άλλη δυνατότητα να πας σε κάποιο μεγάλο αστικό κέντρο για να βοηθήσεις το παιδί σου, η κατάσταση θα ήταν πολύ διαφορετική!

[Thaumataki]

Όχι κανείς, απλά πολύ λίγοι...

Λες πως θα προτιμούσες να υιοθετήσεις ένα υγιές παιδάκι για τους λόγους που αναφέρεις. Τότε λοιπόν, πως ακριβώς αγαπάς αυτά τα "άλλα" παιδάκια? Στα λόγια? Λυπάμαι, αλλά η προσωπική μου αντίληψη για την αγάπη είναι διαφορετική. Αγάπη είναι μεταξύ άλλων να είσαι εκεί, όχι να παρακολουθείς απο απόσταση. Εγώ λοιπόν, δεν νομίζω οτι έχω το δικαίωμα να λέω οτι αγαπάω αυτά τα παιδιά γιατί άνθρωποι σαν την dorian ή το λογοθεραπεύτρια του παιδιού της θα έπρεπε να με μουντζώσουν!!!

Τώρα σχετικά με το θέμα του "Γολγοθά", όπως λες dorian, σίγουρα ο καθένας έχει τα θέματά του, μικρά ή μεγάλα. Ωστόσο γνωρίζω πως αν δεν έχεις μια σχετική οικονομική άνεση είναι σχεδόν αδύνατο να μπορέσεις να κρατήσεις ένα επίπεδο στη ζωή ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες. Οπότε για άλλους, ακόμα και αν δεν σου αρέσει η έκφραση, ίσως να είναι πραγματικός Γολγοθάς! Κάτσε σε ένα χωριό (όχι εσύ, γενικά μιλάω) χ

Όχι κανείς, απλά πολύ λίγοι...

H αγάπη έχει πολλές διαστάσεις... Αν το πας έτσι αγαπώ και τους συνανθρώπους μου, αλλά ποτέ δεν έκατσα να δώσω ένα πιάτο φαϊ στο παιδί των φαναριών. Το γεγονός πως δε το έκανα αυτό, με καθιστά σκληρή και αδιάφορη προς το συνάνθρωπο;;;;

[emmaki]

Εγώ θα προτείνω κάτι (την άποψη μου την είπα νωρίτερα),

αφού πολλές κυρίες εδώ μέσα (δεν είναι ειρωνικό το κυρίες σε καμία περίπτωση ) θεωρείτε ότι καλά κάνουν οι γονείς που κρατούν παιδιά με π΄ροβλημα, και αφού αναγνωρίζετε όλες (είτε συφωνέιτε είτε όχι με την έκτρωση) ότι είναι πολύ δύσκολο να μεγαλώνει κανέις ένα τέτοιο παιδί, γιατί δεν πηγαίνετε ως εθελόντριες σε κάποιο σύλλογο σε κάποιο σωματείο που απασχολέι τα παιδιά;

Υπ΄παρχουν πολλά σε όλη την Ελλάδα. Έτσι, και θα βοηθήσετε τα παιδιά και την οικογένεια τους προσφέροντας τους έστω μία ώρα απότ ο χρόνο σας κάνοντας διάφορα πράγματα μαζί τους (χεριοτεχνίες, βόλτες κλπ) αλλά και θα βοηθήσετε ηθικά τον εαυτό σας παίρνοντας ικανοποίηση από την προσφορά αυτή, που στην τελική δεν στοιχίζει κάτι!

[Thaumataki]

Εγώ θα προτείνω κάτι (την άποψη μου την είπα νωρίτερα),

αφού πολλές κυρίες εδώ μέσα (δεν είναι ειρωνικό το κυρίες σε καμία περίπτωση ) θεωρείτε ότι καλά κάνουν οι γονείς που κρατούν παιδιά με π΄ροβλημα, και αφού αναγνωρίζετε όλες (είτε συφωνέιτε είτε όχι με την έκτρωση) ότι είναι πολύ δύσκολο να μεγαλώνει κανέις ένα τέτοιο παιδί, γιατί δεν πηγαίνετε ως εθελόντριες σε κάποιο σύλλογο σε κάποιο σωματείο που απασχολέι τα παιδιά;

Υπ΄παρχουν πολλά σε όλη την Ελλάδα. Έτσι, και θα βοηθήσετε τα παιδιά και την οικογένεια τους προσφέροντας τους έστω μία ώρα απότ ο χρόνο σας κάνοντας διάφορα πράγματα μαζί τους (χεριοτεχνίες, βόλτες κλπ) αλλά και θα βοηθήσετε ηθικά τον εαυτό σας παίρνοντας ικανοποίηση από την προσφορά αυτή, που στην τελική δεν στοιχίζει κάτι!

Χρόνος;;;; Με ένα μωρό, σπίτι, άντρα και δουλειά; Εδώ δε μου φτάνει το 24ωρο! Κι ευτυχώς που 'μαι ακόμη σε άδεια λοχείας....

[Αγγελίνα#2]

εαν δεν κανω λαθος το παιδι γεννηθηκε πριν απο 35 χρονια.τι ειδικα σχολεια και προγραμματα?

 

Eντάξει, σχολεία μπορεί να μην υπήρχαν. Πρόγραμμα εννοώ που θα σου καθορίσει ο ψυχίατρος, αυτή η συμπεριφορά του παιδιού σας αντιμετωπίζεται έτσι, η άλλη αλλιώς, αυτά να περιμένετε, αυτά όχι, να είσαστε προετοιμασμενοι για το ταδε και το τάδε, πρεπει να παίρνει αυτά κι αυτά τα φάρμακα, αν παρατηρήσετε το τάδε ενημερώστε με να αλλάξουμε την αγωγή...και θα επιμείνω, υπάρχουν και ειδικά θεραπευτήρια για αυτές τις περιπτώσεις, κρατικά και ιδιωτικά. Δεν είναι ανάγκη να κλειδώσεις τον άνθρωπο μέσα και να πετάξεις το κλειδί, ούτε είναι όλα τα κολαστήρια που έχουμε στο νου μας όταν ακούμε για αυτά. Συμμαθητής του κουνιάδου μου, χρόνιος χρήστης ναρκωτικων, εκδήλωσε στην πορεία και βαριάς μορφής ψυχοπάθεια. Ζει με τους γονείς του υπό παρακολούθηση απο ιατρικό team. Στις μεγάλες κρίσεις νοσηλευεται στα Οξέα για 15-30 ημέρες και μετά γυρίζει στο σπίτι του.

[Elsa75]

ντοριαν, θα ηθελα πολύ να σε γνωρίσω. Θα σου στείλω πμ. Έκανα νέα αρχή στη ζωή μου αφού εξετάσαμε εγώ κι ο άντρας μου τον καρυοτυπο μας και είμαι και παλι εγκυος. Δεν έχω ξεπεράσει το γεγονός ότι τερμάτισα την πρωτη μου εγκυμοσυνη, ειμαι ακομη μετανιωμενη που το έκανα και υποφέρω πάρα πολύ, αλλά αφού δεν μπορώ πια να κάνω τίποτα για εκείνο, αυτή τη φορά τουλάχιστον σκοπεύω να δώσω τα πάντα για το παιδάκι που ειναι στην κοιλια μου, οτι κι αν μπορεί μου επιφυλάσσει η μοίρα. Το χρωστώ σε εκείνο που έφυγε ή μαλλον σε εκείνο που έδιωξα... Περιμένω απάντησή σου.

[Αγγελίνα#2]

Εγώ θα προτείνω κάτι (την άποψη μου την είπα νωρίτερα),

αφού πολλές κυρίες εδώ μέσα (δεν είναι ειρωνικό το κυρίες σε καμία περίπτωση ) θεωρείτε ότι καλά κάνουν οι γονείς που κρατούν παιδιά με π΄ροβλημα, και αφού αναγνωρίζετε όλες (είτε συφωνέιτε είτε όχι με την έκτρωση) ότι είναι πολύ δύσκολο να μεγαλώνει κανέις ένα τέτοιο παιδί, γιατί δεν πηγαίνετε ως εθελόντριες σε κάποιο σύλλογο σε κάποιο σωματείο που απασχολέι τα παιδιά;

Υπ΄παρχουν πολλά σε όλη την Ελλάδα. Έτσι, και θα βοηθήσετε τα παιδιά και την οικογένεια τους προσφέροντας τους έστω μία ώρα απότ ο χρόνο σας κάνοντας διάφορα πράγματα μαζί τους (χεριοτεχνίες, βόλτες κλπ) αλλά και θα βοηθήσετε ηθικά τον εαυτό σας παίρνοντας ικανοποίηση από την προσφορά αυτή, που στην τελική δεν στοιχίζει κάτι!

 

Θα μου επιτρεψεις την εξής παρατήρηση:

Καμια απο όσες μας είπαμε πως δεν θα "ρίχναμε" ένα έμβρυο με πρόβλημα, δεν είπε ότι θα ήταν και ευχαριστημένη με αυτή την εξέλιξη. Δεν πιστεύω πως υπάρχει γυναίκα που το όνειρό της είναι να δει στον υπέρηχο ή τις εξετάσεις πως το μωρό που κυοφορεί πάσχει από οτιδήποτε. Αν διαβάσεις προσεκτικότερα, θα δεις πως, από ό,τι θυμάμαι τουλάχιστο, όλες είπαμε πως θα σφίγγαμε τα δόντια και θα προσπαθούσαμε να κάνουμε το καλύτερο για το παιδί μας, γιατί ακριβώς δεν αντέχει η συνείδησή μας τη θανάτωση του αθώου και ανυπεράσπιστου εμβρύου που κυοφορούμε. Θα ήταν μια υπερβαση εκ μέρους μας.

Τι σχέση έχει αυτή η στάση απέναντι στο θέμα με την τόσο αξιέπαινη εθελοντική δράση που αναφέρεις εσύ? Προσωπικά τουλάχιστον, ανεξάρτητα απο το ελεύθερο χρόνο που διαθέτει μια εργαζόμενη μητέρα, πολύ φοβάμαι ότι δεν φτουράω για τόσο. Δεν ισχυρίστηκα ποτέ ότι, επειδή δεν θα έκανα διακοπή κύησης, αυτό με καθιστά αυτόματα αγία ή τέλεια. Κάθε άλλο μάλιστα. Μακάρι να ήμουν από τους ανθρώπους που έχουν το κουράγιο και τη θέληση να προσφέρουν με αυτόν τον τρόπο. Δυστυχώς, δεν είμαι.

[Thaumataki]

Θα μου επιτρεψεις την εξής παρατήρηση:

Καμια απο όσες μας είπαμε πως δεν θα "ρίχναμε" ένα έμβρυο με πρόβλημα, δεν είπε ότι θα ήταν και ευχαριστημένη με αυτή την εξέλιξη. Δεν πιστεύω πως υπάρχει γυναίκα που το όνειρό της είναι να δει στον υπέρηχο ή τις εξετάσεις πως το μωρό που κυοφορεί πάσχει από οτιδήποτε. Αν διαβάσεις προσεκτικότερα, θα δεις πως, από ό,τι θυμάμαι τουλάχιστο, όλες είπαμε πως θα σφίγγαμε τα δόντια και θα προσπαθούσαμε να κάνουμε το καλύτερο για το παιδί μας, γιατί ακριβώς δεν αντέχει η συνείδησή μας τη θανάτωση του αθώου και ανυπεράσπιστου εμβρύου που κυοφορούμε. Θα ήταν μια υπερβαση εκ μέρους μας.

Τι σχέση έχει αυτή η στάση απέναντι στο θέμα με την τόσο αξιέπαινη εθελοντική δράση που αναφέρεις εσύ? Προσωπικά τουλάχιστον, ανεξάρτητα απο το ελεύθερο χρόνο που διαθέτει μια εργαζόμενη μητέρα, πολύ φοβάμαι ότι δεν φτουράω για τόσο. Δεν ισχυρίστηκα ποτέ ότι, επειδή δεν θα έκανα διακοπή κύησης, αυτό με καθιστά αυτόματα αγία ή τέλεια. Κάθε άλλο μάλιστα. Μακάρι να ήμουν από τους ανθρώπους που έχουν το κουράγιο και τη θέληση να προσφέρουν με αυτόν τον τρόπο. Δυστυχώς, δεν είμαι.

Νομίζω με κάλυψες....

[elenik]

Προσωπικα θα ηθελα να υποκλειθω στα ποστ της MarcoPolo σε αυτο το θεμα.

Επιασες ενα τοσο ευαισθητο θεμα και ανελυσες και τις 2 πλευρες προσεχοντας με τοση ευαισθησια να μην θιξεις καμια απο τις 2 και να κανεις μια υπεροχη αναλυση που ολοι καταλαβαμε και κανεις δεν ενοιωσε προσβεβλημενος.

Δεδομενου οτι οπως ειπα παραπανω ειναι ενα θεμα "ναρκοπεδιο" θεωρω οτι σου αξιζει ενα μεγαλο μπραβο.

Αυτο ειναι διαλογος με επιπεδο και μακαρι ολοι να μπορουσαμε να το εφαρμοσουμε (συμπεριλαβανομενης και εμενα εννοειτε).

 

Για τα αυτονοητα δεν θα πω κατι. Θεωρω οτι ειναι δεδομενα. Μπραβο σου.

 

Συγνωμη για το off αλλα ειναι κατι που τοσο σπανια τυχαινει σε τετοια ποστ που δεν μπορεσα να κρατηθω

[MarcoPolo]

Ελενικ ευχαριστω για τα καλα σου λογια αλλα απλα γραφω αυτα που νιωθω βασισμενη στην εμπειρια ζωης μου.

 

Γιατι εχω το προνομιο και την ατυχια ταυτοχρονα να παταω τα ποδια μου και στα δυο στραυροδρομια. Το ενα ποδι μου παταει πανω σε μια φυσιολογικη ζωη. Το αλλο ποδι βιωνει την ρεαλιστικη πραγματικοτητα της αναπηριας. Η εναλλαγη αυτης της πραγματικοτητας μπορει να συμβει απο την μια στιγμη στην αλλη.

 

Τα μισα χρονια της ζωης μου μεχρι στιγμης παλεψα να τα ζησω οπως ολοι εσεις, και τα αλλα μισα παλεψα να αντεξω την διαφορετικοτητα μου και να την αποδεχτω και να την ξεπερνω οταν αυτο ειναι εφικτο.

 

Και ναι σιγουρα ο καθε ανθρωπος εχει τον δικο του γολγοθα και παλευει αλλα υπαρχουν καποιοι αλλοι που δεν βιωνουν ενα ειδος γολγοθα αλλα απλα τον απολυτο. Και εκει για μενα ειναι η υψιστη διαφορα.

 

Θεωρω τον εαυτο μου πολυ τυχερο που εχω την ευκαιρια να παλευω καθημερινα γιατι η συγκεκριμενη παθηση καποιες φορες το επιτρεπει. Αν δεν ηταν ετσι δεν θα ηθελα μια ζωη χωρις ζωη. Και αυτο ειναι δικαιωμα του καθε ανθρωπου και πρεπει να το σεβομαστε.

 

Και δεν ξεχνω να ευχαριστω τον Θεο καθημερινα για οτι μου εχει δωσει, γιατι μου εδωσε πολλα και εγω τα αρπαξα για να κανω καλυτερη την ζωη μου. Εναν υπεροχο συντροφο που σπανιζει και ενα θειο δωρο τον γιο μου.

[Thaumataki]

Ελενικ ευχαριστω για τα καλα σου λογια αλλα απλα γραφω αυτα που νιωθω βασισμενη στην εμπειρια ζωης μου.

 

Γιατι εχω το προνομιο και την ατυχια ταυτοχρονα να παταω τα ποδια μου και στα δυο στραυροδρομια. Το ενα ποδι μου παταει πανω σε μια φυσιολογικη ζωη. Το αλλο ποδι βιωνει την ρεαλιστικη πραγματικοτητα της αναπηριας. Η εναλλαγη αυτης της πραγματικοτητας μπορει να συμβει απο την μια στιγμη στην αλλη.

 

Τα μισα χρονια της ζωης μου μεχρι στιγμης παλεψα να τα ζησω οπως ολοι εσεις, και τα αλλα μισα παλεψα να αντεξω την διαφορετικοτητα μου και να την αποδεχτω και να την ξεπερνω οταν αυτο ειναι εφικτο.

 

Και ναι σιγουρα ο καθε ανθρωπος εχει τον δικο του γολγοθα και παλευει αλλα υπαρχουν καποιοι αλλοι που δεν βιωνουν ενα ειδος γολγοθα αλλα απλα τον απολυτο. Και εκει για μενα ειναι η υψιστη διαφορα.

 

Θεωρω τον εαυτο μου πολυ τυχερο που εχω την ευκαιρια να παλευω καθημερινα γιατι η συγκεκριμενη παθηση καποιες φορες το επιτρεπει. Αν δεν ηταν ετσι δεν θα ηθελα μια ζωη χωρις ζωη. Και αυτο ειναι δικαιωμα του καθε ανθρωπου και πρεπει να το σεβομαστε.

 

Και δεν ξεχνω να ευχαριστω τον Θεο καθημερινα για οτι μου εχει δωσει, γιατι μου εδωσε πολλα και εγω τα αρπαξα για να κανω καλυτερη την ζωη μου. Εναν υπεροχο συντροφο που σπανιζει και ενα θειο δωρο τον γιο μου.

MarcoPolo μου, θα μού επιτρέψεις να θυμώσω με τη λέξη αναπηρία. Τη θεωρώ προσβλητική! Δεν είναι αναπηρία, αλλά ιδιαιτερότητα...

[Aeriko]

Όπως και να το πεις η ουσία παραμένει ίδια!

[Thaumataki]

Όπως και να το πεις η ουσία παραμένει ίδια!

Aδιαμφισβήτητα! Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι το ίδιο, αλλά για να καταρριφθούν τα ρατσιστικά στερεότυπα καλό είναι να τα ''ντύνουμε'' με άλλο μανδύα, πιο εκλεπτισμένο... Υπάρχουν μυαλά στο 2010 που την αναπηρία τη θεωρούν αρρώστια!!!!

[Aeriko]

Δεν το κάνω από κόντρα πίστεψέ με αλλά αυτό που περιγράφει η Marco Polo προφανώς τέτοιο είναι :S Μπορεί να κάνω και λάθος οπότε ζητώ συγνώμη.

[ζώπυρον]

Προσωπικα θα ηθελα να υποκλειθω στα ποστ της MarcoPolo σε αυτο το θεμα.

Επιασες ενα τοσο ευαισθητο θεμα και ανελυσες και τις 2 πλευρες προσεχοντας με τοση ευαισθησια να μην θιξεις καμια απο τις 2 και να κανεις μια υπεροχη αναλυση που ολοι καταλαβαμε και κανεις δεν ενοιωσε προσβεβλημενος.

Δεδομενου οτι οπως ειπα παραπανω ειναι ενα θεμα "ναρκοπεδιο" θεωρω οτι σου αξιζει ενα μεγαλο μπραβο.

Αυτο ειναι διαλογος με επιπεδο και μακαρι ολοι να μπορουσαμε να το εφαρμοσουμε (συμπεριλαβανομενης και εμενα εννοειτε).

 

Για τα αυτονοητα δεν θα πω κατι. Θεωρω οτι ειναι δεδομενα. Μπραβο σου.

 

Συγνωμη για το off αλλα ειναι κατι που τοσο σπανια τυχαινει σε τετοια ποστ που δεν μπορεσα να κρατηθω

 

Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου! Και θα προσθέσω το εξής μόνο: Φαίνεται πως ο πόνος (με ή χωρίς εισαγωγικά) σφυρηλατεί εξαιρετικές προσωπικότητες - όπως της Ντόριαν, όπως και της Μάρκο Πόλο.

[Thaumataki]

Δεν το κάνω από κόντρα πίστεψέ με αλλά αυτό που περιγράφει η Marco Polo προφανώς τέτοιο είναι :S Μπορεί να κάνω και λάθος οπότε ζητώ συγνώμη.

Aeriko μου δε σε πάω κόντρα, ούτε στα ''χώνω''. Απλά δε μ'αρέσει αυτή η λέξη... Προσωπική μου άποψη.

[novpal]

H αγάπη έχει πολλές διαστάσεις... Αν το πας έτσι αγαπώ και τους συνανθρώπους μου, αλλά ποτέ δεν έκατσα να δώσω ένα πιάτο φαϊ στο παιδί των φαναριών. Το γεγονός πως δε το έκανα αυτό, με καθιστά σκληρή και αδιάφορη προς το συνάνθρωπο;;;;

 

Δε θα σε κρίνω εγώ. Ούτε είχα καμία πρόθεση να κρίνω κάποιον άλλον και με τα ερωτήματα που έθεσα ήθελα απλά να κατανοήσω τη λογική των συνομιλητών μου επειδή δεν είναι κοντά στη δική μου λογική. Εγώ θεωρώ οτι η αγάπη είναι πολύ σηματική λέξη. Στη δική μου "πραγματικότητα", άλλο αγαπώ, άλλο σέβομαι, άλλο βλέπω με συμπάθεια. Η "δική μου" αγάπη, εμπεριέχει φυσικά και το σεβασμό και τη συμπάθεια (και πολλά άλλα), αλλά θα ήταν υποκριτικό απο μέρους μου να παριστάνω οτι αγαπώ όλον τον κόσμο γιατί απλά δεν το νιώθω. Επίσης αμφιβάλλω και για τους άλλους που το λένε γιατί δεν μπορώ να κατανοήσω πως γίνεται να λες οτι αγαπάς τα παιδιά σου και πως ταυτόχρονα αγαπάς π.χ. τα παιδιά των φαναριών. Έχει η λέξη την ίδια βαρύτητα και στις δύο περιπτώσεις? Γιατί εγώ φυσικά βλέπω με συμπάθεια τα παιδιά των φαναριών και λυπάμαι γι αυτά, αλλά όπως χιλιάδες συνάνθρωποί μας, τα προσπερνώ και στο τέλος της ημέρας αμφιβάλλω για το αν θα τα έχω στο μυαλό μου. Όπως επίσης συγκινούμαι όταν βλέπω τα παιδιά των special olympics, αλλά δεν μπορώ να πω οτι τα αγαπώ! Αγαπώ τα παιδιά μου, τον άντρα μου, την οικογένειά μου, τους φίλους μου... Τώρα εντάξει, δεν θέλω να παίζω και με τις λέξεις, αλλά μου τη δίνει που βλέπω να κρυβόμαστε πίσω απο αυτές. Πετάμε ένα "αγαπώ", χύνουμε και ένα δάκρυ και τελειώσαμε!

Και για να μη βγω εντελώς έξω απο το θέμα, ο νόμος, καλώς ή κακως δινει το δικαίωμα σε μια γυναίκα ή σε ένα ζευγάρι να προχωρήσει σε διακοπή κύησης. Αυτό δε με βρίσκει σύμφωνη, αλλά όχι σε όλες τις περιπτώσεις. Σέβομαι την απόφαση να κρατήσει κάποιος ένα μωρό στο οποίο έχουν διαγνώσει σοβαρά προβλήματα. Όχι μόνο τη σέβομαι, αλλά τη θεωρώ και ηρωική. Το μόνο που αν θέλετε μου μαυρίζει όλη αυτήν την εικόνα είναι το μέλλον ενός παιδιού που θέλει ειδική φροντίδα όταν φύγουν οι γονείς του. Απο την άλλη, δεν μπορώ & δεν θέλω να κατακρίνω και κάποιους που επιλέγουν να πράξουν διαφορετικά. Είναι νομίζω μια εξίσου δύσκολη απόφαση που μπορεί να τους βαραίνει σε όλη τους τη ζωή και το γνωρίζουν.

[Thaumataki]

Δε θα σε κρίνω εγώ. Ούτε είχα καμία πρόθεση να κρίνω κάποιον άλλον και με τα ερωτήματα που έθεσα ήθελα απλά να κατανοήσω τη λογική των συνομιλητών μου επειδή δεν είναι κοντά στη δική μου λογική. Εγώ θεωρώ οτι η αγάπη είναι πολύ σηματική λέξη. Στη δική μου "πραγματικότητα", άλλο αγαπώ, άλλο σέβομαι, άλλο βλέπω με συμπάθεια. Η "δική μου" αγάπη, εμπεριέχει φυσικά και το σεβασμό και τη συμπάθεια (και πολλά άλλα), αλλά θα ήταν υποκριτικό απο μέρους μου να παριστάνω οτι αγαπώ όλον τον κόσμο γιατί απλά δεν το νιώθω. Επίσης αμφιβάλλω και για τους άλλους που το λένε γιατί δεν μπορώ να κατανοήσω πως γίνεται να λες οτι αγαπάς τα παιδιά σου και πως ταυτόχρονα αγαπάς π.χ. τα παιδιά των φαναριών. Έχει η λέξη την ίδια βαρύτητα και στις δύο περιπτώσεις? Γιατί εγώ φυσικά βλέπω με συμπάθεια τα παιδιά των φαναριών και λυπάμαι γι αυτά, αλλά όπως χιλιάδες συνάνθρωποί μας, τα προσπερνώ και στο τέλος της ημέρας αμφιβάλλω για το αν θα τα έχω στο μυαλό μου. Όπως επίσης συγκινούμαι όταν βλέπω τα παιδιά των special olympics, αλλά δεν μπορώ να πω οτι τα αγαπώ! Αγαπώ τα παιδιά μου, τον άντρα μου, την οικογένειά μου, τους φίλους μου... Τώρα εντάξει, δεν θέλω να παίζω και με τις λέξεις, αλλά μου τη δίνει που βλέπω να κρυβόμαστε πίσω απο αυτές. Πετάμε ένα "αγαπώ", χύνουμε και ένα δάκρυ και τελειώσαμε!

Και για να μη βγω εντελώς έξω απο το θέμα, ο νόμος, καλώς ή κακως δινει το δικαίωμα σε μια γυναίκα ή σε ένα ζευγάρι να προχωρήσει σε διακοπή κύησης. Αυτό δε με βρίσκει σύμφωνη, αλλά όχι σε όλες τις περιπτώσεις. Σέβομαι την απόφαση να κρατήσει κάποιος ένα μωρό στο οποίο έχουν διαγνώσει σοβαρά προβλήματα. Όχι μόνο τη σέβομαι, αλλά τη θεωρώ και ηρωική. Το μόνο που αν θέλετε μου μαυρίζει όλη αυτήν την εικόνα είναι το μέλλον ενός παιδιού που θέλει ειδική φροντίδα όταν φύγουν οι γονείς του. Απο την άλλη, δεν μπορώ & δεν θέλω να κατακρίνω και κάποιους που επιλέγουν να πράξουν διαφορετικά. Είναι νομίζω μια εξίσου δύσκολη απόφαση που μπορεί να τους βαραίνει σε όλη τους τη ζωή και το γνωρίζουν.

Θα σου απαντήσω και θα δανειστώ τα λόγια της Αγγελίνας... ίσως εγώ δεν έγινα κατανοήτη.

Αρχικό μήνυμα απο Αγγελίνα#2

Θα μου επιτρεψεις την εξής παρατήρηση:

Καμια απο όσες μας είπαμε πως δεν θα "ρίχναμε" ένα έμβρυο με πρόβλημα, δεν είπε ότι θα ήταν και ευχαριστημένη με αυτή την εξέλιξη. Δεν πιστεύω πως υπάρχει γυναίκα που το όνειρό της είναι να δει στον υπέρηχο ή τις εξετάσεις πως το μωρό που κυοφορεί πάσχει από οτιδήποτε. Αν διαβάσεις προσεκτικότερα, θα δεις πως, από ό,τι θυμάμαι τουλάχιστο, όλες είπαμε πως θα σφίγγαμε τα δόντια και θα προσπαθούσαμε να κάνουμε το καλύτερο για το παιδί μας, γιατί ακριβώς δεν αντέχει η συνείδησή μας τη θανάτωση του αθώου και ανυπεράσπιστου εμβρύου που κυοφορούμε. Θα ήταν μια υπερβαση εκ μέρους μας.

Τι σχέση έχει αυτή η στάση απέναντι στο θέμα με την τόσο αξιέπαινη εθελοντική δράση που αναφέρεις εσύ? Προσωπικά τουλάχιστον, ανεξάρτητα απο το ελεύθερο χρόνο που διαθέτει μια εργαζόμενη μητέρα, πολύ φοβάμαι ότι δεν φτουράω για τόσο. Δεν ισχυρίστηκα ποτέ ότι, επειδή δεν θα έκανα διακοπή κύησης, αυτό με καθιστά αυτόματα αγία ή τέλεια. Κάθε άλλο μάλιστα. Μακάρι να ήμουν από τους ανθρώπους που έχουν το κουράγιο και τη θέληση να προσφέρουν με αυτόν τον τρόπο. Δυστυχώς, δεν είμαι.

[novpal]

Θαυματάκι, αυτά που αναφέρω είναι συνέχεια αυτού του ποστ μου, http://parents.org.gr/forum/showpost.php?p=1771081&postcount=297 που είναι με τη σειρά του απάντηση σε κάποια συγκεκριμένα σχόλια (τρέχα γύρευε), οπότε όχι εντελώς άσχετα :)

[MarcoPolo]

Συγνωμη αλλα εμενα το ποσοστο 67 της 100 που εχω γραφει αναπηρια και οχι κατι αλλο. Ασε που δεν το θεωρω προσβλητικο γιατι απλα ετσι ειναι. Ρεαλιστικο απλα.

 

Οποιος με βλεπει δεν υπαρχει περιπτωση ουτε μια στο εκατομμυριο να διανοηθει οτι εχω καποιο ειδος αναπηριας. Αλλα ετσι ειναι και ας μην φαινεται εξωτερικα. Δεν το θεωρω προσβολη και πιστεψε με θα ημουν ο τελευταιος ανθρωπος στον πλανητη που θα προσεβαλλε οποιοδηποτε ανθρωπο εχει καποιο προβλημα υγειας. Εχω πολυ ιδιαιτερη ευαισθησια πανω στο θεμα γιατι δεν το βλεπω απλα γυρω μου, το ζω σε real time.

[sternchen]

Χωρίς να έχω καμία διάθεση ούτε να σε προσβάλλω ούτε να σε κριτικάρω, θα θέσω το εξής ερώτημα: οκ, σε πεθαίνει το οτι υπάρχουν πονεμένα παιδάκια κλπ, αλλά τι ακριβώς έκανες εσύ έστω για ένα απο αυτά?

Δεν αναφέρομαι σε εσένα προσωπικά, ούτε περιμένω να μου απαντήσεις. "Δανείστηκα" όμως τις σκέψεις σου γιατί μου φάνηκαν λίγο ρομαντικές. Η ερώτηση πάει σε όλους μας. Τί έχει κάνει ο καθένας μας για όλα αυτά τα παιδιά? Εγώ προσωπικά τίποτα και γι αυτό το λόγο δεν έχω κανένα δικαίωμα να κρίνω μια μάνα που θα επιλέξει να μη ζήσει η ίδια και το παιδί της αυτόν το γολγοθά. Ευκαιρίες υπάρχουν πολλές αν θέλει κανείς να βοηθήσει κανείς έναν συνάνθρωπό του που έχει ανάγκη. Πόσοι απο εμάς το κάνουν όμως? Θα αφήσεις εσύ το παιδί σου για να πας να βοηθήσεις μια μάνα που προσπαθεί να τα φέρει βόλτα με ένα τέτοιο παιδί που μπορεί δλδ να είναι και 30 χρονών και να είναι σαν μωρό? Και τι θα γίνει αυτό το παιδί όταν οι γονείς του φύγουν απο τη ζωή? Πάλι σε ίδρυμα θα καταλήξει...

Τόσα παιδιά με ειδικές ανάγκες είναι παρατημένα στα ιδρύματα γιατί αυτοί που τα έκαναν δεν τα ήθελαν. Και εξακολουθούν να είναι παρατημένα γιατί είναι ελάχιστοι οι άνθρωποι που θα επιλέξουν να υιοθετήσουν ένα τέτοιο παιδί (οι οποίοι αν με ρωτάτε ΑΥΤΟΙ είναι πραγματικά άγιοι άνθρωποι). Θα υιοθετούσες εσύ ένα τέτοιο παιδάκι? Εγώ όχι και δεν ξέρω αν θα έπρεπε να ντρέπομαι που το παραδέχομαι, αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

Και να σου πω γιατί πιστεύω οτι κοιμόμαστε -οι περισσότεροι- ήσυχοι τις νύχτες? Γιατί δεν βιώνουμε οι ίδιοι το πρόβλημα. Καλό το ροζ συννεφάκι, αλλά η πραγματικότητα είναι άλλη! Καλώς ή κακώς οι περισσότεροι θα κοιτάξουν πρώτα τα παιδιά τους, την οικογένειά τους και μετά όλα τα άλλα. Δεν με πείθει κανείς που λέει οτι αγαπά όλα τα παιδάκια του κόσμου κλπ (εκτός αν δεν έχει παιδιά οπότε οκ) γιατί η αγάπη δεν είναι μόνο λόγια, είναι και πράξεις. Οι καθημερινές μας πράξεις είναι που δείχνουν στα παιδιά μας και στους ανθρώπους γύρω μας οτι τους αγαπάμε. Τους υπόλοιπους φανταζόμαστε οτι θα μπορούσαμε να τους αγαπάμε σε έναν πλασματικό κόσμο!!!

Καταλαβαίνω τους προβληματισμούς σου, κι εγώ εξέφρασα τους δικούς μου.

Δεν είχα διάθεση γενικότερα να γράψω για το τι κάνω για τα πονεμένα παιδάκια, αλλά εννοείται πως η αγάπη εκφράζεται μέσα από πράξεις και όχι μέσα από λόγια.

Αισθάνομαι μεγάλη χαρά, που μπορώ και κάνω πράγματα για πονεμένα παιδάκια (δεν θα αναφερθώ, γιατί δεν μου αρέσει να διαφημίζομαι, φτάνει που ξέρω εγώ και η συνειδησή μου), αλλά αισθάνομαι και θλίψη, που βλέπω γύρω μου την απόλυτη αδιαφορία και τον απόλυτο ρατσισμό.

Λυπάμαι που θα το γράψω, αλλά η ελληνική κοινωνία είναι γεμάτη από ρατσισμό για όλους και για τα πάντα.

Πλέον με κουράζει πάρα πολύ αυτή η κατάσταση και η ελληνική νοοτροπία.

Το θεωρώ πολύ άδικο να απορρίπτω, ότι είναι πιο ιδιαίτερο και μη συνηθισμένο και να το χλευάζω και από πάνω.

Τα σημερινά παιδιά είναι τόσο σκληρά με το διαφορετικό, που αυτό σημαίνει πως κάποιοι πιο μεγάλοι, τα ανέθρεψαν έτσι και αυτό είναι που με τρομάζει τόσο πολύ, γιατί τα παιδιά δεν φταίνε ποτέ.

[MarcoPolo]

Kαι για να τελειωνει αυτο το αστειο για το πως ντυνουμε τις λεξεις αναπηρια ειναι να μην εχεις την σωματικη δυναμη για να ανταπεξελθεις στο κυνηγητο με τον γιο σου.

 

Αναπηρια ειναι να κανονιζεις την βαφτιση του και να μην ξερεις αν θα παραστεις.

 

Αναπηρια ειναι να λατρευεις τον χορο αλλα να τρεμεις μηπως παρασυρθεις και χορεψεις και ξαφνικα βρεθεις στο Λαικο για ενα τριμηνο.

 

Αναπηρια ειναι να φοβασαι να πας οπουδηποτε μονη σου με το παιδι σου μηπως και παθεις κριση και μεινει το παιδι αβοηθητο.

 

Αναπηρια ειναι να ζηταει το παιδι σου αγκαλια και να μην εισαι σε θεση να του την δωσεις.

 

Αναπηρια ειναι οτιδηποτε η ψυχη κυνηγα αλλα το σωμα αρνειται να ικανοποιησει.

 

Παρολαυτα ειμαι πολυ τυχερη που εχω αυτη του ειδους την αναπηρια που σου επιτρεπει να ονειρευεσαι και λειτουργεις το μυαλο σου.

[Thaumataki]

Kαι για να τελειωνει αυτο το αστειο για το πως ντυνουμε τις λεξεις αναπηρια ειναι να μην εχεις την σωματικη δυναμη για να ανταπεξελθεις στο κυνηγητο με τον γιο σου.

 

Αναπηρια ειναι να κανονιζεις την βαφτιση του και να μην ξερεις αν θα παραστεις.

 

Αναπηρια ειναι να λατρευεις τον χορο αλλα να τρεμεις μηπως παρασυρθεις και χορεψεις και ξαφνικα βρεθεις στο Λαικο για ενα τριμηνο.

 

Αναπηρια ειναι να φοβασαι να πας οπουδηποτε μονη σου με το παιδι σου μηπως και παθεις κριση και μεινει το παιδι αβοηθητο.

 

Αναπηρια ειναι να ζηταει το παιδι σου αγκαλια και να μην εισαι σε θεση να του την δωσεις.

 

Αναπηρια ειναι οτιδηποτε η ψυχη κυνηγα αλλα το σωμα αρνειται να ικανοποιησει.

 

Παρολαυτα ειμαι πολυ τυχερη που εχω αυτη του ειδους την αναπηρια που σου επιτρεπει να ονειρευεσαι και λειτουργεις το μυαλο σου.

Ok MarcoPolo, από τη στιγμή που σε έθιξα πάω πάσο. Ζητώ συγγνώμη εάν σε προσέβαλα και δεν είχα τέτοια διάθεση...