Τύψεις και συμπεριφορές

[manoula]

Αααχ κι εγώ όταν χαιρετούσα την έλενα για να πάω στο μαιευτήριο έκλαιγα με μαύρο δάκρυ Τί τύψεις ήταν αυτές.Το κλάμα συνεχίστηκε και στο μαιευτήριο και όλοι νόμιζαν ότι κλαίω από το φόβο μου

[Ελένη]

και εγώ ήδη σκέφτομαι πως θα τον αφήσω μόνο του έστω και για λίγες μέρες τόσο μικρούλη και θα πάω να γεννήσω και ματώνει η καρδιά μου. Δεν τον έχω αφήσει ποτέ ούτε για λίγο.

Από την άλλη ήδη αγαπάω πολύ αυτό το μωράκι που μεγαλώνει μέσα μου και στεναχωριέμαι λίγο που δεν μπορώ να του αφιερώσω το χρόνο που αφιέρωνω στο Δημήτρη αλλά και για τον Δημήτρη που θα χρειαστεί να μοιραστεί τη μαμά του από τόσο νωρίς.

[Marilena]

Κοριτσακι ακαι να σας πω και κατι ακομα.... Εμενα τωρα αρχισαν να αγαπιούνται και μεταξύ τους τα παιδάκια μου και να κάνουν διάφορα και εγω είμαι μονιμως αγκαλιά με τα χαρτομάντηλα !!! Η Αγγελιάννα πάει και μιλάει στον μπεμπη, τον αγκαλιάζει, τον χαιδεύει κλπ... κι αυτος ο μικρούλης, της γελάει και της απλώνει τα χεράκια του να παίξουνε... Εδω και δυο - τρεις μερες που μαλλον αρχισε να την ξεχωριζει, φαινεται πως την αγαπάει και την αποζητά....

 

Αχ, τι γλυκουλια που ειναι μωρε....

[gavrias]

Στη δική μας περίπτωση κατάφερα να μην έχω νέυρα ποτέ, σχετικά με τα παιδιά. Πολύ νωρίς κατάλαβα ότι είναι σημαντικό να αντιμετωπίσω (τη μεγάλη πρώτα) όπως θα αντιμετώπιζα οποιονδήποτε άνθρωπο έκανε κάτι με διαφορετικό απο το δικό μου τρόπο.Με σεβασμό και ηρεμία δηλαδή.Η μεγάλη μου κόρη ακόμη νομίζει πως η έκφραση "θα φάς ξύλο" ερμηνέυεται κυριολεκτικά.Κι επειδή δεν έχουμε φωνές και απειλές όταν ο τόνος της φωνής μου γίνεται πιό κοφτός και σοβαρός,είναι αρκετό.

Δεν τους έβαλα και δεν επέτρεψα σε κανέναν να τους βάλει διλλήματα του τύπου:αν δε με ακούς ή αν δε φάς δε θα σε αγαπάω, γιατί μακροπρόθεσμα δε θέλω να αντιλαμβάνονται έτσι την αγάπη.(πχ για να γίνουνε αποδεκτοί σε μια παρέα να δοκιμάσουνε ναρκωτικά ή ότι άλλο).

Από την άλλη εμπέδωσα πως, δε γίνεται να έχω το τέλειο σπίτι και μικρά παδιά ταυτόχρονα και έιπα να το απολάυσω γιατί σε λίγα χρόνια θα μεγαλώσουνε και θα έχω όλο τον καιρό να είμαι καλή νυκοκοιρά αλλά όχι μωρομάνα.

Όσο για τις ζημιές:

τις χωρίσαμε σε βαθμό επικυνδινότητας. (πχ. δεν παίζουμε ποτέ με καλώδια, δε σκαρφαλώνουμε σε έπιπλα....

καλό είναι να μη ζωγραφίζουμε στον τοίχο αλλά αν συμβεί το καθαρίζουμε μαζί και εξηγεί η μαμά γιατί είναι καλύτερα να το κάνουμε αυτό στο μπλόκ ή στον πίνακα.) Και σε κάθε περίπτωση ακόμη κι αν μαλώσω εξηγώ γιατι. αλλιώς πως να καταλάβουνε τι δεν κάνανε σωστό αφού δεν κάνουνε κάτι κακοπροαίρετα?Επίσης αν κάτι που κάνω καταλάβω ότι ήτανε άδικο για το παιδί ζητάω συγνώμη και δεν ξεχνάω ποτέ να λέω ευχαριστώ και παρακαλώ στα παιδιά μου.

Και ξέρετε κάτι? Ανταποκρίνονται απόλυτα.

Σίγουρα,κάνω και θα κάνω λάθη αλλά αυτή είναι η δική μου εμπειρία στο θέμα

[evita]

gavrias με εντυπωσίασες!!!

[Marilena]

Gavrias δωσε καμμια συμβουλη ή μεθοδο... Απο αυτα που λες καποια τα κανω κι εγω... Αλλά έχω μεγάλο πρόβλημα με τα νεύρα μου !!! Ενώ έχω όλη την καλή διάθεση να μην φωνάξω, απειλήσω, μαλώσω... ειδικά ΝΑ ΜΗΝ σηκώσω χέρι (που το μισώ),,,, αρκετες φορές δεν τα καταφέρνω...

Πιστευω οτι κατι πρεπει να κανω για τα νευρα μου.... Λατρευα και λατρευω τα παιδια, οταν βγαινω εκτος ευατου, μετα θυμωνω πολυ μαζι μου !!!

[gavrias]

Απλώς θυμάμαι΄καλά πως ένιωθα όταν έτρωγα ξύλο και δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί δε μου το λένε απλώς. Πόσο έκλαιγα και πως ένιωθα όταν με προσβάλανε και ένιωθα ότι με μειώνανε λεκτικά.....και πώς θύμωνα και σκεφτόμουνα ότι μου τα κάνουνε αυτά γιατί είμαι μικρή και δε μπορώ να αντιδράσω!!!! Δεν έβλεπα κανείς να δέρνει κανέναν μεγάλο γιατί δεν έκανε κάτι ή επειδή το έκανε αλλώς. Και Θυμάμαι όλα όσα είχα πέι κατά καιρούς ότι εγώ δε θα τα κάνω στα παιδιά μου.Αυτό μόνο.

[DIMITRA1983]

εγω παλι εχω τυψεις αν τη μαλωσω και ειδικα αν βαλει τα κλαμματα παιρωοντας αυτο το λυπητερο υφος...αλλα περισσοτερο με ενοχλει αν τη μαλωσει ο αντρας μου.δε ξερω γιατι αλλα δε θελω κανενας αλλος να μαλωσει το παιδι μου και ουτε καν ο πατερας της.επιδει πολυ σπανια τη μαλωνει σαν κλασσικος χαζομπαμπας αν τελικα καποια στιγμη της φωναξει τοτε κλαιει με πολυ περισσοτερο παραπονο απο οτι αν τη μαλωσω εγω.το λυπαμαι το ζουζουνι μου και ειναι τοσο γλυκο!τι να κανω ομως οταν με φερνει στα ορια?αυτο που με νευριαζει ειναι οτι κολλαει σε ενα πραγμα και δε το ξεχναει με τιποτα ουτε μπορω να της αποσπασω την προσοχη με κατι αλλο.με αποτελεσμα να με νευριαζει να της φωναζω αυτη να κλαιει και να στεναχωριομαστε και οι 2!!!

[Ειρήνη]

"Άσχημες" μέρες και πάλι...

 

Τελευταία ο μικρός μου έχει "ξεφύγει" σε επίπεδα γκρίνιας και εγώ, λυπάμαι που το λέω, έχω ξεφύγει σε επίπεδα παράνοιας....

 

Ο μικρός έχει ζωηρέψει πολύ... και δεν με νοιάζει το να κάνει ζημιές ή τέτοια πράγματα, ούτε στο ελάχιστο.... Η γκρίνια όμως... η γκρίνια... με έχει φτάσει σε επίπεδα εκνευρισμού που σίγουρα παλιότερα δεν θα μπορούσα να φανταστώ πως υπάρχουν μέσα μου...

 

Σήμερα επιστρέψαμε από διακοπές, μετά από 2 εβδομάδες "ξεκούρασης"... και εκεί ενώ ήμασταν όλοι καλά, δεν ηθελε ούτε το μικρό μας να γυρίσουμε, περάσαμε και εκεί κάποιες δύσκολες ημέρες που δεν άκουγε ούτε εμένα ούτε τον πατέρα του. Πραγματικά μας οδηγούσε στην τρέλα, λυπάμαι που το λέω αλλά έτσι είναι...

 

Σήμερα γκρίνιαζε γιατί το παγωτό ήταν κρύο (!!!)... γκρίνια... γκρίνια... γκρίνια... άσε δεν όταν δεν βρίσκει την κόκκινη πιπίλα και του δώσουμε την άσπρη.... γκρίνια γκρίνια, γκρίνια... Και δεν είναι παιδί που χτυπιέται ή κάνει σαν παλαβό... Γκρινιάζει, αρχίζει η μουρμούρα και ξανά μυξο-γκρινιάζει...Είναι δυνατόν να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση?

 

Και φωνάζω... δυστυχώς... φωνάζω και μου γυρίζει το μάτι... και ο μπαμπάς του τα ίδια... χάλια και εκείνος μας κάνει ράκος μια σταλιά παιδάκι...

 

Να απευθυνθώ σε ειδικό? Τι να κάνω? Δυστυχώς, νομίζω, πως έχω ξεπεράσει τα όριά μου και πλέον δεν υπάρχει γυρισμός στο να είμαι ήρεμη.... Τον κανακεύω, τον λατρεύουμε και οι δύο, δεν υπάρχουν προβλήματα στον γάμο μας, όλα κυλούν καλά και κάνουμε τα καλύτερα για το παιδάκι μας. Το πιστεύω αυτό. Και εκείνος δείχνει ευτυχισμένος, παίζει, γελάει, είμαστε μαζί του ουσιαστικά.

 

Κι όμως... πλέον δεν μπορώ να το ελέγξω... μόλις αρχίσει αυτή η τρελή, παράλογη, απίστευτη γκρίνια... βγαίνω από τα ρούχα μου...

[bebebo]

και εμεις εχουμε περασει φασεις γκρινιας .εχω προσεξει ομως το εξης αν ειμαι εγω ηρεμη ειναι και το παιδι.Αν ξεκινησει γκρινια και συνεχισω και εγω γινεται αυτο συνεχεια.Μολις ηρεμισω και τον παρω με το καλο ή του πω ελα να παιξουμε ξεχναει την γκρινια και ηρεμουμε ολοι.Μολις ξεκινησει παρτον αγκαλια και απασχολησε τον με κατι αλλο.

Παντως με την εγκυμοσυνη εχω πολλα νευρα και γκρινια αλλα προσπαθω οσο μπορω να ειμαι ηρεμη για να ειναι και το σπιτι.

[Ειρήνη]

Φίλη bebebo,

 

Ευχαριστώ για την απάντηση.

 

Έχεις δίκιο σε αυτό που λες... το έχω προσέξει και εγώ και συμβαίνει πολλές φορές.

 

Απλά... υπάρχουν φορές που... πως να το πω.... δεν μπορώ να αντιδράσω θετικά. Τον λατρεύω, δεν χωράει αμφιβολία σε αυτό και θέλω να είμαι ότι καλύτερο μπορώ για εκείνον. Πολλές φορές βασανίζω τον εαυτό μου από τύψεις... χθες κοιμήθηκα ελάχιστες ώρες... δεν μπορούσα να χαλαρώσω, προσπαθώ να σκεφτώ τι να κάνω ώστε να αντιστρέψω την κατάσταση...

 

Φιλικά

[alvadi]

Σε αυτά που περιγράφεις Ειρήνη βλέπω τη μεγάλη μου κόρη και τον γιο μου. Ετσι και μεις εχθές.... βάλε το μπιμπερό με το γάλα στο κομοδίνο, μετά γιατι το πήγες στο κομοδίνο το θέλω στο σαλόνι, μετά όχι βάλτο ξανά στο κομοδίνο και γω ένα μάτσο χάλια να γυρίζω με το μπιμπερό στο χέρι όλο το σπίτι.

 

Ειρήνη επειδή το ζω όλο αυτό με τρία παιδιά, τώρα που έχω τη μαμά μου μονιμα στο σπίτι και όχι απλώς με βοηθά είμαι και γω πιο ήρεμη να ασχοληθώ με τα παιδιά μου το απογευμα που γυρίζω σπίτι και μπορω και ανέχομαι περισσότερες ιδιοτροπιες από πριν που όταν γύριζα στο σπίτι είχα να μαγειρέψω, να ταισω τα μικρά, να καθαρίσω το σπιτι, να βάλω πλυντήρια, να σιδερώσω, να διαβάσω την Αλκμήνη και ταυτόχρονα να ασχολουμαι με τα μικρά!

[Afroditi D]

Ειρήνη μου !!!!!!

είσαι πραγματικά πιστεύω απο τις πολύ ευαίσθητες μητέρες της παρέας μας !!!! στεναχωριέμαι όταν ξέρω οτι στεναχωριέσαι...

 

τελικά τι απφασίσατε ; θα πάει παιδικό ο μικρός σας ;

ενα μικρό καθημερινό διάλειμα πιστεύω θα σας ανανέωνε ...

(στο έχω ξαναπεί βέβαια ....χιχιχι - συγνώμη ... αλλά σου γράφω πάντα κρίνοντας απο προσωπική εμπειρία)

Και σου ξαναθυμίζω : Δεν υπάρχει τέλεια μαμά ...

 

πολλά φιλιά στον μικρό & σε εσένα!

[Ειρήνη]

Καλή μου φίλη Μαρία,

 

Είσαι πολύ τυχερή στο θέμα της μανούλας σου!! Θα σου πω κάτι μέσα από την καρδιά μου... από την ημέρα που γέννησα δεν μπορώ να σου πω το πόσες φορές έχω αναζητήσει την μητέρα μου... Όλο σκέφτομαι πως θα ήταν τα πράγματα αν την είχα και γω στην ζωή μου και όλο κάνω σενάρια... Φυσικά ξέρουμε και οι δύο πως τα σενάρια διαφέρουν πολύ από την αληθινή μας ζωή...

 

Αυτό που περιγράφεις με το μπιμπερό... είναι σαν αυτά που γίνονται και με τρελαίνουν... γιατί πήγες το ποδήλατο ένα εκατοστό πιο πέρααααααα??? Αφου ήθελα εγγγγγώωωωω.... γιατί μου έφερες το ποτήριιιιι μου, ήθελααα εγώωωωωω??? Και δωσε του γκρίνια....και άντεξε εσύ...

 

Αυτό που με "τρελαίνει" σε αυτές τις καταστάσεις είναι γινόμαστε μύλος για χαζοπράγματα! Ειλικρινά δηλαδή!!! Αν ήταν για σοβαρές καταστάσεις θα αντιδρούσα με την δέουσα σοβαρότητα και ότι και αν έκανε θα το κουβεντιάζαμε, συζητούσαμε και θα έκανα το καλύτερο δυνατό! Αλλά είναι δυνατόν να σε κουρελιάζουν ψυχολογικά για την παλιοπιπίλα και το παλιομπιμπερό????

 

Και η παράνοια είναι πως όλα ξεκινούν από την πεθερά μου... τις ώρες που τον κρατάει την κάνει αλοιφή ο μικρός... κάνει ΟΤΙ θέλει και ΌΠΩΣ το θέλει... με τους όρους του όλα! Αυτό φυσικά δεν είναι μομφή κατά της πεθεράς μου γιατί στην τελική και υποχρεωμένη της είμαι που μου τον κρατάει και κάνει το καλύτερο που μπορεί. Απλά έτσι φέρεται στον μικρό και εκείνος φυσικά έρχεται μετά σπίτι και μας "γλεντάει"!!!

 

Φανταστείτε προχθές ήμασταν στον δρόμο και βλέπουμε ένα datsun με 2 γύφτους μέσα που μάζευαν αντικείμενα. Μου λέει ο μικρός δυνατά:

"Μαμά τι κάνουν οι γύφτοι???"

Ντράπηκα εγώ... του λέω

"Αγάπη μου, δεν μιλάμε έτσι... λέμε οι κύριοι!"

Και μου απαντάει

 

"Μα μαμά, έτσι μιλάει η γιαγιά μου!!!"...!

 

Τι απαντώ εγώ τώρα....?????

[Ειρήνη]

Ειρήνη μου !!!!!!

είσαι πραγματικά πιστεύω απο τις πολύ ευαίσθητες μητέρες της παρέας μας !!!! στεναχωριέμαι όταν ξέρω οτι στεναχωριέσαι...

 

τελικά τι απφασίσατε ; θα πάει παιδικό ο μικρός σας ;

ενα μικρό καθημερινό διάλειμα πιστεύω θα σας ανανέωνε ...

(στο έχω ξαναπεί βέβαια ....χιχιχι - συγνώμη ... αλλά σου γράφω πάντα κρίνοντας απο προσωπική εμπειρία)

Και σου ξαναθυμίζω : Δεν υπάρχει τέλεια μαμά ...

 

πολλά φιλιά στον μικρό & σε εσένα!

 

Αφροδιτούλα μου....

 

Σε ευχαριστώ κορίτσι μου... σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια... Καμιά φορά τα χρειαζόμαστε τόσο πολύ...! Ευχαριστώ!

 

Ναι, τελικά θα πάει παιδικό ο μικρός μας. Τον "πήραν" στον παιδικό που εργάζεται η φίλη μου γιατί αλλού δεν ήμουν έτοιμη ψυχολογικά να τον στείλω. Θα πηγαίνει εκεί στις 08.30 (θα τον πηγαίνει ο μπαμπάς του) και στην 1 θα τον παραλαμβάνει η πεθερά μου. Θα τρώει και θα κοιμάται στην πεθερά μου και θα τον κρατάει εκεί μέχρι τις 5 (για 4 ώρες δηλαδή) όπου θα περνάει ο μπαμπάς του και θα τον φέρνει στο σπίτι. Το κάναμε έτσι ώστε να κάθεται λίγες ώρες στον παιδικό, να το χαρεί, να παίξει και να μην μένει μέχρι αργά.

 

Εγώ επίσης θα επιστρέψω στο αντικείμενό μου, τα ναυτιλιακά. Μου έγινε μία πρόταση που δεν μπορούσα να αρνηθώ. Είναι η πρώτη μου δουλειά που εργάστηκα ποτέ μετά το κολέγιο, ένα δικηγορικό γραφείο στον Πειραιά που ασχολείται με ναυτιλιακές υποθέσεις. Θα εργάζομαι εκεί σαν 7ωρο αλλά θα πληρώνομαι κανονικά! Οπότε δεν μπορούσα να αρνηθώ μια τέτοια καλή πρόταση, ειδικά αφού ο μικρός μου θα πάει παιδικό και έτσι σταματώ με το μανικιούρ-πεντικιούρ και επιστρέφω στην δουλειά μου.

 

Πιστεύω πως αυτό θα μου κάνει πολύ καλό Αφροδίτη μου. Έχεις απόλυτο δίκιο σε αυτό που λες για το διάλειμμα και σε παρακαλώ να αισθάνεσαι ελεύθερα να μου γράφεις την γνώμη σου. Είσαι από τα άτομα που μιλούν πάντα με καλοσύνη, χωρίς υστεροβουλία, οπότε γράφε μου την άποψή σου ακόμα και όταν διαφωνείς γιατί ξέρω πως μου μιλάς με το χέρι στην καρδιά!

 

Και πραγματικά πιστεύω πως οι ώρες που θα μένω μακριά από τον μικρό μου θα με βοηθήσουν να έχω περισσότερες αντοχές σε όλα αυτά τα καπρίτσια και συναισθηματικά να του δίνω ακόμα περισσότερα.

 

Φιλικά

[Afroditi D]

Ειρήνη ! υπέροχα νέα ,επιστρέφεις στο αντικείμενο της δουλειάς σου και ο μικρός θα είναι στο παιδικό που εργάζεται η φίλη σου !!!! Τι το καλύτερο ;;;

 

Ευχομαι πολύ καλή αρχή και για τους 2 σας στις νέες σας περιπέτειες...

[alvadi]

Ειρήνη το θέμα της δουλειάς ήταν ένα πολύ καλό νέο και πιστεύω ότι θα σε ωφελήσει....

 

Εύχομαι και γω καλό ξεκίνημα και στους δυο σας!

[Tzeni d]

Είναι αργά να διορθώσω τα λάθη μου;;

"Τύψεις και συμπεριφορές".

Πολλές τύψεις για κάποιες φορές που τον έχω χτυπήσει στο μπουτάκι του... δυνατά. Είναι οι φορές που με χτυπάει και δεν μπορώ να τον κάνω καλά.. όχι πάντα. Διάβασα το σχετικό θέμα, όταν σε χτυπάει και όταν έχω χρόνο θα γράψω λεπτομέρειες σχετικά με το ότι έχω ακολουθήσει σχεδόν όλους τους τρόπους που περιγράφονται, χωρίς αποτέλεσμα όμως.

Δεν το κάνει συχνά, όμως όταν το κάνει τρελαίνομαι... Δεν ανέχομαι να με χτυπάει και στο τέλος του δίνω μία δυνατή στο μπούτι, που καμιά φορά του αφήνω και κοκκινίλα.

Ντρέπομαι που το λέω και πιο πολύ ντρέπομαι που το κάνω!

Αυτή τη στιγμή που γράφω, επηρεασμένη και από το ατύχημα που είχε στο δοντάκι του (http://parents.org.gr/forum/viewtopic.php?t=9305) έχω αποφασίσει να μην τον χαναχτυπήσω ποτέ! Να ακολουθήσω βήμα - βήμα τις συμβουλές της Μαρίας, αψηφώντας την δική μου ψυχολογία.

 

Όμως, μήπως είναι αργά; μήπως τα οποιαδήποτε λάθη κάνουμε, δεν μπορούμε να τα διορθώσουμε μετά από κάποια ηλικία;

Το μωρό μου -2,5 ετών - είναι σε θέση να συνειδητοποιήσει ότι η μαμά του βρήκε καινούργιους τρόπους να το συνετίσει, να του μάθει τις σωστές συμπεριφορές;

Ο Γιαννάκης μου είναι ένα πολύ καλό και γλυκό παιδί και το θέμα ότι με χτυπάει κάποιες φορές είναι ΤΟ ΜΟΝΟ πρόβλημα που αντιμετώπισα. Όπως διάβασα παραπάνω, νιώθω κι εγώ ότι στο συγκεκριμένο θέμα, δεν τα κατάφερα...

Όμως... είμαι αποφασιμένη να προσπαθήσω ξανά.

[Afroditi D]

Τζένη καλημέρα , προσπάθησε ίσως να το δείς σαν παιχνίδι !

εγώ αυτό κάνω όταν κάποιες φορές με χτυπάει ... του λέω : "Χτύπησές την μαμά ; και ξεκαρδίζομαι στα γέλια...

α!τώρα θα σε πιάσω" ... αρχίζει και τρέχει ... γελάει... τον πιάνω και του λέω : "α! το μετάνοιωσα δεν θα σε χτυπήσω εγω θα σε φάω...και τον "δαγκώνω" στην κοιλίτσα , στα μπουτάκια ..κτλ...

Βέβαια σίγουρα έχουν υπάρξει στιγμές που "δεν έχω διάθεση" για παιχνίδια ή είμαι κουρασμένη ή κάνω καποια δουλειά και τότε θα τον κοιτάξω σοβαρά και λίγο άγρια και θα του πώ πως :"τώρα δεν παίζουμε και δεν αρέσει στην μαμα αυτό που κάνεις!" ... αυτός εξακολουθεί να με χτυπάει (με όσο δύναμη βεβαιά μπορεί να έχει ενα παιδάκι 27μηνών )

απλά τον αγνοώ μέχρι που βαρίεται και ασχολίται με τα παιχνίδια του...

 

Τζένη ,όλα διορθώνονται να είσαι σίγουρη!

ρίξε μια ματιά στο παρακάτω αρθρο

http://parents.org.gr/psych/a39

[Μαρια Στυλιανακη]

Το μωρό μου -2,5 ετών - είναι σε θέση να συνειδητοποιήσει ότι η μαμά του βρήκε καινούργιους τρόπους να το συνετίσει, να του μάθει τις σωστές συμπεριφορές;

 

ΕΝΝΟΕΙΤΑΙΙΙΙΙΙ!!!!!

 

χμ η λύση παιχνίδι που λεει η Αφροδίτη μας δεν είναι κ τόσο η καλύτερη,

γιατί πολύ πιθανό να παίξει αυτό το "παιχνίδι" και με άλλα παιδιά,

και αυτό να μην το δουν με την σειρά τους τόσο πολύ σαν παιχνίδι!!!

 

είναι καλό να μαθαίνουν να ζητούν με λεκτικό τρόπο το τι θέλουν (αν θέλουν παιχνίδια, ή προσοχή , να λένε μαμα θελω να παίξουμε ή θέλω αγκαλίτσες)

ή αν είναι με σωματικό τρόπο να είναι πιο ήπιος δηλαδή να μάθουν να γαργαλάνε για παράδειγμα,..

 

οπότε μπορείς να πεις όταν αυτό συμβαίνει

 

"αγάπη μου, θέλεις να παίξουμε? για αυτό το κάνεις αυτό? (με πονηρό χαμόγελο) ναι? άλλη φορά θα κανεις αυτό για να το καταλάβω καλύτερα - - πχ δείχνεις το γαργαλητό

και λες οτι - α αυτό θα έιναι το μυστικό μας - για να ξέρω τι θέλεις θα μου κάνεις αυτή την μυστική κίνηση

γαργαλητό πχ στον αυχένα ή στην μέση, ή όπου γαργαλιέται η μαμά .

 

αν το κάνουν απο θυμό,

 

αντίστοιχα στην ερώτηση

αγάπη μου έχεις θυμώσει ? για αυτό το κάνεις αυτό? (με κατανοητικό βλέμμα) ναι?

άλλη φορά θα λες κάνεις αυτό για να το καταλάβω καλύτερα..

 

δείχνεις να πατάει το πόδι του στο πάτωμα ή τα χέρια στην μέση!

(είναι πολύ καλύτερη λύση να κάνει αυτό αντί να χτυπάει πχ ή να χτυπήσει άλλο παιδάκι) και να λες "θυμωσα" με πείσμα.

 

αυτό θεωρείται πολύ υγιές - εκφράζει έτσι το θυμό με σωματικό / ή λεκτικό τρόπο - εκτονώνεται και με το σώμα και με λέξη, χωρίς να κάνει κακό σε κανέναν.

 

Στην ηλικία αυτή βοηθάει και πολύ να τα καθοδηγείς σε μια συγκεκριμένη σωματική κίνηση, το θυμούνται πολύ καλύτερα απο ότι μια φράση που θα πείς!

 

για να μάθουν όλα αυτά τα κολπάκια τα παιδιά βοηθάει να κάνετε συμβολικό παιχνίδι με κουκλάκια όπου αυτά να συμμετέχουν σε τέτοιες καταστάσεις.

έτσι τα παιδιά με μίμηση καταλαβαίνουν τι είναι πιο καλό να κάνουν.

 

πχ ο πίκος απίκος και ο μπανανόφλουδας μάλωσαν και θύμωσε ο μπανανόφλουδας που ο πίκος απίκος είχε πάρει το τελευταίο κομμάτι αχλάδι!! πηγε ο μπανανόφλουδας να τον χτυπήσει μπαμ αλλα να του λεει ο πίκος απίκος

ΜΗ μου το κάνεις αυτό! θα χαλάσουν οι ακίδες μου! αν θύμωσες πές μου το αλλιώς να έτσι (κάνεις την έκφραση θύμωσα με στόμφο και υπερβολή χωρίς να χτυπάει φυσικά την άλλη κούκλα). Δεν σκέφτηκα οτι και συ ήθελες το αχλάδι -που να το ξέρω! δεν είπες και συ κάτι! την επόμενη φορά θα το μοιραστούμε / το επόμενο θα το πάρεις εσύ, εγώ δεν θα πάρω καθόλου εντάξει?

[Afroditi D]

χμ η λύση παιχνίδι που λεει η Αφροδίτη μας δεν είναι κ τόσο η καλύτερη,

γιατί πολύ πιθανό να παίξει αυτό το "παιχνίδι" και με άλλα παιδιά,

και αυτό να μην το δουν με την σειρά τους τόσο πολύ σαν παιχνίδι!!!

 

αυτό δεν είχε περάσει καθόλου απο το μυαλό μου ισως επειδή είμαι μαζί του σχεδόν πάντα...

Πολύ σωστό ομως ! Πρέπει να σκεφτόμαι και την συμπεριφορά του παιδιού γενικότερα , πως θα αντιδρούσε πχ στο παιδικό σταθμό ή στην παιδική χαρά , οχι μόνο μέσα στο σπίτι-οικογένεια!

[Tzeni d]

Το μωρό μου -2,5 ετών - είναι σε θέση να συνειδητοποιήσει ότι η μαμά του βρήκε καινούργιους τρόπους να το συνετίσει, να του μάθει τις σωστές συμπεριφορές;

 

ΕΝΝΟΕΙΤΑΙΙΙΙΙΙ!!!!!

 

Αυτό το "εννοείται" μου έφτιαξε τη μέρα Μαρία μου!

Σ' ευχαριστώ πολύ για τις συμβουλές, θα εφαρμόσω τη μέθοδο σίγουρα.

 

Αφροδίτη σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, τελικά δείχνει ότι όλες οι μανούλες αντιμετωπίζουμε σχεδόν τα ίδια προβλήματα...

[mpizoudaki]

Κορίτσια καλησπέρα κι απο μένα.

Σαν απο μηχανής θεός το θέμα σας εμφανίστηκε αυτή την ώρα μπροστά μου.Μόλις πέρασα κι εγώ μια ταραχή με την κόρη μου και είμαι όχι απλά χάλια αλλά και κάτι παραπάνω.Απο τις 22.00 έχω πλαντάξει στο κλάμα,η κόρη μου για άλλη μια φορά με έφερε εκτός ορίων.Νιώθω άχρηστη,ανίκανη μάνα και ένοχη που έκανα και δεύτερο παιδί.Απο τότε που τον γέννησα η μικρή μου έχει αλλάξει συμπεριφορά.

Με το παραμικρό φωνάζει,ουρλιάζει,νευριάζει όταν κάτι δεν μπορεί να το κάνει και το χαλάει ή το σπάει.Αντιδράσεις σπασμωδικές.

Χθες απο το πρωί που ξύπνησε έκλαιγε χωρίς λόγο.Τη ρωτούσαμε κι εγώ κι ο πατέρας της τι έχει τίποτα μας έλεγε κοι δώς του μουρμούρα.Έχει έρθει μεσημέρι κι η γκρίνια στο απώγειο.Κάποια στιγμή που πάει να ζωγραφίσει νευριάζει που το μαρκαδόρος δεν άνοιγε τον πετάει και σκίζει το βιβλίο.Νευριάζει ο άντρας μου και της βάζει κάτι φωνές που κι εγώ φοβήθηκα.Αυτή φοβήθηκε ο αντρας μου έφυγε για να μη τη δείρει και μετα αρχίζει ξανά να κλαίει μαζί με τον μπέμπη που κι αυτός φοβήθηκε κι αντέ τώρα να τα ηρεμήσεις..τη βάζω για ύπνο και το απόγευμα Παναγία.Όλα ωραία και καλά.Σήμερα το βράδυ καθόμαστε να δούμε dvd πίνουμε γάλα,τρώμε και μετά μου λέει" μαμα ένα παραμυθάκι και μετα θα πάω για ύπνο" ο μικρός έχει ήδη κοιμηθεί οπότε χαλαρά κάνουμε τα δικά μας.Κατα τις δέκα λοιπόν-η ώρα που καθε βράδυ κοιμάται-τις λέω πάμε αγάπη μου?ΟΧΙ μου λέει, ξανά εγώ,ξανά και ξανά μέχρι που αρχίσει να ουρλιάζει.Σταματα της λέω θα ξυπνήσεις το μικρό τίποτα αυτή, πιο δυνατά έτσι χάνω τον έλεγχο και της δίνω στα πόδια μια δυό ξυλίτσες.Αυτή να ορίεται οπότε ανοίγω την πόρτα και της λέω θα σε βγάλω έξω αν συνεχίσεις,εκείνη τρόμαξε και πήγε τρέχοντας στο κρεββάτι της.Μόλις πέρασαν δυό λεπτά με πιάνει ένα τέτοιο κλάμα πάω μέσα την πιάνω την αγκαλιάζω,της ζητάω συγνώμη που συμπεριφέρθηκα άσχημα και της εξηγώ το λάθος της.Οσο έκλαιγε τόσο εγώ να λιώνω απο τύψεις για τα ψυχολογικά τραύματα που μπορεί να της έχω δημιουργήσει.Τι θα κάνω κορίτσια δεν ξέρω.Πώς να τη χειριστώ.Όλο γκρίνια και απαιτήσεις μόλις λίγο την πάμε με το καλό.Και το κακό είναι οτι ο μικρός τώρα είναι εννέα μηνών και θέλει όλη μέρα ντάντεμα και παιχνίδι.Μόλις τον βάλω στο πάρκο κλάμα μέχρι σκασμού οπότε τον παίρνω αγκαλιά, αποτέλεσμα καθόλου χρόνος για την μικρή να παίξουμε,να μιλήσουμε,να διασκεδάσουμε όση ώρα είναι ξύπνιος ο μπέμπη.Να οι ενοχές που λέγαμε.Τώρα το θέμα είναι πως θα της αποβάλλω αυτές τις νευρικές αντιδράσεις.Απο Σεπτέμβρη θα ξεκινήσει και παιδικό μήπως και τη βοηθήσει λίγο.Μαρία μου-εσύ που όλες μας γαληνεύεις-πές μου τη γνώμη σου.

[anthie g]

mpizoudaki καλημέρα. όλα αυτά που γράφεις είναι σαν να τα έγραψα εγώ. Η μεγάλη είναι 3 χρονών και το μωρό (κοριτσάκι) μας 3 μηνών. Από τότε που γεννήθηκε περνάω τα ίδια ακριβώς. Με το μωρό είναι κυρία το αγαπάει το χαιδεύει, προσπαθεί να παίξει μαζί του. Με εμάς όμως έχει γίνει πιό επιθετική, μας δαγκώνει χωρίς λόγο, νευριάζει χωρίς αιτία. Κάθε φορά που κλαίει επειδή καλή ώρα δεν ανοίγει ο μαρκαδόρος τις λέω "Πές μου με ωραία φωνούλα τι θέλεις αλλιώς δεν σε καταλαβαίνω¨Κάποιες φορές πιάνει, κάποιες άλλες όμως όχι τότε έρχεται και με δαγκώνει και με χτυπάει και πολλές φορές τις έχουμε δώσει σφαλιάρες στο μάγουλο. Από την προηγούμενη εβδομάδα ορκιστήκαμε ότι δεν θα την ξανασφαλιαρήσουμε. Τι να πώ και εμείς αισθανόμαστε άχρηστοι και ανίκανοι να μεγαλώσουμε δύο παιδιά. Δεν ξέρω τι κάνουμε λάθος.

[Ειρήνη]

Afroditi kai Pam,

 

Είστε καλά κορίτσια μου για τις ευχές σας.

 

Έχω τελικά και γω πιστέψει, πως θα μας ωφελήσει πολύ αυτή η αλλαγή στη ζωή μας. Η επιστροφή στην δουλειά μου, νομίζω πως είναι ότι καλύτερο μπορεί να μου συμβεί σε αυτή την φάση, μετά φυσικά από το να κέρδιζα το... ΛΑΧΕΙΟ...!