Τύψεις και συμπεριφορές

[sweet_february]

Δυστυχως παιδια αυτο το θεμα με ποναει πολυ... Το δικο μου το παιδι εχει αστειρευτη ενεργεια 48 ωρες το 24ωρο.. Δεν στεκεται πουθενα και για κανεναν λογο.. Οταν κανει κατι που δεν πρεπει να το κανει (λογω επικινδυνοτητας οχι επειδη ας πουμε "θα λερωσει ή θα αναστατωσει τον χωρο") την παιρνω απο εκεινο το σημειο, την παω καπου αλλου, της δινω κατι αλλο να ασχοληθει, καθομαι μαζι της.. Δεν πιανει ποτε. Ειναι σαν να της παταω ενα κουμπακι που τη ρυθμιζει να πηγαινει σε εκεινο το σημειο απο το οποιο την πηρα.. Μετα τη 12η φορα που θα την παρω απο εκει ή που θα της εξηγησω πως δεν ριχνουμε κατω το σταθερο γιατι χαλαει ή που θα της πω πως δεν πιανομαστε απο εκει γιατι θα πεσουμε (και παει λεγοντας) τα νευρα μου εχουν φτασει σε σημειο να θελω να κανω φονο..... Και τοτε ναι.. Και θα φωναξω και θα τσιριξω..

Αυτο που με καιει ειναι το ΜΕΤΑ.. Ωραια, φωναξα - βγηκα εκτος ελεγχου και τωρα? Τι κανω τωρα οταν η κορη μου με κοιταει με αυτο το εκπληκτο βλεμμα.. Κι οταν η μικρη πεφτει για υπνο εγω καθομαι και σπαραζω γιατι ξερω πως ειναι μωρο.. Οσο και να της φωναξω αυτο που θα καταφερω στην ηλικια που ειναι ειναι να την κανω να κλαψει..

Δυστυχως, ειμαι απο αυτες τις μαμαδες που φωναζουν.. Ξερω πως δεν ειναι καλο, ξερω πως δεν οφελει... Σκεφτομαι πολυ σοβαρα να αρχισω σεμιναρια για τη διαχειριση θυμου.. Απο το να μεγαλωσει η μικρη σε ενα περιβαλλον με φωνες το προτιμω!

[ekotsifi]

κορίτσια, σε όσα έχω διαβάσει δεν ξέρω που να βάλω ή να βαθμολογήσω τον εαυτό μου, οι μαμάδες περνάνε τα περισσότερα λούκια αν μπορώ να το πω έτσι. Εγώ είμαι πολύ αγχώδεις τύπος. Ξυπνάμε το πρώι για νηπειαγωγειο να ετοιμαστούμε να τα ταίσουμε να τα πλύνουμε.κλπ. Πάμε στην δουλεία γυρνάμε μαγειρεύουμε τα κάνουμε μπάνιο, τα κοιμίζουμε κάνουμε τις δουλείες στο σπίτι, με αποτέλεσμα για να τα προλάβουμε όλα (τουλάχιστον για μένα) ναι υπάρχει εκνευρισμός. Εγω είμαι στο μη συνεχεια ή πήγαινε παίξε με την αδελφή σου ή δεν μπορώ τώρα, κάνω δουλειά αγάπη μου. Ο άντρας μου φεύγει το πρώι και γυρνάει πολλές φορές αργά. Οταν είναι στο σπίτι αυτός τουλάχιστον παίζει μαζί με τα παιδιά για να μπορέσω να κάνω κάτι στο σπίτι με αποτέλεσμα να μην χαίρομαι και εγω το παιχνίδι με τα παιδιά. όπως επίσης για να τα προλαβαίνω όλα δεν έχω τα παιδιά κοντά μου στο να μου μιλάνε όπως μιλάνε στο μπαμπά (σαν φίλοι δηλ.)Είμαι η κακιά που όλο φωνάζει και λέει όχι και ο μπαμπάς είναι ο καλός γιατί παίζει μαζί τους.

[ΜαρΚ]

κι εγω βγαινω εκτος εαυτου καμια φορα και κυριως οταν δεν ειμαι καλα ψυχολογικα ειτε γιατι κατι ακουσα και με εκνευρισε(πχ νεα μετρα) ειτε γιατι ειμαι πολυ καιρο κλεισμενη στο σπιτι...ειτε γιατι δεν μου ερχεται περιοδος και ανησυχω κλπ...αρχιζω και φωναζω και κανω σαν τρελλη..αφου ωρες ωρες ανησυχω...λες να μου στρειψει;;κι η μικρη ειναι μολις 7,5 μηνων...δηλαδη αν αρχισει και περπαταει και χτυπαει τι θα κανω;;

η δικια μου ειναι και πολυ πεισματαρα...κι απο τωρα θελει να γινεται το δικο της...αντρα θελει ΤΩΡΑ τον θελει...οταν στραβωσει αρχιζει να κλαιει χωρις προφανη λογο,προφανως κλαιει για να την παρω αγκαλια...κι οσο εγω της μιλαω ηρεμα και της εξηγω πως δεν μπορω να την παρω αγκαλια γιατι πρεπει να της φτιαξω το φαι,τοσο εκεινη ουρλιαζει και σκαει στο κλαμα...εκεινη την ωρα τρελαινομαι στο αγχος κι η καρδια μου παει να σπασει που την ακουω....τι να κανω ομως;;;να την σηκωσω και ας καλομαθει ή να κανω υπομονη μηπως και στρωσει χαρακτηρα;;;πειτε βρε κοριτσια γιατι ειλικρινα δεν ξερω τι ειναι σωστο....

Αχ τί εποχές μου θύμισες! Εγώ κάποια στιγμή πάντως κατέληξα ότι δεν υπάρχουν κανόνες για όλες τις περιπτώσεις και όλα τα παιδιά. Υπήρχαν λοιπόν στιγμές που την έπαιρνα αγκαλιά και έκανα κάτι πράγματα με το ένα χέρι και άλλες που την άφηνα. Εξαρτάται από πολλά. Εσύ θα το κρίνεις. Αυτό το "θα την κακομάθω" το έχω απορίψει εντελώς. Τουλάχιστον για την δική μου περίπτωση. Για άλλους λόγους θα την άφηνα (αν φτιάχνω π.χ. λουκουμάδες δεν υπάρχει περίπτωση να την πάρω αγκαλιά!), όχι όμως γι'αυτόν.

[kalamaraki]

η δικια μου ειναι 18 μηνων...

 

 

και ναι... φωναζω... πολυ συχνα χτυπιεμαι...

 

(οκ, το παιδι μου ειναι λιγο ειδικη περιπτωση σ αυτα που κανει, οι 'γνώστες' της καταστασης μου, ξερουν... )

 

 

ε, και που φωναζω??

τιποτα...

 

δεν μου δινει ΚΑΜΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ!!!!!!!!! καμια ομως!!!!! καμια ωρα θα σπασει κανα αγγειο στο κεφαλι μου, και θα μεινω στο τοπο... μιλαμε οτι τρελαινομαι...

οι αντιδρασεις ειναι οι εξης... ή θα με κοροιδεψει, θα γελασει που χτυπιεμαι ή που θα με αγνοησει παντελως... λες και ειμαι αορατη...

 

 

με τον πατερα της ομως....

αλλο ανεκδοτο..

 

χτες ειχε σκαρφαλωσει (ως συνηθως) στο τραπεζι του σαλονιου και χοροπηδαγε....

 

ξελαρυγγιαστηκα.... "ΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΡΙΑΑΑΑΑΑΑ ΚΑΤΕΒΑΑΑΑΑΑ ΚΑΤΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ ΘΑ ΠΕΣΕΙΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ, ΤΙ ΣΟΥ ΕΧΩ ΠΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ"

 

τιποτα, τον κινεζο η μαρια....

 

κανω να τρεξω, να παω να την κατεβασω, μπαινει ο πατερας της στο σαλονι, την κοιταει εντονα και της λεει "κατεβα κατω, τι σου εχω πει... κατεβα κατω!!"

 

κοκκαλο ο σπορος.... τον κοιταζε σα χανος... και μετα κατεβηκε... και ετρεξε στην αγκαλια του..

 

 

ειμαι εντελως ακυρη στις αντιδρασεις μου, η μικρη δε μου δινει καμια σημασια, και ετσι ομορφα κυλαει η ζωη μας...

 

Ακριβως τα ιδια περνάμε.....

Εμενα με εχει συνδεδεμενη με καιρο και τον πατερα της με το που θα την κοιταξει κατεβαζει τα ματια κατω , σταματαει την σκανδαλια της και κανει τουμπεκι...ουτε καν του γκρινιαζει....!

Και το γελοιοτερο απο ολα ειναι οτι εχουμε κοινη γραμμη απεναντι της....

Δεν επιτρεπουμε τα ιδια πραγματα....

Αφου εχω βρει τωρα "κολπακι" (δεν το περηφανευομαι βεβαια .....) και οταν παει να κανει σκανδαλια...της λεω..." Αρτεμις αυτο δεν νομιζω να το επιτρεπει ο μπαμπας...Θα του το πω οταν ερθει και μαλλον δεν θα του αρεσει!!" και η μικρη ΚΛΑΡΙΝΟ!!!!

Απλα εμενα με εχει γραμμενη και εκεινον τον ακουει!!!

Δεν ξερω αν παιζει ρολο αλλα τον μπαμπα της τον βλεπει τις καθημερινες μονο απο τις 7 το απογευμα εως τις 10 που πανε για υπνο και οι δυο....!

[SKEK]

κι εγω βγαινω εκτος εαυτου καμια φορα και κυριως οταν δεν ειμαι καλα ψυχολογικα ειτε γιατι κατι ακουσα και με εκνευρισε(πχ νεα μετρα) ειτε γιατι ειμαι πολυ καιρο κλεισμενη στο σπιτι...ειτε γιατι δεν μου ερχεται περιοδος και ανησυχω κλπ...αρχιζω και φωναζω και κανω σαν τρελλη..αφου ωρες ωρες ανησυχω...λες να μου στρειψει;;κι η μικρη ειναι μολις 7,5 μηνων...δηλαδη αν αρχισει και περπαταει και χτυπαει τι θα κανω;;

η δικια μου ειναι και πολυ πεισματαρα...κι απο τωρα θελει να γινεται το δικο της...αντρα θελει ΤΩΡΑ τον θελει...οταν στραβωσει αρχιζει να κλαιει χωρις προφανη λογο,προφανως κλαιει για να την παρω αγκαλια...κι οσο εγω της μιλαω ηρεμα και της εξηγω πως δεν μπορω να την παρω αγκαλια γιατι πρεπει να της φτιαξω το φαι,τοσο εκεινη ουρλιαζει και σκαει στο κλαμα...εκεινη την ωρα τρελαινομαι στο αγχος κι η καρδια μου παει να σπασει που την ακουω....τι να κανω ομως;;;να την σηκωσω και ας καλομαθει ή να κανω υπομονη μηπως και στρωσει χαρακτηρα;;;πειτε βρε κοριτσια γιατι ειλικρινα δεν ξερω τι ειναι σωστο....

 

Σου απαντώ τί έκανα εγώ, πιθανά να μην είναι το πιο σωστό αλλά έτσι ένιωθα. Δεν ακολούθησα ποτέ αυτό που λένε πολλοί να μην παίρνουμε το μωρό αγκαλιά μόλις κλάψει γιατί θα κακομάθει. Είμαι της άποψης ότι για να κλαίει σημείνει ότι κάτι χρειάζεται και αν αυτό που χρειάζεται δεν είναι φαγητό ή νερό αλλά αγκαλιά εγώ θα το σηκώσω και ας κακομάθει. Θα σου πω και κάτι που διάβασα όσον αφορά την επικοινωνία μας με τα μωρά. Χρειάζεται επανάλειψη για να καταλάβουν αυτά που τους λέμε. Τα μικρότερα πολύ περισσότερες επαναλείψεις από τα μεγαλύτερα. Όχι πρηξιμο όμως, με ένα τρόπο διαφορετικό κάθε φορά που συμβαίνει το ίδιο πράγμα. Τώρα το μεγαλύτερο θέμα είναι πόσες αντοχές έχουμε για να εφαρμόζουμε την επανάλειψη με χαμηλούς τόνους.

[Ellemphriem]

Αυτό το "θα την κακομάθω" το έχω απορίψει εντελώς. Τουλάχιστον για την δική μου περίπτωση. Για άλλους λόγους θα την άφηνα (αν φτιάχνω π.χ. λουκουμάδες δεν υπάρχει περίπτωση να την πάρω αγκαλιά!), όχι όμως γι'αυτόν.

 

Σωστοστ!........μα πολυ.....

[ΒΕΡΑ]

η δικια μου ειναι 18 μηνων...

 

 

και ναι... φωναζω... πολυ συχνα χτυπιεμαι...

 

(οκ, το παιδι μου ειναι λιγο ειδικη περιπτωση σ αυτα που κανει, οι 'γνώστες' της καταστασης μου, ξερουν... )

 

 

ε, και που φωναζω??

τιποτα...

 

δεν μου δινει ΚΑΜΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ!!!!!!!!! καμια ομως!!!!! καμια ωρα θα σπασει κανα αγγειο στο κεφαλι μου, και θα μεινω στο τοπο... μιλαμε οτι τρελαινομαι...

οι αντιδρασεις ειναι οι εξης... ή θα με κοροιδεψει, θα γελασει που χτυπιεμαι ή που θα με αγνοησει παντελως... λες και ειμαι αορατη...

 

 

με τον πατερα της ομως....

αλλο ανεκδοτο..

 

χτες ειχε σκαρφαλωσει (ως συνηθως) στο τραπεζι του σαλονιου και χοροπηδαγε....

 

ξελαρυγγιαστηκα.... "ΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΡΙΑΑΑΑΑΑΑ ΚΑΤΕΒΑΑΑΑΑΑ ΚΑΤΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ ΘΑ ΠΕΣΕΙΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ, ΤΙ ΣΟΥ ΕΧΩ ΠΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ"

 

τιποτα, τον κινεζο η μαρια....

 

κανω να τρεξω, να παω να την κατεβασω, μπαινει ο πατερας της στο σαλονι, την κοιταει εντονα και της λεει "κατεβα κατω, τι σου εχω πει... κατεβα κατω!!"

 

κοκκαλο ο σπορος.... τον κοιταζε σα χανος... και μετα κατεβηκε... και ετρεξε στην αγκαλια του..

 

 

ειμαι εντελως ακυρη στις αντιδρασεις μου, η μικρη δε μου δινει καμια σημασια, και ετσι ομορφα κυλαει η ζωη μας...

 

 

 

Ακριβώς μα ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και σ'εμάς ... βγαίνω πολλές φορες εκτός εαυτού. Όσο κι αν πω μέσα μου ότι θα είμαι ήρεμη θα βρει να κάνει αυτό που θα με φέρει εκτός εαυτου. Δε μ' ακούει καθόλου ... και γενικά είναι αχάριστη. Όταν της κάνω κάτι καλό (όπως βόλτα πχ) το ευχαριστώ είναι να κλάψει γιατί δεν της έκανα κάτι ακόμα, γιατί πχ φύγαμε από τις κούνιες μετά από 1,5 ώρα ή επειδή την έβγαλα από το sm όου κοπανούσε τα γιαούρτια.

 

Γενικά εγώ δεν είμαι ήρεμος άνθρωπος, προσπαθώ αλλά δεν είμαι. Ο άντρας μου είναι αλλά ούτε αυτόν τον ακούει. Γενικά μας γράφει. Εκμεταλλεύεται πλήρως την καλοσύνη μας και ναι μετά νιώθω τύψεις αλλά κάπου βλέπω ότι δεν υπήρχει και άλλη λύση γιατί έχω δοκιμάσει τα πάντα και δεν πιάνει τίποτα. Είμαστε κι εγώ και ο άντρας μου άτομα με πολύ ζωντάνια. αναζητήσεις και ανησυχίες. Γενικά δεν καθόμαστε στα αυγά μας και η μικρή μου έχει πάρει προφανώς αυτό το γονίδιο και είναι τελείως ζιζάνιο και αντιδραστική full. Θέλει να δοκιμάσει τα πάντα, να συμμετέχει στα πάντα, να τα κάνει όλα μόνη της. Εϊναι πεισματάρα και επίμονη. Έχει μηχανευτεί χίλιους - δυο τρόπους για να μας κάνει ό,τι θέλει και τις πιο πολλές φορές τα καταφέρνει. Τελικά αυτό που μου λένε οι γύρω μου είναι ότι το μόνο που μάλλον θα βοηθήσει είναι να μην της δίνω πολύ σημασία και γενικά να αδιαφορώ ... ίσως κι ένα αδερφάκι ώστε να μην έχουμε πέσει όλοι πάνω της.

 

Αυτά ... βρήκα κι εγώ ευκαιρία να πω τον πόνο μου!

[ΒΕΡΑ]

Αι γεια σου μεσα εισαι. Και σε μας ετσι ειναι....αν και η δικη μου ειναι κορη. Τον πατερα της τον εχει μονιμο κονε με την ΕΜΥ. Εγω βασικα δεν της φωναζω ουτε τσακωνομαι. Εχει τυχη να χασω την υπομονη μου (φυσικα) αλλα οταν γινεται αυτο εμενα μου βγαινει αλλιως. Σοβαρευει τραγικα η φωνη μου κατεβαινει πεντε οκταβες και ειναι τελειως κοφτη στον τονο της. Οταν γινομαι ετσι η μικρη κοκκαλωνει. Καταλαβαινει οτι κατι δεν παει καλα. Αλλα δεν τσιριζω ποτε, δεν φωναζω ποτε, δεν ουρλιαζω ουτε στρινγλιζω. Εχω δει παντως οτι με ακουει πιο καλα οταν ΔΕΝ εκνευριζομαι. Γιαυτο προσπαθω να κραταω ψυχραιμια μπροστα της. Πισω μπορει να κοπανησω το κεφαλι μου μεχρι να το ανοιξω, αλλα θα προσπαθησω εκεινη να ΜΗΝ με δει ετσι......

 

Πόσο σε ζηλεύω που σοβαρεύει η φωνή σου και χωρίς να εκνευριστείς περνάς το μήνυμα σου. Εγώ καμία σχέση ... δεν έχω φωνή ούτε ύφος αυστηρό για να πείσω το παιδί μου. Μόνο με ουρλιαχτά!

[fistikaki]

Δε μ' ακούει καθόλου ... και γενικά είναι αχάριστη.

 

 

Εϊναι πεισματάρα και επίμονη.

 

 

κοιτα, εχω μπει πολλες φορες στο τρυπακι να σκεφτω οτι το παιδι μου ισως ειναι 'αχαριστο' ή ΄κακομαθημενο' ακομα και 'κακο' εχω σκεφτει οτι μπορει να ειναι, οταν ας πουμε τη βλεπω να χτυπαει τα ζωα..

 

 

αλλα μετα σκεφτομαι οτι ενα τοσο μικρο παιδακι, που δεν μπορει καν να ελεγξει τα κακα του ποτε θα βγουν απο τον πωπω του... δεν μπαινει σε τετοιες περιπλοκες διαδικασιες σκεψης..

αγεται και φερεται απο τις αναγκες και τα θελω του...

 

απο μας θα εξαρτηθει νομιζω, στη πορεια, αν θα εξελιχθει σε 'αχαριστο' ανηλικα, η 'κακο' ή οτιδηποτε αλλο....

 

δυστυχως οι φωνες μας δεν βοηθουν...

 

 

παρ ολα αυτα, εγω φωναζω... μπας και σωσω καμια φλεβα στον κροταφο... μην εκραγει...........................

[ΒΕΡΑ]

κοιτα, εχω μπει πολλες φορες στο τρυπακι να σκεφτω οτι το παιδι μου ισως ειναι 'αχαριστο' ή ΄κακομαθημενο' ακομα και 'κακο' εχω σκεφτει οτι μπορει να ειναι, οταν ας πουμε τη βλεπω να χτυπαει τα ζωα..

 

 

αλλα μετα σκεφτομαι οτι ενα τοσο μικρο παιδακι, που δεν μπορει καν να ελεγξει τα κακα του ποτε θα βγουν απο τον πωπω του... δεν μπαινει σε τετοιες περιπλοκες διαδικασιες σκεψης..

αγεται και φερεται απο τις αναγκες και τα θελω του...

 

απο μας θα εξαρτηθει νομιζω, στη πορεια, αν θα εξελιχθει σε 'αχαριστο' ανηλικα, η 'κακο' ή οτιδηποτε αλλο....

 

δυστυχως οι φωνες μας δεν βοηθουν...

 

 

παρ ολα αυτα, εγω φωναζω... μπας και σωσω καμια φλεβα στον κροταφο... μην εκραγει...........................

 

Εγώ πιστεύω ότι καθορίζουν και τα γονίδια το κατά πόσο ένα παιδί είναι πεισματάρικο, επίμονο, αντιδραστικό ... εντάξει ... κακό δε θα έλεγα ότι είναι κανένα παιδί

[fistikaki]

αυτο με τα γονιδια............ ειναι μεγαλη κουβεντα...

 

εγω ανεκαθεν ημουν κοτα.... φοβιτσιαρα μεχρι αηδιας... υπερβολικα ησυχο παιδι...

 

ο αντρας μου κι αυτος χαμηλων τονων, και σαν παιδακι κι αυτος ησυχος...

 

 

ελα να δεις τι παιδι εχουμε κανει.........................

καποια στιγμη πρεπει να σας βαλω οπτικο υλικο....

[ΒΕΡΑ]

αυτο με τα γονιδια............ ειναι μεγαλη κουβεντα...

 

εγω ανεκαθεν ημουν κοτα.... φοβιτσιαρα μεχρι αηδιας... υπερβολικα ησυχο παιδι...

 

ο αντρας μου κι αυτος χαμηλων τονων, και σαν παιδακι κι αυτος ησυχος...

 

 

ελα να δεις τι παιδι εχουμε κανει.........................

καποια στιγμη πρεπει να σας βαλω οπτικο υλικο....

 

Κι εμείς σα μωρά ήσυχα ήμασταν και καλόβολα ... αλλά το παιδί μας είναι ... άστα!

 

Αλλά τα γονίδια πάνε πίσω 10γενιές!

[babystar]

Επίκαιρο θέμα...(για μένα).

Γενικά ποτέ δε με εκνεύρισε η μικρή...Είναι 15 μηνών και ακόμα και όταν πάει να κάνει κάτι επικίνδυνο, απλά της λέω να φύγει από εκεί και με ακούει. Ποτέ με φωνές...Σε ότι θέλω να της πω, πάντα με ακούει και έτσι κι εγώ μένω ήρεμη και το μωρό δεν αναγκαζόνταν να ακούει τις γκαρίδες μου...

 

Μέχρι σήμερα...Εδώ και μερικές μέρες, σταμάτησε να τρώει. Ποτέ δεν είχε πρόβλημα με το φαϊ. Πάντα έτρωγε πολύ και γρήγορα. Εδώ και μερικές μέρες, ξεκίνησε και δεν τρώει τίποτα. Πρωί ελάχιστο γιαούρτι, μεσημέρι τίποτα και απόγευμα άντε λίγο κέικ. Πρωί και βράδυ από 300 ml γάλα. Στη αρχή είπα δεν πειράζει, ποτέ δεν ήμουν της άποψης να την πιέσω να φάει, δε χρειάστηκε άλλωστε...

 

Δοκίμασα τα πάντα, δεν τρώει με τίποτα. Είναι μια χαρά, δεν έχει πυρετό ή κάτι τέτοιο, μέσα στη χαρά και απλά όταν έρχεται η ώρα του φαγητού ΔΕΝ τρώει. Περνούσαν οι μέρες (2-3) και μια μέρα δεν άντεξα, είπα δεν μπορώ να την κοιμίσω μεσημέρι νηστική, θα της δώσω γάλα. Σήμερα, πάλι τα ίδια. Μόλις πήγα να την ταίσω, τίποτα!Να γυρνάει το κεφάλι, να μου σπρώχνει το κουτάλι. Άρχισα τα τραγούδια, τίποτα. Την πήρα αγκαλιά, τίποτα. Της έδωσα ψωμί, τίποτα...Άρχισα να φορτώνω.Μέχρι και που πήγα να ανοίξω το στόμα της με το κουτάλι, αλλά φυσικά τίποτα! Και μετά από πολλές προσπάθειες, ξέσπασα!!!!!!Της φώναξα δυνατά "ΣΤΕΛΛΑ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ????ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΑΣ!ΑΜΑΝ ΠΙΑ!ΤΙ ΚΟΛΠΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ????". Και φυσικά η αντίδραση ήταν μάτια που βούρκωσαν , χειλάκι που γύρισε, ματάκια με βλέμμα "τι κάνεις?ποια είσαι εσύ?Πού είναι η μανούλα μου?Με απογοήτευσες πολύ...."ΑΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ........τώρα κοιμάται, εγώ δεν μπορώ να ηρεμήσω. Μετά που της φώναξα, την άφησα λίγο μόνη (άρχισε να κλαίει) και πήγα να ηρεμήσω, πήρα δυο βαθιές αναπνοές και γύρισα και την πήρα αγκαλιά. Κούρνιασε με λυγμούς στην αγκαλιά μου, τη χάιδεψα και της έδωσα γάλα.Ήπιε και μετά κρεβατάκι και νάνι...

 

Αχ.......Περιμένω να γυρίσει ο άντρας μου και να του το πω...Ακόμα κλαίω...Τι έκανα?Βέβαια το θέμα μου παραμένει...Γιατί δεν τρώει και τι θα κάνω?Απλά να μη με νοιάζει για το φαγητό?Από εκεί που έτρωγε 300-400 ml κρεατόσουπα, δεν τρώει τίποτα....(μάλλον θα ανοίξω θέμα στην ανάλογη κατηγορία).

 

Συγγνώμη για το σεντόνι....Αλλά έπρεπε να τα πω...Και έπεσα πάνω στο θέμα..

[elenik]

Εγώ πιστεύω ότι καθορίζουν και τα γονίδια το κατά πόσο ένα παιδί είναι πεισματάρικο, επίμονο, αντιδραστικό ...

ωχ...ναι.... και εμεις εχουμε ζορικα κι απο τις 2 παντες.

Το λεγε η μανα μου οτι θα τα λουστω αυα που κανω ...:lol: (η καταρα της μανας φταιει :lol:)

[rrrrr]

αυτο με τα γονιδια............ ειναι μεγαλη κουβεντα...

 

εγω ανεκαθεν ημουν κοτα.... φοβιτσιαρα μεχρι αηδιας... υπερβολικα ησυχο παιδι...

 

ο αντρας μου κι αυτος χαμηλων τονων, και σαν παιδακι κι αυτος ησυχος...

 

 

ελα να δεις τι παιδι εχουμε κανει.........................

καποια στιγμη πρεπει να σας βαλω οπτικο υλικο....

το ιδιο ισχυει και με μας....εγω ημουν πολυ ησυχο κοριτσακι κι ο αντρας μου το ιδιο...η κορη μας καμια σχεση...τι να πω;;;αφου λενε οτι κληρονομουν γονιδια μεχρι και 7 γεννιες πισω...τι να πω;;θα εμοιασε καμια αγνωστη προγιαγια...

[rrrrr]

Επίκαιρο θέμα...(για μένα).

Γενικά ποτέ δε με εκνεύρισε η μικρή...Είναι 15 μηνών και ακόμα και όταν πάει να κάνει κάτι επικίνδυνο, απλά της λέω να φύγει από εκεί και με ακούει. Ποτέ με φωνές...Σε ότι θέλω να της πω, πάντα με ακούει και έτσι κι εγώ μένω ήρεμη και το μωρό δεν αναγκαζόνταν να ακούει τις γκαρίδες μου...

 

Μέχρι σήμερα...Εδώ και μερικές μέρες, σταμάτησε να τρώει. Ποτέ δεν είχε πρόβλημα με το φαϊ. Πάντα έτρωγε πολύ και γρήγορα. Εδώ και μερικές μέρες, ξεκίνησε και δεν τρώει τίποτα. Πρωί ελάχιστο γιαούρτι, μεσημέρι τίποτα και απόγευμα άντε λίγο κέικ. Πρωί και βράδυ από 300 ml γάλα. Στη αρχή είπα δεν πειράζει, ποτέ δεν ήμουν της άποψης να την πιέσω να φάει, δε χρειάστηκε άλλωστε...

 

Δοκίμασα τα πάντα, δεν τρώει με τίποτα. Είναι μια χαρά, δεν έχει πυρετό ή κάτι τέτοιο, μέσα στη χαρά και απλά όταν έρχεται η ώρα του φαγητού ΔΕΝ τρώει. Περνούσαν οι μέρες (2-3) και μια μέρα δεν άντεξα, είπα δεν μπορώ να την κοιμίσω μεσημέρι νηστική, θα της δώσω γάλα. Σήμερα, πάλι τα ίδια. Μόλις πήγα να την ταίσω, τίποτα!Να γυρνάει το κεφάλι, να μου σπρώχνει το κουτάλι. Άρχισα τα τραγούδια, τίποτα. Την πήρα αγκαλιά, τίποτα. Της έδωσα ψωμί, τίποτα...Άρχισα να φορτώνω.Μέχρι και που πήγα να ανοίξω το στόμα της με το κουτάλι, αλλά φυσικά τίποτα! Και μετά από πολλές προσπάθειες, ξέσπασα!!!!!!Της φώναξα δυνατά "ΣΤΕΛΛΑ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ????ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΑΣ!ΑΜΑΝ ΠΙΑ!ΤΙ ΚΟΛΠΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ????". Και φυσικά η αντίδραση ήταν μάτια που βούρκωσαν , χειλάκι που γύρισε, ματάκια με βλέμμα "τι κάνεις?ποια είσαι εσύ?Πού είναι η μανούλα μου?Με απογοήτευσες πολύ...."ΑΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ........τώρα κοιμάται, εγώ δεν μπορώ να ηρεμήσω. Μετά που της φώναξα, την άφησα λίγο μόνη (άρχισε να κλαίει) και πήγα να ηρεμήσω, πήρα δυο βαθιές αναπνοές και γύρισα και την πήρα αγκαλιά. Κούρνιασε με λυγμούς στην αγκαλιά μου, τη χάιδεψα και της έδωσα γάλα.Ήπιε και μετά κρεβατάκι και νάνι...

 

Αχ.......Περιμένω να γυρίσει ο άντρας μου και να του το πω...Ακόμα κλαίω...Τι έκανα?Βέβαια το θέμα μου παραμένει...Γιατί δεν τρώει και τι θα κάνω?Απλά να μη με νοιάζει για το φαγητό?Από εκεί που έτρωγε 300-400 ml κρεατόσουπα, δεν τρώει τίποτα....(μάλλον θα ανοίξω θέμα στην ανάλογη κατηγορία).

 

Συγγνώμη για το σεντόνι....Αλλά έπρεπε να τα πω...Και έπεσα πάνω στο θέμα..

καταλαβαινω την αγανακτηση και το αγχος σου ομως με το να την πιεζεις δεν θα καταφερεις τιποτα..μαλλον το αντιθετο...σου μιλαω εκ πειρας ως παιδι...απο μικρη θυμαμαι μια ζωη να με παρακαλανε να φαω κι εγω να μην εχω καθολου ορεξη και να εκμεταλευομαι την μπουκια που θα φαω με ανταλλαγματα...το ειχα δει σαν παιχνιδι εξουσιας μαλλον...κι ελεγα ...κανε αυτο για να φαω...αν φαω να παμε βολτα κι ετσι...γι αυτο και τωρα που εκανα παιδι δε θελω να της δειξω πως αγχωνομαι και θελω πολυ να φαει...αμα θες φαε αν δε θες δεν με πειραζει εσυ θα μεινεις νηστικη...αυτο προσπαθω να της περασα και μεχρι τωρα δοξα τω θεω τα παμε καλα...τρωει κανονικα...κι αν καμια φορα αρχιζει τα ναζια και δεν τρωει την αφηνω....αυτα

[babystar]

Και εγώ αυτής της άποψης είμαι, να την αφήνω, αλλά δεν είναι 1, δεν είναι 2 είναι αρκετές μέρες πλέον (πάνω από 3) και φοβάμαι για τις θρεπτικές ουσίες που (δεν) παίρνει...Και με στενοχωρεί που ποτέ δεν είχαμε τέτοιο πρόβλημα, πάντα έτρωγε πολύ. Τι άλλαξε τώρα?

 

Πάντως συμφωνώ ότι όσο με βλέπει να αγχώνομαι (πλέον) που δεν τρώει, δεν πετυχαίνω τίποτα και πρέπει να το δω πιο χαλαρά (όσο μπορώ). Το απόγευμα που ξύπνησε πάντως, ήταν μέσα στην καλή χαρά και όλο φιλάκια μου έδινε και αυτό μου ξέσκισε ακόμα πιο πολύ την καρδιά-Τι μάνα είμαι εγώ????

[Ellemphriem]

Πόσο σε ζηλεύω που σοβαρεύει η φωνή σου και χωρίς να εκνευριστείς περνάς το μήνυμα σου. Εγώ καμία σχέση ... δεν έχω φωνή ούτε ύφος αυστηρό για να πείσω το παιδί μου. Μόνο με ουρλιαχτά!

 

Μην ζηλευεις, οταν τελειωσω με την μικρη καπου θα με βρεις κυριολεκτικα να κοπαναω το κεφαλι μου (εχω κανει και καρουμπαλο πραγματικα ) για να εκτονωσω καπου τα νευρα μου χωρις να με δει το παιδι. Αστα...ειναι πως ειμαι. Οταν εκνευριστω ειμαι ΠΟΛΥ επικυνδινη. Οποτε προτειμω και ΠΡΟΣΠΑΘΩ να βαλω την μικρη σε μια ταξη με τον τονο της φωνης μου και μετα να παω να ανοιξω το κεφαλι μου. Ειδικα τις μερες της περιοδου ειμαι δραμα. Ευτυχως δεν με βλεπει το παιδι..... Αλλα γενικα δεν μπορω να τσιριξω. Μερικες φορες νομιζω πως οι τσιριδες ειναι ενας πιο ανωδινος (σχετικα) τροπος εκτονωσης τον οποιο δεν μπορω να κανω εγω.

[rrrrr]

Μην ζηλευεις, οταν τελειωσω με την μικρη καπου θα με βρεις κυριολεκτικα να κοπαναω το κεφαλι μου (εχω κανει και καρουμπαλο πραγματικα ) για να εκτονωσω καπου τα νευρα μου χωρις να με δει το παιδι. Αστα...ειναι πως ειμαι. Οταν εκνευριστω ειμαι ΠΟΛΥ επικυνδινη. Οποτε προτειμω και ΠΡΟΣΠΑΘΩ να βαλω την μικρη σε μια ταξη με τον τονο της φωνης μου και μετα να παω να ανοιξω το κεφαλι μου. Ειδικα τις μερες της περιοδου ειμαι δραμα. Ευτυχως δεν με βλεπει το παιδι..... Αλλα γενικα δεν μπορω να τσιριξω. Μερικες φορες νομιζω πως οι τσιριδες ειναι ενας πιο ανωδινος (σχετικα) τροπος εκτονωσης τον οποιο δεν μπορω να κανω εγω.

κι εγω σε στιγμες μεγαλου εκνευρισμου χτυπαω το κεφαλι μου στην πορτα και αυτοχαστουκιζομαι....!!!!!ασε νομιζω δεν παω καλα...

[ΒΕΡΑ]

Κορίτσια πάντως ... μήπως ξέρετε καμιά καλή παιδοψυχολόγο να συμβουλευτώ. Δε μπορώ καθόλου να χειριστώ την κόρη μου και κάθε μέρα λέω θα είμαι ήρεμη και κάθε μέρα με φέρνει εκτός εαυτού. Αφού φοβάμαι ότι θα το χτυπήσω δυνατά καμιά μέρα το παιδί ... τόσο με εκνευρίζει.

 

Δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση και θα ήθελα να συμβουλευτώ κάποιον ειδικό για το πώς θα μπορούσα να χειριστώ κάποιες καταστάσεις. Είναι πολύ δύσκολο παιδί ή το έχωκάνει έτσι δεν ξέρω... αλλά το αποτέλεσμα είναι ότι δε μπορώ ούτε στη διαδικασία για 2ο να μπω όσο είναι έτσι αυτή. Θέλω κάποιον παιδοψυχολόγο όμως που να μην είναι ειρωνικός ή του στυλ λόγια λόγια και όχι ουσιαστικές λύσεις. Γιατί στα λόγια όλοι καλοί είμαστε ... μου τη δίνει να μου λένε ... πρέπει να μην απλώνεις χέρι στο παιδί, πρέπει όλα να του τα λες ήρεμα, μόνο του να αποφασίζει κλπ .... όταν στην πράξη αυτά είναι πάρα πολύ δύσκολα έως αδύνατα κάποιες φορές. Το θέμα είναι να έχεις και αποτέλεσμα ...

[Συντονιστής Ε]

Γειά σας,

 

δειτε σε αυτό το θέμα μια συζήτηση όσον αφορά την στήριξη απο ειδικούς

 

http://parents.org.gr/forum/showthread.php?t=27079

[Ellemphriem]

Κορίτσια πάντως ... μήπως ξέρετε καμιά καλή παιδοψυχολόγο να συμβουλευτώ. Δε μπορώ καθόλου να χειριστώ την κόρη μου και κάθε μέρα λέω θα είμαι ήρεμη και κάθε μέρα με φέρνει εκτός εαυτού. Αφού φοβάμαι ότι θα το χτυπήσω δυνατά καμιά μέρα το παιδί ... τόσο με εκνευρίζει.

 

Δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση και θα ήθελα να συμβουλευτώ κάποιον ειδικό για το πώς θα μπορούσα να χειριστώ κάποιες καταστάσεις. Είναι πολύ δύσκολο παιδί ή το έχωκάνει έτσι δεν ξέρω... αλλά το αποτέλεσμα είναι ότι δε μπορώ ούτε στη διαδικασία για 2ο να μπω όσο είναι έτσι αυτή. Θέλω κάποιον παιδοψυχολόγο όμως που να μην είναι ειρωνικός ή του στυλ λόγια λόγια και όχι ουσιαστικές λύσεις. Γιατί στα λόγια όλοι καλοί είμαστε ... μου τη δίνει να μου λένε ... πρέπει να μην απλώνεις χέρι στο παιδί, πρέπει όλα να του τα λες ήρεμα, μόνο του να αποφασίζει κλπ .... όταν στην πράξη αυτά είναι πάρα πολύ δύσκολα έως αδύνατα κάποιες φορές. Το θέμα είναι να έχεις και αποτέλεσμα ...

 

Ξερεις βρε κοριτσι μου πια ειναι η δικη μου απορια με καθε ειλικρινεια? Σιγουρα τα μωρακια θελουν παιδοψυχολογο ή ΕΜΕΙΣ θελουμε ψυχολογο για να κανουμε διαχειρηση θυμου και για να μας βαλει τα νευρα σε μια ταξη? Τα μωρα απο καπου γινονται ετσι, δεν γεννιουνται (αν και υπαρχει και αυτο σε ενα βαθμο), και γινονται ετσι εξαιτιας μας. Οποτε ρωτω. Σοφο ειναι να παμε αυτα σε παιδοψυχολογο ή εμας που ξεκινησαμε το προβλημα και αν δεν το αντιμετωπησουμε θα το συνεχισουμε? Μιλαω και για εμενα. Μπορει το παιδι να μην τα βλεπει αυτα και να το χειριζομαι σχετικα καλα μαζι της, ΑΛΛΑ βγαζω τον θυμο επανω μου και ειναι ασχημος.....:shock: Εγω πιστευω οτι φταιω εγω. Η μικρη μου παιδι ειναι τα δικα της θα κανει. ΕΓΩ πρεπει να δω πως θα χειριστω τα νευρα μου και μετα την μικρουλα που δεν φταιει σε τιποτα. Εκτος και αν (ως ασχετη που ειμαι φυσικα) ο παιδοψυχολογος βοηθαει το προβλημα του γονιου σε σχεση με το παιδι και την διαχειρηση του θυμου του και δεν ασχολειτε με το παιδι. Τοτε αν ειναι ετσι παιδοψυχολογο θελουμε οντως.

[anti1980]

κι εγω σε στιγμες μεγαλου εκνευρισμου χτυπαω το κεφαλι μου στην πορτα και αυτοχαστουκιζομαι....!!!!!ασε νομιζω δεν παω καλα...

 

Εγώ τραβάω τα μαλλιά μου…:shock:

 

Από τότε που άρχισα όμως να διαβάζω αυτό το θέμα, έχω δει μεγάλη βελτίωση στη συμπεριφορά μου, όσο αφορά το παιδί, αλλά και γενικότερα.

 

Έχει 2 μέρες τώρα, που δε σηκώνω καθόλου το τόνο της φωνής μου, ακόμα και αν από τα νεύρα της με κλοτσήσει, ακόμα και αν τη δω να είναι ανεβασμένη επάνω σε καρέκλες προσπαθώντας να σκαλίσει αυτά που δε φτάνει, ακόμα και όταν δε πίνει το γάλα της και με κοροϊδεύει…

 

Κάθε φορά που μου έρχεται να τη μαλώσω, σκέφτομαι τη συζήτηση εδώ και αλλάζει η διάθεση μου. Βλέπω ότι και η μικρή το αντιλαμβάνεται αυτό και περνάει ποιο καλά μαζί μου. Άλλωστε εγώ φταίω που δε με ακούει (ε εντάξει… είναι και λίγο στο DNA της!!!:roll:). Και πώς να με ακούσει, αφού κάποιες φορές, που είχα πολλά νεύρα τη μάλωνα για το παραμικρό.:sad:

 

Όσο χαζό και άσχημο και αν ακούγεται, νιώθω καλύτερα ξέροντας ότι δεν είμαι η μόνη που τα περνάω αυτά...:oops:

[Ellemphriem]

Όσο χαζό και άσχημο και αν ακούγεται, νιώθω καλύτερα ξέροντας ότι δεν είμαι η μόνη που τα περνάω αυτά...:oops:

 

Το ιδιο και εγω κοπελια μου ....νομιζα πως μονο εγω ειχα θεμα.....αλλα τελικα οπως φαινεται δεν ειμαι μονη μου.....

[SKEK]

Ακριβώς έτσι. Είναι από τη Δευτέρα που πόσταρα εδώ την αγωνία μου για το θέμα αυτό και ήδη βελτιώνομαι (πιστεύω) από όσα διαβάζω. Τα κρατάω μέσα μου και δεν έχω φωνάξει ούτε μία φορά από προχθές και όταν κοιμηθεί μου φταίνε και τα ρούχα μου.