Τύψεις και συμπεριφορές

[loukomamy]

Απο ότι έχω συζητήσει με μαμάδες που έχουν παιδιά - μωρά στη ηλικία του δικού μου, ξέρω οτι όλα έχουν πάνω κάτω τις ίδιες αντιδράσεις σε φάσεις αλλαγής πάνας, μπάνιου και οτιδήποτε κάνουμε που θα τους σταματήσει το παιχνίδι.

 

Ξέρεις τί σκέφτομαι τις περισσότερες φορές? Οτι είναι φάση και θα περάσει. Μέσα μου εκνευρίζομαι πολύ (γενικά δεν είμαι ιδιαίτερα ήρεμος χαρακτήρας). Επειδή ο μικρός είναι το πρώτο μου μωρό δοκιμασα και τις δυο αντιδράσεις και κατέληξα στα συμπεράσματα που γράφω παραπάνω.

 

Δοκίμασε την επόμενη φορά που θα κάνει κάτι επικίνδυνο απλώς να την τραβήξεις απο αυτό που κάνει και ήρεμα να της πεις οτι είναι κακό. Στο ξύλο του μπάνιου, απλά προσπάθησε να μην αντιδράσεις καθόλου. Ξέρεις όταν καταλάβουν οτι αυτό που κάνουν μας εκνευρίζει αποκτούν έναν ακόμα λόγο να το ξανακάνουν. Ο δικός μου πλέον έχει αρχίσει να αντιδρά καλύτερα.

 

Ούτε εγω τα καταφέρνω πάντα... Θέλει πολύ προσπάθεια και υπομονή, αλλά δεν έχω καταφέρει και εγω να βρω άλλη λύση. Αλήθεια ποια είναι η ηλικία της μικρής σου?

[DALIA]

Εγώ για να είμαι ειλικρινής όσο αναφορά το παιδί δεν κάνω τίποτα απο αυτά που αναφέρονται στον τίτλο...

Πολλοί με λένε αναίσθητη( ίσως και να έχουν δίκιο )....

δεν ξέρω αν είνα κάτι που έχω καταφέρει ή παίζει ρόλο ότι γενικά είναι ένα εύκολο παιδί...ή είναι υπερβολικά "μαλαγάνας" και με τουμπάρει...

όταν κάνει επικύνδηνα πράγματα πάλι δεν μπορώ να του θυμώσω αφού δεν αισθάνεται τον κίνδυνο...του μιλάω πάντα ήρεμα...

[anti1980]

Εγώ ξεκινώ με χαμηλούς τόνους, αλλά όταν το παρακάνει και δε με ακούει, οι τόνοι ανεβαίνουν και μπορεί να φτάσω στο σημείο κάποια στιγμή να της βάλω και καμία φωνή. Ιδιαίτερα όταν κάνει επικίνδυνα πράγματα και βάζει σε κίνδυνο την υγεία της και την σωματική της ακεραιότητα.

 

Εκεί που μετανιώνω που τις φωνάζω, είναι όταν της δίνω το γάλα πριν κοιμηθεί και (ενώ είμαι έτοιμη να σωριαστώ από την κούραση) εκείνη παίζει με το καλαμάκι. Άμα τη μαλώσω, επειδή και εκείνη είναι κουρασμένη, παίρνει αυτό το ύφος που είναι έτοιμη να κλάψει και κατευθείαν εγώ λιώνω και μετανιώνω που της φώναξα. Γι' αυτό όσο μπορώ προσπαθώ να κάνω υπομονή (αφού ούτος ή άλλος μετά από λίγο θα την βάλω στο κρεβάτι της και θα ξεκουραστώ)και να μη της φωνάζω.

[SKEK]

loukomamy ευχαριστώ για τις συμβουλές. Η μικρούλα μου έχει κλείσει εδώ και 1 εβδομάδα τους 18 μήνες. Έχω απαρνηθεί όλα τα δικά μου θέλω και τις προσωπικές μου στιγμές από τον καιρό που γεννήθηκε και γενικώς είμαι πολύ κοντά της. Όπως έχω γράψει και σε άλλο ποστ πάει στον βρεφικό από πολύ μικρή αφού έπρεπε να γυρίσω στη δουλειά μου όταν το μωρό ήταν 4ων μηνών. Αντιλαμβάνομαι ότι οι περισσότερες αντιδράσεις της είναι επειδή της λείπω πολύ αλλά απλά για να καταλάβεις δεν προλαμβαίνω να κάνω τίποτα από το απόγευμα που παίρνω από τον βρεφικό μέχρι να κοιμηθούμε. Π.χ. Μιλάω στο τηλέφωνο κάποιες στιγμές (σπάνια γιατί δεν δέχεται) και μου το τραβάει ή φωνάζει δυνατά ενώ μιλάω απλά για να αναγκαστώ να το κλείσω. Μαγειρευω ενώ παίζουμε και μόλις πάω να κοιτάξω το φαγητό αρχίζει η γκρίνια, τρέχει ξωπίσω μου, πιάνεται από τα πόδια μου, κοιλιέται κάτω κλαίγοντας κτλ. Όλα αυτά δεν συμβαίνουν βέβαια εκτός σπιτιού. Τις περισσότερες φορές όπως ανέφερα αντέχω αλλά είναι και οι φορές που μπορεί κάτι να έχω (κυρίως με τον άντρα μου γιατί με τη δουλειά δεν το συζητώ - προσπαθώ να αφήνω τα πάντα στο γραφείο) και τότε μπορεί να βάλω τις φωνές και μετά να νιώθω η χειρότερη μάνα που υπάρχει.

[loukomamy]

loukomamy ευχαριστώ για τις συμβουλές. Η μικρούλα μου έχει κλείσει εδώ και 1 εβδομάδα τους 18 μήνες. Έχω απαρνηθεί όλα τα δικά μου θέλω και τις προσωπικές μου στιγμές από τον καιρό που γεννήθηκε και γενικώς είμαι πολύ κοντά της. Όπως έχω γράψει και σε άλλο ποστ πάει στον βρεφικό από πολύ μικρή αφού έπρεπε να γυρίσω στη δουλειά μου όταν το μωρό ήταν 4ων μηνών. Αντιλαμβάνομαι ότι οι περισσότερες αντιδράσεις της είναι επειδή της λείπω πολύ αλλά απλά για να καταλάβεις δεν προλαμβαίνω να κάνω τίποτα από το απόγευμα που παίρνω από τον βρεφικό μέχρι να κοιμηθούμε. Π.χ. Μιλάω στο τηλέφωνο κάποιες στιγμές (σπάνια γιατί δεν δέχεται) και μου το τραβάει ή φωνάζει δυνατά ενώ μιλάω απλά για να αναγκαστώ να το κλείσω. Μαγειρευω ενώ παίζουμε και μόλις πάω να κοιτάξω το φαγητό αρχίζει η γκρίνια, τρέχει ξωπίσω μου, πιάνεται από τα πόδια μου, κοιλιέται κάτω κλαίγοντας κτλ. Όλα αυτά δεν συμβαίνουν βέβαια εκτός σπιτιού. Τις περισσότερες φορές όπως ανέφερα αντέχω αλλά είναι και οι φορές που μπορεί κάτι να έχω (κυρίως με τον άντρα μου γιατί με τη δουλειά δεν το συζητώ - προσπαθώ να αφήνω τα πάντα στο γραφείο) και τότε μπορεί να βάλω τις φωνές και μετά να νιώθω η χειρότερη μάνα που υπάρχει.

 

Εδω έχω να σου πω το εξής. Εργάζομαι 9-5 το απόγευμα. Στο σπίτι φτάνω στις 17.15 και ο μικρός κοιμαται στις 21.30 το βράδυ. Τις ώρες που είναι ξύπνιος όμως δεν ασχολούμαι με τίποτα άλλο παρα μόνο με το παιδί. Μαγείρεμα, δουλειές σπιτιού, τηλέφωνα στις φίλες μου όλα αυτά μετά τις 22.00. Φυσικά όλο αυτό έχει κόστος σε εμένα, αφού κουράζομαι πάρα πολύ... αλλά άδικο έχουν και αυτά να ζητούν να παίξουν με την μαμά? Ολη μέρα είναι μακριά μας. Η μικρή ζητάει την προσοχή σου, αυτό είναι φανερό.

[fistikaki]

η δικια μου ειναι 18 μηνων...

 

 

και ναι... φωναζω... πολυ συχνα χτυπιεμαι...

 

(οκ, το παιδι μου ειναι λιγο ειδικη περιπτωση σ αυτα που κανει, οι 'γνώστες' της καταστασης μου, ξερουν... )

 

 

ε, και που φωναζω??

τιποτα...

 

δεν μου δινει ΚΑΜΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ!!!!!!!!! καμια ομως!!!!! καμια ωρα θα σπασει κανα αγγειο στο κεφαλι μου, και θα μεινω στο τοπο... μιλαμε οτι τρελαινομαι...

οι αντιδρασεις ειναι οι εξης... ή θα με κοροιδεψει, θα γελασει που χτυπιεμαι ή που θα με αγνοησει παντελως... λες και ειμαι αορατη...

 

 

με τον πατερα της ομως....

αλλο ανεκδοτο..

 

χτες ειχε σκαρφαλωσει (ως συνηθως) στο τραπεζι του σαλονιου και χοροπηδαγε....

 

ξελαρυγγιαστηκα.... "ΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΡΙΑΑΑΑΑΑΑ ΚΑΤΕΒΑΑΑΑΑΑ ΚΑΤΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ ΘΑ ΠΕΣΕΙΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ, ΤΙ ΣΟΥ ΕΧΩ ΠΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ"

 

τιποτα, τον κινεζο η μαρια....

 

κανω να τρεξω, να παω να την κατεβασω, μπαινει ο πατερας της στο σαλονι, την κοιταει εντονα και της λεει "κατεβα κατω, τι σου εχω πει... κατεβα κατω!!"

 

κοκκαλο ο σπορος.... τον κοιταζε σα χανος... και μετα κατεβηκε... και ετρεξε στην αγκαλια του..

 

 

ειμαι εντελως ακυρη στις αντιδρασεις μου, η μικρη δε μου δινει καμια σημασια, και ετσι ομορφα κυλαει η ζωη μας...

[loukomamy]

Χωρίς να θέλω να σε στενοχωρήσω, απο όσα γράφεις φαίνεται οτι βασικά τον εκνευρισμό τον προκαλεί ο άντρας σου και απλώς "ξεσπάς" απο τις αντιδράσεις της μικρής. Επειδή το έγραψες ήδη δυο φορές και κανείς μας δεν αναφέρθηκε σε αυτό, το σχολιάζω γιατί μάλλον αυτό πρέπει να λύσεις. Αν η ίδια δεν είσαι ήρεμη, μην περιμένεις να αντιμετωπίσεις με ηρεμία το μωρό. Πρέπει να συζητήσεις με τον άντρα σου και να βρείτε λύση σε αυτό.

[loukomamy]

χτες ειχε σκαρφαλωσει (ως συνηθως) στο τραπεζι του σαλονιου και χοροπηδαγε....

 

ξελαρυγγιαστηκα.... "ΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΡΙΑΑΑΑΑΑΑ ΚΑΤΕΒΑΑΑΑΑΑ ΚΑΤΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ ΘΑ ΠΕΣΕΙΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ, ΤΙ ΣΟΥ ΕΧΩ ΠΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ"

 

τιποτα, τον κινεζο η μαρια....

 

Εδω λες κάτι που το έχω προσέξει σε αρκετά παιδάκια. Τον ένα γονιό ακούνε... τον άλλο τον συνδέουν με Κάιρο! Ο Παναγιώτης ας πούμε τον πατέρα του τον έχει μόνιμα συνδεδεμένο. Ισως (λεω τώρα) να έχει να κάνει και με το αντίθετο φύλο...

[fistikaki]

ελα ομως, που ο αντρας μου λειπει ολη μερα!!!!!!

 

δεν εχω θεμα μαζι του, επειδη πολυ απλα τον βλεπουμε λιγο..

 

και μαλλον γι αυτο η μικρη τον ακουει.... εμενα με εχει εντελως δεδομενη, σου λεει 'θα φωναξει, θα φωναξει, θα της περασει... ο "αλλος" ομως.... πως θα αντιδρασει??? τον διακινδυνευω να μην τον ακουσω?????ασε να κατεβω απο το τραπεζι, δε ξερεις ποτε τι γινεται'

[SKEK]

Φιστικακι: Παραστατικότατη:lol: Η δικιά μου πάλι τον πατέρα της δεν τον ακούει όσο εμένα. Εμένα αν με ακούει και κάπως, τον πατέρα καθόλου. Μα καθόλου!!

 

loucomamy: Μην φανταστείς τα φοβερά προβλήματα που δεν λύνονται με τον άντρα μου, τα καθημερινά απλά είμαι και μυγιάγκιχτη. Μην μου πει κουβέντα ο άλλος και δεν απαντήσω (σίγουρα όπως λες πρέπει να το προσέξω αυτό γιατί πες ο ένας και πες ο άλλος μόνο ηρεμία δε βρίσκουμε).

 

Περίπου τις ίδιες ώρες δουλεύουμε και καλά που μου το επισήμανες γιατί ώρες ώρες νιώθω ότι είμαι η μόνη που έχει δύσκολα ωράρια (να συνέρχομαι και να βλέπω και την πραγματικότητα που και που)!!

[loukomamy]

ελα ομως, που ο αντρας μου λειπει ολη μερα!!!!!!

 

δεν εχω θεμα μαζι του, επειδη πολυ απλα τον βλεπουμε λιγο..

 

και μαλλον γι αυτο η μικρη τον ακουει.... εμενα με εχει εντελως δεδομενη, σου λεει 'θα φωναξει, θα φωναξει, θα της περασει... ο "αλλος" ομως.... πως θα αντιδρασει??? τον διακινδυνευω να μην τον ακουσω?????ασε να κατεβω απο το τραπεζι, δε ξερεις ποτε τι γινεται'

 

Αυτό το κοριτσάκι το λατρεύω!!!!!! Εχει τρελό γέλιο!!!

[SKEK]

ελα ομως, που ο αντρας μου λειπει ολη μερα!!!!!!

 

δεν εχω θεμα μαζι του, επειδη πολυ απλα τον βλεπουμε λιγο..

 

και μαλλον γι αυτο η μικρη τον ακουει.... εμενα με εχει εντελως δεδομενη, σου λεει 'θα φωναξει, θα φωναξει, θα της περασει... ο "αλλος" ομως.... πως θα αντιδρασει??? τον διακινδυνευω να μην τον ακουσω?????ασε να κατεβω απο το τραπεζι, δε ξερεις ποτε τι γινεται'

 

Δεν ξέρω. Νομίζω ακούνε αυτόν που νιώθουν μεγαλύτερη ασφάλεια μαζί του. Άποψη μου τώρα. Και ο δικός μου λείπει όλη μερά αλλά όταν μπει σπίτι και της μιλάει η μικρή πετάει χαρταετό ας πούμε. Ή απλά τον αγνοεί ή για να παίξει μαζί του θέλει και μένα κοντά.

[ΜαρΚ]

Skek το ίδιο μου συμβαίνει και μένα. Ενώ γενικά είμαι πάρα πολύ υπομονετική, όταν εκνευριστώ με τον σύζυγο, πρέπει να καταβάλλω τεράστιες προσπάθειες για να μην χάσω την υπομονή μου. Και φυσικά κάποιες φορές την χάνω. Το στυλ μου δεν είναι να βάζω τις φωνές, αλλά δεν έχει σημασία. Ο τρόπος που μιλάω στο παιδί μου εκείνες τις ώρες είναι άσχημος και δείχνουν παντελή έλειψη αγάπης. Το παιδί μου το καταλαβαίνει φυσικά γιατί πάντα τής μιλάω ωραία, και μετά βάζει τα κλάμματα τόοοοοοσοοο μα τόσο κρίμα...

Αισθάνομαι απαίσια μετά. Αλλά κάποιες φορές συμβαίνει δυστυχώς. Όταν είμαι κουρασμένη δεν μπορώ να χειριστώ πολλές καταστάσεις...απλώς λυγίζω για λίγα λεπτά...

[SKEK]

Είναι αυτό που είπε και η loucomamy, πρέπει να προσπαθήσουμε να ελέγχουμε την υπομονή μας. Πραγματικά να σου πω για μένα ότι από τον καιρό που είμαι μέλος σε αυτό το φόρουμ και διαβάζω ιστορίες από κοπέλες που έχουν πραγματικά προβλήματα (είτε συζυγικά, είτε με πεθερές, είτε οικονομικά είτε ψυχολογικά) και θα μπορούσαν να τις επηρεάσουν αυτά τα προβλήματα στην ανατροφή των παιδιών τους και προσπαθούν με πολλή υπομονή να συνεχίσουν το έργο τους ως μητέρες, πραγματικά προσγειώνομαι και λέω ότι πρέπει να βελτιωθώ ως μητέρα και ως σύζυγος.

Όταν είσαι μόνος σου δεν έχεις μέτρο σύγκρισης και θεωρείς ότι κάνεις τα πάντα όσο το δυνατόν καλύτερα. Μεταξύ πολλών όμως αντιλαμβάνεσαι ότι υπάρχουν πάντοτε περιθώρια βελτίωσης.

[mmaria]

δυστυχως κι εγω φτανω πολλες να ουρλιαζω οταν με γραφει κανονικα ενα τοσο δα μικρο! αλλα τιποτα... αλλες φορες με κοροιδευει, αλλες μου αντιμιλαει, κι αλλες μου λεει ναι ναι και τιποτα δεν κανει απο οσα εχω πει.

βεβαια ειναι λαθος το ξερω και το προσπαθω.

[ΜαρΚ]

Είναι αυτό που είπε και η loucomamy, πρέπει να προσπαθήσουμε να ελέγχουμε την υπομονή μας. Πραγματικά να σου πω για μένα ότι από τον καιρό που είμαι μέλος σε αυτό το φόρουμ και διαβάζω ιστορίες από κοπέλες που έχουν πραγματικά προβλήματα (είτε συζυγικά, είτε με πεθερές, είτε οικονομικά είτε ψυχολογικά) και θα μπορούσαν να τις επηρεάσουν αυτά τα προβλήματα στην ανατροφή των παιδιών τους και προσπαθούν με πολλή υπομονή να συνεχίσουν το έργο τους ως μητέρες, πραγματικά προσγειώνομαι και λέω ότι πρέπει να βελτιωθώ ως μητέρα και ως σύζυγος.

Όταν είσαι μόνος σου δεν έχεις μέτρο σύγκρισης και θεωρείς ότι κάνεις τα πάντα όσο το δυνατόν καλύτερα. Μεταξύ πολλών όμως αντιλαμβάνεσαι ότι υπάρχουν πάντοτε περιθώρια βελτίωσης.

Έχεις δίκιο. Τότε ξαφνικά αποκτάς κι άλλη υπομονή. Mind control λοιπόν! Εκείνες τις δύσκολες ώρες θα σκεφτόμαστε τί χειρότερα υπάρχουν...

[fistikaki]

εγω θελω να πω το εξης..

 

χωρις να δικαιολογω τις φωνες που βαζω, και εχοντας πληρη επιγνωση ποσο γελοια ειμαι -και φαινομαι- στο παιδι μου εκεινη την ωρα...

 

οκ... καμια φορα συμβαινει να βγαινουμε εκτος εαυτου....

 

οσο αυτο σημαινει απλα, μια φωνη... τοτε οκ... ανθρωποι ειμαστε....

 

δεν μας κανει αυτο κακες μαναδες... (ψιλογελοιες, ισως.... που φωναζουμε σε μωρα που μας γραφουν και συνεχιζουν τις σκανδαλιες τους, αταραχα!!! )

 

θα ερθει ο καιρος που θα παρουμε την εκδικηση μας, σας διαβεβαιωνω!!!!!!!! η εκδικηση ειναι ενα πιατο που τρωγεται κρυο!!!!!!!

 

(γελας μαμα??????? μου τα λεγες..... ελεγες 'θα ερθει και η σειρα σου' )

[SKEK]

εγω θελω να πω το εξης..

 

χωρις να δικαιολογω τις φωνες που βαζω, και εχοντας πληρη επιγνωση ποσο γελοια ειμαι -και φαινομαι- στο παιδι μου εκεινη την ωρα...

 

οκ... καμια φορα συμβαινει να βγαινουμε εκτος εαυτου....

 

οσο αυτο σημαινει απλα, μια φωνη... τοτε οκ... ανθρωποι ειμαστε....

 

δεν μας κανει αυτο κακες μαναδες... (ψιλογελοιες, ισως.... που φωναζουμε σε μωρα που μας γραφουν και συνεχιζουν τις σκανδαλιες τους, αταραχα!!! )

 

θα ερθει ο καιρος που θα παρουμε την εκδικηση μας, σας διαβεβαιωνω!!!!!!!! η εκδικηση ειναι ενα πιατο που τρωγεται κρυο!!!!!!!

 

(γελας μαμα??????? μου τα λεγες..... ελεγες 'θα ερθει και η σειρα σου' )

Ναι πραγματικά κάποτε σκέφτομαι αν θα αντέξω να περάσω πίκρες σαν αυτές που πέρασαν οι γονείς μου για μένα. Ήρωες!!

[ΜαρΚ]

 

δεν μας κανει αυτο κακες μαναδες... (ψιλογελοιες, ισως.... που φωναζουμε σε μωρα που μας γραφουν και συνεχιζουν τις σκανδαλιες τους, αταραχα!!! )

 

θα ερθει ο καιρος που θα παρουμε την εκδικηση μας, σας διαβεβαιωνω!!!!!!!! η εκδικηση ειναι ενα πιατο που τρωγεται κρυο!!!!!!!

 

(γελας μαμα??????? μου τα λεγες..... ελεγες 'θα ερθει και η σειρα σου' )

Καλά έχεις πολύ γέλιο! Μου αρέσει πολύ που το διακωμοδείς :grin:

[loukomamy]

εγω θελω να πω το εξης..

 

χωρις να δικαιολογω τις φωνες που βαζω, και εχοντας πληρη επιγνωση ποσο γελοια ειμαι -και φαινομαι- στο παιδι μου εκεινη την ωρα...

 

οκ... καμια φορα συμβαινει να βγαινουμε εκτος εαυτου....

 

οσο αυτο σημαινει απλα, μια φωνη... τοτε οκ... ανθρωποι ειμαστε....

 

δεν μας κανει αυτο κακες μαναδες... (ψιλογελοιες, ισως.... που φωναζουμε σε μωρα που μας γραφουν και συνεχιζουν τις σκανδαλιες τους, αταραχα!!! )

 

θα ερθει ο καιρος που θα παρουμε την εκδικηση μας, σας διαβεβαιωνω!!!!!!!! η εκδικηση ειναι ενα πιατο που τρωγεται κρυο!!!!!!!

 

(γελας μαμα??????? μου τα λεγες..... ελεγες 'θα ερθει και η σειρα σου' )

 

 

Συμφωνώ οτι η φωνή δεν είναι τίποτα το φοβερό. Ο θυμός δε μου αρέσει εμένα. Ο θυμός προκαλεί φόβο, και ο φόβος είναι ένα συναίσθημα που δε θα ήθελα να νοιώθει το δικό μου παιδί για κανένα λόγο.

[Ellemphriem]

Εδω λες κάτι που το έχω προσέξει σε αρκετά παιδάκια. Τον ένα γονιό ακούνε... τον άλλο τον συνδέουν με Κάιρο! Ο Παναγιώτης ας πούμε τον πατέρα του τον έχει μόνιμα συνδεδεμένο. Ισως (λεω τώρα) να έχει να κάνει και με το αντίθετο φύλο...

 

Αι γεια σου μεσα εισαι. Και σε μας ετσι ειναι....αν και η δικη μου ειναι κορη. Τον πατερα της τον εχει μονιμο κονε με την ΕΜΥ. Εγω βασικα δεν της φωναζω ουτε τσακωνομαι. Εχει τυχη να χασω την υπομονη μου (φυσικα) αλλα οταν γινεται αυτο εμενα μου βγαινει αλλιως. Σοβαρευει τραγικα η φωνη μου κατεβαινει πεντε οκταβες και ειναι τελειως κοφτη στον τονο της. Οταν γινομαι ετσι η μικρη κοκκαλωνει. Καταλαβαινει οτι κατι δεν παει καλα. Αλλα δεν τσιριζω ποτε, δεν φωναζω ποτε, δεν ουρλιαζω ουτε στρινγλιζω. Εχω δει παντως οτι με ακουει πιο καλα οταν ΔΕΝ εκνευριζομαι. Γιαυτο προσπαθω να κραταω ψυχραιμια μπροστα της. Πισω μπορει να κοπανησω το κεφαλι μου μεχρι να το ανοιξω, αλλα θα προσπαθησω εκεινη να ΜΗΝ με δει ετσι......

[loukomamy]

Σοβαρευει τραγικα η φωνη μου κατεβαινει πεντε οκταβες και ειναι τελειως κοφτη στον τονο της. Οταν γινομαι ετσι η μικρη κοκκαλωνει. Καταλαβαινει οτι κατι δεν παει καλα. Αλλα δεν τσιριζω ποτε, δεν φωναζω ποτε, δεν ουρλιαζω ουτε στρινγλιζω. Εχω δει παντως οτι με ακουει πιο καλα οταν ΔΕΝ εκνευριζομαι. Γιαυτο προσπαθω να κραταω ψυχραιμια μπροστα της. Πισω μπορει να κοπανησω το κεφαλι μου μεχρι να το ανοιξω, αλλα θα προσπαθησω εκεινη να ΜΗΝ με δει ετσι......

 

Αυτό ακριβώς είναι.

[ΤΙΓΡΑΚΙ]

ναι και εγω εχω φωναξει και εχω βγει εκτος αυτου...οταν ο μικρος την ωρα που εγω παραλογιζομουν εκανε μια κινηση που με εβαλε στη θεση μου:εκανε με το χερακι του εκανε ντα-ντα το μαγουλο του...:cry:

φρικαρα εβαλα τα κλαμματα και αρχισα να τον αγκαλιαζω και να τον φιλαω.ποτε δεν τον εχω χτυπησει παρα μονο μια φορα μια-δυο στον αεροσακο(pampers) πολυ παλια.

εε αυτο ηταν για εμενα αρκετο για να συμμορφωθω.

ειπα ποτε δε θα ξαναπαραλογιστω ελεος ειναι μωρο και εγω ολοκληρη γαιδουρα που δεν ανεχομαι να μου φωναζει κανεις.θα φωναξω "εγω" στο "παιδι μου".

σας πληροφορω οτι πλεον δεν φωναζω απλα μιλαω και ο μικρος ειναι σουπερ μαζι μου.το αγορακι μου ειναι πολυ συνεργασιμος και ειμαι περηφανη που πλεον εχουμε καταφερει να ζουμε ομορφα.

και σαφως κανει πραγματα που ευκολα με νευριαζουν αλλα πλεον τα αγνοω σαν να μην τα βλεπω.και ετσι και εκεινος ειναι πλεον πολυ υπακουος.

ασε που οσο μεγαλωνει γινεται ολο και πιο ερωτιαρης και εγω λιωνω...

[ΜαρΚ]

αλλα οταν γινεται αυτο εμενα μου βγαινει αλλιως. Σοβαρευει τραγικα η φωνη μου κατεβαινει πεντε οκταβες και ειναι τελειως κοφτη στον τονο της. Οταν γινομαι ετσι η μικρη κοκκαλωνει. Καταλαβαινει οτι κατι δεν παει καλα. Αλλα δεν τσιριζω ποτε, δεν φωναζω ποτε, δεν ουρλιαζω ουτε στρινγλιζω.

Ναι μπράβο! Περιέγραψες τον τρόπο που αντιδράω κι εγώ . Με κάλυψες...

[rrrrr]

κι εγω βγαινω εκτος εαυτου καμια φορα και κυριως οταν δεν ειμαι καλα ψυχολογικα ειτε γιατι κατι ακουσα και με εκνευρισε(πχ νεα μετρα) ειτε γιατι ειμαι πολυ καιρο κλεισμενη στο σπιτι...ειτε γιατι δεν μου ερχεται περιοδος και ανησυχω κλπ...αρχιζω και φωναζω και κανω σαν τρελλη..αφου ωρες ωρες ανησυχω...λες να μου στρειψει;;κι η μικρη ειναι μολις 7,5 μηνων...δηλαδη αν αρχισει και περπαταει και χτυπαει τι θα κανω;;

η δικια μου ειναι και πολυ πεισματαρα...κι απο τωρα θελει να γινεται το δικο της...αντρα θελει ΤΩΡΑ τον θελει...οταν στραβωσει αρχιζει να κλαιει χωρις προφανη λογο,προφανως κλαιει για να την παρω αγκαλια...κι οσο εγω της μιλαω ηρεμα και της εξηγω πως δεν μπορω να την παρω αγκαλια γιατι πρεπει να της φτιαξω το φαι,τοσο εκεινη ουρλιαζει και σκαει στο κλαμα...εκεινη την ωρα τρελαινομαι στο αγχος κι η καρδια μου παει να σπασει που την ακουω....τι να κανω ομως;;;να την σηκωσω και ας καλομαθει ή να κανω υπομονη μηπως και στρωσει χαρακτηρα;;;πειτε βρε κοριτσια γιατι ειλικρινα δεν ξερω τι ειναι σωστο....