Σωματική τιμωρία & οριοθέτηση - στα δικά σας παιδιά

....

Όχι, τον χτυπάω για να καταλάβει ότι αυτό που κάνει δεν είναι ωραίο, ότι πονάει και ότι αν συνεχίσει να το κάνει θα έχει αντίποινα. Σε πληροφορώ ότι μια χαρά λειτούργησε η τακτική και δεν χτυπάει πια, ούτε εμένα, ούτε κανέναν άλλο, ούτε απλώνει χέρι σε άλλα παιδάκια. Ενώ έχω παράδειγμα φίλης μου η οποία είναι εντελώς κατά της σωματικής τιμωρίας και αυτή και ο άντρας της, πάντα δίνουν το καλό παράδειγμα στο παιδί, του μιλάνε και τον καλοπιάνουν - πλην όμως ο μικρός χτυπάει και τους γονείς του, και τους παπούδες και άλλα παιδάκια. Στο μεταξύ αυτή προσπαθεί να λύσει το πρόβλημα διαβάζοντας βιβλία και θεωρίες...

Μπορώ να σε βεβαιώσω πως υπάρχουν γονείς που δε χρησιμοποιούν σωματική τιμωρία, αλλά τα παιδιά τους δε χτυπάνε κανέναν, ούτε γονιό, ούτε παππού, ούτε ξένο.

....

 

Επιπλέον εγώ να σας πω την αλήθεια δεν έχω πειστεί για το πόσο σημαντικό είναι να δίνει ο γονιός το σωστό παράδειγμα. Σίγουρα αν το παιδί μεγαλώνει σε ένα βίαιο περιβάλλον, θα δείχνει ανάλογη συμπεριφορά, αλλά βλέπω παιδάκια που βαράνε ενώ οι γονείς τους είναι εντελώς κατά της σωματικής τιμωρίας και δεν τα έχουν ακουμπήσει ποτέ.

Ακόμα και την "ξυλιά" να επιστράτευαν, πάλι δε θα κατάφερναν τίποτα. Η γενικότερη στάση τους οδηγεί τα παιδιά σε αυτή τη συμπεριφορά.

Αυτό δε σημαίνει πως θα μείνουν πάντα έτσι τα παιδιά. Ενδεχομένως με την επιμονή των γονιών και την αλλαγή στην αντιμετώπισή τους να γίνουν πιο αποτελεσματικοί.

......

Επίσης υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο "δεν δέρνω ποτέ τα παιδιά μου αλλά τα μαλώνω και τα τιμωρώ όταν χρειάζεται" και στο "δεν δέρνω ποτέ τα παιδιά μου και τα έχω αφήσει να με καβαλήσουν".

Δεν είναι το α και το ω του μεγαλώματος των παιδιών το αν χρησιμοποιείς σωματική τιμωρία ή όχι.

"Το παιδί σου μπορεί να σε αγαπάει παρόλο που το χτυπάς πότε πότε."

(Με λίγα λόγια, το παιδί έχει την ικανότητα να παραβλέπει την άστοχη δική μας συμπεριφορά. Αυτό όμως δεν "αγιάζει" τη συμπεριφορά μας).

Αυτή η φράση θυμάμαι μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση.

Μπορώ να σε βεβαιώσω πως υπάρχουν γονείς που δε χρησιμοποιούν σωματική τιμωρία, αλλά τα παιδιά τους δε χτυπάνε κανέναν, ούτε γονιό, ούτε παππού, ούτε ξένο.

Δεν χρειάζεται να με βεβαιώσεις, το βλέπω κι εγώ γύρω μου. Βλέπω όμως και το αντίστροφο, πράγμα που εμένα τουλάχιστον με κάνει να αμφισβητώ τις θεωρίες περί παραδείγματος. Γιατί αν ίσχυαν, τα παιδάκια που δεν τα έχουν βαρέσει ποτέ οι γονείς τους θα ήταν αγγελάκια, ενώ τα παιδάκια που τα έχουν βαρέσει θα ήταν θηρία. Δεν ισχύει όμως.

Άρα μήπως (λέω εγώ, μήπως) η θεωρία είναι λάθος ή δεν έχουμε καταλάβει τι λέει;

Θα δανειστώ μια φράση που είχε πει μια άλλη φίλη συμφορουμίτισσα (πολύ) παλαιότερα σε κάποιο μέλος σε αντίστοιχη συζήτηση:

"Το παιδί σου μπορεί να σε αγαπάει παρόλο που το χτυπάς πότε πότε."

(Με λίγα λόγια, το παιδί έχει την ικανότητα να παραβλέπει την άστοχη δική μας συμπεριφορά. Αυτό όμως δεν "αγιάζει" τη συμπεριφορά μας).

 

Αυτή η φράση θυμάμαι μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση.

Δεν χρειάζεται να με βεβαιώσεις, το βλέπω κι εγώ γύρω μου. Βλέπω όμως και το αντίστροφο, πράγμα που εμένα τουλάχιστον με κάνει να αμφισβητώ τις θεωρίες περί παραδείγματος. Γιατί αν ίσχυαν, τα παιδάκια που δεν τα έχουν βαρέσει ποτέ οι γονείς τους θα ήταν αγγελάκια, ενώ τα παιδάκια που τα έχουν βαρέσει θα ήταν θηρία. Δεν ισχύει όμως.

 

Άρα μήπως (λέω εγώ, μήπως) η θεωρία είναι λάθος ή δεν έχουμε καταλάβει τι λέει;

Κοιταξτε, αν και ειμαι απο τους γονεις που εχουν χρησιμοποιησει χωρις να θελουν και αναζητουν αλλες μεθοδους, δεν συμφωνω με το οτι η παλια αυτη δοκιμασμενη μεθοδος, δεν ηταν αποτελεσματικη.

Γενιες μεγαλωσαν ετσι και μαλιστα ειχαν πιστευω και περισσοτερο ηθος -σορρυ. Ειχαν τροπους και παιδεια.

Και αγαπουσαν τους γονεις τους!!!!!!

Δε νομιζω οτι ο λογος που ψαχνουμε οσοι ψαχνουμε αλλους τροπους οριοθετησης, ειναι γιατι δεν ειναι αποτελεσματικο, αλλα γιατι δεν μας αρεσει η μεθοδος αυτη καθαυτη.

Δε νομιζω οτι ο λογος που ψαχνουμε οσοι ψαχνουμε αλλους τροπους οριοθετησης, ειναι γιατι δεν ειναι αποτελεσματικο, αλλα γιατι δεν μας αρεσει η μεθοδος αυτη καθαυτη.

Άλλο αυτό. Εγώ δεν έχω θέμα με τη σωματική τιμωρία (με μέτρο και σε συγκεκριμένες περιπτώσεις όχι ανεξέλεγκτα και με βιαιότητα) αλλά σαφώς αν σε κάποιον δεν αρέσει, τότε καλό είναι να βρει μια άλλη εναλλακτική.

Γενικότερα κι εγώ ΔΕΝ χρησιμοποιώ τη σωματική τιμωρία.

Κοιταξτε, αν και ειμαι απο τους γονεις που εχουν χρησιμοποιησει χωρις να θελουν και αναζητουν αλλες μεθοδους, δεν συμφωνω με το οτι η παλια αυτη δοκιμασμενη μεθοδος, δεν ηταν αποτελεσματικη.

Γενιες μεγαλωσαν ετσι και μαλιστα ειχαν πιστευω και περισσοτερο ηθος -σορρυ. Ειχαν τροπους και παιδεια.

Και αγαπουσαν τους γονεις τους!!!!!!

Μια αγάπη που συχνά συγχέεται με δόσεις φόβου. Άλλοτε μεγαλύτερες κι άλλοτε μικρότερες. Οποιαδήποτε περιγραφή τέτοιου περιστατικού από νυν ενήλικα, αν προσέξεις αναφέρει με έντονα χρώματα το πόσο φοβήθηκε, το πόσο πόνεσε κτλ. Και το "που να τολμήσω να το ξανακάνω".

Θεωρώ πως συμμορφώνεται κάποιος με έναν κανόνα, μα δεν ενσωματώνεται με αυτόν. Είναι η γνώμη μου... (δε σημαίνει πως είναι και σωστή, αλλά εγώ έτσι το βλέπω).

 

Δε νομιζω οτι ο λογος που ψαχνουμε οσοι ψαχνουμε αλλους τροπους οριοθετησης, ειναι γιατι δεν ειναι αποτελεσματικο, αλλα γιατι δεν μας αρεσει η μεθοδος αυτη καθαυτη.

Δε μας αρέσει, γιατί... ; Κάτι θα μας οδήγησε σε αυτό το "δε μας αρέσει". Κάποιο πρόβλημα θα έχει. Κάτι θα εμφανίζει. Ίσως να θεωρούμε κάτι άλλο αποτελεσματικότερο.

Μια αγάπη που συχνά συγχέεται με δόσεις φόβου. Άλλοτε μεγαλύτερες κι άλλοτε μικρότερες. Οποιαδήποτε περιγραφή τέτοιου περιστατικού από νυν ενήλικα, αν προσέξεις αναφέρει με έντονα χρώματα το πόσο φοβήθηκε, το πόσο πόνεσε κτλ. Και το "που να τολμήσω να το ξανακάνω".

 

Θεωρώ πως συμμορφώνεται κάποιος με έναν κανόνα, μα δεν ενσωματώνεται με αυτόν. Είναι η γνώμη μου... (δε σημαίνει πως είναι και σωστή, αλλά εγώ έτσι το βλέπω).

 

 

Δε μας αρέσει, γιατί... ; Κάτι θα μας οδήγησε σε αυτό το "δε μας αρέσει". Κάποιο πρόβλημα θα έχει. Κάτι θα εμφανίζει. Ίσως να θεωρούμε κάτι άλλο αποτελεσματικότερο.

alcyon μου μην διαστρεβλωνεις αυτα που λεω. Οχι, δεν πιστευω οτι καποιος τοτε αγαπουσε τη μητερα του απο φοβο. Δεν συγχεουν ολοι την τιμωρια για κατι που ξερουν οτι εκαναν λαθος με την γενικοτερη σχεση που εχουν με τον αλλο. Ξερουν οτι οταν κανουν κατι, εχει συνεπεια.

Και οχι, δεν ισχυει καθολου το οτι ψαχνω κατι αλλο αποτελεσματικοτερο. Ισα ισα, οταν ειδα ποσο αποτελεσματικο ειναι, ειναι δυσκολο να βρω κατι εστω εξισου αποτελεσματικο!!! Το αντιθετο λοιπον!!!!!

αν δεν εχεις δοκιμασει τη μεθοδο, πως ξερεις αν ειναι αποτελεσματικη η οχι?

Την έχω δοκιμάσει, αντίστροφα: Από τη θέση του παιδιού.

Δε διαστρεβλώνω τα λόγια σου, απλώς τα προεκτείνω ...

Δε διαστρεβλώνω τα λόγια σου, απλώς τα προεκτείνω ...

ΟΚ. Ομως δεν ηθελα να πω αυτο ιδιως στο β κομματι, κι επρεπε να το διευκρινισω. Εβαλες ενα "συνεπαγεται" με το οποιο δεν συμφωνω.

Καλημερα και καλη χρονιααα!!!!

Ολοι πηγαν για υπνο κι εγω το διασκεδαζω μονη μου::D

Λοιπον στο θεμα μας γιατι χαζευα κι επεσα στο θεμα σας και χωρις να θελω να απαντησω προσωπικα σε κανεναν...

Τα παιδακια μας λοιπον ζουν στον δικο τους μικροκοσμο κι εμεις πρεπει να τους δειξουμε-εξηγησουμε καπως ποσο σωστο ειναι κατι..ποσο επικυνδυνο κλπκλπ...Τα παιδακια μας λοιπον το μονο που καταλαβαινουν ειναι το ποσο μας ενοχλει αυτο το κατι...που κανουν και..οτι εμεις δεν θςλουμε να το κανουν..

Ξεκιναμε λοιπον με τα λογια και οκ καποια δεν καταλαβαινουν και ισως δεν εχουμε εξηγησει κατι σωστα και πρεπει να το παρουμε αλλιως

Καποια ειναι πιο ζορικακαι επιμενουν...και θα επιμεινουμε κι εμεις και θα τα βαλουμε και τιμωρια..οκ?

πολλες φορες χανουμε και την ψυχραιμια μας...ανθρωποι δεν ειμαστε???

Και με τον αντρα μου,την μητερα μου,τον αδερφο μου κλπ εχω χασει πολλλεεεεες φορες την ψυχραιμια μου γιατι ισως δεν με καταλαβαινουν......για αλλους λογους λοιπον και οι ενηλικες μαλωνουμε διαφωνουμε τσακωνομαστε...

Βρε κοριτσια τι θα γινει θα αρχισω τα χαστοκια με τον αντρα μου,την μητερα μου τον αδερφο μου...κλπ???ΟΧΙ βεβαια..θα διαφωνησω θα τσακωθω θα φυγω για να μην πλακωθω(το εχω κανει με την μαμα μου...εφυγα απο διπλα της για να μην της φερω την καρεκλα η οτιδηποτε αλλο στο κεφαλι!!!!)

Γιατι λοιπον οι λογικοι ενηλικες δεν πλακωνομαστε στο ξυλο ??γιατι δεν ειναι σωστο και λυση αυτο-και μην μου πειτε οτι στην καθημερινη σας ζωη δεν βγαινετε απο τα ρουχα σας!Εγω που σας μιλαω εχω φαει τασακι ξοφαλτσα σε καβγα με το αφεντικο μου...και οκ ειχε δικιο εν μερει αλλα ειχα κι εγω -αλλα δεν ηταν σωστη η εκβαση της διαφωνιας και μου ζητησε συγνωμη...και

γιατι λοιπον τα παιδακια μας πρεπει να μας καταλαβουν αν φαν χαστουκι?μηπως θα με καταλαβει και η μανα μου αν φαει καμια??

δεν νομιζω...

πολλες φορες χανουμε και την ψυχραιμια μας...ανθρωποι δεν ειμαστε???

Και με τον αντρα μου,την μητερα μου,τον αδερφο μου κλπ εχω χασει πολλλεεεεες φορες την ψυχραιμια μου γιατι ισως δεν με καταλαβαινουν......για αλλους λογους λοιπον και οι ενηλικες μαλωνουμε διαφωνουμε τσακωνομαστε...

Βρε κοριτσια τι θα γινει θα αρχισω τα χαστοκια με τον αντρα μου,την μητερα μου τον αδερφο μου...κλπ???ΟΧΙ βεβαια..θα διαφωνησω θα τσακωθω θα φυγω για να μην πλακωθω(το εχω κανει με την μαμα μου...εφυγα απο διπλα της για να μην της φερω την καρεκλα η οτιδηποτε αλλο στο κεφαλι!!!!)

Γιατι λοιπον οι λογικοι ενηλικες δεν πλακωνομαστε στο ξυλο ??

Γιατί έχουμε μάθει να σεβόμαστε τους μεγαλύτερους και γιατί θεωρείται ότι τα παιδιά πρέπει να φάνε και καμιά φάπα για να στρώσουν. Αυτά είναι αντιλήψεις αιώνων και δύσκολα αλλάζουν. Βέβαια και μεταξύ ενηλίκων πέφτει ξύλο. Μεταξύ ζευγαριών π.χ.

Εδώ πάντως το δημοψήφισμα δεν μιλάει για σωματική τιμωρία πάνω σε νεύρα ή θυμό που δεν μπορεί να ελεγχεί, αλλά για σωματική τιμωρία που εφαρμόζεται με θεωρία και συνέπεια ως τρόπος οριοθέτησης.

Καλή χρονιά!!!!

Γιατί έχουμε μάθει να σεβόμαστε τους μεγαλύτερους και γιατί θεωρείται ότι τα παιδιά πρέπει να φάνε και καμιά φάπα για να στρώσουν. Αυτά είναι αντιλήψεις αιώνων και δύσκολα αλλάζουν. Βέβαια και μεταξύ ενηλίκων πέφτει ξύλο. Μεταξύ ζευγαριών π.χ.

 

Εδώ πάντως το δημοψήφισμα δεν μιλάει για σωματική τιμωρία πάνω σε νεύρα ή θυμό που δεν μπορεί να ελεγχεί, αλλά για σωματική τιμωρία που εφαρμόζεται με θεωρία και συνέπεια ως τρόπος οριοθέτησης.

Καλή χρονιά!!!!

Καλη χρονια και παλι σε ολους...

στο θεμα μας ομως ο αντρας μου που πεταει τις καλτσες του και τα παπουτσια του οπου να ναι να του χωσω καμια μπας και?????:grin:

Ξερω οτι ειναι αντιληψεις αιωνων που στις μερες μας αν μη τι αλλο θα επρεπε να μν εφαρμοζεται!!!

Αν ο αντρας μου εχει την ιδια νοημοσυνη με το παιδι μου και χρειαζοταν οριοθετηση, ισως να συγκρινα τις δυο περιπτωσεις .

Αν ο αντρας μου εχει την ιδια νοημοσυνη με το παιδι μου και χρειαζοταν οριοθετηση, ισως να συγκρινα τις δυο περιπτωσεις .

εγω παλι προτεινω α μπουμε ολοι στα μυαλουδακια των παιδιων μας και να προσπαθησουμε να τα καταλαβουμε..τι δεν καταλαβαινουν και γιατι...

Το οτι δεν εχουν το ιδιο μυαλο με εναν ενηλικα δεν σημαινει οτι η σφαλιαρα ειναι η πιο σωστη και αποτελεσματικη λυση για την πειθαρχια και την οριοθετηση!

το ειπατε καποιες και πιο πανω αλωστε οτι το να μην κανουν κατι επειδη φοβουνται το ξυλο μονο αρνητικα συναισθηματα δημιουργει.

Εκτως τον αλλον εγω ειμαι ανθρωπος που δεν μπορω να πονεσω τα παιδια μου με τιποτα...

επομενως σε εμενα η σφαλιαρα δεν θα αποδωσει...

Και πολυ καλα θα κανεις gavramid να μην δωσεις σφαλιαρα. Στο μυαλουδακι των παιδιων μας, ναι...πρεπει να μπαινουμε και να το καταλαβαινουμε. Πρεπει επισης να το βοηθαμε να το παμε και ενα βημα παραπερα....να του μαθαινουμε.

Αυτο ειναι αποδεκτο απο ολες μας.

Το να τα νιωθουμε , να τα ευχαριςτουμε και να τα αγαπαμε απλως δεν φτανει για να τα κανουμε ευτυχισμενα.

Την έχω δοκιμάσει, αντίστροφα: Από τη θέση του παιδιού.

..

Και εγω! Θα πεθάνω πρώτα πριν κανω κάτι τέτοιο στον μπέμπη μου...

Kαλησπερα κοριτσια μου ...ξαναρχομαι να ρωτησω κατι λοιπον στο θεμα της οριοθετησης λοιπον με αφορμη μια συζητηση που ειχα σημερα με τη φιλη μου...και εχω προβληματιστει

Το πρωι ο αντρας της ειχε παει καπου με τα παιδια(5 και 4 ετων) και αυτα για 5 δευτερολεπτα που γυρισε να παρει την τσαντα του βγηκαν στο δρομο...:confused:τελειως στο δρομο...Ο ιδιος τους εριξε μια γερη στο καθενα για να μην ξαναγινει!!

Επειδη δεν μου εχει τυχει και δεν βαζω και το χερι μου στη φωτια οτι δεν θα μου τυχει ...και δεν ξερω κι εγω που δεν μπορω να χτυπησω πως θα αντιδρασω στην προκειμενη περιπτωση απο το σοκ...θα ηθελα να ακουσω τις αποψεις σας...αυτων που δεν θα εριχναν τη σφαλιαρα τι θα εκαναν εκεινη την ωρα?

πως θα πεισεις το πενταχρονο και το τριχρονο ποσο σοβαρο ειναι αυτο?

Kαλησπερα κοριτσια μου ...ξαναρχομαι να ρωτησω κατι λοιπον στο θεμα της οριοθετησης λοιπον με αφορμη μια συζητηση που ειχα σημερα με τη φιλη μου...και εχω προβληματιστει

Το πρωι ο αντρας της ειχε παει καπου με τα παιδια(5 και 4 ετων) και αυτα για 5 δευτερολεπτα που γυρισε να παρει την τσαντα του βγηκαν στο δρομο...:confused:τελειως στο δρομο...Ο ιδιος τους εριξε μια γερη στο καθενα για να μην ξαναγινει!!

 

Επειδη δεν μου εχει τυχει και δεν βαζω και το χερι μου στη φωτια οτι δεν θα μου τυχει ...και δεν ξερω κι εγω που δεν μπορω να χτυπησω πως θα αντιδρασω στην προκειμενη περιπτωση απο το σοκ...θα ηθελα να ακουσω τις αποψεις σας...αυτων που δεν θα εριχναν τη σφαλιαρα τι θα εκαναν εκεινη την ωρα?

πως θα πεισεις το πενταχρονο και το τριχρονο ποσο σοβαρο ειναι αυτο?

Ορμάς, βάζοντας μια φωνή για να τα επαναφέρεις άμεσα (χωρίς παρακάλια). Αφού φτάσετε σε ασφαλές σημείο, πέφτει η σχετική (λεκτική) επίπληξη. Σημασία σε αυτή έχει ο τόνος της φωνής. Πρέπει να το λέμε σοβαρά και να φαίνεται στην έκφραση του προσώπου μας το πόσο επικίνδυνο είναι, το πόσο σοβαρά μιλάμε και το πόσο μας τρομάζει ως γονείς το να κινδυνεύουν. Παράλληλα τους εξηγούμε ακριβώς ποιος είναι ο κίνδυνος και πόσο αυτός είναι ανεπιθύμητος. Σε μικρές ηλικίες δεν ξεχνάμε να μιλάμε με μικρές ευθείες προτάσεις. (Όχι πλάγιο λόγο όχι πολύπλοκο συντακτικό).

Αυτό έκανα εγώ. Μπορώ να σου πω πως από τον τόνο της φωνής και μόνο (όχι άγριο, όχι απειλητικό, αλλά έδειχνε την ανησυχία μου έντονα και απόλυτα σοβαρά), τα παιδιά έβαλαν τα κλάματα συνειδητοποιώντας την "πατάτα". Μετά τα αγκαλιάζεις, τα ηρεμείς και τους τονίζεις πως πιστεύεις ότι θα είναι προσεκτικά από εδώ και πέρα.

Υ.Γ. Όταν λέμε επίπληξη, αυτό σημαίνει πως δείχνουμε το λάθος της πράξης και ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ δε λέμε χαρακτηρισμούς για το παιδί! Δηλαδή:

ΝΑΙ

- Αυτό ήταν ΠΟΛΥ επικίνδυνο! Με τρόμαξες!! Μπορούσες να χτυπήσεις πολύ σοβαρά! Οι κίνδυνοι ... (μπλα μπλα μπλα) ....

ΟΧΙ

-Μα βλαμμένο είσαι; Δε βλέπεις μπροστά σου;! Θα σε πατήσει αυτοκίνητο! Δεν έχεις μυαλό στο κεφάλι;; .... κτλ

Ορμάς, βάζοντας μια φωνή για να τα επαναφέρεις άμεσα (χωρίς παρακάλια). Αφού φτάσετε σε ασφαλές σημείο, πέφτει η σχετική (λεκτική) επίπληξη. Σημασία σε αυτή έχει ο τόνος της φωνής. Πρέπει να το λέμε σοβαρά και να φαίνεται στην έκφραση του προσώπου μας το πόσο επικίνδυνο είναι, το πόσο σοβαρά μιλάμε και το πόσο μας τρομάζει ως γονείς το να κινδυνεύουν. Παράλληλα τους εξηγούμε ακριβώς ποιος είναι ο κίνδυνος και πόσο αυτός είναι ανεπιθύμητος. Σε μικρές ηλικίες δεν ξεχνάμε να μιλάμε με μικρές ευθείες προτάσεις. (Όχι πλάγιο λόγο όχι πολύπλοκο συντακτικό).

 

Αυτό έκανα εγώ. Μπορώ να σου πω πως από τον τόνο της φωνής και μόνο (όχι άγριο, όχι απειλητικό, αλλά έδειχνε την ανησυχία μου έντονα και απόλυτα σοβαρά), τα παιδιά έβαλαν τα κλάματα συνειδητοποιώντας την "πατάτα". Μετά τα αγκαλιάζεις, τα ηρεμείς και τους τονίζεις πως πιστεύεις ότι θα είναι προσεκτικά από εδώ και πέρα.

 

 

 

Υ.Γ. Όταν λέμε επίπληξη, αυτό σημαίνει πως δείχνουμε το λάθος της πράξης και ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ δε λέμε χαρακτηρισμούς για το παιδί! Δηλαδή:

ΝΑΙ

- Αυτό ήταν ΠΟΛΥ επικίνδυνο! Με τρόμαξες!! Μπορούσες να χτυπήσεις πολύ σοβαρά! Οι κίνδυνοι ... (μπλα μπλα μπλα) ....

ΟΧΙ

-Μα βλαμμένο είσαι; Δε βλέπεις μπροστά σου;! Θα σε πατήσει αυτοκίνητο! Δεν έχεις μυαλό στο κεφάλι;; .... κτλ

:!:

 

Επειδη δεν μου εχει τυχει και δεν βαζω και το χερι μου στη φωτια οτι δεν θα μου τυχει ...και δεν ξερω κι εγω που δεν μπορω να χτυπησω πως θα αντιδρασω στην προκειμενη περιπτωση απο το σοκ...θα ηθελα να ακουσω τις αποψεις σας...αυτων που δεν θα εριχναν τη σφαλιαρα τι θα εκαναν εκεινη την ωρα?

πως θα πεισεις το πενταχρονο και το τριχρονο ποσο σοβαρο ειναι αυτο?

Δεν ξέρω εάν μπορείς να πείσεις εκείνη τη στιγμή το 5χρονο και ειδικά το 3χρονο για τη σοβαρότητα του θέματος. Χρειάζεται δουλειά αυτό. Εάν τα παιδιά αυτά δεν έχουν συνηθίσει να περπατάνε στο δρόμο και δεν τους έχει μιλήσει κάποιος για το θέμα, τέτοια συμπεριφορά είναι αναμενόμενη.

Το αρχικό συναίσθημα του γονιού στις περιπτώσεις αυτές είναι ανακούφιση και χαρά που δεν έπαθαν κάτι. Ετσι δεν είναι?

Οπότε το σωστό είναι να εκφραστεί το συναίσθημα αυτό και σε 2ο χρόνο που θα έχει ηρεμήσει να φροντίσει να μην ξανασυμβεί *(στο τρίχρονο χρειάζεται διαρκής παρακολούθηση δε. 5 δευτερόλεπτα είναι αρκετά για να κάνει κάτι επικίνδυνο. Δεν έχει πλήρη συναίσθηση κινδύνου)

* Aυτό θα γίνει με συζήτηση, και με πρακτική εξάσκηση. Στη συγκεκριμένη περίπτωση πάντως ο γονιός δεν θα πρεπει να τα ξαναφήσει από τα μάτια του ουτε για 5'' στο δρόμο, εφόσον δεν βεβαιωθεί οτι δεν θα το ξανακάνουν.

 

Το αρχικό συναίσθημα του γονιού στις περιπτώσεις αυτές είναι ανακούφιση και χαρά που δεν έπαθαν κάτι. Ετσι δεν είναι?

Οπότε το σωστό είναι να εκφραστεί το συναίσθημα αυτό και σε 2ο χρόνο που θα έχει ηρεμήσει να φροντίσει να μην ξανασυμβεί (στο τρίχρονο χρειάζεται διαρκής παρακολούθηση δε. 5 δευτερόλεπτα είναι αρκετά για να κάνει κάτι επικίνδυνο. Δεν έχει πλήρη συναίσθηση κινδύνου)

Συμφωνω....και εγω πρωτα θα τους εδειχνα τον φοβο μου μην παθουν κατι και την αγαπη μου και μετα θα τους μιλουσα

νομιζω οτι αυτη η περιπτωση δεν ειναι ΄οριοθετηση ΄...δεν ηξεραν η δεν καταλαβαν τον κινδυνο.

ΝΑΙ

- Αυτό ήταν ΠΟΛΥ επικίνδυνο! Με τρόμαξες!! Μπορούσες να χτυπήσεις πολύ σοβαρά! Οι κίνδυνοι ... (μπλα μπλα μπλα) ....

Ηδη απο τη φραση "αυτο ηταν ΠΟΛΥ επικινδυνο", η δικια μου εχει βγαλει τη γλωσσα, κοιταει αλλου, γελαει, και ηδη δεν σε ακουει. Που να πας στο μπλα μπλα μπλα......

Παιδιά, εγω θα είχα δώσει σφαλιάρα στο μπαμπά!

Παιδιά, εγω θα είχα δώσει σφαλιάρα στο μπαμπά!

Χα! Και εγω! Και στην μαμα που ειναι ακόμα μαζί του!

Θα τον είχα σκοτώσει τον δικό μου αν έκανε κάτι τέτοιο!

Δεν ξέρω εάν μπορείς να πείσεις εκείνη τη στιγμή το 5χρονο και ειδικά το 3χρονο για τη σοβαρότητα του θέματος. ......

Η έκφραση του προσώπου μας και μόνο, είναι αρκετή. Τα παιδιά την κρατάνε πολύ ως οδηγό. Αρκεί να είμαστε συνεπείς, σε αυτά που νιώθουμε, αυτά που λέμε και αυτά που δείχνουμε.

Αν δηλαδή, την ώρα που μαλώνουμε, μας φανεί κάτι "χαριτωμένο" και βάλουμε τα γέλια... τότε "αδειάζουμε" τον εαυτό μας. Τον αποδυναμώνουμε.

Ηδη απο τη φραση "αυτο ηταν ΠΟΛΥ επικινδυνο", η δικια μου εχει βγαλει τη γλωσσα, κοιταει αλλου, γελαει, και ηδη δεν σε ακουει. Που να πας στο μπλα μπλα μπλα......

Αυτό σημαίνει πως δε σε παίρνει στα σοβάρα. Νομίζει πως δεν το εννοείς. Δεν καταλαβαίνει τον κίνδυνο στην πραγματικότητα. Δοκίμασε λίγο να ξεσηκώσεις τη διαχείριση που ακολουθείς για τα πράγματα από την "κόκκινη" ζώνη. Κάπου, σε αυτά που δε σε ακούει, μάλλον έχει υπάρξει κάποια ασυνέχεια (μπορεί και από άλλο ενήλικο).

Παιδιά, εγω θα είχα δώσει σφαλιάρα στο μπαμπά!

Η έκφραση του προσώπου μας και μόνο, είναι αρκετή. Τα παιδιά την κρατάνε πολύ ως οδηγό. Αρκεί να είμαστε συνεπείς, σε αυτά που νιώθουμε, αυτά που λέμε και αυτά που δείχνουμε.

 

Αν δηλαδή, την ώρα που μαλώνουμε, μας φανεί κάτι "χαριτωμένο" και βάλουμε τα γέλια... τότε "αδειάζουμε" τον εαυτό μας. Τον αποδυναμώνουμε.

Ναι ναι ενοειται. Ομως το συγκεκριμένο χρειάζεται κι άλλη συζήτηση αργότερα.