Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ: ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Tον τελευταίο χρόνο έχω βρεθεί πολλές φορές σε απόγνωση (2 αγόρια, 4 και 27 ετών, με 21 μήνες διαφορά)... Με τρομερά ξεσπάσματα νεύρων στα παιδιά, με εντάσεις μεταξύ εμού και του ανδρός (λόγω δουλειάς, κρίσης, της μαμάς μου που μας βοήθαγε και έμενε μαζί μας αρκετά - έρχονταν από επαρχία) και ΤΡΟΜΕΡΕΣ ΤΥΨΕΙΣ και ΕΝΟΧΕΣ για ΟΟΟΟΟΟΟΛΑ αυτά....

Ζήτησα και την βοήθεια ειδικού... Αυτό με χαλάρωσε περισσότερο απ' όλα, σαν κάτι να μου άνοιξε ένα παράθυρο μέσα στο χάος και την μιζέρια που επικρατούσε στο μυαλό, την ψυχή και την καρδιά μου.

Κατάλαβα ότι ζούσαμε έναν φαύλο κύκλο, δηλ. τα νεύρα μας τροφοδοτούσαν την κακή συμπεριφορά των παιδιών. Που σημειωτέον όταν ηρεμούσα καταλάβαινα ότι δεν ήταν και τόσο απαίσια η συμπεριφορά τους, απλά τα νεύρα μου την χειροτέρευαν κι ότι με πιο ήρεμους χειρισμούς (κουβέντα, χιούμορ, εναλλακτικές ασχολίες κλπ) θα είχαμε ένα πιο καλό αποτέλεσμα για όλους. Και φυσικά τότε ζούσα την κόλαση των τύψεων...

Τέλος πάντων. Με λίγα λόγια τώρα έχουμε ηρεμήσει. Με τα όρια δεν είχαμε ποτέ πρόβλημα, είμαι ειδική παιδαγωγός και σ' αυτόν τον τομέα "το 'χω".

Αυτό που δεν είχα/έχω και προσπαθώ να "εγκαταστήσω" είναι η ψυχραιμία, γιατί τα παίρνω όλα προσωπικά.

Έτσι λοιπόν, όταν π.χ. θυμώνω το λέω στα παιδιά και μετά τους δηλώνω πως δεν μπορώ να κάτσω κοντά τους, γιατί θέλω να ηρεμήσω. "Τα ξαναλέμε όταν ηρεμήσετε εσείς, ηρεμήσει και η μαμά".

Τσιρίζουν, μιλάνε γκρινιάζοντας (αυτό με κάνει έξαλλη) τους λέω "Δεν καταλαβαίνω τι λες όταν μιλάς με τέτοιο τρόπο" μέχρι να "ξεκολλήσουν".

Θυμώνουν και φέρονταν σαν βάρβαρα (χτυπάνε, χτυπιούνται, τσιρίζουν κλπ) τους λέω "Θύμωσες γι' αυτό χτυπάς, φέρεσαι έτσι κλπ... Προσπάθησε να ηρεμήσεις και όλα θα γίνουν καλύτερα". Αν θέλουν τους παίρνω αγκαλιά αν όχι τους αφήνω να ουρλιάζουν μόνα τους μέχρι να ηρεμήσουν, ειδικά τον μικρό που τον πιάνουν τρομερά temper tantrums λόγω ηλικίας.

Επίσης λέω στον μεγάλο "Κάνεις πείσματα. Με τα πείσματα δεν θα καταφέρεις τίποτα" ή "Τώρα γκρινιάζεις. Με την γκρίνια δεν θα καταφέρεις τίποτα" και απομακρύνομαι. Αυτό δουλεύει!

Θέλει υπομονή είναι αλήθεια, αλλά αν δείχνεις ψυχραιμία και δεν καταλαβαίνουν ότι σ' έχουν βγάλει από τα ρούχα σου κι ότι εσύ έχεις τον έλεγχο όλα είναι πιο εύκολα. Αλλιώς δημιουργούμε μικρούς τύραννους. Κάτι στο οποίο τα παιδιά έχουν μέγιστο ταλέντο...

Επίσης το κάθε παιδί θέλει χρόνο μόνο του, μαζί σου, μόνο με τον πατέρα του (ειδικά τα αγόρια μετά την ηλικία των 3) και τα δύο μαζί (εμάς τώρα άρχισαν να παίζουν και είναι υπέροχο), και οι τέσσερις μαζί, αλλά... και οι δυο σας μαζί (ο άντρας του σπιτιού και η γυναίκα του σπιτιού)... χα, χα! Γιατί μια χαρούμενη μαμά κι ένας χαρούμενος μπαμπάς συνεπάγονται χαρούμενα παιδιά!

Βέβαια οι συνταγές δεν λειτουργούν ίδια σε όλους, γιατί μην ξεχνάμε ότι υπάρχει και κάτι που λέγετε "ταπεραμέντο"!!!! Βρες λοιπόν τρόπους που να ξεκλειδώσουν το δικό σου παιδί!

Τέλος, καμιά φορά σκέφτομαι τον Μπενίνι στην ταινιά "Η ζωή είναι ωραία"... Αυτός πώς τα κατάφερε? Ε, λοιπόν κι εμείς μπορούμε (άλλες περισσότερο, άλλες λιγότερο)!!!!

Α! Όμως κι εμείς έχουμε δικαίωμα στα νεύρα και στα ξεσπάσματα, που και που! Δεν είναι κάθε μέρα, καλή μέρα. Ποιος είπε πως τα παιδιά μου έχουν τους τέλειους γονείς? Ποιος είπε πως θέλουμε τα τέλεια παιδιά?

Απλά να γίνουν οι σκοτεινές εξαιρέσεις μέσα στον φωτεινό κανόνα, κι όχι το ανάποδο... για το καλό όλων μας.

Ωραίο θέμα ανοίξατε, γιατί είναι ένα πρόβλημα που αντιμετώπισα και αντιμετωπίζω καθημερινά! Ευχαριστώ για τις ωραίες ιδέες!

Tον τελευταίο χρόνο έχω βρεθεί πολλές φορές σε απόγνωση (2 αγόρια, 4 και 27 ετών, με 21 μήνες διαφορά)... Με τρομερά ξεσπάσματα νεύρων στα παιδιά, με εντάσεις μεταξύ εμού και του ανδρός (λόγω δουλειάς, κρίσης, της μαμάς μου που μας βοήθαγε και έμενε μαζί μας αρκετά - έρχονταν από επαρχία) και ΤΡΟΜΕΡΕΣ ΤΥΨΕΙΣ και ΕΝΟΧΕΣ για ΟΟΟΟΟΟΟΛΑ αυτά....

Ζήτησα και την βοήθεια ειδικού... Αυτό με χαλάρωσε περισσότερο απ' όλα, σαν κάτι να μου άνοιξε ένα παράθυρο μέσα στο χάος και την μιζέρια που επικρατούσε στο μυαλό, την ψυχή και την καρδιά μου.

Κατάλαβα ότι ζούσαμε έναν φαύλο κύκλο, δηλ. τα νεύρα μας τροφοδοτούσαν την κακή συμπεριφορά των παιδιών. Που σημειωτέον όταν ηρεμούσα καταλάβαινα ότι δεν ήταν και τόσο απαίσια η συμπεριφορά τους, απλά τα νεύρα μου την χειροτέρευαν κι ότι με πιο ήρεμους χειρισμούς (κουβέντα, χιούμορ, εναλλακτικές ασχολίες κλπ) θα είχαμε ένα πιο καλό αποτέλεσμα για όλους. Και φυσικά τότε ζούσα την κόλαση των τύψεων...

Τέλος πάντων. Με λίγα λόγια τώρα έχουμε ηρεμήσει. Με τα όρια δεν είχαμε ποτέ πρόβλημα, είμαι ειδική παιδαγωγός και σ' αυτόν τον τομέα "το 'χω".

Αυτό που δεν είχα/έχω και προσπαθώ να "εγκαταστήσω" είναι η ψυχραιμία, γιατί τα παίρνω όλα προσωπικά.

Έτσι λοιπόν, όταν π.χ. θυμώνω το λέω στα παιδιά και μετά τους δηλώνω πως δεν μπορώ να κάτσω κοντά τους, γιατί θέλω να ηρεμήσω. "Τα ξαναλέμε όταν ηρεμήσετε εσείς, ηρεμήσει και η μαμά".

Τσιρίζουν, μιλάνε γκρινιάζοντας (αυτό με κάνει έξαλλη) τους λέω "Δεν καταλαβαίνω τι λες όταν μιλάς με τέτοιο τρόπο" μέχρι να "ξεκολλήσουν".

Θυμώνουν και φέρονταν σαν βάρβαρα (χτυπάνε, χτυπιούνται, τσιρίζουν κλπ) τους λέω "Θύμωσες γι' αυτό χτυπάς, φέρεσαι έτσι κλπ... Προσπάθησε να ηρεμήσεις και όλα θα γίνουν καλύτερα". Αν θέλουν τους παίρνω αγκαλιά αν όχι τους αφήνω να ουρλιάζουν μόνα τους μέχρι να ηρεμήσουν, ειδικά τον μικρό που τον πιάνουν τρομερά temper tantrums λόγω ηλικίας.

Επίσης λέω στον μεγάλο "Κάνεις πείσματα. Με τα πείσματα δεν θα καταφέρεις τίποτα" ή "Τώρα γκρινιάζεις. Με την γκρίνια δεν θα καταφέρεις τίποτα" και απομακρύνομαι. Αυτό δουλεύει!

 

Θέλει υπομονή είναι αλήθεια, αλλά αν δείχνεις ψυχραιμία και δεν καταλαβαίνουν ότι σ' έχουν βγάλει από τα ρούχα σου κι ότι εσύ έχεις τον έλεγχο όλα είναι πιο εύκολα. Αλλιώς δημιουργούμε μικρούς τύραννους. Κάτι στο οποίο τα παιδιά έχουν μέγιστο ταλέντο...

 

Επίσης το κάθε παιδί θέλει χρόνο μόνο του, μαζί σου, μόνο με τον πατέρα του (ειδικά τα αγόρια μετά την ηλικία των 3) και τα δύο μαζί (εμάς τώρα άρχισαν να παίζουν και είναι υπέροχο), και οι τέσσερις μαζί, αλλά... και οι δυο σας μαζί (ο άντρας του σπιτιού και η γυναίκα του σπιτιού)... χα, χα! Γιατί μια χαρούμενη μαμά κι ένας χαρούμενος μπαμπάς συνεπάγονται χαρούμενα παιδιά!

 

Βέβαια οι συνταγές δεν λειτουργούν ίδια σε όλους, γιατί μην ξεχνάμε ότι υπάρχει και κάτι που λέγετε "ταπεραμέντο"!!!! Βρες λοιπόν τρόπους που να ξεκλειδώσουν το δικό σου παιδί!

 

Τέλος, καμιά φορά σκέφτομαι τον Μπενίνι στην ταινιά "Η ζωή είναι ωραία"... Αυτός πώς τα κατάφερε? Ε, λοιπόν κι εμείς μπορούμε (άλλες περισσότερο, άλλες λιγότερο)!!!!

 

Α! Όμως κι εμείς έχουμε δικαίωμα στα νεύρα και στα ξεσπάσματα, που και που! Δεν είναι κάθε μέρα, καλή μέρα. Ποιος είπε πως τα παιδιά μου έχουν τους τέλειους γονείς? Ποιος είπε πως θέλουμε τα τέλεια παιδιά?

Απλά να γίνουν οι σκοτεινές εξαιρέσεις μέσα στον φωτεινό κανόνα, κι όχι το ανάποδο... για το καλό όλων μας.

 

Ωραίο θέμα ανοίξατε, γιατί είναι ένα πρόβλημα που αντιμετώπισα και αντιμετωπίζω καθημερινά! Ευχαριστώ για τις ωραίες ιδέες!

Μάλλον κάποιο λάθος έχεις γράψει στις ηλικίες των παιδιών.. γιατί εάν είναι 27 ετών ο γιος και τσιρίζει ακόμη ζήτω που καήκαμε επί του θέματος αντιλαμβάνεσαι πολύ καλά ότι ευτυχισμένη μαμά = ευτυχισμένα παιδιά .. και τα νεύρα μας πρέπει να τα διοχετεύουμε εκει που μας τα προκαλούν .. τα παιδιά δεν φταίνε σε κάτι... όπως έγραψε και η κοπέλα που άνοιξε το θέμα όταν είναι η ίδια χαρούμενη και ευτυχισμένη το ίδιο είναι και τα παιδιά.... και στην τελική αν κάτσεις και δεις γιατι αγχωνόμαστε πολλές φορές είναι για γέλια .. νομίζω ότι πρέπει να ευχαριστούμε το Θεό για όσα έχουμε και το κυριότερο για το ότι έχουμε υγιή παιδιά .. .ξερεις τι έχω παρατηρήσει στον κύκλο μου? άτομα που έχουν παιδί με ειδικές ανάγκες είναι πιο ήρεμοι πιο γαλήνιοι δεν τους έχεις ακούσει ποτε να διαμαρτυρηθούν.... και εμείς που θεωρητικά τα έχουμε όλα μια μας φταίει το ένα μια το άλλο.. είμαστε περίεργα όντα τελικά

Σόρυ που μπαίνω έτσι στο θέμα.

Ο μεγάλος μου ουρλιάζει εδώ και 1 εβδομάδα να πάρει ένα παιχνίδι που κάνει 100ευρώ.

Κλαίει ασταμάτητα. Πετάγεται στον ύπνο του και κλαίει καμιά ώρα.

Εκεί που παίζουμε και γελάμε το θυμάται.

Γκρρρρ με έχει τρελάνει.....τα μικρά τον κοιτάνε σαν εξωγήινο πλέον.

Και το θέμα του είναι αυτό και μόνο αυτό.

Πήγαμε 3ημερο στη θάλασσα κι εκεί που παίζαμε και γελούσαμε και μάλιστα του λέγαμε μπράβο ενθουσιασμένοι που κολυμπάει μόνος του πλέον πάλι τα ίδια.

Του είπα ότι είναι πολύ ακριβό και δεν έχω τόσα χρήματα. Ούρλιαζε.

Του είπα ότι θα πω στην γιορτή του να μου δώσουν λεφτά οι γιαγιάδες να του το πάρω δώρο. Πήρα, λέμε τώρα, και την πωλήτρια να μας το φυλάξει. Ούρλιαζε.

Στο τέλος του είπα ότι αν δεν έπαιρνε κάθε φορά βλακείες από το περίπτερο πχ παγωτό, χυμό, σβούρες θα είχα λεφτά και θα το έπαιρνα.

Πάλι ούρλιαζε.

Κάτι κάνω λάθος. Στάνταρ αλλά δεν μπορώ να το εντοπίσω.

Πριν μου δώσατε μια ιδέα.

Θα του πω ότι κάθε φορά που θα κάνει κάτι καλό και θα παίζει όμορφα με τα αδέλφια του θα του δίνω ένα ευρώ. Θα του πάρω κι έναν ωραίο κουμπαρά κι όταν μαζέψουμε τα χρήματα θα το αγοράσουμε. Βλακεία λέτε θα κάνω;

χα, χα!!! Γραφή λανθάνουσα... Θα ήθελα να ήταν 27 ετών μάλλον!!! 27 μηνών λοιπόν και... τσιρίζει! Αλλά και 27 ετών να είναι πάλι νομίζεις ότι δεν τσιρίζουν? Απλά τότε μένουν μόνα τους!!!

Κάθε φορά που θα σου ζητάει βλακείες από το περίπτερο να του δίνεις ένα ευρώ για τον κουμπαρά του. Δε θα εξαγοράσεις την καλή συμπεριφορά προς τα αδέλφια του, αλλά θα του δείξεις πώς κάνουμε οικονομία (θα το χρειαστεί στάνταρ ως δεξιότητα). Εμείς έτσι θα πάρουμε ένα ποδοσφαιράκι την επόμενη εβδομάδα (εντάξει κάνει 15? και όχι 100, αλλά είμαστε πιο μικροί, οπότε η επιβράβευση πρέπει να έρθει πιο γρήγορα).

Κάθε φορά που θα σου ζητάει βλακείες από το περίπτερο να του δίνεις ένα ευρώ για τον κουμπαρά του. Δε θα εξαγοράσεις την καλή συμπεριφορά προς τα αδέλφια του, αλλά θα του δείξεις πώς κάνουμε οικονομία (θα το χρειαστεί στάνταρ ως δεξιότητα). Εμείς έτσι θα πάρουμε ένα ποδοσφαιράκι την επόμενη εβδομάδα (εντάξει κάνει 15? και όχι 100, αλλά είμαστε πιο μικροί, οπότε η επιβράβευση πρέπει να έρθει πιο γρήγορα).

Ενέχει τον κίνδυνο να μου ζητά συνέχεια πράγματα για να γεμίσει γρήγορα ο κουμπαράς.

no doubt

Πάντως... ενέδωσες λόγω της συνεχόμενης τσιρίδας.

Άρα περίμενε την επόμενη φορά πιο δυνατές και παρατεταμένες τσιρίδες...

Στη θέση σου... θα ήμουν ανένδωτη. Τσίριξες; και μάλιστα εξακολουθητικά;;... Ξέχνα το!! Παιχνίδι τέλος!!

Όοοοοταν θα περνούσε καιρός χωρίς να το αναφέρει ή γκρινιάξει ή τσιρίξει για αυτό... τότε (εφόσον θα ήθελα να του το πάρω) θα του έλεγα ...

θυμάααασαι εκείνο το παιχνίδι; Εεε λέω να σου το πάρω για δώρο. Ήρεμα και όμορφα. Αν για κάποιο λόγο τσιρίξει (π.χ. το θέλω τώραααααααααα -κι ας είναι μεσάνυχτα)... ξανά τότε... "όχι".

Στα δικά μου, σε τέτοια θέματα το κόβω μαχαίρι. Ακόμα και να έχω πρόθεση να το πάρω, αν το ζητήσουν με γκρίνια... πάειιιιιι το χάνουν. Και το εννοώ. (Και ησυχάσανε τα αφτάκια μου! )

Υ.Γ. Είμαι λίγο πτώμα, τα πα κάπως συνοπτικά. Αν δεν έγινα κατανοητή... πείτε μου να εξηγήσω...

Ενέχει τον κίνδυνο να μου ζητά συνέχεια πράγματα για να γεμίσει γρήγορα ο κουμπαράς.

Εγώ με τον κουμπαρά διαφωνώ.

Αλλά αν θες να το κάνεις, για να αποφύγεις αυτό ακριβώς, θα του δίνεις εσύ το σήμα για το πότε θα πάτε στο περίπτερο. Θα ελέγχεις εσύ δηλαδή την πρόσβαση... άρα και τη συμπεριφορά ... και τον κουμπαρά.

Ενέχει τον κίνδυνο να μου ζητά συνέχεια πράγματα για να γεμίσει γρήγορα ο κουμπαράς.

Αυτό το σύστημα ακολουθούμε & εμείς: αντί να σου πάρω μπισκότα πάρε 1Ε & αν θες πάρε μπισκότα ή αν θες βάλτο στον κουμπαρά σου να αγοράσεις το πλοίο των Playmobile. Το μόνο που με απασχολεί είναι ότι το πλοίο το άτιμο κοστίζει πάνω από 60Ε & ο κουμπαράς αργεί να γεμίσει!! Άρα ο μικρός χάνει το ερέθισμα της δράσης-αντίδρασης.... Θέλω να πω, δε βλέπει άμεσα το αποτέλεσμα του να στερηθεί το μπισκότο & καμιά φορά "κλωτσάει" & του βγαίνει ηττοπάθεια "Ξέρω, ξέρω θα το πάρουμε όταν γεμίσει ο κουμπαράς. Πότε θα γεμίσει πια? 'Ολα έτσι μου λες & έχει ακόμα χώρο. Κοίτα (τον κουδουνίζει) έχει ακόμη χώρο!"

Εγώ με τον κουμπαρά διαφωνώ.

Αλλά αν θες να το κάνεις, για να αποφύγεις αυτό ακριβώς, θα του δίνεις εσύ το σήμα για το πότε θα πάτε στο περίπτερο. Θα ελέγχεις εσύ δηλαδή την πρόσβαση... άρα και τη συμπεριφορά ... και τον κουμπαρά.

Αυτό ακριβώς είναι το κλειδί, που αναφέρει η alcyon. Όχι να του δίνεις λεφτά για τον κουμπαρά 100 φορές τη μέρα. Αντί για σβούρα beyblade, πχ. Πόσο συχνά του αγοράζεις σβούρα? Αντί γι'αυτό θα τα βάζει στον κουμπαρά.

Είμαι απόλυτα σύμφωνη με το θέμα αποταμίευση ακόμη & σ'αυτήν την ηλικία. Μάλιστα με τον 5χρονο γιο μου βάζουμε κάτω 5-6 κέρματα & του λέω "Θέλουμε σήμερα γάλα (βγάζω 1 κέρμα), ψωμί (βγάζω 1 ακόμη) & φρούτα (βγάζω 2 κέρματα). Τα υπόλοιπα που περισσέυουν βάλτε τα με τον αδερφό σου στον κουμπαρά σας". Δε διαφωνεί καθόλου & μου αρέσει που καταλαβαίνει ότι προηγείται το γάλα πχ, παρά η αποταμίευση για παιχνίδι.

no doubt

Πάντως... ενέδωσες λόγω της συνεχόμενης τσιρίδας.

Άρα περίμενε την επόμενη φορά πιο δυνατές και παρατεταμένες τσιρίδες...

 

 

Στη θέση σου... θα ήμουν ανένδωτη. Τσίριξες; και μάλιστα εξακολουθητικά;;... Ξέχνα το!! Παιχνίδι τέλος!!

 

Όοοοοταν θα περνούσε καιρός χωρίς να το αναφέρει ή γκρινιάξει ή τσιρίξει για αυτό... τότε (εφόσον θα ήθελα να του το πάρω) θα του έλεγα ...

θυμάααασαι εκείνο το παιχνίδι; Εεε λέω να σου το πάρω για δώρο. Ήρεμα και όμορφα. Αν για κάποιο λόγο τσιρίξει (π.χ. το θέλω τώραααααααααα -κι ας είναι μεσάνυχτα)... ξανά τότε... "όχι".

 

Στα δικά μου, σε τέτοια θέματα το κόβω μαχαίρι. Ακόμα και να έχω πρόθεση να το πάρω, αν το ζητήσουν με γκρίνια... πάειιιιιι το χάνουν. Και το εννοώ. (Και ησυχάσανε τα αφτάκια μου! )

 

 

Υ.Γ. Είμαι λίγο πτώμα, τα πα κάπως συνοπτικά. Αν δεν έγινα κατανοητή... πείτε μου να εξηγήσω...

Το θέμα είναι ότι όταν πήγαμε στο μαγαζί και το εντόπισε μου το ζήτησε πολύ γλυκά. Μαμά κοίτα οι δεινόσαυροι που μου αρέσουν. Μπορείς να μου το πάρεις; Του είπε όχι και εκείνη τη στιγμή δεν είπε κάτι, αν και επέμεινε λίγο. Μετά το θυμηθηκε στο σπίτι. Πιστεύω επειδή είχε πολλά πράγματα εκεί και χάζεψε δεν κατάλαβε ότι δεν θα το παίρναμε.

Σόρυ που μπαίνω έτσι στο θέμα.

Ο μεγάλος μου ουρλιάζει εδώ και 1 εβδομάδα να πάρει ένα παιχνίδι που κάνει 100ευρώ.

Κλαίει ασταμάτητα. Πετάγεται στον ύπνο του και κλαίει καμιά ώρα.

Εκεί που παίζουμε και γελάμε το θυμάται.

Γκρρρρ με έχει τρελάνει.....τα μικρά τον κοιτάνε σαν εξωγήινο πλέον.

Και το θέμα του είναι αυτό και μόνο αυτό.

Πήγαμε 3ημερο στη θάλασσα κι εκεί που παίζαμε και γελούσαμε και μάλιστα του λέγαμε μπράβο ενθουσιασμένοι που κολυμπάει μόνος του πλέον πάλι τα ίδια.

Του είπα ότι είναι πολύ ακριβό και δεν έχω τόσα χρήματα. Ούρλιαζε.

Του είπα ότι θα πω στην γιορτή του να μου δώσουν λεφτά οι γιαγιάδες να του το πάρω δώρο. Πήρα, λέμε τώρα, και την πωλήτρια να μας το φυλάξει. Ούρλιαζε.

Στο τέλος του είπα ότι αν δεν έπαιρνε κάθε φορά βλακείες από το περίπτερο πχ παγωτό, χυμό, σβούρες θα είχα λεφτά και θα το έπαιρνα.

Πάλι ούρλιαζε.

Κάτι κάνω λάθος. Στάνταρ αλλά δεν μπορώ να το εντοπίσω.

Πριν μου δώσατε μια ιδέα.

Θα του πω ότι κάθε φορά που θα κάνει κάτι καλό και θα παίζει όμορφα με τα αδέλφια του θα του δίνω ένα ευρώ. Θα του πάρω κι έναν ωραίο κουμπαρά κι όταν μαζέψουμε τα χρήματα θα το αγοράσουμε. Βλακεία λέτε θα κάνω;

Η χρηματική επιβράβευση είναι λάθος σε μικρές ηλικίες, γιατί τότε ανοίγεις μια κερκόπορτα που θα σου ρουφάει χρήμα και θεμελιώνεις συμπεριφορά του τύπου κάνω κάτι καλό και παίρνω χρήματα (εξωτερική κινητήρια δύναμη για το παιδί και επιβράβευση χρηματικό αντίτιμο που είναι κάτι απρόσωπο). Επίσης σκέψου τα παρακάτω:

α) η συμπεριφορά αυτή θα παγιωθεί, δηλ. συνέχεια θα σου ζητάει χρηματικό αντάλλαγμα για καλή συμπεριφορά. Δεν το θες αυτό! Φαντάσου "Θα διαβάσω αλλά θα μου δώσεις 10 ευρώ"...

β) Το χρήμα θα χάσει την αξία του. Το χρήμα είναι κάτι που κερδίζουμε μόνο αν εργαστούμε. Το χαρτζιλίκι είναι κάτι άλλο, και αφορά μεγαλύτερα παιδιά. Τα χρήματα που δίνουν συγγενείς τα δίνουν στους γονείς και τα χειρίζονται αυτοί, δηλ. αγοράζουν κάτι για το παιδί.

γ) Έχεις κι άλλα δυο παιδιά που αργότερα θα ζητήσουν το ίδιο. Κακό παράδειγμα και ασύμφορο!

δ) Μπορείς να το κάνεις αυτό επί 100 μέρες? (1ευρώ επί 100 μέρες, δηλ. 3 μήνες?) Πιστεύω ότι θα το έχει ξεχάσει και θα μπεις άδικα στο κόπο και στο άγχος.

Τώρα για το τι θα κάνεις εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Τι έχετε κάνει σε ανάλογες περιπτώσεις? Δηλ. τι προηγούμενο υπάρχει πάνω σ' αυτό το θέμα? Μέχρι τώρα ζητούσα κάτι και το είχα πάντα επειδή ήταν μικρής αξίας ή υπήρχαν όρια?

Μπορείς να το τρενάρεις μέχρι την γιορτή/γενέθλια του? Αλλά να το πεις "αυτό θα γίνει (θα μαζέψουμε λεφτά από παππούδες, γιαγιάδες κλπ και δεν το ξανασυζητάω κι αν συνεχίσεις δεν θα σου το πάρουμε ούτε τότε" Φυσικά θα εξηγήσεις ότι λεφτά για το συγκεκριμένο παιχνίδι δεν υπάρχουν γιατί έχετε άλλες προτεραιότητες σαν οικογένεια (φαγητό, ενοίκιο, διακοπές εσείς ξέρετε).

Αυτή η ιδέα με τις βλακείες από το περίπτερο πάντως είναι πολύ καλή. Μπορείς να βάζετε ένα ποσό κάθε εβδομάδα και να πάρετε το παιχνίδι αυτό όταν συμπληρωθούν τα 100 ευρώ.

Καλή επιτυχία!

Λοιπόν σε όλα έχετε δίκαιο.

Όμως αν μάθει ότι κάνοντας οικονομία αγοράζω κάτι μεγάλο και καλό δεν νομίζω ότι είναι κακή τακτική.

Ήδη του μίλησα και συμφωνήσαμε. Φτιάξαμε μια τσαντούλα κουμπαρά και κάθε φορά που θα ζητά κάτι θα βάζουμε τα χρήματα εκεί και δεν θα το παίρνουμε. Αν επιμένει και κλαίει θα το αγοράζουμε από αυτή την τσάντα οπότε τα χρήματα που μάζεψε θα μειώνονται.

Τώρα πήγαν με τον παππού και τη γιαγιά βόλτα και μου είπε ότι δεν θα ζητήσει τίποτα. Αν γίνει αυτό θα του βάλω το πρώτο του ευρώ.

Να σας πω δεν με νοιάζει τόσο για το δώρο όσο να γλυτώσουμε τις χαζομάρες του περιπτέρου που μόνο κακό κάνουν και τα κλάματα που έχουμε κάθε φορά.

Η γιορτή του είναι τον Αύγουστο (Αλέξανδρος). Αν τα καταφέρει μέχρι τότε θα συμπληρώσω το υπόλοιπο ποσό εγώ χωρίς να του το πω.

Θα το ξεκινήσω και θα σας ενημερώσω πώς πήγε.

mama tou konstantinoulh έχω να σου πω 2 πράγματα με την ελπίδα ότι θα σε βοηθήσουν. Οι γιοι μου έχουν μικρή διαφορά ηλικίας, αλλά αυτό δεν εμπόδισε το μεγάλο ώρες-ώρες να κάνει λες & χρειάζονταν εξορκισμό!

 

1) Το βιβλίο που μου έδωσε μία άλλη οπτική είναι της Dr. Jirina Prekop : «Τα πρωτότοκα: Μια ιδιαίτερη κατάσταση ανάμεσα στα αδέρφια». Είναι συγκλονιστικό!! Κοστίζει περίπου 12Ε & εγώ το έκανα ευαγγέλιο.

 

το εχω διαβασει κι εγω το βιβλιο.....

αλλα ρε γαμωτο εμενα μου φανηκε λιγο υπερβολικο....

ολες οι καταστασεις που περιγραφει σαν παραδειγματα ειναι λιγο ακραιες.... τι να πω;;

εγω το διαβασα, πηρα καποια στοιχεια αλλα δεν ακολουθησα αυτα που ελεγε... καποια πραγματα ναι, αλλα σιγουρα οχι ολα....

συμφωνω ας πουμε που λεει οτι δε πρεπει να μασαμε τη καραμελα του "μεγαλου" παιδιου και να μη φορτωνουμε στις πλατες τους πραγματα που δε μπορουν να αντεξουν... συμφωνω να τους δινεις πολυ αγαπη, πολυ προσοχη και χρονο....

αλλα εμενα με χαλασαν στο βιβλιο, οι ακραιες περιπτωσεις......

το εχω διαβασει κι εγω το βιβλιο.....

εγω το διαβασα, πηρα καποια στοιχεια αλλα δεν ακολουθησα αυτα που ελεγε... καποια πραγματα ναι, αλλα σιγουρα οχι ολα....

 

συμφωνω ας πουμε που λεει οτι δε πρεπει να μασαμε τη καραμελα του "μεγαλου" παιδιου και να μη φορτωνουμε στις πλατες τους πραγματα που δε μπορουν να αντεξουν...

αλλα εμενα με χαλασαν στο βιβλιο, οι ακραιες περιπτωσεις......

Όπως κάθε βιβλίο καλύπτει μία γκάμα περιπτώσεων από την προφανή εώς την ακραία. Ισως αγγίζει την υπερβολή σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά ούσα πρωτότοκη η ίδια, νόμιζα πως αυτό το βιβλίο γράφτηκε για εμένα!!

Επίσης, γενικά για τα παιδιά μας, ως γονείς, είναι για μένα must να διαβάσετε αν πέσει στα χέρια σας το "Οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας" της Alice Miller (κοστίζει γύρω στα 15Ε). Θα σοκαριστείτε με το πόσα κάνουμε -όλοι μας- για το καλό του παιδιού & τι αντύκτυπο έχει αυτή μας η καλοσύνη στο παιδί! Είναι για μένα ύμνος στα παιδιά & τα 2 βιβλία (αυτό με τις "φυλακές" όταν το διάβαζα έκλαιγα!!!)

Θα συμφωνήσω στο θεμα των οριων, απλα το θεμα ειναι οτι οταν βαζεις ορια θα πρεπει να εισαι σε θεση να εισαι ΠΑΝΤΑ συνεπησ στην εφαρμογή τους, κατι που στη φαση τη δική μας, δεν ειναι παντα εφικτο (εκμεταλλευεται οτι ειμαι πολλες ωρες μονη μου μαζι τους και αρα αδυναμη να επιβληθω οταν πχ εχω το μικρο αγκαλια).Βεβαια η απειλη οτι δεν θα του μιλαω πιανει (αν στο μεταξυ δεν εχει σπασει το μισο σπιτι και οπως προειπα δεν θα μπορουσα να τον σταματησω αν εκανα κατι αλλο οπως πχ ταισμα). Ταιμ αουτ ή περιορισμος στο δωματιο του απλα δεν πιανουν. Δεν εχει κατσει ποτε. Στερηση αγαπημενης ασχολιας επισης δεν πιανει (εκτος απο τσιριδες ξερει και ανοιγει τηλεοραση, λαπτοπ και τα συναφη ή αν του πω οτι δεν εχει βολτα θα πρεπει να περιορισω και το μωρο που επισης θα γκρινιαζει, ο μεγαλος θα σπαει το σπιτι.....αρα δε συμφερει).

Να πω οτι οταν ειμαστε εξω ειναι κυριος, ποτε δε με εχει φερει σε δυσκολη θεση, σπιτι ομως.....βαριεται και αν δεν εχει καποιον συνεχως απο πισω του (οποτε ειμαστε καλα) μετα απο λιγο αρχιζει τις βλακειες.

Σε καταλαβαινω απολυτα,γιατι εχω μωρο 3 μηνων και γιο 4 ετων και εχουμε τετοια θεματα καποιες φορες,οχι συνεχως ομως...μπορω να πω οτι το μωρο το εχει αγαπησει και του φερεται πολυ τρυφερα,αλλα εχει γινει απαιτητικος απο μενα και αμα δεν του κανεις αυτο που θελει καταφευγει οπως λες στις τσιριδες, που σου σπανε το ηθικο και σε κανουν να ξεχνας πανω στην πιεση ο,τι εχεις μαθει για παιδαγωγικη!

Λοιπον,αυτο που θα σου προτεινα απο τη δικη μου εμπειρια ειναι-δεν ξερω βεβαια αν εχεις τετοια δυνατοτητα-να δεχτεις βοηθεια απο καποιον αλλον,π.χ. παππου,γιαγια,θειο,κτλ που να εχει το χρονο να παει το γιο σου καμια βολτουλα να ξεσκα,να καθεται και στο σπιτι να παιζει και να ασχολειται μαζι του.Βεβαια,αυτο δε σημαινει οτι θα παψει να ζητα πραγματα απο σενα...ισα ισα που πρεπει να επιτευχθει μια ισορροπια για να μη νιωσει ο γιος σου οτι τον "κανεις πασα" στη γιαγια για να ασχολεισαι εσυ με το μωρο και νιωσει χειροτερη απορριψη...οποτε ηρεμει το μωρο και νιωθεις και συ ξεκουραση ασχολησου αποκλειστικα με το γιο σου.Θηλαζεις;Εγω θηλαζω και δεν μπορει αλλος να ασχοληθει με το μωρο πλην εμου, αν δε θηλαζεις μπορει να γινει και το αναποδο...να ασχολειται καποιος αλλος με το μωρο για να επικεντρωθεις καποιες ωρες στο γιο σου...θελει υπομονη και γερα νευρα και πολλη συζητηση...αν μπορεις ενταξε τον και στη φροντιδα του μωρου κατα καποιο τροπο πχ να του αναθετεις ευκολα καθηκοντα οπως να σου φερει την πανα , κτλ.Ευχομαι να βοηθησα.

Σε καταλαβαινω απολυτα,γιατι εχω μωρο 3 μηνων και γιο 4 ετων και εχουμε τετοια θεματα καποιες φορες,οχι συνεχως ομως...μπορω να πω οτι το μωρο το εχει αγαπησει και του φερεται πολυ τρυφερα,αλλα εχει γινει απαιτητικος απο μενα και αμα δεν του κανεις αυτο που θελει καταφευγει οπως λες στις τσιριδες, που σου σπανε το ηθικο και σε κανουν να ξεχνας πανω στην πιεση ο,τι εχεις μαθει για παιδαγωγικη!

Λοιπον,αυτο που θα σου προτεινα απο τη δικη μου εμπειρια ειναι-δεν ξερω βεβαια αν εχεις τετοια δυνατοτητα-να δεχτεις βοηθεια απο καποιον αλλον,π.χ. παππου,γιαγια,θειο,κτλ που να εχει το χρονο να παει το γιο σου καμια βολτουλα να ξεσκα,να καθεται και στο σπιτι να παιζει και να ασχολειται μαζι του.Βεβαια,αυτο δε σημαινει οτι θα παψει να ζητα πραγματα απο σενα...ισα ισα που πρεπει να επιτευχθει μια ισορροπια για να μη νιωσει ο γιος σου οτι τον "κανεις πασα" στη γιαγια για να ασχολεισαι εσυ με το μωρο και νιωσει χειροτερη απορριψη...οποτε ηρεμει το μωρο και νιωθεις και συ ξεκουραση ασχολησου αποκλειστικα με το γιο σου.Θηλαζεις;Εγω θηλαζω και δεν μπορει αλλος να ασχοληθει με το μωρο πλην εμου, αν δε θηλαζεις μπορει να γινει και το αναποδο...να ασχολειται καποιος αλλος με το μωρο για να επικεντρωθεις καποιες ωρες στο γιο σου...θελει υπομονη και γερα νευρα και πολλη συζητηση...αν μπορεις ενταξε τον και στη φροντιδα του μωρου κατα καποιο τροπο πχ να του αναθετεις ευκολα καθηκοντα οπως να σου φερει την πανα , κτλ.Ευχομαι να βοηθησα.

Δυστυχώς οι δικοι μου με βοηθαν με το μικρο τις ωρες που λειπω για δουλεια οποτε επιπλεον φορτωμα το απογευμα δεν γινεται. Άσε που και να θελω έχει κολλησει πανω μου ο μεγαλος οποτε δεν δεχεται να παει πουθενα χωρις εμένα. Ουτε βολτα με το μπαμπα του σου λεω.

Το θεμα που ανοιξατε για την οικονομική διαχειριση και την αξία του χρηματος με ενδιαφέρει και μενα παρα πολυ. ΄Πώς τα παιδια θα μαθουν την αξια του χρηματος και σε ποια ηλικια μπορουν να εχουν συναισθηση.

Γενικα ειμαι ενα ατομο που εχω πολυ καλη σχεση με τη διαχειριση και αυτο πιστευω οτι το απεκτησα γιατι απο μικρη ηλικια ειχα το χαρτζιλικι μου. Θυμαμαι χαρακτηριστικα οτι πηγαινα δημοτικο ακομα και ειχα κολλησει με τα κομικσ τοτε. Καθε μερα επαιρνα χαρτζιλικι 50δρχ (ήτοι 15 λεπτα του ευρω!!!!!) που αντιστοιχουσε σε κατι παραπανω απο 1 τυροπιτα και τυχαινε να ειναι η τιμη του κομικσ που ηθελα. Θα επρεπε να επιλεξω ή τυροπιτα ή κομικσ (βεβαια παντα ειχα και το τοστ της μαμας μαζι για να τρωω κατι). Όταν εμαθα να διαχειριζομαι καπως το καθημερινο χαρτζηλικι αυτο εγινε εβδομαδιαιο και μετα μηνιαιο (αρκετα αργοτερα αυτο). Και ποτε δεν ζητουσα εξτρα λεφτα απο γονεις. Τα καταφερνα με οτι ειχα.Αντιθετα ο αντρας μου που δεν ειχε χαρτζηλικι αλλα οποτε ηθελε κατι ζηταγε λεφτα και τα επαιρνε, δεν εχει καμμια σχεση με τη λεξη διαχειριση.

Σημερα θελω ο γιος μου (περισσοτερο απο ποτε) να καταλαβει οτι το χρημα εχει αξια, οτι τα παιχνιδια και λοιπα αντικειμενα κοστιζουν και καταστρεφοντας κατι δεν θα αντικαθισταται αυτοματα απο κατι αλλο για να μαθει να σεβεται καποια πραγματα. Δυστυχως εχοντας πληθωρα πραγματων (φτηνοπραγματων βεβαια αλλα το παιδι δεν γνωριζει την αξια τους) και με μια πεθερα που κουβαλαει σε καθε επισκεψη το μισο τζαμπο δεν ειναι ευκολο να επιβαλω πραγματα (αν και την εχουμε περιορισει λιγο). Προχτες πηγαινοντας για καφε ηθελε να κανει κατι κουνιστα αλογακια (αυτα με το κερμα). Του λεω εφερες λεφτα απο τον κουμπαρα σου? Όχι μου λεει εσυ δεν εχεις? Όχι του λεω και κρυφα του βαζω 1 ευρω στην τσεπη του. Του λεω ξανακοιτα. Μολις το βρισκει του λεω με αυτο μπορεις ή να κανεις αλογακι ή να παρεις κατι απο το περιπτερο. Κανει αλογακι. Βεβαια μετα ζητησε και απο το περιπτερο κατι. Αν βρεις κατι του λεω που να κανει 0.50 λεπτα να παρεις. Βρηκαμε κατι και τελικα πηρε και αυτο παροτι δεν του αρεσε και υπο αλλες συνθηκες δεν θα το επελεγε.

Αλλα η βασικη μου ερωτηση ειναι απο ποια ηλικια κουμπαρα - εκεινος λεφτα πχ θεωρει μονο τα κερματα, στα χαρτονομισματα δεν δινει αξια.

Νο νταουτ το προβλημα ειναι οτι μαζευοντας χρηματα για να παρει κατι μεγαλο μερα με τη μερα μεχρι να μαζευτει το ποσο θα εχει χασει τον ενθουσιασμο του για αυτο που ηθελε- εγω αυτο φοβαμαι.

Γιατί αγχώνεστε για το αν θα χάσουν τον ενθουσιασμό τους για κάτι, αν περιμένουν αρκετό καιρό να μαζέψουν τα χρήματα; Είναι κι αυτό ένα μάθημα... αυτό που θέλουμε πολύ και πραγματικά, μπορούμε να το περιμένουμε πολύ καιρό και να κοπιάσουμε γι΄αυτό... αυτό που απλά μας χτυπάει στο μάτι, σε λίγο καιρό το έχουμε ξεχάσει έτσι θα μάθουν να ξεχωρίζουν τι είναι αυτό που πραγματικά θέλουν και τι είναι αυτό που απλά τους έκανε εντύπωση για λίγο διάστημα...

Αυτό σχετίζεται με την ηλικία, αλλά και με τη σταδιακή ενίσχυση της συμπεριφοράς. Την πρώτη φορά που το εφαρμόζεις καλό είναι να είναι κάτι που κοστίζει λίγο, ώστε να γλυκαθεί με την αγορά και να είναι έτοιμος για περισσότερες/ μεγαλύτερες θυσίες. Επίσης ένα μικρό παιδί έχει λιγότερη υπομονή/ επιμονή από ένα μεγαλύτερο.

Είναι δηλ, θέμα τακτικής για εμένα.

Καλησπερα κ απο μενα..εχω 2 θαυματακια,γιος 4χρ κορη 2χρ. Το πριγκιπακι μου ειναι ζηλιαρης,αντιδραστικος ομιζει οτι ολα θα τα καταφερει με τις τσιριδες,τσιμπαει σπρωχνει τη μικρη της παιρνει πραγματα κ η μικρη αποτελεσμα να τσιριζει...ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΜΩς ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ!!ειναι 2 ψυχουλες,με τα δικα τους θελω,τις δικες τους σκεψεις κ προσπαθω να τα εχω σε μια ισσοροπια..ναι ξεφευγω αρκετες φορες κ του τσιριζω αλλα ποιο πολλες φορες ειναι τα σαγαπω που του λεω,οι αγκαλιες που του κανω,τα παιχνιδια μαζι του ,ο διαλογος κ παντα να τον βαζω στη θεση του αλλου για να προσπαθει να κατανοηση πως κανει τον αλλο να νιωθει...πολλες φορες τον παρακαλαω για κατι,του ζηταω συγνωμη ειναι παιδι αλλα κ προπαντως Ανθρωπος που θελει κ εκεινος σεβασμο...μενω με τον αντρα μου εξωτερικο τα κανω ολα μονη μου,μονη μου τα μεγαλωνω(μαζι με τον αντρα μου χωρις γονεις),παντου ειναι μαζι μας,δεν εχουμε κανεναν να μας τα κρατησει για 10 λεπτα,ειναι κολλημενα απανω μου,ουτε τουαλετα δεν μπορω να παω.ειναι μαμακιας.αλλα με υπομονη ολα καταφερνοντε..π.χ. ηθελα προχτες να κοιμησω τη μικρη κ δεν με αφηνε,,..του λεω ΄΄αγαπη μου βλεπεις αυτες τις πετρες κ τα κοχυλια??ναι μου λεει..''αν με αφησεις να κοιμησω τη μικρη χωρις γκρινια κ φασαρια μετα θα παρουμε τις νερομπογιες μας κ θα τα ζωγραφισουμε με την ησυχια μας''καταχαρηκε τρελαθηκε με αφησε την κοιμησα κ φυσικα τηρησα την υποσχεση μου''.να κανεις υπομονη πολυ!!!να του δεινεις χρονο,κ μετα να δεινεις χρονο κ στο αλλο μωρο..Να σε βοηθαει με το αδερφακι του,να το κανετε μαζι μπανιο,..εγω απο το ενα θηλαζα τη μικρη κ απο το αλλο ειχα αγκαλια τον γιο μου.ηρεμησε κ ολα θα γινουν !!Να ξυπνας την ημερα σου χωρις να εισαι προκατειλημενη για τη συμπεριφορα του γιου σου,να τον ξυπνας τρυφερα,γλυκα ,α τον αποχαιρετας για το παιδικο με ενα μη ξενας η μαμα σαγαπαει κ ολα θα γινουν καλυτερα!

κ μενα εχει κουμπαρα αλλα σε αυτη την ηλικια ειναι δυσκολο ακομα..απλα το μονο που του λεω αν μου ζηταει κατι συνεχεια του λεω η μαμα τωρα δεν εχει λεφτα οταν θα εχει θα στο παρει...Να μην τσαντιζεσαι που η γιαγια του του παιρνει πολλα παιχνιδια δεν πειραζει ακομα μωρα ειναι βρε παιδια!!!4 χρ..ολα θα τα μαθουνε σιγα σιγα οχι αμεσως...εγω δεν θα του ελεγα αυτο με το κουμπαρα κ το καροτσακι δεν μου αρεσε καθολου...ενταξει ας μην τα φορτωνουμε κιολας...θα μαθουν κ υπευθυνα να ειναι κ τι σημαινει οικονομια κ ολα..ας μη χανουμε τη παιδικη τους ηλικια σε δευτερον πραγματα....

Τώρα πήγαν με τον παππού και τη γιαγιά βόλτα και μου είπε ότι δεν θα ζητήσει τίποτα. Αν γίνει αυτό θα του βάλω το πρώτο του ευρώ.

Να σας πω δεν με νοιάζει τόσο για το δώρο όσο να γλυτώσουμε τις χαζομάρες του περιπτέρου που μόνο κακό κάνουν και τα κλάματα που έχουμε κάθε φορά.

red rose σου παραθέτω το προηγούμενο μήνυμά μου.

Όταν λες αυτό με το καροτσάκι τί εννοείς;

Καλησπερα κ απο μενα..εχω 2 θαυματακια,γιος 4χρ κορη 2χρ. Το πριγκιπακι μου ειναι ζηλιαρης,αντιδραστικος ομιζει οτι ολα θα τα καταφερει με τις τσιριδες,τσιμπαει σπρωχνει τη μικρη της παιρνει πραγματα κ η μικρη αποτελεσμα να τσιριζει...ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΜΩς ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ!!ειναι 2 ψυχουλες,με τα δικα τους θελω,τις δικες τους σκεψεις κ προσπαθω να τα εχω σε μια ισσοροπια..ναι ξεφευγω αρκετες φορες κ του τσιριζω αλλα ποιο πολλες φορες ειναι τα σαγαπω που του λεω,οι αγκαλιες που του κανω,τα παιχνιδια μαζι του ,ο διαλογος κ παντα να τον βαζω στη θεση του αλλου για να προσπαθει να κατανοηση πως κανει τον αλλο να νιωθει...πολλες φορες τον παρακαλαω για κατι,του ζηταω συγνωμη ειναι παιδι αλλα κ προπαντως Ανθρωπος που θελει κ εκεινος σεβασμο...μενω με τον αντρα μου εξωτερικο τα κανω ολα μονη μου,μονη μου τα μεγαλωνω(μαζι με τον αντρα μου χωρις γονεις),παντου ειναι μαζι μας,δεν εχουμε κανεναν να μας τα κρατησει για 10 λεπτα,ειναι κολλημενα απανω μου,ουτε τουαλετα δεν μπορω να παω.ειναι μαμακιας.αλλα με υπομονη ολα καταφερνοντε..π.χ. ηθελα προχτες να κοιμησω τη μικρη κ δεν με αφηνε,,..του λεω ΄΄αγαπη μου βλεπεις αυτες τις πετρες κ τα κοχυλια??ναι μου λεει..''αν με αφησεις να κοιμησω τη μικρη χωρις γκρινια κ φασαρια μετα θα παρουμε τις νερομπογιες μας κ θα τα ζωγραφισουμε με την ησυχια μας''καταχαρηκε τρελαθηκε με αφησε την κοιμησα κ φυσικα τηρησα την υποσχεση μου''.να κανεις υπομονη πολυ!!!να του δεινεις χρονο,κ μετα να δεινεις χρονο κ στο αλλο μωρο..Να σε βοηθαει με το αδερφακι του,να το κανετε μαζι μπανιο,..εγω απο το ενα θηλαζα τη μικρη κ απο το αλλο ειχα αγκαλια τον γιο μου.ηρεμησε κ ολα θα γινουν !!Να ξυπνας την ημερα σου χωρις να εισαι προκατειλημενη για τη συμπεριφορα του γιου σου,να τον ξυπνας τρυφερα,γλυκα ,α τον αποχαιρετας για το παιδικο με ενα μη ξενας η μαμα σαγαπαει κ ολα θα γινουν καλυτερα!

 

κ μενα εχει κουμπαρα αλλα σε αυτη την ηλικια ειναι δυσκολο ακομα..απλα το μονο που του λεω αν μου ζηταει κατι συνεχεια του λεω η μαμα τωρα δεν εχει λεφτα οταν θα εχει θα στο παρει...Να μην τσαντιζεσαι που η γιαγια του του παιρνει πολλα παιχνιδια δεν πειραζει ακομα μωρα ειναι βρε παιδια!!!4 χρ..ολα θα τα μαθουνε σιγα σιγα οχι αμεσως...εγω δεν θα του ελεγα αυτο με το κουμπαρα κ το καροτσακι δεν μου αρεσε καθολου...ενταξει ας μην τα φορτωνουμε κιολας...θα μαθουν κ υπευθυνα να ειναι κ τι σημαινει οικονομια κ ολα..ας μη χανουμε τη παιδικη τους ηλικια σε δευτερον πραγματα....

ΑΠΟ ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΠΛΑ ΤΑ ΛΕΣ...ΥΠΕΡΟΧΑ!!!!!

no doubt δεν πηγαινε σε σενα αυτο που ειπα, στη μαμα του κωνσταντινουλη που τον ρωτησε αν εφερε απο τον κουμπαρα του λεφτα στο καφε...συγνωμη αλλα απο οτι διαβασα ξανα μπερδεψα τα μην.σας...δεν θεωρω σωστο να ρωτας ενα παιδι 4χρ.αν εφερε απο το κουμπαρα λεφτα.κ ειδικα να του βαζεις κρυφα στη τσεπη 1 ευρω ο λογος ειναι γιατι το παιδι ξερει οτι δεν εβαλε λεφτα πως ειναι δυνατον να βρεθηκε το κερμα μεσα???αρα 2 τεινα υπαρχουνε...ή ηταν απο πριν κ το ειχε ξεχασει ή καποιος το εβαλε μεσα στη τσεπη.. εγω πριν παμε στο περιπετρο αναλογα του λεω...σημερα μπορεις να ζητησεις 1 πραγματακι φαγωσιμο π.χ. οχι παιχνιδι,αλλη φορα του λεω η μανουλα σημερα δεν εχει λεφτα μη ζητησεις τιποτα..του κανω συμφωνια απο πριν..

ethy μου ευχαριστω πολυ...!

μαμα του κωνσταντινουλη πως τα πατε???εφαρμοσες τιποτα???εκανες κατι???πως ειστε???

Σόρυ που μπαίνω έτσι στο θέμα.

Ο μεγάλος μου ουρλιάζει εδώ και 1 εβδομάδα να πάρει ένα παιχνίδι που κάνει 100ευρώ.

Κλαίει ασταμάτητα. Πετάγεται στον ύπνο του και κλαίει καμιά ώρα.

Εκεί που παίζουμε και γελάμε το θυμάται.

Γκρρρρ με έχει τρελάνει.....τα μικρά τον κοιτάνε σαν εξωγήινο πλέον.

Και το θέμα του είναι αυτό και μόνο αυτό.

Πήγαμε 3ημερο στη θάλασσα κι εκεί που παίζαμε και γελούσαμε και μάλιστα του λέγαμε μπράβο ενθουσιασμένοι που κολυμπάει μόνος του πλέον πάλι τα ίδια.

Του είπα ότι είναι πολύ ακριβό και δεν έχω τόσα χρήματα. Ούρλιαζε.

Του είπα ότι θα πω στην γιορτή του να μου δώσουν λεφτά οι γιαγιάδες να του το πάρω δώρο. Πήρα, λέμε τώρα, και την πωλήτρια να μας το φυλάξει. Ούρλιαζε.

Στο τέλος του είπα ότι αν δεν έπαιρνε κάθε φορά βλακείες από το περίπτερο πχ παγωτό, χυμό, σβούρες θα είχα λεφτά και θα το έπαιρνα.

Πάλι ούρλιαζε.

Κάτι κάνω λάθος. Στάνταρ αλλά δεν μπορώ να το εντοπίσω.

Πριν μου δώσατε μια ιδέα.

Θα του πω ότι κάθε φορά που θα κάνει κάτι καλό και θα παίζει όμορφα με τα αδέλφια του θα του δίνω ένα ευρώ. Θα του πάρω κι έναν ωραίο κουμπαρά κι όταν μαζέψουμε τα χρήματα θα το αγοράσουμε. Βλακεία λέτε θα κάνω;

Κοιτα οταν ημουν μικρη εκανα ακριβως το ιδιο..τσιριδα κ ολη μερα να το ζηταω με την υποσχεση οτι ειναι το τελευταιο που ζητουσα..(υποψιαζεσαι οτι ποτε δεν συνεβη!παντα κατι ηθελα)οταν τους επρηζα η απαντηση ηταν οτι δεν θα μου το παρουν.. Κ αρκετες μερες αργοτερα οταν ειχαν κεφια η το επετρεπαν τα οικονομικα μου το επαιρναν..κ οταν ηταν οαρα πολυ ακριβο μου ελεγαν εξ αρχης στα γεννεθλια σου,στη γιορτη σου η γενικα σε μεγαλη γιορτη..