mariori

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    555
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

0 Neutral

Περισσότερα για την/τον mariori

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Πιστεύω ότι μια καλή λύση θα ήταν να ξεκινήσει η κόρη σου σε κάποια δημιουργική απασχόληση, είτε πρωινή είτε απογευματινή 2-3 φορές την εβδομάδα. Έχουν ανοίξει αρκετά κέντρα δημιουργικής απασχόλησης που απευθύνονται σε αυτές τις ηλικίες. Κοστίζει πολύ λιγότερο από τον παιδικό σταθμό (μπορείς να βρεις και με 50 ευρώ το μήνα και λιγότερο ανάλογα με τις ώρες απασχόλησης), το παιδί ξεφεύγει λίγο από το σπίτι, συναναστρέφεται άλλα παιδιά και σου δίνει και λίγο χρόνο ελεύθερο για τον εαυτό σου. Εγώ στέλνω την κόρη μου από 3 ετών και κάτι και τον γιο μου από 18 μηνών. Ίσως να ήταν καλή προσαρμογή για την κόρη σου ώστε να προσαρμοσθεί πιο εύκολα στον παιδικό σε περίπτωση που πάει τον Σεπτέμβριο.
  2. Επανέρχομαι στο θέμα μετά από πολύ καιρό, για να πω το καινούριο πρόβλημα που μου παρουσιάστηκε… Έκανα την επέμβαση πριν από 3 χρόνια και κάτι μήνες. Από την αρχή δεν έβλεπα ικανοποιητικά από το δεξί μάτι, κάτι που ενώ ο γιατρός στο πρώτο ραντεβού μετά την επέμβαση μου έλεγε ότι θα βελτιωθεί, στο δεύτερο ραντεβού 1 εβδομάδα μετά μου αποκάλυψε ότι μου άφησε επίτηδες μυωπία για να έρθει πιο αργά η πρεσβυωπία. Τελικά η μυωπία στο μάτι από 1 βαθμό που ήταν τους πρώτους μήνες έπεσε στο 0,75 στους 17 μήνες και στον μισό βαθμό τώρα μετά από τρισήμιση σχεδόν χρόνια. Η θολότητα στο δεξί μάτι δεν έφυγε ποτέ, αλλά έμαθα να ζω με αυτή όπως και με τη μυωπία. Τώρα μετά από 3,5 χρόνια από το lasik και μετά από μια κουτουλιά της κόρης μου στο κεφάλι, εμφανίστηκαν μεγάλα ενοχλητικά μυγάκια και κλωστές. Προχτές πήγα σε οφθαλμίατρο και η διάγνωση είναι αποκόλληση υαλωειδούς, κάτι που μου είπε ότι είναι πολύ σύνηθες (μέχρι και 90% στους μύωπες σε κάποια φάση της ζωής τους λόγω σχήματος του βολβού του ματιού) και δεν πρέπει να με ανησυχεί. Μάλιστα πολλές φορές η αποκόλληση του υαλώδους μπορεί να συμβεί κατά την επέμβαση από την καταπόνηση που δέχεται το μάτι. Κοίταξε το βυθό, δεν διαπίστωσε κάποια αποκόλληση ή ρήξη αμφιβληστροειδούς και μου είπε να προσέχω τους επόμενους μήνες να μην σηκώνω βάρη ούτε να σκύβω γιατί η αποκόλληση του υαλοειδούς θα συνεχιστεί και θέλουμε να γίνει ομαλά ώστε να μην συμπαρασύρει τον αμφιβληστροειδή, για να μην αρχίσουν τα πραγματικά προβλήματα. Θεραπεία δεν υπάρχει και θα συνηθίσω μου είπε να ζω με τα μυγάκια και τις κλωστές. Ίσως να μετακινηθούν προς τα κάτω με τη βαρύτητα καθώς θα ξεκολλάει το υαλώδες από τον βυθό και να γίνουν λιγότερο ενοχλητικά. Επίσης μου είπε ότι η επέμβαση δείχνει άριστη (την είχα κάνει σε άλλο γιατρό) και σχεδόν δεν φαίνεται η τομή του flap. Αυτό που κατάλαβα είναι ότι για τους οφθαλμίατρους η αποκόλληση υαλοειδούς δεν αποτελεί σημαντικό πρόβλημα, παρόλο που τα μυγάκια και οι κλωστές είναι πολύ ενοχλητικά και μειώνουν την ποιότητα της όρασης. Αν και σύμφωνα με τους οφθαλμιάτρους σίγουρα θα αποτελώ μια επιτυχημένη επέμβαση, ομολογώ ότι τώρα δεν θα την ξαναέκανα την επέμβαση γιατί δεν έμεινα ευχαριστημένη από το αποτέλεσμα. Αν και όντως ξεφορτώθηκα τα γυαλιά αισθάνομαι σαν μονόφθαλμη γιατί η όραση στο ένα μου μάτι δεν ήταν ποτέ ικανοποιητική. Πόσο μάλλον μετά το καινούριο μου πρόβλημα που είναι πλέον αρκετά ενοχλητικό και δεν διορθώνεται με τίποτα. Παρόλα αυτά ευχαριστώ το Θεό που δεν έπαθα κάτι σοβαρότερο, αλλά δεν συγχωρώ τον εαυτό μου για τη ματαιοδοξία μου να κυνηγήσω την τέλεια όραση, κάτι που για μένα δεν θα υπάρξει ποτέ.

  3. Διαφημίσεις


  4. mariori

    Πότε θα περάσει???

    Είδα αυτό το άρθρο και νομίζω είναι σχετικό : http://ygeia.tanea.gr/default.asp?pid=8&articleID=15418&ct=1 Εγώ είχα μια παλλίνδρομη στην 5η εβδομάδα αλλά δεν μου στοίχισε ψυχολογικά, κυρίως γιατί είχα ήδη την κόρη μου και επίσης, δεν χρειάστηκα απόξεση και αποβλήθηκε μόνο του. Επίσης είχα διαβάσει ότι μπορεί πολλές φορές να εμφυτευθεί για λίγο το γονιμοποιημένο ωάριο αλλά να αποβληθεί αν έχει χρωμοσωμικές ανωμαλίες ή αν δεν το ευνοήσουν οι συνθήκες και μπορεί η γυναίκα να μην το καταλάβει καν ότι κάτι συνέβη αν έρθει κανονικά ο κύκλος.
  5. mariori

    Γονεϊκη ικανοτητα

    Κι εγώ νομίζω ότι όλα αυτά είναι φυσιολογικά. 1. Όλα τα παιδιά μάλωνουν και κάνουν σε κάποια φάση ζήλιες. 2. Τα αγόρια είναι τις περισσότερες φορές πιο ζωηρά από τα κορίτσια. 3. Είναι και η ηλικία τους τέτοια που μαλώνουν. 4. Σε καμία περίπτωση δεν είναι δυστυχισμένα επειδή μαλώνουν. Αγαπιούνται και μαλώνουν, αλλιώς θα αδιαφορούσαν. 5. Εμείς οι μάνες πολλές φορές αισθανόμαστε ανασφάλειες, ίσως επειδή πέφτει μεγαλύτερο βάρος πάνω μας, είτε επειδή είμαστε πιο τελειομανείς είτε ακόμη και από ορμονολογικούς λόγους. 6. Οι άλλοι γονείς που βλέπεις δεν κάνουν απαραίτητα κάτι παραπάνω. Άλλωστε δεν μπορείς να ξέρεις πόσο ξύλο παίζουν τα παιδιά τους στο σπίτι. Εγώ έχω μικρά ακόμη και είναι και κορίτσι η πρώτη, οπότε δεν έχουμε ιδιαίτερα καυγάδες. Στους λίγους που έχουμε (επειδή πχ πήρε το παιχνίδι η μεγάλη από τα χέρια του μικρού και αυτός κλαίει σπαρακτικά), πότε τους αφήνω να τα βρούμε μόνοι τους, πότε παίρνω αγκαλιά τον μικρό και του δίνω κάτι άλλο, αν φωνάζουν πολύ τους κλείνω στα δωμάτιά τους τον καθένα. Κάνω ότι νομίζω εκείνη τη στιγμή. Δεν ξέρω αν είναι σωστό αυτό που κάνω, αλλά δεν ξέρω αν υπάρχει και σωστό. Νομίζω πως δεν υπάρχει, αλλά ότι και να κάνω δεν θα καθορίσει αν είμαι καλή μάνα ή όχι.
  6. Και στο Λητώ επιτρεπόταν στο ισόγειο. Όταν πήγαμε να δούμε τη νύφη μου ανεβήκαμε με τον άντρα μου εναλλάξ. Ο ένας καθόταν στο ισόγειο με τα παιδιά και ο άλλος ανέβαινε στο δωμάτιο. Επίσης και στο ισόγειο στο Έλενα είχα δει που φέρναν παιδιά, αλλά δεν ανέβαιναν στους ορόφους. Εγώ δεν την είδα την μεγάλη τις 3 μέρες που ήμουν στο Έλενα γιατί δεν ήθελα να φάει ο άντρας μου δυο ώρες στους δρόμους, μια να την φέρει και μια να την πάει (ο άντρας μου κάθισε μαζί μου όλες τις μέρες).
  7. Δεν ξέρω αν έχει αναφερθεί σε προηγούμενη ανάρτηση, αλλά διάβασα ότι πλέον μπορείς να ξεγραφτείς από το ΤΕΕ (και κατά συνέπεια από το ΤΣΜΕΔΕ, ώστε να μην τρέχουν οι εισφορές) λόγω αδυναμίας πληρωμής των εισφορών, ανεργίας κλπ. Περισσότερες πληροφορίες γράφει εδώ : http://www.michanikos.gr/topic/5590-%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AE-%CE%B1%CF%80%CE%BF-%CE%A4%CE%95%CE%95%CE%A4%CE%A3%CE%9C%CE%95%CE%94%CE%95/page-81
  8. Σύμφωνα με το παρακάτω άρθρο (2η παράγραφος) "Η υποβολή της φορολογικής δήλωσης με ηλεκτρονικό τρόπο είναι υποχρεωτική για όλους τους φορολογούμενους πλην των συνταξιούχων, οι οποίοι μπορούν να την υποβάλουν και χειρόγραφα." http://www.newsbeast.gr/financial/arthro/533506/ta-mustika-tou-e1-gia-misthotous-sudaxiouhous-kai-eleutherous-epaggelmaties-/ Άρα μάλλον ο μπαμπάς σου που είναι συνταξιούχος μπορεί και χειρόγραφα.
  9. Σε φιλικό μας πρόσωπο τους είπαν ότι μπορούν να πάνε στα ιατρεία του ΕΟΠΠΥ, όπου δεν θα πληρώσουν τίποτα. Επίσης τους είπαν ότι δεν χρειάζεται ραντεβού γιατί είναι για εγγραφή σε νηπιαγωγείο. Πάρε ένα τηλέφωνο στο νηπιαγωγείο ή στον ΕΟΠΠΥ να ρωτήσεις, μήπως γλυτώσεις τα 50ευρα.
  10. Εμείς είχαμε πάρει πριν 2-3 χρόνια από το Leroy Merlin με 11 ευρώ, απλή χωρίς σχέδια και μας αρέσει πολύ.
  11. mariori

    δεν έχω διάθεση για ερωτικές επαφές

    Κι εγώ από όρεξη καθόλου. Όμως (εκτός από την πρώτη φορά που πόνεσα λιγάκι) όσες φορές ξεκινήσαμε τη διαδικασία ίσχυσε το "τρώγοντας έρχεται η όρεξη" και ήταν όπως πριν.
  12. Είδαμε και πάθαμε για να φύγουμε μετά από 3 διανυκτερεύσεις. Όλοι προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι πρέπει να μείνουμε και 4η για το καλό του παιδιού κλπ. Μέχρι που μας είπαν ότι το παιδί έχασε βάρος και πρέπει να μείνει, επειδή έχασε τη δεύτερη μέρα 200 γραμμάρια, λες και μιλάγαν σε πρωτάρηδες, αφού είναι ευρέως γνωστό ότι όλα τα παιδιά χάνουν βάρος. Κι αυτό γιατί πέφταμε σε Σαββατοκύριακο και το λογιστήριο ήταν κλειστό κι έπρεπε από την Παρασκευή να ληφθεί η απόφαση για το πότε θα βγούμε. (Σημείωση ότι ενώ στην απόφαση που καθορίζονται οι τιμές για τοκετό κλπ αναφέρει για φυσιολογικό τοκετό 3 διανυκτερεύσεις, το Έλενα δεν το έχει υιοθετήσει και κρατάει τις λεχώνες 4 βραδιές.) Είχα και τη μπουμπού μου στο σπίτι και μου είχε λείψει τρελά. Σε συνδυασμό δε με τις ορμόνες της λοχείας είχα φτάσει να βάλω τα κλάμματα γιατί ήθελα να φύγω. Έφυγα τελικά νωρίτερα όχι γιατί η μπουμπού δεν μπορούσε χωρίς εμένα (είναι πολύ προσαρμοστικό και βολικό παιδί και κάθεται με τις γιαγιάδες χωρίς να μας σκεφτεί καν), αλλά γιατί εγώ δεν ήθελα να κάτσω και δεν υπήρχε λόγος να κάτσω. Τα υπόλοιπα περί παρακολούθησης του παιδιού είναι αφορμή για να εισπράττουν την έξτρα διανυκτέρευση. Από την 3η μέρα μπορούν να καταλάβουν αν χρειάζεται να μείνει το παιδί ή όχι. Κι αν χρειαστεί κάποια λήψη αίματος μπορούν οι γονείς να το πάνε και να μην κάθονται στο νοσοκομείο λες και είναι άρρωστοι.
  13. Ναι, την πιάσανε, αλλά στο μαιευτήριο πηγαίνει κανονικά σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Την είδα όταν γέννησα. Φαντάζομαι ότι μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεση δεν θα αλλάξει τίποτα, γιατί μέχρι τότε δεν είναι ένοχη, αλλά κατηγορούμενη (θα έχει πάρει σύνταξη μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεση).
  14. Τα άλλα μισά μήπως κοιμόντουσαν σε καινούριο στρώμα; Πάντως στο τέλος του άρθρου γράφει ότι δεν παίζει ρόλο αν είναι καινούριο ή μεταχειρισμένο το στρώμα αρκεί να είναι καθαρό και να μην είναι χαλασμένο.
  15. Στην 37 εβδομάδα η γιατρός που με παρακολουθούσε διαπιστώνει στην εξέταση ότι έχω διαστολή 2 και μαλακό τράχηλο. Μου λέει ότι περιμένουμε ανά πάσα στιγμή να γεννήσω. Αγχώθηκα λιγάκι γιατί ήθελα να συμπληρώσω τις 38 εβδομάδες και γιʼ αυτό μείωσα λιγάκι το περπάτημα. Ο καιρός άλλωστε δεν το ευνοούσε. Μια εβδομάδα μετά μόλις συμπλήρωσα τις 38 εβδομάδες, μετά από την εξέταση η γιατρός μου είπε ότι έχω διαστολή 3 και μαλακό τράχηλο, ότι επίσης περιμένουμε ανά πάσα στιγμή να γεννήσω και να είμαστε σε ετοιμότητα γιατί θα γίνει γρήγορα. Πάλι αγχωθήκαμε εμείς αν θα προλάβουμε να πάμε μέχρι το μαιευτήριο. Μου είπε η γιατρός ότι αν με ξεγεννούσε η ίδια (την είχα ήδη ενημερώσει ότι θα πάω στην εφημερία δημόσιου νοσοκομείου για να γεννήσω) θα με έβαζε με πρόκληση για να μην έχουμε αυτό το άγχος. Εγώ δεν θα ήμουν σύμφωνη με κάτι τέτοιο, γιατί γενικά ήθελα και θέλω τα πράγματα να γίνουν φυσικά. Αυτό το άγχος της αναμονής άλλωστε είχε μια ευχάριστη διάσταση. Έλεγα στο άντρα μου να θυμηθεί πώς γεννήθηκε η πρώτη μας κόρη για να την πιάσει μην πέσει, αν δεν προλάβουμε να πάμε στο νοσοκομείο. Στις επόμενες μέρες ξεκίνησα δυναμικό περπάτημα, πήγαινα στις κούνιες με την μεγάλη μου κόρη, πήγαμε λαϊκή, σούπερμάρκετ, για ψώνια, δουλειές στο σπίτι και γενικά ήμουν υπερκινητική. Ώσπου στην 38+5 εβδομάδα αφού κοιμήθηκα το βράδυ αγκαλίτσα με την μεγάλη μου κόρη, ξύπνησα στις 3 το πρωί για τουαλέτα, όπου διαπίστωσα ότι το παντελόνι μου ήταν βρεγμένο. Ήταν λίγα τα νερά, δεν είχα άλλη διαρροή στην τουαλέτα και θεώρησα ότι μάλλον είχα κατουρηθεί στον ύπνο μου χωρίς να το πάρω χαμπάρι. Οπότε πήγα και ξάπλωσα στο κρεβάτι με τον άντρα μου. Αλλά είχα λίγο άγχος και δεν μπορούσα να κοιμηθώ και ξανασηκώθηκα στις 4 για τουλέτα (πολλή τουαλέτα ρε παιδί μου τις τελευταίες μέρες!). Τότε είδα ότι ξαναήμουν βρεγμένη οπότε την ψιλιάστηκα τη δουλειά. Τα υγρά στο εσλωρουχο είχαν μια ελαφριά ροζ απόχρωση και επίσης την τελευταία ώρα ένιωθα και κάτι πονάκια ανά 20 λεπτά περίπου. Οπότε ξύπνησε κι άντρας μου και στις 5 φτάσαμε στο μαιευτήριο με πόνους ανά 5λεπτο (που είχαν αρχίσει να γίνονται κάπως πιο δυνατοί). Ευτυχώς ήταν νωρίς το πρωί και δεν είχαν αρχίσει τα προγραμματισμένα ραντεβού, οπότε ήταν πολύ ήσυχο το περιβάλλον, οι μαίες χαλαρές, ο εφημερεύων ειδικευόμενος είχε όλο το χρόνο του για μένα. Με το που έφτασα λοιπόν με εξέτασε η μαία της βάρδιας, είδε (με το μπλε χαρτάκι) ότι μου είχαν σπάσει τα νερά, μου πήρε το ιστορικό. Με ρώτησε αν έχω δικό μου γιατρό και της είπα ότι θα γεννήσω με τον εφημερεύοντα, ρώτησα ποιοι γιατροί εφημέρευαν και μου είπε. Με ανέλαβε ένας ειδικευόμενος γιατρός, από τους γιατρούς δεν είδα κανέναν, μόνο αφότου γέννησα. Ήμουν εύκολη περίπτωση μιας και πήγα με σπασμένα νερά, διαστολή 5-6 και πόνους ανά 5 λεπτά, οπότε φαντάζομαι ότι δεν θεωρήθηκε ότι χρειαζόταν να έρθει κάποιος από τους γιατρούς (τους παλιούς). Προσωπικά δεν είχα κανένα πρόβλημα να γεννήσω με τον ειδικευόμενο και όχι με κάποιον από τους πιο μεγάλους γιατρούς. Ο ειδικευόμενος μου είπε ότι είχα κιρσούς στον κόλπο, κάτι που δεν το είχε δει η ιδιώτης γιατρός που με παρακολουθούσε και οίδημα (πρήξιμο) κάτι που το είχα προσέξει κι εγώ αλλά δεν το είχα αναφέρει στην γιατρό που με παρακολουθούσε, μιας και το θεωρούσα ότι είναι φυσιολογικό και δεν έχρηζε προσοχής. Γέννησα πολύ γρήγορα και εύκολα στις 7:30 το πρωί, ο μπέμπης βγήκε με πολύ λίγα σπρωξίματα. Ήταν εκτός και από τον ειδικευόμενο και 3 μαίες. Μόλις βγήκε ο μπέμπης ο ειδικευόμενος τον έβαλε πρώτα πάνω μου και μετά τον πήρε μια μαία για να τον σκουπίσει. Ο άντρας μου ήταν παρών σε όλη τη διαδικασία και μας έβγαλε και φωτογραφίες. Αφού τον σκούπισε η μαία μου τον έδωσε και τον κράτησα αγκαλιά. Ο μπέμπης ήταν ομορφούλης και ροδοκόκκινος και κούρνιασε ήσυχος στην αγκαλιά μου. Μετά την έξοδο του μπέμπη πέρασε ένας από τους εφημερεύοντες γιατρούς και ρώτησε τον ειδικευόμενο αν όλα είναι εντάξει, του είπε ότι είναι οκ και ξαναέφυγε. Στη συνέχεια μάζεψαν τα βλαστοκύτταρα, βγήκε και ο πλακούντας και ήταν έτοιμος να με ράψει, όταν τον ανησύχησε μια αιμορραγία που δεν σταματούσε. Επίσης είδε ότι η μήτρα δεν μάζευε όπως έπρεπε και έστειλε να φωνάξουν τον γιατρό να έρθει. Ήρθε λοιπόν ο γιατρός και παλεύανε να σταματήσουν την αιμορραγία. Ο ειδικευόμενος έστειλε να φέρουν αίμα στην περίπτωση που χρειαζόμουν μετάγγιση γιατί του είπα ότι είχα αιματοκρίτη 31 στην τελευταία εξέταση που είχα κάνει 1-2 μήνες πριν. Αντιμετωπίστηκε με τα φάρμακα η ατονία μήτρας που μου είπαν ότι έπαθα (το οποίο θεωρείται πολύ σοβαρό), αλλά για μια ώρα ελέγχαν αν σταματούσε η αιμορραγία και ταλαιπωρήθηκα αρκετά. Δεν πρέπει όμως να έχασα και πολύ αίμα γιατί την άλλη μέρα που ήρθε ο ειδικευόμενος και μου πήρε αίμα μου μέτρησε τον αιματοκρίτη 29, που ήταν πολύ καλός. Δεν χρειάστηκε και δεν μου έκαναν μετάγγιση τελικά. Τα ράμματα τα έκανε ο μεγάλος γιατρός. Εντωμεταξύ ο άντρας μου είχε φύγει για να πάει τα βλαστοκύτταρα στη δημόσια τράπεζα. Φοβήθηκα αρκετά, αλλά ένιωθα πολύ μεγαλύτερη ασφάλεια από ότι αν γεννούσα είτε με την ιδιώτη γιατρό που με παρακολουθούσε, είτε με τη γιατρό που γέννησα την μεγαλύτερη κόρη μου. Και νομίζω ότι ήταν πολύ καλύτερα που έτυχε αυτό και ήμουν σε δημόσιο νοσοκομείο. Η γέννα πήγε μια χαρά και όταν παρουσιάστηκε το πρόβλημα, ο ειδικευόμενος το εντόπισε, ο μεγάλος γιατρός ήταν stand-by και ήρθε και αντιμετωπίστηκε το πρόβλημα. Από όσο γνωρίζω και μετά από το σχετικό γκουγκλάρισμα είδα ότι η ατονία μήτρας είναι τυχαίο γεγονός και συμβαίνει σε ένα μικρό ποσοστό. Ο ειδικευόμενος μου είπε ότι μπορεί να σχετίζεται η αιμορραγία με το ότι η περιοχή ήταν πολύ αιματωμένη, κάτι που φαινόταν από τους κιρσούς και το πρήξιμο. Πάντως αυτά που έγιναν με έκαναν να φοβάμαι μια γέννα στο σπίτι, που την έβλεπα με πολλή άνεση προηγουμένως. Από τις 8:30 μέχρι τις 10:30 ήμουν στην ανάνηψη. Άκουγα πολύ κόσμο που πηγαινοερχόντουσαν, τις κοπέλες από τα διπλανά δωμάτια και γενικά αρκετή φασαρία, καθώς είχε πολλές γέννες. Μετά την ανάνηψη με πήγαν στο δωμάτιο του 5ου ορόφου του Έλενα, που είχε ζητήσει ο άντρας μου. Σε κανένα μισάωρο έφεραν και τον μπέμπη. Τον βάλαμε στο στήθος και άρχισε αμέσως να πιπιλάει. Το πρώτο βράδυ το ξενυχτήσαμε όπως περίμενα άλλωστε με τον μπέμπη μόνιμα στο στήθος. Είδαμε και πάθαμε για να φύγουμε μετά από 3 διανυκτερεύσεις. Όλοι προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι πρέπει να μείνουμε και 4η για το καλό του παιδιού κλπ. Μέχρι που μας είπαν ότι το παιδί έχασε βάρος και πρέπει να μείνει, επειδή έχασε τη δεύτερη μέρα 200 γραμμάρια, λες και μιλάγαν σε πρωτάρηδες, αφού είναι ευρέως γνωστό ότι όλα τα παιδιά χάνουν βάρος. Κι αυτό γιατί πέφταμε σε Σαββατοκύριακο και το λογιστήριο ήταν κλειστό κι έπρεπε από την Παρασκευή να ληφθεί η απόφαση για το πότε θα βγούμε. (Σημείωση ότι ενώ στην απόφαση που καθορίζονται οι τιμές για τοκετό κλπ αναφέρει για φυσιολογικό τοκετό 3 διανυκτερεύσεις, το Έλενα δεν το έχει υιοθετήσει και κρατάει τις λεχώνες 4 βραδιές.) Είχα και τη μπουμπού μου στο σπίτι και μου είχε λείψει τρελά. Σε συνδυασμό δε με τις ορμόνες της λοχείας είχα φτάσει να βάλω τα κλάμματα γιατί ήθελα να φύγω. Τέλος πάντων από την τρίτη μέρα ο μπέμπης ξεκίνησε να παίρνει πολύ καλό βάρος (50 γραμμάρια την ημέρα) και μιας και είχα γεννήσει πρωί, πήραν από τον μπέμπη αίμα για τις εξετάσεις που κάνουν στα μωρά και μετά πήραμε το οκ από την παιδίατρο και φύγαμε.
  16. Προτείνω σε πρώτη φάση να τους ζητήσουμε εγγράφως στο πρωτόκολλο (η κάθεμιά μας) γραπτή απάντηση για τη χορήγηση ή μη του επιδόματος τοκετού καθώς και την εγκύκλιο που το λέει και σε επόμενη φάση να μαζευτούμε και να απευθυνθούμε στον Συνήγορο του Πολίτη. Έχω στείλει e-mail στο [email protected] αλλά είμαι σίγουρη ότι θα με γράψουνε κανονικά (μιας και δεν τους υποχρεώνει ο νόμος να απαντήσουν) και με είχαν γράψει και μία προηγούμενη φορά σε άλλο ερώτημα που τους είχα απευθύνει. Αν γίνει γραπτό αίτημα είναι υποχρεωμένοι βάσει νόμου να απαντήσουν εντός συγκεκριμένου διαστήματος (50 ημέρες για αίτημα και 20 για χορήγηση εγγράφου). Έχω ετοιμάσει τη δική μου αίτηση για να την καταθέσει ο άντρας μου, η οποία έχει ως εξής : ΑΙΤΗΣΗ Της ............................. ........................ Μηχανικού Αριθμός Μητρώου : .................. Διεύθυνση οικίας : ............................. ΤΚ .................. Πόλη ....................... Τηλ ................................................ ΘΕΜΑ : Ενημέρωση σχετικά με το επίδομα τοκετού και χορήγηση σχετικής εγκυκλίου-απόφασης Προς ΤΣΜΕΔΕ Κλάδο Υγείας Παρακαλώ να με ενημερώσετε εγγράφως σχετικά με τη χορήγηση του επιδόματος τοκετού στις ασφαλισμένες που γεννούν σε δημόσια μαιευτήρια, καθώς και σχετικά με τη δυνατότητα κάλυψης της δαπάνης των ιατρικών επισκέψεων και των εξετάσεων προγεννητικού ελέγχου και εγκυμοσύνης. Παρακαλώ επίσης να μου χορηγήσετε αντίγραφο της εγκυκλίου-απόφασης βάσει της οποίας ρυθμίζεται το ανωτέρω θέμα εντός της 20ήμερης προθεσμίας που καθορίζεται βάσει της παρ. 2 του άρθρου 11 του Ν. 3230/2004, της εγκυκλίου ΔΙΣΚΠΟ/Φ17/ΟΙΚ/4468/1-3-2004 του ΥΠ.ΕΣ.Δ.Δ.Α. και του άρθρου 5 του Ν. 1943/1991. Αθήνα ......... -4-2012 Η αιτούσα .........................(ονοματεπίθετο)