ΣΤΑ ΚΑΛΑ ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΧΩΡΙΑ?

[xrisaki]

Χάσαμε πριν 20 μέρες τον πεθερό μου 63 χρονών από πάθηση, δύσκολες στιγμές καθώς χαροπάλευε, καταλάβαινε μέχρι τέλους και γενικώς ζήσαμε πολύ άσχημες καταστάσεις και μας έμεινε μια πολύ άσχημη εικόνα και ανάμνηση. Ο σύζυγός μου ήταν αυτός που του έκλεισε τα μάτια, δηλ. πέρασσε το μεγαλύτερο στραπάτσο. Εγώ ήμουν στο πλάι του (του άντρα μου) από την αρχή μέχρι το τέλος να τον στηρίζω και να προσπαθώ να τον "προστατεύω". Του στοίχισε και η απώλεια και όλο αυτό που έζησε. Περνάει δύσκολα λογικό είναι αλλά δεν με θέλει κοντά του!!! Από προχθές έχει ξεκινήσει και μου λέει ότι τον πιέζω, ότι τον φορτίζω, δεν έχει όρεξη για κουβέντες, δεν θέλει να του μιλάω, δεν θέλει να τον ρωτάω τίποτα κλπ. Έχω απογπητευτεί και έχω μπερδευτεί ταυτόχρονα.... Από την ημέρα που έχασε τον πατέρα του προσπαθώ με κάθε τρόπο να τον στηρίζω, προσπαθώ όσο χάλια και να είναι η ψυχολογία μου να μην του το δείχνω, βγάζω δηλ. πάντα θετική ενέργεια, δεν τον φορτώνω με τίποτα δυσάρεστο είτε πρόκειται για την δουλειά, είτε για τα παιδιά κλπ, τον φροντίζω, τον περιποιούμε, δεν εκφράζω δικές μου απαιτήσεις αλλά..... δεν παίρνω πίσω τίποτα παρά μόνο άρνηση, καμία ανταπόκριση.... Κάθε βράδυ εδώ και 20 μέρες βγαίνει έξω, δεν μπορει λέει μέσα στο σπίτι. Στην αρχή το καταλάβαινα αλλά τώρα έχει παραγίνει το κακό, δεν βλεπόμαστε σχεδόν καθόλου, έρχεται από την δουλειά πολύ αργά, κάνει μπάνιο, τρώει και μετά φεύγει. Με έχει φάει η μοναξιά και αν του πω γλυκά γλυκά ότι μου λείπει και θέλω την παρεούλα του νευριάζει και ξεκινάει τον καυγά. Νομίζω έχω φορτωθεί πολλά, πιο πολλά από τον ίδιο και δεν μπορώ άλλο. Δεν ξέρω αν μιλάω εγωιστικά ή αν έχω δίκιο σε κάτι, δεν ξέρω, νιώθω να τα έχω χαμένα.... Αισθάνομαι πως δεν με θέλει, δεν με νιώθει δικό του άνθρωπο, ότι έχει τα προβλήματα του και με νιώθει βάρος, γιατί όμως? αναρωτιέμαι...δεν τον πιέζω, δεν του φορτώνομαι.... γιατί εισπράττω τοση απόρριψη? και στην τελική να βοηθήσω θέλω. Τι να κάνω? Να πατήσω πόδι? Να απομακρυνθώ? Να συνεχίσω να του δείχνω αγάπη? Δεν ξέρω πραγματικά, με θέλει κοντά του? δεν με θέλει? μήπως μένει για τα παιδιά? (έχουμε 2 κοριτσάκια). Η σχέση μας ήταν πάντα τέλεια και αγαπιόμασταν (έτσι νόμιζα τουλάχιστον) και εμπιστοσύνη είχε ο ένας στον άλλο και κατανόηση και όλα, τώρα όμως αισθάνομαι ότι όλα ήταν επιφανειακά από την μεριά του τουλάχιστον. Από την άλλη εγώ στα δύσκολα έτρεχα πάντα στην αγκαλιά του άντρα μου, στον δικό μου άνθρωπο, αυτός τρέχει μακρυά μου. Μήπως σκέφτομαι λάθος? Δεν ξέρω...πραγματικά νιώθω πελαγωμένη.

[mariab]

Είμαι σίγουρη ότι δεν τίθεται θέμα να μην σε θέλει πια ή οτιδήποτε τέτοιο. Απλώς, ο καθένας μας εκφράζει με διαφορετικό τρόπο την λύπη του και το πένθος του. Κι εγώ όταν είμαι πολύ στεναχωρημένη δεν θέλω κανέναν να μου μιλάει, να με ρωτάει, να μου "δείχνει αγάπη". Θέλω την ησυχία μου και την μοναξιά μου, για να μπορέσω να ανασυγκροτηθώ.

 

Βέβαια, αυτό δεν αναιρεί το ότι όταν είμαστε σύζυγοι και γονείς εξακολουθούμε να έχουμε υποχρεώσεις οι οποίες δεν μπορούν να μπουν στον πάγο. Η ζωή τρέχει και όσο και εάν ακούγεται σκληρό, ο θάνατος είναι ένα κομμάτι της ζωής το οποίο δεν μπορεί να βάλει στην άκρη τα υπόλοιπα.

 

Στη θέση σου, λοιπόν, θα φερόμουν τελείως φυσιολογικά. Δεν θα του έκανα κουβέντα, δεν θα του έβαζα χέρι, ΑΛΛΑ, θα επανέφερα τους ρυθμούς στο συνηθισμένο χωρίς να τον ρωτήσω. Παράδειγμα. Έρχεται το απόγευμα από το γραφείο. Του ανακοινώνεις: Καλέ μου σήμερα κρατάς τα παιδιά γιατί πρέπει να πάω να κάνω την χ δουλειά. Ή καλέ μου σήμερα πρέπει να πας στο σουπερ μάρκετ. Όπως θα έκανες δηλαδή σε κάθε άλλη περίπτωση.

 

Δεν είναι απαραίτητο να θέλει να συζητήσει μαζί σου, αλλά είναι απαραίτητο να του δείξεις ότι τα πράγματα έχουν επανέλθει στους προηγούμενους ρυθμούς.

[katerina']

Χάσαμε πριν 20 μέρες τον πεθερό μου 63 χρονών από πάθηση, δύσκολες στιγμές καθώς χαροπάλευε, καταλάβαινε μέχρι τέλους και γενικώς ζήσαμε πολύ άσχημες καταστάσεις και μας έμεινε μια πολύ άσχημη εικόνα και ανάμνηση. Ο σύζυγός μου ήταν αυτός που του έκλεισε τα μάτια, δηλ. πέρασσε το μεγαλύτερο στραπάτσο. Εγώ ήμουν στο πλάι του (του άντρα μου) από την αρχή μέχρι το τέλος να τον στηρίζω και να προσπαθώ να τον "προστατεύω". Του στοίχισε και η απώλεια και όλο αυτό που έζησε. Περνάει δύσκολα λογικό είναι αλλά δεν με θέλει κοντά του!!! Από προχθές έχει ξεκινήσει και μου λέει ότι τον πιέζω, ότι τον φορτίζω, δεν έχει όρεξη για κουβέντες, δεν θέλει να του μιλάω, δεν θέλει να τον ρωτάω τίποτα κλπ. Έχω απογπητευτεί και έχω μπερδευτεί ταυτόχρονα.... Από την ημέρα που έχασε τον πατέρα του προσπαθώ με κάθε τρόπο να τον στηρίζω, προσπαθώ όσο χάλια και να είναι η ψυχολογία μου να μην του το δείχνω, βγάζω δηλ. πάντα θετική ενέργεια, δεν τον φορτώνω με τίποτα δυσάρεστο είτε πρόκειται για την δουλειά, είτε για τα παιδιά κλπ, τον φροντίζω, τον περιποιούμε, δεν εκφράζω δικές μου απαιτήσεις αλλά..... δεν παίρνω πίσω τίποτα παρά μόνο άρνηση, καμία ανταπόκριση.... Κάθε βράδυ εδώ και 20 μέρες βγαίνει έξω, δεν μπορει λέει μέσα στο σπίτι. Στην αρχή το καταλάβαινα αλλά τώρα έχει παραγίνει το κακό, δεν βλεπόμαστε σχεδόν καθόλου, έρχεται από την δουλειά πολύ αργά, κάνει μπάνιο, τρώει και μετά φεύγει. Με έχει φάει η μοναξιά και αν του πω γλυκά γλυκά ότι μου λείπει και θέλω την παρεούλα του νευριάζει και ξεκινάει τον καυγά. Νομίζω έχω φορτωθεί πολλά, πιο πολλά από τον ίδιο και δεν μπορώ άλλο. Δεν ξέρω αν μιλάω εγωιστικά ή αν έχω δίκιο σε κάτι, δεν ξέρω, νιώθω να τα έχω χαμένα.... Αισθάνομαι πως δεν με θέλει, δεν με νιώθει δικό του άνθρωπο, ότι έχει τα προβλήματα του και με νιώθει βάρος, γιατί όμως? αναρωτιέμαι...δεν τον πιέζω, δεν του φορτώνομαι.... γιατί εισπράττω τοση απόρριψη? και στην τελική να βοηθήσω θέλω. Τι να κάνω? Να πατήσω πόδι? Να απομακρυνθώ? Να συνεχίσω να του δείχνω αγάπη? Δεν ξέρω πραγματικά, με θέλει κοντά του? δεν με θέλει? μήπως μένει για τα παιδιά? (έχουμε 2 κοριτσάκια). Η σχέση μας ήταν πάντα τέλεια και αγαπιόμασταν (έτσι νόμιζα τουλάχιστον) και εμπιστοσύνη είχε ο ένας στον άλλο και κατανόηση και όλα, τώρα όμως αισθάνομαι ότι όλα ήταν επιφανειακά από την μεριά του τουλάχιστον. Από την άλλη εγώ στα δύσκολα έτρεχα πάντα στην αγκαλιά του άντρα μου, στον δικό μου άνθρωπο, αυτός τρέχει μακρυά μου. Μήπως σκέφτομαι λάθος? Δεν ξέρω...πραγματικά νιώθω πελαγωμένη.

νομίζω ότι θέλει το χρόνο του,εκτός αν ήταν κι από πρίν έτσι....επίσης το ότι πάς να ωραιοποιήσης τα πράγματα δηλ.αυτό που λές ότι δε του λές τίποτα αρνητικό(δηλ.νιώθει ότι πάς να τον προστατέψεις)κ του λές μόνο τα θετικά αυτή τη στιγμή τον νευριάζει....άσε τον εαυτό σου ελεύθερο κ αν έχεις πιεστεί κι εσύ να το δείξεις,γιατί έτσι αισθάνεται ότι εσύ το ξεπέρασες αμέσως κι επειδή εκείνος νιώθει πως δε μπορεί να το ξεπεράσει ακόμα ίσως νιώθει πως δε μπορείς να τον καταλάβεις...δε ξέρω αν καταλαβαίνεις τί θέλω να σου πώ...πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι δε κρίνει σωστά αυτή τη στιγμή κ δε φταίς εσύ γι'αυτό...μη του συμπεριφέρεσαι όμως σα να είναι άρρωστος χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε θα του είσαι στήριγμα...

[osin]

xrisaki, καλημέρα,

συλλυπητήρια για την απώλειά σας.

Καταλαβαίνω απόλυτα αυτό που λες, αλλά συμφωνώ λιγο-πολύ με τα προηγούμενα κορίτσια.

Η αλλαγή στη συμπεριφορά έγινε μετά το θάνατο του πεθερού σου ή προϋπήρχε; Αν την παρουσίασε τώρα, τότε απλώς είναι ο τρόπος του να βιώνει το πένθος της απώλειας.

Σταμάτα να ασχολείσαι μαζί του, δώσε του το χώρο του, συνέχισε στους κανονικούς σας ρυθμούς σα να μη συμβαίνει τίποτα, κι μόνο όταν τον δεις να σου ζητάει με τον τρόπο του κάποιου είδους συμπαράστασης να του τη δώσεις. Δε βιώνουμε όλοι με τον ίδιο τρόπο το πένθος, και δε διαχειριζόμαστε την απώλεια παρόμοια. Άλλοι θέλουν να απομονωθουν, άλλοι θέλουν να είναι με κόσμο, κλπ.

Απλώς να φροντίσεις να του δείχνεις ότι όταν κι αν σε χρειαστεί θα είσαι εκεί. Τίποτε άλλο.

Οσο για σένα, κάνε λίγο υπομονή, άσχημη φάση είναι, θα περάσει.

[ekavi_]

νομίζω ότι θέλει το χρόνο του' date='εκτός αν ήταν κι από πρίν έτσι....[b']επίσης το ότι πάς να ωραιοποιήσης τα πράγματα δηλ.αυτό που λές ότι δε του λές τίποτα αρνητικό(δηλ.νιώθει ότι πάς να τον προστατέψεις)κ του λές μόνο τα θετικά αυτή τη στιγμή τον νευριάζει....[/b]άσε τον εαυτό σου ελεύθερο κ αν έχεις πιεστεί κι εσύ να το δείξεις,γιατί έτσι αισθάνεται ότι εσύ το ξεπέρασες αμέσως κι επειδή εκείνος νιώθει πως δε μπορεί να το ξεπεράσει ακόμα ίσως νιώθει πως δε μπορείς να τον καταλάβεις...δε ξέρω αν καταλαβαίνεις τί θέλω να σου πώ...πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι δε κρίνει σωστά αυτή τη στιγμή κ δε φταίς εσύ γι'αυτό...μη του συμπεριφέρεσαι όμως σα να είναι άρρωστος χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε θα του είσαι στήριγμα...

 

Αυτό! Μην τονίζεις συνέχεια τα θετικά, μην δείχνεις συνέχεια θετική ενέργεια. Δείξε και εσύ τι πραγματικά νιώθεις και δώστου χώρο...

 

Επίσης προσέξτε λίγο πως συμπεριφέρεστε μπροστά στα παιδιά, γιατί θα είναι και αυτά αναστατωμένα.

[ekavi_]

Σταμάτα να ασχολείσαι μαζί του, δώσε του το χώρο του, συνέχισε στους κανονικούς σας ρυθμούς σα να μη συμβαίνει τίποτα, κι μόνο όταν τον δεις να σου ζητάει με τον τρόπο του κάποιου είδους συμπαράστασης να του τη δώσεις.

 

Και αυτό!

[xrisaki]

Ευχαριστώ πολύ για την άμεση ανταπόκριση. Δεν ήταν ποτέ έτσι, τώρα άλλαξε. Ίσα ίσα που θεωρώ ότι είμασταν υπόδειγμα ζευγαριού, αγάπη, εμπιστοσύνη, έρωτας και όλα τα καλά. Τώρα όμως.... Προφανώς έχετε δίκιο θέλει το χρόνο του και τον χώρο του, απλά με ενοχλεί που με έχει στην απέξω.... Θα κάνω υπομονή και θα του δώσω αυτό που θέλει. Δεν παύει να με στεναχωρεί όμως που είμασταν τόσο μαζί πάντα και τώρα είμαστε τόσο χώρια. Πιέζομαι γιατί με κάνει να αισθάνομαι βάρος, δηλ. έχει τα ζόρια του και έχει και εμένα.... με πληγώνει η στάση του.....

[ekavi_]

Όταν βρεις ευκαιρία (λίγο αργότερα) πες του το με ωραίο τρόπο (όχι σαν γκρίνια). Πρώτα δως του λίγο χώρο και σταμάτα να ασχολείσαι με την ψυχολογία του. Άστον να πενθήσει.

[tzoutzouka]

Συμφωνώ με όσα είπαν τα κορίτσια πιο πάνω.

 

Κυρίως αυτό

 

"επίσης το ότι πάς να ωραιοποιήσης τα πράγματα δηλ.αυτό που λές ότι δε του λές τίποτα αρνητικό(δηλ.νιώθει ότι πάς να τον προστατέψεις)κ του λές μόνο τα θετικά αυτή τη στιγμή τον νευριάζει...."

 

και αυτό

 

"Στη θέση σου, λοιπόν, θα φερόμουν τελείως φυσιολογικά. Δεν θα του έκανα κουβέντα, δεν θα του έβαζα χέρι, ΑΛΛΑ, θα επανέφερα τους ρυθμούς στο συνηθισμένο χωρίς να τον ρωτήσω. Παράδειγμα. Έρχεται το απόγευμα από το γραφείο. Του ανακοινώνεις: Καλέ μου σήμερα κρατάς τα παιδιά γιατί πρέπει να πάω να κάνω την χ δουλειά. Ή καλέ μου σήμερα πρέπει να πας στο σουπερ μάρκετ. Όπως θα έκανες δηλαδή σε κάθε άλλη περίπτωση."

[katerina']

Ευχαριστώ πολύ για την άμεση ανταπόκριση. Δεν ήταν ποτέ έτσι, τώρα άλλαξε. Ίσα ίσα που θεωρώ ότι είμασταν υπόδειγμα ζευγαριού, αγάπη, εμπιστοσύνη, έρωτας και όλα τα καλά. Τώρα όμως.... Προφανώς έχετε δίκιο θέλει το χρόνο του και τον χώρο του, απλά με ενοχλεί που με έχει στην απέξω.... Θα κάνω υπομονή και θα του δώσω αυτό που θέλει. Δεν παύει να με στεναχωρεί όμως που είμασταν τόσο μαζί πάντα και τώρα είμαστε τόσο χώρια. Πιέζομαι γιατί με κάνει να αισθάνομαι βάρος, δηλ. έχει τα ζόρια του και έχει και εμένα.... με πληγώνει η στάση του.....

κι όμως έτσι είναι...όταν είσαι σε αυτή τη κατάσταση έτσι λές...έχω τα ζόρια μου έχω κι εσένα...με τη καλή έννοια βέβαια...δεν είναι ότι δε σε αγαπάει ή ότι άλλαξε γι'αυτόν η σχέση σας απλά τη βάζει λίγο στην άκρη τώρα γιατί πενθεί...θα σου έλεγα ν'ακολουθήσεις τη τακτική που σου προτείνει η mariab αλλά με μέτρο...δηλ.με όμορφο τρόπο να του βάζεις όρια δηλ.κάποιες δουλειές που ήταν στην αρμοδιότητά του να συνεχίσει να τις κάνει αλλά μη τον πιέζεις όσο αναφορά τη ψυχολογία του κ πώς θα το ξεπεράσει...αυτή τη στιγμή δε θέλει να το ξεπεράσει...θα το κάνει από μόνος του...

[xrisaki]

Ναι έχετε δίκιο, επίσης δικά του άτομα που έχω μιλήσει (αδερφή και θεία) μου λένε να μην κρεμιέμαι πάνω του, δηλ. να μην μένω αναγκαστηκα σπίτι γιατί θα γυρίσει και θα πρεπει να είμαι εκεί για να τον "παρηγορήσω" δηλ. να βγαίνω, να συνεχίσω την ζωή μου μόνη μου αφού δεν θέλει μαζί, αφού δηλ. ζήτησε την μοναξιά, να σεβαστώ την ανάγκη του για να του δώσω το περιθώριο να νιώσει το κενό και να με αναζητήσει από μόνος του. Γιατί τώρα λένε τον πνίγω. Προφανώς έχουν δίκιο, απλά από αγάπη μου βγήκε όλο αυτό.

[xrisaki]

Από την άλλη φοβάμαι μην το πάρει και στραβά.

[tzoutzouka]

Δεν νομίζω να το πάρει στραβά εφόσον αυτός το ζητάει xrisaki.

 

Γενικώς νομίζω ότι σε αυτές τις καταστάσεις μερικοί αντιδρούν στην προσοχή που τους δείχνουν οι κοντινοί τους άνθρωποι σαν να είχαν τη μαμά τους απέναντί τους. Ξέρεις, κάτι σαν "άσε με ήσυχο επιτέλους, με εκνευρίζεις". Μην το παίρνεις προσωπικά, φυσιολογική αντίδραση στο πένθος είναι.

[osin]

Κοίτα, κι αυτό είναι πολύ πιθανό να συμβεί, δηλαδή ό,τι κι αν κάνεις να του σπάει τα νεύρα (είτε να τον αγνοείς, είτε να του μιλας), αλλά είναι κι αυτό μέσα στα πλαίσια της συμπαράστασης και της υπομονής που πρέπει να δείξεις (σε φυσιολογικά πλαίσια, πάντα, έτσι!)

Αυτό το γεγονός μπορεί να θέλει να το περάσει μόνος του, το ότι είστε ζευγάρι δε σημαίνει ότι και οι δύο σας αντιμετωπίζετε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο τα πράγματα, ή ότι τέτοια θέματα (όπως η απώλεια ενός γονιού) θα θέλετε απαραίτητα να τα μοιραστείτε και οι δύο με τον ίδιο τρόπο. Ούτε, επίσης, σημαίνει ότι αν θελήσει να απομονωθεί λίγο τώρα δε σε αγαπάει ή κάτι τέτοιο.

Όπως σου ξανάγραψα, φάση είναι, θα κάνει τον κύκλο της και θα περάσει!

Υπομονή

[katerina']

Από την άλλη φοβάμαι μην το πάρει και στραβά.

δεν είπαμε να εξαφανιστείς απ'τη ζωή του...απλά να σταματήσεις να τον τσεκάρεις κ να τον πιέζεις να επιστρέψει αμέσως στη πραγματικότητα....

άσε τον λίγο ελεύθερο χωρίς να γκρινιάζεις...αν δείς κ συνεχίζεται για πολύ καιρό κάτσε κ συζήτησε του όμορφα όλα αυτά που νιώθεις...ότι σε βγάζει έξω απ'τη ζωή του δηλ.κτλ.

[tzoutzouka]

Κοίτα, κι αυτό είναι πολύ πιθανό να συμβεί, δηλαδή ό,τι κι αν κάνεις να του σπάει τα νεύρα (είτε να τον αγνοείς, είτε να του μιλας), αλλά είναι κι αυτό μέσα στα πλαίσια της συμπαράστασης και της υπομονής που πρέπει να δείξεις (σε φυσιολογικά πλαίσια, πάντα, έτσι!)

 

Ναι όντως, το ξανασκέφτηκα και αυτό που λέει η osin είναι κι αυτό πιθανό να συμβεί. Γενικώς δηλαδή να μην ξέρει τι του φταίει και να φέρεται έτσι αλλόκοτα. Σκεφτόμενη δηλαδή τον δικό μου άντρα πως θα αντιδρούσε σε παρόμοια φάση, νομίζω ότι θα του έσπαγαν τα νεύρα ότι κι αν έκανα, στραβά θα του φαινόταν όλα.

[katerina']

Ναι όντως, το ξανασκέφτηκα και αυτό που λέει η osin είναι κι αυτό πιθανό να συμβεί. Γενικώς δηλαδή να μην ξέρει τι του φταίει και να φέρεται έτσι αλλόκοτα. Σκεφτόμενη δηλαδή τον δικό μου άντρα πως θα αντιδρούσε σε παρόμοια φάση, νομίζω ότι θα του έσπαγαν τα νεύρα ότι κι αν έκανα, στραβά θα του φαινόταν όλα.

έτσι αντιδρούσα κι εγώ όταν έχασα πολύ πολύ δικό μου άνθρωπο(συγγενή 1ου βαθμού, για να μην αναφέρω)έτσι κ χειρότερα...αγρίμι είχα γίνει...κ μάλιστα μου είχε πάρει πολύ καιρό για να συνέλθω κ να επικοινωνώ καλύτερα με τους δικούς μου(τότε δεν είχα γνωρίσει τον άντρα μου ακόμα)αλλά τη νύφη τη πλήρωσαν όλοι οι δικοί μου άνθρωποι..

σου φταίει που σε προσέχουν κ σ'έχουν σαν άρρωστο...σου φταίει όταν αδιαφορούν τελείως...θέλεις να έρθουν να σ'ενοχλήσουν για να ξεσπάσεις πάνω τους κ άλλες ώρες λές μακάρι να με αφήνανε στην ησυχία μου κ στη θλίψη μου τώρα αλλά μετά δεν αντέχεις τη τόση ηρεμία κ θες να φωνάξεις... τρέλα δηλαδή...αλλά κάποια στιγμή σηκώνεσαι κ σιγά σιγά λογικεύεσαι...έτσι είναι τα σκαλοπάτια του πένθους για πολύ κοντινούς σου ανθρώπους που αγαπάς κ τους χάνεις...

[alcyon]

Το πένθος είναι προσωπική υπόθεση του καθενός. Αν θέλεις να βοηθήσεις, μη λες γνώμη. Όποιος πενθεί δε θέλει "λύσεις", του είναι παντελώς άχρηστες. Ούτε θέλει άλλες θεωρήσεις, τη δική του θέλει. Με λίγα λόγια: Γίνε καλός ακροατής. Άκου, νιώσε, δώσε χώρο να εκφραστεί ΑΝ θέλει και ΟΤΑΝ θέλει. Δε θέλει νταντεμα (δίνει την αίσθηση του "ανίκανου" στον άλλο). Λειτούργησε όσο μπορείς πιο ήρεμα.

 

Συλλυπητήρια για την απώλειά σας. Υπομονή, θέλει το χρόνο του.

[argini]

Σίγουρα θέλει χρόνο και υπομονη αλλά για μένα καλό θα είναι να κάτσεις και να αναλογιστείς λίγο για την σχέση σας...στα δύσκολα πολλες φορές βγαίνουν στην επιφανεια κρυφα παράπονα ή ανεπάρκειες. Μήπως είσαι πολύ προσκολλημένη στον σύντροφό σου, μήπως σε κάποια πράγματα καταπιέζονταν ο σύντροφος σου για να σε ευχαριστει?? Και σε ρωτω διοτι πολλες φορες ενας θάνατος συγκλονίζει και κάνει καποιους ανθρώπους να αλλαξουν ρώτα και προτεραιότητες. Οποτε αλλαζουν και συμπεριφορά.

[pax]

Είναι νωρίς ακόμη. Ο θάνατος του γονιού είναι κάτι ιδιαίτερο, είναι κάτι που δεν μπορεί να το μοιραστεί κάποιος εύκολα με έναν "τρίτο" - συγγνώμη για την έκφραση, είσαι η σύζυγός του, αλλά στη σχέση του με τους γονείς του είσαι ένας τρίτος, όπως κι εκείνος στη σχέση σου με τους γονείς σου. Μπορεί να είσαι ο πιο σημαντικός άνθρωπος στον κόσμο γι΄αυτόν, αλλά έχει βιώματα μιας ζωής με τον πατέρα του που δεν μπορεί να τα μοιραστεί μαζί σου, τουλάχιστον όχι τώρα που του βγαίνουν όλα.

 

Φρόντισε κι εσύ τον εαυτό σου σ΄αυτή τη δύσκολη περίοδο. Μίλησε με φίλες, βγες βόλτα. Θα περάσει ο καιρός και θα ξαναβρείτε τους ρυθμούς σας μαζί.

[Jarett]

Η έκφραση "μ'εχει στην απέξω" μ'εκανε να σου γράψω.

Πιο πολύ στην απ' ότι μ'εχει στην απ 'εξω ο σύντροφος μου στα δύσκολά του ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.

Το σέβομαι απεριόριστα και δεν "ασχολούμαι". Απλά τον "παρακολουθώ" διακριτικά να δω πότε θα είναι στα καλά του.

Όταν θα θελήσει ο ίδιος εκεί θα'μαι και το ξέρει.

Σπάνια (έως καθόλου) θα θελήσει αλλά το ξέρει (και το ξέρω) ότι είμαι εκεί.

 

Το πένθος θέλει χρόνο και ο πεθερός σου ήταν νεότατος (63 χρονών?)

Επίσης σε βλέπει όπως λες με θετική ενέργεια κι αυτό είναι ίσως κάτι που τον ενοχλεί.

Μπορεί να σκέφτεται ότι "κοίτα εγώ έχασα τον πατέρα μου και την γυναίκα μου δεν την νοιάζει".

Μην ψάχνεις να βρεις λογική σ'αυτή τη σκέψη (αν την κάνει).

 

Δώστου χρόνο, όσο χρειαστεί, είναι πολύ νωρίς ακόμα.

[xrisaki]

Έχετε δίκιο όλες σας! Η σχέση μου μαζί του πριν το συμβάν ήταν τέλεια, όχι δεν ήμουν προσκολημένη πάνω του ήταν πάντα ελέυθερος να κάνει αυτό που θέλει, δεν τον πίεζα ποτέ σε κάτι, το ίδιο έκανε και αυτός σε μένα, αλλά αγαπιόμαστε και το δείχναμε ο ένας στον άλλον. Προσπαθώ και του δίνω χρόνο και χώρο και νομίζω πως σήμερα τα κατάφερα πολύ καλά και θα συνεχίσω να το δουλεύω. Μου λείπει όμως και όλη αυτή η κατάσταση με δυσκολεύει πολύ, έχω δηλ. άσχημη ψυχολογία αλλά το κρίβω. Πόσο κρατάει άραγε όλο αυτό, μιλάμε για μέρες? μήνες? πιο πολύ? Για πόσο θα πρέπει να είμαι στην μούγκα και στην "αφάνεια"? Θα αφήσει τα σημάδια του στην σχέση μας? Όλο αναρωτιέμαι για διαφορα και απαντήσεις δεν βρίσκω... Ευχαριστώ πάντως όλες τις κοπέλες για την βοήθεια, με ανακουφίζετε.

[Jarett]

Πόσο κρατάει άραγε όλο αυτό, μιλάμε για μέρες? μήνες? πιο πολύ? Για πόσο θα πρέπει να είμαι στην μούγκα και στην "αφάνεια"? Θα αφήσει τα σημάδια του στην σχέση μας?

 

Όποιος πει ότι ξέρει να σου οριοθετήσει το ΠΟΣΟ, στρίψε γωνία.

Δεν υπάρχει απάντηση σε αυτό.

Αυτά τα πράγματα θέλουν χρόνο και κανείς δεν ξέρει πόσος χρόνος αναλογεί στον καθένα για να ξεπεράσει το πόνο του.

 

Όσο για τα σημάδια........... πάλι κανείς δεν μπορεί να σου απαντήσει.

 

Αυτά τα πράγματα πάνε σιγά σιγά.

Γνώμη μου είναι ότι όλες οι εμπειρίες αφήνουν σημάδια πάνω μας, στις σχέσεις μας με τα παιδιά μας, τους συντρόφους μας κλπ.

Το θέμα είναι πως εμείς θα τα διαχιρειστούμε.

[iouliana]

βρε xrisaki είναι πολύ νωρις ακομη, ουτε τα σαραντα δεν κανατε ακομη,, σεβασου το πενθος του συζυγου σου και δωσε του χρονο και χωρο,,μπορει να εχει χιλιαδες σκεψεις και προβληματισμούς (εκτος απο τη θλιψη του) αυτή τη στιγμη στο μυαλο του που να αφορουν πχ τη μητερα του που εμενε μονη,,

[eliz8]

xrisaki υπομονή σου εύχομαι εγώ με τη σειρά μου, σε εσένα κ στην οικογενειά σου. Οι άντρες αρκετές φορές θέλουν να προστατεύσουν την οικογένειά τους από όλα τα κακά και τα θλιβερά κ σε τέτοιες δύσκολες περιπτώσεις μερικές φορές προστατεύουν την οικογένειά τους από τον ίδιο τους τον εαυτό που νοιώθει τόσο άσχημα κ ξεσπάει κ λυγίζει κ πονάει. Ίσως κ ο δικός σου ο άντρας για αυτό να απομακρύνεται. Είναι πάρα πολύ νωρίς... μα πάρα πολύ νωρίς... Θα περάσεις κάποιο καιρό μοναξιάς που θα σου λείπει εξαιρετικά πολύ κ το να το ανεχτείς είναι το μόνο που μπορεί να τον βοηθήσει. Κάθε μέρα φέρνει στο μυαλό του την κάθε στιγμή της μέχρι τώρα ζωής του. Κάνει αποτίμηση, θυμάται... σκέφτεται τι θα κάνει τώρα... Πενθεί κ το έχει ανάγκη... Άσ' τον να το ζήσει γιατί μόνο έτσι θα ηρεμήσει. Πότε? όποτε... δεν υπάρχει μέτρο. Μέρα με τη μέρα (μετά τα 40) θα υπάρχει βελτίωση... κ όταν η βελτίωση θα είναι αρκετή θα υπάρχουν πισωγυρίσματα μικρά κ πάλι βελτίωση. Η ζωή του θα αλλάξει αλλά αν η σχέση σας είναι έτσι όπως την περιγράφεις, όσο θα ηρεμεί θα εκτιμά τη στάση του. Βοήθησέ τον τώρα κ θα το θυμάται για πάντα.

Καλή δύναμη κ καλή ακρόαση όταν κ όποτε το αποφασίσει ο ίδιος...