Σημάδι στο πρόσωπο και λεκτικά πειράγματα

[light]

Η κόρη μου είναι 3 και έχει ένα σχετικά μεγάλο σημάδι στο πρόσωπο (που δεν αφαιρείται προς το παρόν). Μέχρι τώρα η δυσανασχέτηση των άλλων, μικρών και μεγάλων, μόλις την έβλεπαν περιοριζόταν στο επίμονο βλέμμα τους. Τώρα όμως που μεγάλωσε και κοινωνικοποιείται στο παιχνίδι, έρχεται πλέον σε επαφή όχι με μωρά αλλά με παιδιά συνομήλικα και μεγαλύτερα που μιλούν και λένε ξεκάθαρα ότι είναι "τέρας", οτι έχει "μια απαίσια φουσκάλα" ή "ένα τεράστιο σπυρί"... με άλλα λόγια έφτασε η ώρα που φοβόμουν. Από Σεπτέμβρη θα πάει παιδικό σταθμό και θέλω μέχρι τότε να την θωρακίσω όσο μπορώ ωστε να μην επιτρέψει η ίδια να γίνει bullied - θύμα εκφοβισμού. Ξέρω ότι η έγκαιρη αντιμετώπιση της κατάστασης πριν γίνει μόνιμη παίζει ρόλο στην ομαλή εξέλιξη της ψυχολογικής της ωρίμανσης.

Το παιδί ήταν μέχρι τώρα πολύ συνεργάσιμο, καλόβολο, κοινωνικό, χαρούμενο και με μεγάλη αυτοπεποίθηση και γι'αυτό πίστευα ότι δεν θα έχουμε μεγάλο θέμα γενικά στο να βρούμε τις ισορροπίες μας σύντομα, αλλά λόγω και του ερχομού 2ου παιδιού έχει αναπτύξει τελευταία μια υπερευαισθησία την οποία χειρίζομαι μέρα με τη μέρα (ελπίζω επαρκώς) για να μην διογκωθεί, αλλά φοβάμαι μην συμπέσει με την έναρξη της σχολικής χρονιάς και τα πειράγματα των άλλων παιδιών.

Υπάρχουν μαμάδες με παρόμοιο πρόβλημα; Έχει πάρει κάποια γνώμη ειδικού; Στεναχωριέμαι και μόνο στην σκέψη ότι μπορεί το εξωτερικό αυτό σημάδι να την "σημαδέψει" για πάντα μέσα της.

[Λαΐδα]

εχεις δικιο που ανησυχεις!!!...Εγω στη θεση σου θα εμπιστευομουν ειδικο. Μια που από μονη σου εχεις κανει καλη δουλεια από ο,τι φαινεται. Ο ειδικος θα δωσει αυτό το τσικ το παραπανω.

Ειχα και εγω σημαδια αλλα όχι τοσο εμφανή...τα εβλεπαν οι φιλοι μου μονο στην θαλασσα..., δηλαδή 3 μηνες κάθε καλοκαιρι οι φιλοι στο χωριο. Θυμαμαι τα πειραγματα αλλα δεν θυμαμαι καθολου να με εχουν πληγωσει.

[ekavi_]

Συμφωνώ να ρωτήσεις έναν ειδικό για το πως να χειριστείς την κατάσταση.

 

Ασχέτως όμως "σημαδιού" να ξέρεις ότι πολλές φορές τα μικρά πατάνε πάνω σε οτιδήποτε για να κοροιδέψουν ένα παιδάκι. Στο βάρος, στην εμφάνιση, στην ομιλία κτλ. Δηλαδή η αφορμή θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε. Και όταν δεν βρίσκουν κάτι συγκεκριμένο μπορεί να βρίσκουν μια γενικότητα. πχ "δεν είσαι όμορφη".

Δεν σου λέω πως αντιμετωπίζω εγώ ανάλογα περιστατικά γιατί μπορεί να θεωρηθεί και αντιπαιδαγωγικό. Ρώτα κάποιον ειδικό και φρόντισε να ενισχύεις την αυτοπεποίθηση του παιδιού σου και να το προετοιμάζεις ότι ο κόσμος γύρω του είναι σκληρός.

[light]

Θα πάω σε ειδικό, άλλωστε στο διαδίκτυο προτείνονται λύσεις και αντιδράσεις που δεν εφαρμόζονται εύκολα από το ίδιο το παιδί σε τόσο μικρή ηλικία, απευθύνονται σε μεγαλύτερα παιδιά.

Λαϊδα, μακάρι να περάσει και σε εμάς έτσι, σαν μια απλή ιδιαιτερότητα.

Ekavi, ξέρω ακριβώς τι εννοείς ... μπαίνω κι εγώ στον πειρασμό, και να παρέμβω (που όμως είναι προσωρινή βοήθεια που δεν θα έχει κατά την απουσία μου και δεν θα τη βοηθήσει να μάθει να χειρίζεται μόνη της την κατάσταση) ή και να της δώσω "λάθος" οδηγίες ως αντεπίθεση. Απλά, όπως λες κι εσύ με τον επιεική όρο "αντιπαιδαγωγικό", με το "οφθαλμός αντί οφθαλμού" μπορεί να ανάψουν τα αίματα και να καταλήξει σε σωματική βία η υπόθεση οπότε, ας το πιάσουμε από αλλού γι'αρχή (όχι τίποτα, μην τρέχω να της μαθαίνω αυτοάμυνα ακόμα δεν βγήκε από το αυγό, χα-χα).

Ευχαριστώ για τη συμβουλή.

[vtgian]

Καλησπέρα light,

 

Παρόμοιο πρόβλημα αντιμετωπίσαμε με την κόρη του άντρα μου, η οποία έχει εκτεταμένα σημάδια από έγκαυμα στα πόδια της από όταν ήταν 2 ετών. Τώρα στα 14 τα σημάδια έχουν περιοριστεί σε τεράστιο βαθμό αλλά παραμένει ένα μεγάλο στο πάνω μέρος του ενός ποδιού (φαίνεται όταν φοράει σορτς).

 

Από πολύ μικρή της λέγαμε να μην ντρέπεται για τα σημάδια και να μην αφήνει κανένα να την κάνει να νιώθει άσχημα και την προτρέπαμε να φορά ρούχα που δεν τα κρύβουν. Στη δική μας περίπτωση, της τονίζαμε ότι τα σημάδια που έχει δείχνουν πόσο δυνατή είναι. Επίσης από την αρχή προσπαθούσαμε να κατανοήσει ότι οι άνθρωποι γύρω της που θα την κρίνουν μόνο από την εξωτερική της εμφάνιση, δεν είναι άνθρωποι που πρέπει να υπολογίζει και να μετράει την γνώμη τους. Της δείχναμε πάντα ότι οι άνθρωποι γύρω της που την αγαπούν (οικογένεια, φίλοι της κ.α.) δεν ενδιαφέρονται για τέτοια πράγματα, αλλά για την προσωπικότητά της (πόσο καλό χαρακτήρα έχει, πόσο νοιάζεται για τους γύρω της). Τονίζουμε επίσης συνέχεια τα προτερήματά της σε σχέση με τους συνομήλικούς της (είναι αποδεδειγμένα παιδί με πολύ υψηλή αντίληψη και τρομερή ωριμότητα, έχει ταλέντο στη συγγραφή κλπ) πράγματα που την κάνουν ιδιαίτερη και σημαντική.

 

Είμαστε τυχεροί γιατί η αντίδραση των παιδιών στο δημοτικό ήταν πολύ θετική με ελάχιστες εξαιρέσεις. Είχαμε επίσης μεγάλη τύχη μία πολύ καλή δασκάλα της να έχει επίσης σημάδια από έγκαυμα και να την στηρίξει. Στο γυμνάσιο είχε κάποιες αντιδράσεις από κορίτσια (τύπου "αν είχα εγώ τέτοια σημάδια θα είχα αυτοκτονήσει") που την έκαναν να νιώθει άσχημα, αλλά πέρα από τη δική μας στήριξη είχε ευτυχώς και πολλές φίλες που την βοήθησαν να μη δίνει σημασία.

 

Πολύ κουβέντα, τόνωση της αυτοπεποίθησης και ανάδειξη των άξιων χαρακτηριστικών της είναι η συμβουλή μου.

 

Ελπίζω να βοήθησα

[ekavi_]

Ekavi, ξέρω ακριβώς τι εννοείς ... μπαίνω κι εγώ στον πειρασμό, και να παρέμβω (που όμως είναι προσωρινή βοήθεια που δεν θα έχει κατά την απουσία μου και δεν θα τη βοηθήσει να μάθει να χειρίζεται μόνη της την κατάσταση) ή και να της δώσω "λάθος" οδηγίες ως αντεπίθεση. Απλά, όπως λες κι εσύ με τον επιεική όρο "αντιπαιδαγωγικό", με το "οφθαλμός αντί οφθαλμού" μπορεί να ανάψουν τα αίματα και να καταλήξει σε σωματική βία η υπόθεση οπότε, ας το πιάσουμε από αλλού γι'αρχή (όχι τίποτα, μην τρέχω να της μαθαίνω αυτοάμυνα ακόμα δεν βγήκε από το αυγό, χα-χα).

Ευχαριστώ για τη συμβουλή.

 

Να σου δώσω ένα παράδειγμα, πως περίπου το εννοώ (για μεγαλύτερη ηλικία βέβαια. όχι για 3χρ που είναι η κόρη σου).

 

- πχ είσαι άσχημη κτλ

-απάντηση: δεν πειράζει να κοιτάς τα δικά σου χάλια ή εσύ έχεις κοιταχτεί στον καθρέπτη;

 

-έχεις ένα απαίσιο σημάδι

- και εσύ έχεις απαίσια συμπεριφορά

 

κάποιου τέτοιου είδους απάντηση που από τη μία δείχνει ότι δεν μας νοιάζουν τα κακόβουλα σχόλια και αδιαφορούμε και από την άλλη κάνουμε τον άλλον να αναλογιστεί τις δικές του ανασφάλειες χωρίς όμως να τον χαρακτηρίζουμε και τον κάνουμε και λίγο ρεζίλι στο "κοινό του".

Όχι κάτι δηλαδή που θα ανάψει τα αίματα. Απλώς λίγη αδιαφορία και μια απάντηση. Όχι δηλαδή να φεύγουμε με σκυμμένο το κεφάλι.

[daisy1]

καλημέρα κι απο μένα. Τα παιδιά της ηλικίας της μπορεί να μην την κοροιδέψουν τώρα αλλά μπορεί να κάνουν ερωτήσεις... πχ Τί έπαθες εδώ; Συμφωνώ όμως οτι απο τώρα θα πρέπει να λάβεις κάποια καθοδήγηση απο ειδικό γιατί όλοι έχουμε περάσει απο το δημοτικό και ξέρουμε οτι ακόμη κι αν δεν υπάρχει κανένας λόγος, κανένα σημάδι κάποια παιδιά αν βρούν το άλλο ευάλωτο θα αρχίσουν τα πειράγματα και θα είναι μόνο στο χέρι της για το αν θα συνεχιστεί αυτό...

Πέρα απο τον ειδικό εγώ ως μητέρα μόνο θα πρότεινα απο τη στιγμή που θα πάει παιδικό αλλά και στο σχολείο να δουλέψεις λίγο στο να κάνει ευκολότερα παρέες, να έχει δλδ την "ομάδα" της. Να καλείς παιδάκια στο σπίτι (θυσιάσου για το παιδί σου αν δεν κάνεις εύκολα παρέες εσύ με άλλες μαμάδες ), και κανόνισε κοινές εξόδους με παιδάκια απο το σχολείο αφού εκείνα θα συναναστρέφεται κάθε μέρα.Ελπίζω να βοήθησα λίγο. Να χαίρεσαι τα παιδάκια σου.

[elenip]

Η κόρη μου είναι 3 και έχει ένα σχετικά μεγάλο σημάδι στο πρόσωπο (που δεν αφαιρείται προς το παρόν). Μέχρι τώρα η δυσανασχέτηση των άλλων, μικρών και μεγάλων, μόλις την έβλεπαν περιοριζόταν στο επίμονο βλέμμα τους. Τώρα όμως που μεγάλωσε και κοινωνικοποιείται στο παιχνίδι, έρχεται πλέον σε επαφή όχι με μωρά αλλά με παιδιά συνομήλικα και μεγαλύτερα που μιλούν και λένε ξεκάθαρα ότι είναι "τέρας", οτι έχει "μια απαίσια φουσκάλα" ή "ένα τεράστιο σπυρί"... με άλλα λόγια έφτασε η ώρα που φοβόμουν. Από Σεπτέμβρη θα πάει παιδικό σταθμό και θέλω μέχρι τότε να την θωρακίσω όσο μπορώ ωστε να μην επιτρέψει η ίδια να γίνει bullied - θύμα εκφοβισμού. Ξέρω ότι η έγκαιρη αντιμετώπιση της κατάστασης πριν γίνει μόνιμη παίζει ρόλο στην ομαλή εξέλιξη της ψυχολογικής της ωρίμανσης.

Το παιδί ήταν μέχρι τώρα πολύ συνεργάσιμο, καλόβολο, κοινωνικό, χαρούμενο και με μεγάλη αυτοπεποίθηση και γι'αυτό πίστευα ότι δεν θα έχουμε μεγάλο θέμα γενικά στο να βρούμε τις ισορροπίες μας σύντομα, αλλά λόγω και του ερχομού 2ου παιδιού έχει αναπτύξει τελευταία μια υπερευαισθησία την οποία χειρίζομαι μέρα με τη μέρα (ελπίζω επαρκώς) για να μην διογκωθεί, αλλά φοβάμαι μην συμπέσει με την έναρξη της σχολικής χρονιάς και τα πειράγματα των άλλων παιδιών.

Υπάρχουν μαμάδες με παρόμοιο πρόβλημα; Έχει πάρει κάποια γνώμη ειδικού; Στεναχωριέμαι και μόνο στην σκέψη ότι μπορεί το εξωτερικό αυτό σημάδι να την "σημαδέψει" για πάντα μέσα της.

 

όπως σου έγραψαν και οι άλλες κοπέλες τα παιδιά δεν είναι απαραίτητο ότι θα την κοροϊδέψουν, μπορεί από περιέργεια και μόνο να την ρωτάνε... αφού από Σεπτέμβριο θα πάει και παιδικό θα σε συμβούλευα το εξής: πριν ξεκινήσει το σχολείο να πας κάποια ώρα που η δασκάλα δεν θα είναι απασχολημένη και να το συζητήσεις μαζί τους... να τους πεις γενικά πως το αντιμετωπίζεις μέχρι τώρα το θέμα και να ζητήσεις και από αυτές να το χειριστούν ανάλογα... πέρα από τα παιδιά πίστεψέ με εάν η δασκάλα είναι παιδαγωγός και ξέρει να κάνει καλά την δουλειά της δεν θα δημιουργηθεί κανένα θέμα με τα παιδιά.. ξέρουν πως να το χειριστούν.... αρκεί να πέσεις σε δασκάλα που όντως ξέρει

[light]

Μέχρι στιγμής δεν έχουμε πρόβλημα αυτοπεποίθησης ούτε κοινωνικότητας, είναι πολύ μπροστά όσο αφορά αυτά τα δύο, με το που φτάνουμε κάπου, τρέχει όπου βρει παιδάκι (μεγαλύτερο συνήθως) και πιάνει κατευθείαν κουβέντα. Στην ερώτηση των συνομήλικων παιδιών "τι είναι αυτό" απαντάει από μόνη της εδώ και ένα χρόνο χωρίς κανένα πρόβλημα ή δυσανασχέτηση, της φαίνεται απόλυτα φυσιολογική ερώτηση πια, αφού κάθε μέρα κάποιος θα βρεθεί να την ρωτήσει κι έχει συνηθίσει (όταν ρωτούν εμένα τους λέω να ρωτήσουν την ιδια να τους πει).

Τα μεγαλύτερα είναι το πρόβλημα γιατί είναι πιο προχωρημένα και την ταπεινώνουν, δεν μπορεί να τα ανταγωνιστεί. πχ. Το τελευταίο πείραγμα ήταν έντονο. Η μικρή κατέβασε το κεφάλι στεναχωρημένη και σαν να μην είχε κάτι να του πει (λόγω διαφοράς ηλικίας, ήταν ολοφάνερο) ενώ το 6-7χρονο αγοράκι που την πείραξε έφυγε γελώντας, τραβώντας μαζί του και άλλα 3 παιδάκια. Τότε της φώναξε ο πατέρας της "έι, τι έπαθες αγάπη μου, άντε, πήγαινε να παίξεις" και τότε, σαν να έδωσε τόπο στην οργή, πήγε πάλι κοντά τους σαν να μην είχε προηγηθεί τίποτα. Το περιγράφω και πιάνεται η καρδιά μου, αλλά δεν θέλω και να την χαϊδεύω συνέχεια γιατί έτσι θα δώσω μεγάλη διάσταση στο θέμα και νομίζω πως δεν θα την βοηθήσει αυτό. (Εννοείται πως ήθελα να πάω εκεί και να το κάνω να χεσ... επάνω του)

Το σχολείο το φοβάμαι με την έννοια ότι εκεί υπερισχύει το φαινόμενο της αγέλης και γι'αυτό θέλω να ξέρω να την συμβουλέψω κατάλληλα πριν εδραιωθεί κάποια αρνητική κατάσταση. Χθες είπαμε το ασχημόπαπο και στο τέλος της έκανα ερωτήσεις τύπου "ήταν σωστό που το κορόιδευαν και το στεναχωρούσαν", "ήταν άσχημο πραγματικά"; Δεν είμαι ψυχολόγος αλλά θεωρώ ότι ξέρω το παιδί μου και πραγματικά έβλεπα στο ύφος και στο βλέμμα της ότι φίλτραρε τις απαντήσεις από την εμπειρία της, δεν απαντούσε ανέμελα όπως θα έκανε κάποιο παιδί που δεν ταυτίζεται με το ασχημόπαπο. Στο τέλος της έδειξα κάτι σημάδια από κάψιμο που έχω κι εγώ και την ρώτησα αν έπρεπε να με κοροϊδεύουν, μετά έψαχνα να βρω τα "κουσούρια" του καθενός μας για να καταλάβει ότι όλα αυτά τα σημάδια δεν έχουν σημασία και στο τέλος αναφέρθηκα και στο δικό της σημάδι και της είπα ότι όταν την κοροϊδεύουν θα λέει "οποιος κοροϊδεύει, κοροϊδεύει τον εαυτό του", "λες χαζομάρες και δεν μου αρέσεις καθόλου, εμένα οι φίλοι μου δεν λένε χαζομάρες σαν κι εσένα" ή και να βγάλει την γλώσσα έξω σαν κοροϊδευτικό μορφασμό για να σπάσει τον τσαμπουκά.

Εννοείται πως θα πιάσω και την δασκάλα να γνωρίζει από πριν τι ενδέχεται να αντιμετωπίσει και πώς σκέφτεται να το διαχειριστεί.

Πάντως, οι απαντήσεις σας μου επιβεβαιώνουν πάνω κάτω αυτά που σκεφτόμουν κι εγώ, τι να πω, τα μεγαλώνουμε όσο πιο τρυφερά μπορούμε και μετά βγαίνουν εκεί έξω στη ζούγκλα και πρέπει να είμαστε διακριτικοί παρατηρητές... να ξέρατε πόσο μου κοστίζει αυτή η απόσταση που πρέπει να κρατήσω!

[vtgian]

Πάντως, οι απαντήσεις σας μου επιβεβαιώνουν πάνω κάτω αυτά που σκεφτόμουν κι εγώ, τι να πω, τα μεγαλώνουμε όσο πιο τρυφερά μπορούμε και μετά βγαίνουν εκεί έξω στη ζούγκλα και πρέπει να είμαστε διακριτικοί παρατηρητές... να ξέρατε πόσο μου κοστίζει αυτή η απόσταση που πρέπει να κρατήσω!

 

Σε καταλαβαίνω απόλυτα. Όταν η μικρή ήρθε και μας είπε τι της είπε συμμαθήτριά της, μόνο που δε πήρα τηλέφωνο τη μάνα της να την ξεχ!@#$. Έβραζα και ήξερα ότι πρόκειται για ένα γενικά κακότροπο και αγενές παιδί, αλλά τι θα κέρδιζα πέρα από μια προσωρινή εκτόνωση θυμού; Τίποτα.

Έχεις κάνει τρομερή δουλειά για να αντιμετωπίζει η κόρη σου με τέτοιο τρόπο τις επιθέσεις. Μίλα με τη μέλλουσα δασκάλα της, εμψύχωνε το παιδί και όλα θα πάνε καλά.

[Little Monkey]

Σίγουρα όσες από εμάς έχουν παιδάκια με σημάδια στο πρόσωπο ή σε άλλα εμφανή σημεία του σώματος πρέπει να τα προσπαθήσουμε να τα θωρακίσουμε όσο γίνεται απένταντι στα ερωτήματα που χωρίς αμφιβολία θα δεχτούν (τι είναι αυτό; πώς το έπαθες; πονάει; κλπ). Πειράγματα πάντως δέχονται όλα τα παιδάκια, όχι μόνο αυτά που έχουν σημάδια, αλλά και αυτά που φοράνε γυαλιά, αυτά που είναι παχουλά, αυτά που είναι πολύ λεπτά, αυτά που είναι κοντύτερα από τα άλλα της ηλικίας τους, αυτά που είναι ψηλότερα, αυτά που έχουν περίεργο όνομα ή επίθετο κλπ. Όλες δηλαδή οι μανούλες έχουν δυνητικά το ίδιο πρόβλημα και πρέπει να διδάξουν στα παιδιά τους πώς να αντιμετωπίσουν τους νταήδες αλλά και πώς να μην γίνουν νταήδες τα ίδια! Από αυτή την άποψη, στη θέση σου vtgian, εγώ θα έπαιρνα τηλέφωνο τη μαμά του άλλου κοριτσιού όχι για να την ξεχ!@#$ αλλά για να την ενημερώσω για τη συμπεριφορά της κόρης της και για το πόσο πλήγωσε τη δική μου. Τουλάχιστον αν ήταν το δικό μου παιδί που παραφέρθηκε, θα ήθελα να το ξέρω για να μπορώ να κάνω τη σχετική συζήτηση στο σπίτι.

[vtgian]

Από αυτή την άποψη, στη θέση σου vtgian, εγώ θα έπαιρνα τηλέφωνο τη μαμά του άλλου κοριτσιού όχι για να την ξεχ!@#$ αλλά για να την ενημερώσω για τη συμπεριφορά της κόρης της και για το πόσο πλήγωσε τη δική μου. Τουλάχιστον αν ήταν το δικό μου παιδί που παραφέρθηκε, θα ήθελα να το ξέρω για να μπορώ να κάνω τη σχετική συζήτηση στο σπίτι.

 

Δυστυχώς, το πρόβλημα με το συγκεκριμένο κορίτσι είναι γνωστό. Η διεύθυνση του σχολείου έχει παρέμβει πολλές φορές και η κατάσταση είναι γνωστή στους γονείς της. Το παιδί βιώνει μία πολύ δύσκολη κατάσταση σπίτι του (οι γονείς του χωρίζουν και είναι γενικά "αλλού") και εκτονώνεται προσπαθώντας να υποβιβάσει τους γύρω της. Πέρυσι είχαμε πρόβλημα αρκετοί γονείς μαζί της, αλλά τελικά τα ίδια τα παιδιά την αντιμετώπισαν σωστά και τελικά την ενσωμάτωσαν. Το σχολείο βοήθησε πάρα πολύ (τα καλά του ιδιωτικού) σε αυτό, μιλώντας και στη ίδια και στα παιδιά.

[Little Monkey]

Τότε καλά έκανες που δεν είπες τίποτα. Εγώ κατάλαβα ότι ήταν απλά ένα μεμονωμένο περιστατικό με κάποια συμμαθήτρια.

[Λαΐδα]

Η μικρή κατέβασε το κεφάλι στεναχωρημένη και σαν να μην είχε κάτι να που την πείραξε έφυγε γελώντας, τραβώντας μαζί του και άλλα 3 παιδάκια. Τότε της φώναξε ο πατέρας της "έι, τι έπαθες αγάπη μου, άντε, πήγαινε να παίξεις" και τότε, σαν να έδωσε τόπο στην οργή, πήγε πάλι κοντά τους σαν να μην είχε προηγηθεί τίποτα!

Παντως φαινετα οτι σαν οικογενεια το διαχειριζεστε σουπερ και απο αυτο το περιστατικο που αναφερες φαινετει οτι το παιδι μια χαρα θωρακσιμενο ειναι...

Μαλλον δεν πρεπει να ανησυχεις τοσο πολυ...αυτο με τις ΄αγελες ΄ πιο πολυ νομιζω εφαρμοζεται σε μεγαλυτερες ηλικιες....εκει στα προνηπια που θα παει η μικρη σου , νομιζω θα ειναι ολα πιο απλα.,,και οπως ειπε και η σοφια αν δεν κανω λαθος με τη βοηθεια της δασκαλας μαλλον θα το ξεπερασετε το δυσκολο σημειο πολυ ευκολα....

Προσπαθησε επισης να τονιΖεις τα ομορφα χαρακτηριστικα της....εγω εοειδη ειχα ωραια ματια θυμαμαι δυο ΄κριτικες ΄ απο οταν ημουν παιδακι....μια για τα σημαδια και μια για τα ομορφα ματια. ....επιλεκτικα συγκρατουσα μονο το δευτερο

[mmdad]

Ωραια τα λετε αλλα επειδη δεν εχουμε ολοι την ιδια μορφωση καλο θα ειναι να ζητησεται και εξειδικευμενες συμβουλες. Στο σχολειο του μικρου μου ηταν ενα παιδακι μαλλον στα ορια του αυτισμου, το οποιο χτυπαγε τα αλλα. Μια πιτσιρικα λοιπον για να τον αποφυγει του ελεγε φυγε εισαι κακος (ετσι δεν λεμε στα παιδια μας για αμυνα? να φωναζουν φυγε εισαι κακος?). Ε δεν το πειρε καλα η μαμα του (γιατι οι υπολοιποι γονεις δεν ειχαμε ενημερωθει για να προετοιμασουμε τα παιδια μας) και εγινε χαμος...