Νιώθω τόσο κακή μάνα.........

[stavr77]

Κορίτσια καλημέρα και ελπίζω να γράφω στο σωτό τόπικ

Έχω ένα γιο 4,5 ετών. Μια καλή εγκυμοσύνη και σχετικά εύκολη γέννα, που όμως την ακολούθησε μία βαρβάτη επιλόχειος κατάθλιψη, με ψυχολόγους κ.λ.π. και με αποτέλεσμα να κάνω πάνω από 1 χρόνο να αποδεχθώ το γιο μου!!!!! Το παιδί μέχρι τα 3 που πήγε παιδικό το κρατούσε γυναίκα, λίγο η γιαγιά του (που του έχει υπερβολική αδυναμία) και λίγο ο σύζυγος (ο οποίος είναι πολύ καλός μπαμπάς, αλλά ΠΟΤΕ δεν του χαλάει τοχατήρι). Εγώ τότε δούλευα πολλές ώρες και έβλεπα το παιδί μόνο τα πρωινά. Όπως αντιλαμβάνεστε, ο γιος μου είχε διαφορετικό τρόπο αντιμετώπισης από το κάθε άτομο που αναλάμβανε κάθε φορά τη φροντίδα του, με αποτέλεσμα τα πράγματα να ξεφύγουν και να μην υπάρχουν όρια. (άποψη της δασκάλας στον παιδικό που προσπαθούμε ακόμα να διαρθώσουμε). Το θέμα είναι ότι ο γιος μου αντιδρά πολύ άσχημα και νιώθω πολλές φορές ότι αδιαφορεί παντελώς για εμένα......επειδή εγώ έχω αναλαβει το ρόλο του αυστηρού γονέα, νιώθω ότι δεν με θέλει. Συνεχώς εγώ επιζητώ την αγάπη του, τη φροντίδα του....Π.χ όταν εγώ γυρνώ από τη δουλειά, μπορεί ούτε να μην με χαιρετίσει, αλλά όταν γυρνά ο μπαμπάς, χαλάει τον κόσμο. Προσπαθώ να τιθασεύσω τα συναισθήματα μου και νε παίσω τον εαυτό μου ότι δεν τρέχει τίποτα, ότι απλά εγώ είμαι η αυστηρή και για αυτό έχει στραφεί στον μπαμπά του, αλλά δεν τα καταφέρνω πάντοτε. Πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να ζηλεύει ενδόμυχα και ειλικρινά με πονάει πολύ η απορριψή του. Σήμερα το πρωί έφυγε για το σχολείο του και ούτε καν γύρισε να με φιλήσει (έπρεπε να του το υπενθιμήσει ο μπαμπάς του), εγώ όμως εκνευρίστηκα ΠΆΛΙ) πολύ, του είπα ότι "έτσι δε θέλω ούτε την αγάπη ούτε τα χάδια σου" φώναζα και κλείστηκε στο δωμάτιο μου κλαίγοντας και το παιδί με το σύζυγο έφυγαν....!Τώρα εκτός το ότι τα μάτια μου είναι πρησμένα από το κλάμα, νιώθω και φοβερές ενοχές, αλλά πάνω από όλα πονάω για αυτη τη συμπεριφορά του μικρου......Ξέρω ότι η αγάπη και τα φιλιά και η αφοσίωση σε έναν άνθρωπο δεν μπορούν να έρθουν καταναγκαστικά και καταπιεστικά, όμως ειμαι η ΜΑΜΑ του και πονάω πολύ για το όλο θέμα. Από την άλλη δε θεωρώ ότι πρέπει να του κάνω όλα του τα χατήρια και να του αγοράζω ότι θέλει για να κερδίσω την αγάπη του.....θεωρώ ότι θα του κάνω μεγαλύτερο κακό. Να σημειώσω ότι ο σύζυγος δεν του χαλά ΠΟΤΕ χατήρι, δεν του έχει υψώσει ποτέ τον τόνο της φωνής του, ενώ εγώ και φωνάζω και χαλώ χατήρια, γιατί θεωρώ ότι πρέπει κάπως τα πράγματα να ισορροπούν..... επίσης ο μικρός έχει ένα φοβερό πείσμα (γονιδιακό), κάτι που εμένα με κάνει έξω φρενών γιατί είμαι διαφορετικός χαρακτήρας και συχνά έχουμε συγκρούσεις

Νιώθω τόσο κακή και άχρηστη μάνα, τόσο ανίκανη να διαχεριστώ το παιδί μου και τόσο πληγωμένη που με έχει απορρίψει.....πνίγομαι

Ευχαριστώ για το χρόνο σας και συγνώμη για το μακροσκελέστατο μύνημά μου.....

[ravT]

Μόνη σου λες πως στην ουσία δεν έχεις ζήσει το παιδί σου. Το κρατούσε γυναίκα λες, γιαγιά λες, μπαμπάς λες. Το ότι το παιδί προτιμά τον μπαμπά του λοιπόν, δεν είναι επειδή δεν του χαλάει χατήρι. Είναι επειδή έχει συνηθίσει να είναι με εκείνον, να κάνει πράγματα με εκείνον. Ψυχολόγος δεν είμαι αλλά θεωρώ πως στρουθοκαμηλίζεις. Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν μπορείς να ελέγξεις το παιδί σου όπως λες αλλά το ότι δεν προσπαθείς να γεφυρώσεις το χάσμα στην επικοινωνία σας. Να με συγχωρείς αν ακούγομαι σκληρή αλλά απάντησα μόνο και μόνο επειδή έχεις ήδη αντιληφθεί λανθασμένα την κατάσταση.

[jackrussel]

Μόνη σου λες πως στην ουσία δεν έχεις ζήσει το παιδί σου. Το κρατούσε γυναίκα λες, γιαγιά λες, μπαμπάς λες. Το ότι το παιδί προτιμά τον μπαμπά του λοιπόν, δεν είναι επειδή δεν του χαλάει χατήρι. Είναι επειδή έχει συνηθίσει να είναι με εκείνον, να κάνει πράγματα με εκείνον. Ψυχολόγος δεν είμαι αλλά θεωρώ πως στρουθοκαμηλίζεις. Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν μπορείς να ελέγξεις το παιδί σου όπως λες αλλά το ότι δεν προσπαθείς να γεφυρώσεις το χάσμα στην επικοινωνία σας. Να με συγχωρείς αν ακούγομαι σκληρή αλλά απάντησα μόνο και μόνο επειδή έχεις ήδη αντιληφθεί λανθασμένα την κατάσταση.

 

σου βγαζω το καπελο, δεν θα μπορουσες να εκφρασεις καλυτερα τα οσα σκεφτομαι

 

επισης να συμπληρωσω οτι η κατασταση δεν ειναι καθολου μα καθολου επιφανειακη κι οτι η κοπελα χρειαζεται ενα καλο ψυχοθεραπευτη απο κοντα για να αντιληφθει σε βαθος τι συμβαινει μεσα της αλλα και στο παιδι της

αυτη ειναι βεβαια η γνωμη μου αλλα δεν νομιζω οτι μπορει οι κομποι να λυθουν χωρις σοβαρη ψυχοθεραπεια, με ολο το θαρρος βεβαια

[Ειρηνη Μ]

Δε νομίζω ότι η θεματοθέτρια έχει αντιληφθεί λάθος την κατάσταση ούτε προσπαθεί να κρυφτεί από το πρόβλημα και τον εαυτό της. Το έχει αντιληφθεί το προβλημα και προσπαθεί να βρει λύσεις σε αυτό. Άλλωστε όπως μας είπε περασε επιλόχειο για πάνω από ένα χρόνο . Και όπως όλες ξέρουμε ο πρώτος χρόνος του παιδιού είναι πολύ σημαντικός και για εκείνο και για εμάς. Δεν ήταν στον χέρι της τότε να διορθώσει την κατάσταση γιατί ήταν άρρωστη.

Για μένα δεν είναι αργά . Σαφώς αντέδρασες υπερβολικά όταν ήρθε και σε φίλησε το παιδί αλλά προς Θεού μην σου περάσει από το μυαλό ότι το παιδί σου δεν σε αγαπά. Δώσε του λίγο χρόνο, πέρνα χρόνο μαζί του , πηγαινέ το σε δραστηριότητες και σιγά σιγά θα του γίνεσαι απαραίτητη. Και φυσικά δεν χρειάζεται να του κάνεις όλα τα χατήρια γιατί αυτή θα είναι σχέση εκμετάλλευσης και όχι αγάπης.

Αυτά από εμένα και εύχομαι το μητρικό σου φίλτρο να σε οδηγήσει σωστά και να εδραιώσεις μια αξιοζήλευτη σχέση με τον γιο σου. Στο χέρι σου είναι.

[ego-roula]

Μόνη σου λες πως στην ουσία δεν έχεις ζήσει το παιδί σου. Το κρατούσε γυναίκα λες, γιαγιά λες, μπαμπάς λες. Το ότι το παιδί προτιμά τον μπαμπά του λοιπόν, δεν είναι επειδή δεν του χαλάει χατήρι. Είναι επειδή έχει συνηθίσει να είναι με εκείνον, να κάνει πράγματα με εκείνον. Ψυχολόγος δεν είμαι αλλά θεωρώ πως στρουθοκαμηλίζεις. Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν μπορείς να ελέγξεις το παιδί σου όπως λες αλλά το ότι δεν προσπαθείς να γεφυρώσεις το χάσμα στην επικοινωνία σας. Να με συγχωρείς αν ακούγομαι σκληρή αλλά απάντησα μόνο και μόνο επειδή έχεις ήδη αντιληφθεί λανθασμένα την κατάσταση.

 

 

πολυ σωστα αυτα που εγραψες... νομιζω πρωτα εφαγε το παιδι σου την απορριψει απο σενα. και τωρα απλα σου το ανταποδιδει.

[sofi@p]

συμφωνώ με την Ειρήνη... προσπάθησε να κάνεις μαζί με το γιο σου πράγματα που ξέρεις ότι του αρέσουν, πχ να τον πηγαίνεις στην παιδική, να του διαβάζεις βιβλία, να συζητάτε για το πώς περάσατε τη μέρα σας, να του λες ιστορίες....αφιέρωσέ του χρόνο. δεν είναι ανάγκη να του κάνεις όλα τα χατήρια ή να του παίρνεις δώρα, αρκεί να του εξηγείς πώς και γιατί. ζήτα από τον άντρα σου να σε στηρίξει σε αυτό, να έχετε κοινή γραμμή.

 

και κάθε βράδυ να του λες: καληνύχτα αγοράκι μου, σε αγαπώ πολύ-πολύ, είσαι ό,τι καλύτερο έχω στον κόσμο και η μανούλα θα είναι πάντα κοντά σου όταν τη χρειάζεσαι.

ακόμη κι αν σε απορρίπτει εσύ δε θα δείχνεις την πίκρα σου (τα παιδάκια "εκμεταλλεύονται" όποια ενοχή μας δημιουργούν) και θα του λες...δεν πειράζει αγαπούλα μου, εγώ σε λατρεύω έτσι κι αλλιώς. είσαι το αγοράκι μου.

δεν είσαι κακή μάνα, όλες κατά καιρούς το σκεφτόμαστε αυτό. απλά πρέπει να αντιδράς πιό ψύχραιμα και να προσεγγίσεις διαφορετικά το παιδί σου ώστε να κερδίσεις το "χαμένο" χρόνο. γίνε το φιλαράκι του.

[ψαράκι]

Προσωπικά θα σταθώ ενδεικτικά σε ένα γεγονός: ο πατέρας δεν του χαλάει ΠΟΤΕ χατήρι... Εμένα αυτό μου προσέλκυσε την προσοχή...

Δηλαδή υπάρχει διάσταση συμπεριφοράς ανάμεσα στους γονείς και το παιδί εννοείται ότι παραπαίει και έχει μπερδευτεί! Και η μητέρα φυσικά αισθάνεται μόνη και αβοήθητη, μαζί με όλα όσα έχει αφήσει η επιλόχεια κατάθλιψη...

 

Χρειάζεται, πιστεύω, επαγγελματική βοήθεια και για τους τρεις σας σαν οικογένεια, λόγω της επιλόχειας κατάθλιψης και άλλων θεμάτων που υπάρχουν σε κάθε συμβίωση.

 

Μην αναλώνεις το χρόνο και την ενέργεια σου συζητώντας κάτι τόσο σοβαρό σε ένα forum που ο καθένας γράφει το μακρύ και το κοντό του και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να σε κάνει να αισθανθείς ακόμα πιο άχρηστη και πιο κακιά μάνα... Συζήτησε με τον άντρα σου το ενδεχόμενο να επισκεφθείτε ένα ψυχολόγο για οικογενειακή θεραπεία (γιατί δεν έχεις μόνο εσύ θέματα, κι ο σύζυγος έχει συμβάλει αρκετά!), συνεργαστείτε με το σχολείο του παιδιού και χαράξτε μια κοινή πορεία απέναντι στο πρόβλημα.

 

Σε καταλαβαίνω... Δεν αξίζει σε κανέναν άνθρωπο, όντας μέλος μιας οικογένειας, να αισθάνεται απόρριψη από τα άλλα μέλη, ειδικά εάν έχει περάσει και κάποιες περιπέτειες... Το να αισθάνεται ο ένας από τους γονείς (μάνα) ότι βρίσκεται αντιμέτωπη απέναντι σε ένα lobby γονέα (πατέρα)-παιδιού την κάνει να αισθάνεται πληγωμένη και αποξενωμένη. Οι σύντροφοι οφείλουν να έχουν κοινή πορεία και να συνασπίζονται για να εντάξουν και τα παιδιά τους στην ομάδα.

Επιπλέον πρέπει κάποια στιγμή να βρείτε τις ισορροπίες σας και την θέση του ο καθένας μέσα στην οικογένεια και φυσικά το παιδί σας να έχει όρια, γιατί τώρα απλά είναι μπερδεμένο!

[newlife]

Καταρχάς νομίζω ότι πρέπει να ηρεμήσεις και να σταματήσεις να παίρνεις την κατάσταση τόσο σοβαρά. Τα παιδιά δε χρειάζονται μόνο πειθαρχία, νουθεσίες και αδιάλλακτη στάση. Αυτά σε μεγάλο βαθμό μπορεί να φέρουν τα αντίθετα αποτελέσματα σε όποια ηλικία και να τα εφαρμόσεις.

Πριν συνεχίσω θα ήθελα να σου πω ότι κι εγώ έχω ένα γιο 4 ετών, παππού γιαγιά στον κάτω όροφο που δε χαλάνε χατήρι ποτέ και μπαμπά που δουλεύει όλη μέρα και σε γενικές γραμμές είναι πολύ ελαστικός. Έχω αναλάβει κι εγώ το ρόλο της "κακιάς" κι έχω δώσει ομηρικές μάχες για τη διαπαιδαγώγηση του παιδιού. Το μόνο που έχω καταφέρει είναι να γίνομαι εγώ χάλια ψυχολογικά, αφού βλέπω ότι τελικά κάνω κακό στο παιδί μου. ΔΗΛΑΔΗ, για να καταλάβεις ακριβώς τι εννοώ. Όταν εγώ δε θέλω να τρώει γλυκά κάθε μέρα και κατεβαίνω και βλέπω ότι του δινουν πχ σοκολάτα συνέχεια τι κάνω? Κάποια στιγμή ή ξεκινάω καυγά μπροστά στο παιδί που καταβροχθίζει παρόλα αυτά το γλυκάκι του ή του παίρνω τη σοκολάτα, τσακώνομαι με τη μάμα μου και το παιδί κλαίει και ορμάει και να με χτυπήσει. Αποτέλεσμα? ΚΑΝΕΝΑ. Καμιά διαπαιδαγώγηση, γιαγιά καλή, μαμά κακή.

Το παν είναι να αποδεχτείς πρώτα την κατάσταση και να βάλεις πίσω την εμμονή σου για διαπαιδαγώγηση (αφού η καλύτερη διαπαιδαγώγηση είναι η αγάπη που νιώθει ότι παίρνει το παιδί). Ο άντρας σου κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί, απ' ότ,ι αντιλαμβάνομαι, καθώς για πολύ καιρό είχε να κάνει και με μια μαμά απούσα ψυχολογικά και πρακτικά. Δεν μπορεί να έχεις την απαίτηση από αυτόν τον άνθρωπο όλο τον καιρό που εσύ "έλειπες" να ήταν αυστηρος και αδιάλλακτος με το παιδί. Μπορεί να υπερβάλλει λίγο, αλλά τα παιδιά έχουν ανάγκη να νιώθουν ότι τα αγαπούν και για το παιδί αγάπη σημαίνει κυρίως παρουσία και (δυστυχώς) χατήρια.

Φρόντισε να χαλαρώσεις και να έρθεις κοντά με το παιδί σου με όποιο τρόπο δείχνει να θέλει αυτό, με τους δικούς του όρους, αλλιώς με τους δικούς σου θα το χάσεις τελείως. Και μην ανησυχείς, τα παιδιά έχουν ανεπτυγμένο το αίσθημα δικαιοσύνης για τους άλλους, αφού πρώτα νιώσουν ότι δεν αδικούνται αυτά. Όταν με το πλήρωμα του χρόνου θα έχετε έρθει πιο κοντά θα μπορείς με όμορφο και μητρικό τρόπο να επιβάλεις και τους κανόνες σου. Τώρα αυτό δε γίνεται, απλως γιατί δεν το έκανες από την αρχή, λόγω των προβλημάτων σου.

Πρώτα όμως φρόντισε να ξεπεράσεις τις τύψεις σου. Σου έτυχε κάτι, αφού είσαι άνθρωπος και όχι μηχάνημα. Η κατάθλιψή σου μπορεί να τύχει σε όλες, σε μένα για παράδειγμα που περιμένω το δεύτερο τώρα και μπορεί σε λίγο καιρό να ζητάω εγώ συμβουλές. Το γεγονός ότι εργάζεσαι είναι προς τιμήν σου και θα είσαι στο μέλλον πρότυπο για το παιδί σου. Υπάρχει τρόπος να αναπληρώσεις το χαμένο χρόνο αρκεί να αποδεχτείς τον εαυτό σου και τα λάθη σου (ακούσια και εκκούσια) και να βάλεις πάνω από τους κανόνες το παιδάκι σου. Κάνε και μπόλικα χατηράκια, τίποτα δε θα πάθει.

Με αγάπη και κατανόηση και πολλές ευχές.

[stavr77]

Μέσα από τη ψυχη μου σας ευχαριστώ όλες πολύ πολύ που μου απαντήσατε. Απλώς να διευκρινήσω ότι ποτέ δεν άφησα το παιδί μου και ιδίως τον 1,5 τελευταίο χρόνο που δεν εργάζομαι. Ο συζυγος από την άλλη λόγω εποχιακού επαγγέλματος 7 μήνες το καλοκαίρι λείπει από τις 8 το πρωί μέχρι τις 1 τη νυχτα και του άλλους 5 μήνες είναι διαρκώς μαζί μας στο σπίτι....

Προσπαθώ να του αφιερώσω όλο μου το χρόνο, αλλά όχι πάντα με απόλυτη επιτυχία, γιατί συχνά αντιδρά......

Και ναι, όπως πολύ σωστά είπε μία κοπέλα, συχνά αντιδρώ σπασμωδικά και χάνω όλο το παιχνίδι.....

Άλλά βρε κορίτσια θέλω ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ να είμαστε καλά μαζί και αυτοκολλητάκια γιατί εγώ δεν το έζησα αυτό από τη δική μου μητέρα λόγω αρρώστιας.....

Ειμαι πολύ απογοητευμενη με τον εαυτό μου και νιώθω τόσο άσχημα

Να είστε όλες καλά......

[ψαράκι]

πολυ σωστα αυτα που εγραψες... νομιζω πρωτα εφαγε το παιδι σου την απορριψει απο σενα. και τωρα απλα σου το ανταποδιδει.

 

Είσαι ΠΟΛΥ σκληρή (και δυστυχώς δεν είσαι η μόνη/ος)... Καλό θα ήταν πριν γράφουμε οτιδήποτε να το φιλτράρουμε λίγο... Στην τελική δεν μιλάμε με κάποια φίλη μας που την γνωρίζουμε και είμαστε σε θέση να προβλέψουμε την αντίδραση της...

Ας σκεφτούμε λίγο ότι μπορεί η θεματοθέτρια να βρίσκεται σε εύθραυστη ψυχολογική κατάσταση και κάθε σκληρή, απρόσεχτη και αγενής κουβέντα να προκαλέσει μεγαλύτερη στενοχώρια... Η κοπέλα ζήτησε βοήθεια, αν δεν υπάρχει κάτι πράγματι βοηθητικό να παραθέσετε, μην κάνετε τον κόπο...

Η στείρα και ωμή κριτική δεν βοηθάει κανέναν... ούτε κι εσένα που την κάνεις!:sad:

 

Επί τη ευκαιρία δείτε κι αυτό: http://www.imommy.gr/nipia/anaptiksi/article/1653/peitharxia-ta-lathh-poy-kanoyn-oi-goneis/

(Πειθαρχία: τα λάθη που κάνουν οι γονείς)

 

Είναι μερικά γενικά tips...

[newlife]

Τόσο το καλύτερο λοιπόν που έχεις χρόνο με το παιδί. Μπορείς να το εκμεταλλευθείς με χίλιους δυο τρόπους αυτό!! Πρέπει να αφήσεις πίσω το παρελθόν όμως άμεσα. Η σκέψη είναι ο εχθρός της πράξης! Όσο πιο πολύ αισθάνεσαι κακιά μάνα, τόσο πιο κακιά μάνα θα γίνεσαι. Λίγο πολύ όλες το έχουμε βιώσει το συναίσθημα της άχρηστης μάνας, όλες, για εύλογο ή παράλογο λόγο. Βάλε μπροστά την αγάπη και μην κοιτάς πουθενά αλλού. Όταν το καταφέρεις αυτό τότε το μητρικό ένστικτο θα σε οδηγήσει σωστά και στην προσέγγιση και στη διαπαιδαγώγηση. Άλλωστε εγώ δε θα ήθελα να είμαι μια μάνα που ΝΟΜΙΖΕΙ ότι δεν έχει κάνει λάθη πουθενά (γιατί μάνα που δεν κάνει λάθη δεν υπάρχει..). Αποδεχόμαστε τις βλακείες που κάνουμε και προχωράμε φροντίζοντας να μην τις ξανακάνουμε.

[Λαΐδα]

Μόνη σου λες πως στην ουσία δεν έχεις ζήσει το παιδί σου. Το κρατούσε γυναίκα λες, γιαγιά λες, μπαμπάς λες. Το ότι το παιδί προτιμά τον μπαμπά του λοιπόν, δεν είναι επειδή δεν του χαλάει χατήρι. Είναι επειδή έχει συνηθίσει να είναι με εκείνον, να κάνει πράγματα με εκείνον. Ψυχολόγος δεν είμαι αλλά θεωρώ πως στρουθοκαμηλίζεις. Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν μπορείς να ελέγξεις το παιδί σου όπως λες αλλά το ότι δεν προσπαθείς να γεφυρώσεις το χάσμα στην επικοινωνία σας. Να με συγχωρείς αν ακούγομαι σκληρή αλλά απάντησα μόνο και μόνο επειδή έχεις ήδη αντιληφθεί λανθασμένα την κατάσταση.

 

 

επισης να συμπληρωσω οτι η κατασταση δεν ειναι καθολου μα καθολου επιφανειακη κι οτι η κοπελα χρειαζεται ενα καλο ψυχοθεραπευτη απο κοντα για να αντιληφθει σε βαθος τι συμβαινει μεσα της αλλα και στο παιδι της

αυτη ειναι βεβαια η γνωμη μου αλλα δεν νομιζω οτι μπορει οι κομποι να λυθουν χωρις σοβαρη ψυχοθεραπεια, με ολο το θαρρος βεβαια

 

 

συμφωνω απολυτα.Δεν φταις εσυ φιλη μου για την καταθλιψη σιγουρα ομως δεν φταιει ουτε το παιδι. Οποτε βρες τροπο να καλυψεις πρωτα τα οποια κενα σου και μετα τα οποια κενα του.

 

Άλλά βρε κορίτσια θέλω ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ να είμαστε καλά μαζί και αυτοκολλητάκια γιατί εγώ δεν το έζησα αυτό από τη δική μου μητέρα λόγω αρρώστιας.....

Ειμαι πολύ απογοητευμενη με τον εαυτό μου και νιώθω τόσο άσχημα

Να είστε όλες καλά......

Οκ, δε ξερω πως να το γραψω ωραια, οποτε θα το γραψω απλα με καθε φιλικη διαθεση. Το οτι εχεις ολη την καλη προθεση και την καλη διαθεση, φαινεται. το οτι θες να εισαι καλη μανουλα (και σιγουρα εισαι αφου το προσπαθεις) επισης φαινεται....

Το οτι και εσυ δεν δεθηκες με τη μανουλα σου ειναι ενα θεμα που ΙΣΩΣ μεσα σου να μην το εχεις λυσει....και το κουβαλας...και το καθρεφτιζεις. Αν ησουν αδερφη μου η φιλη μου, θα προσπαθουσα να βρουμε εναν καλο ψυχολογο-ψυχοθερπαευτη να βοηθησει λιγο την κατασταση.

 

Ολα θα πανε καλα παντως....λιγο σπρωξιμο θελει

[newlife]

Διαβάζοντας με ενδιαφέρον τις συμβουλές όλων όσων έχουν ενδιαφερθεί για το θέμα, θέλω να εκφράσω μια επιφύλαξη, χωρίς να σημαίνει ότι διαφωνώ με τη λύση του ψυχολόγου που έχουν προτείνει κάποιες κοπέλες προηγουμένως. Άλλωστε κι εγώ τη γνώμη μου είπα πιο πάνω και μπορεί να είναι και λάθος.

 

Παρουσιάζεται λίγο, πώς να το πω, λίγο σαν μονόδρομος, σαν πανάκεια, η λύση του ψυχολόγου. Δεν είναι πάντα, ειδικά όταν αφορά σε ολόκληρες οικογένειες. Μπορεί να προκαλέσει άλλα ζητήματα, ειδικά σε μια περίπτωση σαν αυτή που υπάρχει ζήτημα χαμηλής αυτοεκτίμησης. Μπορεί βέβαια και να βοηθήσει, όμως εγώ στον ψυχολόγο θα κατέληγα αν είχα κάνει τα πάντα και δεν έβλεπα να διορθώνεται το πρόβλημα. Εδώ έχουμε να κάνουμε με περίπτωση που η προσπάθεια δεν έχει ξεκινήσει καν και υπάρχει μόνο μια μοιρολατρία.

 

Άλλωστε δεν μπορούν όλοι, ειδικά σήμερα, να πληρώσουν τα ποσά που απαιτεί μια καλή οικογενειακή ψυχοθεραπεία από έναν καλό ψυχοθεραπευτή, οπότε το να το παρουσιάζουμε σαν τη μόνη λύση μπορεί να είναι λίγο ριψοκίνδυνο για την εύθραυστη ψυχολογία του άλλου.

 

Μπορεί να έχει παραγινει και λίγο το κακό με τους κάθε ειδικότητας ψυχολόγους σήμερα, για το παραμικρό πρόβλημα σκεφτόμαστε να πάμε στον ειδικό να μας το λύσει. Δεν υπάρχουν έτοιμες λύσεις, η λύση είναι μέσα μας, στον πυρήνα της οικογένειάς μας ειδικά αν υπάρχει αμφίπλευρη διάθεση και κατανόηση. (Φυσικά δεν αναφέρομαι σε κλινικές περιπτώσεις σοβαρές).

[elenip]

Συγνώμμη που θα σε στενοχωρήσω και θα διαφέρω λίγο από το κλίμα συμπάθειας και υποστήριξης αλλά είναι από τα πλέον ΕΓΩΙΣΤΙΚΑ μυνήματα που έχω διαβάσει.... λες ότι μετά την γέννα πέρασες βαρβάτη επιλόχεια κατάθλιψη (σεβαστό και μη κατακριτέο) και πέρασε 1 χρόνος για να αποδεχτείς το παιδί σου.. από εκεί και μέχρι την ηλικία των 3 το παιδί σε έβλεπε μόνο τα πρωινά.... ακόμη και τώρα οι αντιδράσεις σου, συγνώμμη που θα στο πω αλλα είναι παιδιάστικες.... του είπες ""έτσι δε θέλω ούτε την αγάπη ούτε τα χάδια σου" .... μιλάς σε ένα τετράχρονο όχι σε ενήλικα.... το πως βιώνουμε εμείς τις αλλαγές στη ζωή μας (π.χ. απόκτηση ενός παιδιού) είναι ανεξάρτητο από το τι βιώνει το παιδί από εμάς.... έχεις χάσει πολύ έδαφος με το παιδί σου και πρέπει να το ανακτήσεις... τα παιδιά έχουν ανάγκη να έχουν ένα σταθερό σημείο αναφοράς που στις περισσότερες περιπτώσεις είναι η μητέρα.. από ότι καταλαβαίνω για το παιδί σημείο αναφοράς είναι ο πατέρας του.... εφόσον έχεις ξεπεράσει όλα τα δύσκολα του παρελθόντος θα σε συμβούλευα να προσπαθήσεις να κερδίσεις τον χαμένο χρόνο... κανείς δεν σε κρίνει για το εάν για τους δικούς σου λόγους ήσουν απομακρυσμένη από το παιδί.. τώρα που η ψυχολογία σου είναι καλή θα πρέπει με μεγάλη υπομονή και κόπο να "ξανακερδίσεις" το παιδί σου... επίσης ο ρόλος του "καλού" - "κακού" με τον σύζυγό σου θα πρέπει να το συζητήσετε με τον σύζυγό σου.. πρέπει να τηρήσετε μία κοινή στάση αντιμετώπισής του... εφόσον έχεις την διάθεση να δεις που όλα θα πάνε καλά.. θέλει όμως προσπάθεια και υπομονή... όχι εγωιστικές αντιδράσεις και παιδιαρίσματα

[ego-roula]

Είσαι ΠΟΛΥ σκληρή (και δυστυχώς δεν είσαι η μόνη/ος)... Καλό θα ήταν πριν γράφουμε οτιδήποτε να το φιλτράρουμε λίγο... Στην τελική δεν μιλάμε με κάποια φίλη μας που την γνωρίζουμε και είμαστε σε θέση να προβλέψουμε την αντίδραση της...

Ας σκεφτούμε λίγο ότι μπορεί η θεματοθέτρια να βρίσκεται σε εύθραυστη ψυχολογική κατάσταση και κάθε σκληρή, απρόσεχτη και αγενής κουβέντα να προκαλέσει μεγαλύτερη στενοχώρια... Η κοπέλα ζήτησε βοήθεια, αν δεν υπάρχει κάτι πράγματι βοηθητικό να παραθέσετε, μην κάνετε τον κόπο...

Η στείρα και ωμή κριτική δεν βοηθάει κανέναν... ούτε κι εσένα που την κάνεις!:sad:

 

Επί τη ευκαιρία δείτε κι αυτό: http://www.imommy.gr/nipia/anaptiksi/article/1653/peitharxia-ta-lathh-poy-kanoyn-oi-goneis/

(Πειθαρχία: τα λάθη που κάνουν οι γονείς)

 

Είναι μερικά γενικά tips...

 

οπιος ζηταει βοηθεια δηλαδη πρεπει να του χαιδευουμε τα αυτια???

ακομα και ο ψυχολογος δεν σε πιανει παντα με το γαντι... και τι θα παει να πει οτι ειμαι αγενης? εδω μιλαμε για ενα παιδακι μικρο...που θα επρεπε κανονικα να ηταν κολλημενος με την μανα του.. και οχι να την αποριπτει...

[goody]

Κατα τη γνωμη μου τη μεγαλη ζημια στην κανει το αγχος σου και η αγωνια σου να εχεις καλη σχεση μαζι του. Το θες τοσο πολυ που νομιζω αμεσως απογοητευεσαι και αντιδρας ασχημα.

Δηλαδη εδω και 1,5 χρονο ο μικρος γυρναει απο τον παιδικο και ειστε μαζι οι δυο σας μεχρι το βραδυ?

Προσπαθησε να χαλαρωσεις και να μην γινεσαι υπερβολικη στο μαλωμα, ναι να μην του κανετε ολα τα χατηρια αλλα να μην ειναι και η μερα του ενα συνεχες 'μη'. Βρες καποια κολπα οριοθετησης που ισως λειτουργησουν καλυτερα στο παιδι, πχ αυτοκολητα επιβραβευσης οταν κανει το σωστο κτλ.

Οταν ειναι βρεφακια χρειαζονται ποσοτικο χρονο με τους γονεις, απο μια ηλικια και μετα ομως θελουν και ποιοτικο. Εσεις δεν ειχατε τοσο ποσοτικο χρονο αλλα μπορεις να τον αναπληρωσεις με ποιοτικο τωρα.

Δειτε μαζι το αγαπημενο του παιδικο, παιξτε, πηγαινε τον σε μια παιδικη και παιξε μαζι του. Οχι να κοιτας, να παιξεις!

Μιλα του, μαθε τον πραγματα...σε εχει συνηθισει σε εναν αλλο ρολο αλλα δεν ειναι δυσκολο να εμπλουτισεις τον ρολο σου

[matina80]

Προσωπικά θα σταθώ ενδεικτικά σε ένα γεγονός: ο πατέρας δεν του χαλάει ΠΟΤΕ χατήρι... Εμένα αυτό μου προσέλκυσε την προσοχή...

Δηλαδή υπάρχει διάσταση συμπεριφοράς ανάμεσα στους γονείς και το παιδί εννοείται ότι παραπαίει και έχει μπερδευτεί! Και η μητέρα φυσικά αισθάνεται μόνη και αβοήθητη, μαζί με όλα όσα έχει αφήσει η επιλόχεια κατάθλιψη...

 

Χρειάζεται, πιστεύω, επαγγελματική βοήθεια και για τους τρεις σας σαν οικογένεια, λόγω της επιλόχειας κατάθλιψης και άλλων θεμάτων που υπάρχουν σε κάθε συμβίωση.

 

Μην αναλώνεις το χρόνο και την ενέργεια σου συζητώντας κάτι τόσο σοβαρό σε ένα forum που ο καθένας γράφει το μακρύ και το κοντό του και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να σε κάνει να αισθανθείς ακόμα πιο άχρηστη και πιο κακιά μάνα... Συζήτησε με τον άντρα σου το ενδεχόμενο να επισκεφθείτε ένα ψυχολόγο για οικογενειακή θεραπεία (γιατί δεν έχεις μόνο εσύ θέματα, κι ο σύζυγος έχει συμβάλει αρκετά!), συνεργαστείτε με το σχολείο του παιδιού και χαράξτε μια κοινή πορεία απέναντι στο πρόβλημα.

 

Σε καταλαβαίνω... Δεν αξίζει σε κανέναν άνθρωπο, όντας μέλος μιας οικογένειας, να αισθάνεται απόρριψη από τα άλλα μέλη, ειδικά εάν έχει περάσει και κάποιες περιπέτειες... Το να αισθάνεται ο ένας από τους γονείς (μάνα) ότι βρίσκεται αντιμέτωπη απέναντι σε ένα lobby γονέα (πατέρα)-παιδιού την κάνει να αισθάνεται πληγωμένη και αποξενωμένη. Οι σύντροφοι οφείλουν να έχουν κοινή πορεία και να συνασπίζονται για να εντάξουν και τα παιδιά τους στην ομάδα.

Επιπλέον πρέπει κάποια στιγμή να βρείτε τις ισορροπίες σας και την θέση του ο καθένας μέσα στην οικογένεια και φυσικά το παιδί σας να έχει όρια, γιατί τώρα απλά είναι μπερδεμένο!

Με κάλυψαν απόλυτα τα όσα έγραψες! Ακούς Stavr77???

[matina80]

Καταρχάς νομίζω ότι πρέπει να ηρεμήσεις και να σταματήσεις να παίρνεις την κατάσταση τόσο σοβαρά. Τα παιδιά δε χρειάζονται μόνο πειθαρχία, νουθεσίες και αδιάλλακτη στάση. Αυτά σε μεγάλο βαθμό μπορεί να φέρουν τα αντίθετα αποτελέσματα σε όποια ηλικία και να τα εφαρμόσεις.

Πριν συνεχίσω θα ήθελα να σου πω ότι κι εγώ έχω ένα γιο 4 ετών, παππού γιαγιά στον κάτω όροφο που δε χαλάνε χατήρι ποτέ και μπαμπά που δουλεύει όλη μέρα και σε γενικές γραμμές είναι πολύ ελαστικός. Έχω αναλάβει κι εγώ το ρόλο της "κακιάς" κι έχω δώσει ομηρικές μάχες για τη διαπαιδαγώγηση του παιδιού. Το μόνο που έχω καταφέρει είναι να γίνομαι εγώ χάλια ψυχολογικά, αφού βλέπω ότι τελικά κάνω κακό στο παιδί μου. ΔΗΛΑΔΗ, για να καταλάβεις ακριβώς τι εννοώ. Όταν εγώ δε θέλω να τρώει γλυκά κάθε μέρα και κατεβαίνω και βλέπω ότι του δινουν πχ σοκολάτα συνέχεια τι κάνω? Κάποια στιγμή ή ξεκινάω καυγά μπροστά στο παιδί που καταβροχθίζει παρόλα αυτά το γλυκάκι του ή του παίρνω τη σοκολάτα, τσακώνομαι με τη μάμα μου και το παιδί κλαίει και ορμάει και να με χτυπήσει. Αποτέλεσμα? ΚΑΝΕΝΑ. Καμιά διαπαιδαγώγηση, γιαγιά καλή, μαμά κακή.

Το παν είναι να αποδεχτείς πρώτα την κατάσταση και να βάλεις πίσω την εμμονή σου για διαπαιδαγώγηση (αφού η καλύτερη διαπαιδαγώγηση είναι η αγάπη που νιώθει ότι παίρνει το παιδί). Ο άντρας σου κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί, απ' ότ,ι αντιλαμβάνομαι, καθώς για πολύ καιρό είχε να κάνει και με μια μαμά απούσα ψυχολογικά και πρακτικά. Δεν μπορεί να έχεις την απαίτηση από αυτόν τον άνθρωπο όλο τον καιρό που εσύ "έλειπες" να ήταν αυστηρος και αδιάλλακτος με το παιδί. Μπορεί να υπερβάλλει λίγο, αλλά τα παιδιά έχουν ανάγκη να νιώθουν ότι τα αγαπούν και για το παιδί αγάπη σημαίνει κυρίως παρουσία και (δυστυχώς) χατήρια.

Φρόντισε να χαλαρώσεις και να έρθεις κοντά με το παιδί σου με όποιο τρόπο δείχνει να θέλει αυτό, με τους δικούς του όρους, αλλιώς με τους δικούς σου θα το χάσεις τελείως. Και μην ανησυχείς, τα παιδιά έχουν ανεπτυγμένο το αίσθημα δικαιοσύνης για τους άλλους, αφού πρώτα νιώσουν ότι δεν αδικούνται αυτά. Όταν με το πλήρωμα του χρόνου θα έχετε έρθει πιο κοντά θα μπορείς με όμορφο και μητρικό τρόπο να επιβάλεις και τους κανόνες σου. Τώρα αυτό δε γίνεται, απλως γιατί δεν το έκανες από την αρχή, λόγω των προβλημάτων σου.

Πρώτα όμως φρόντισε να ξεπεράσεις τις τύψεις σου. Σου έτυχε κάτι, αφού είσαι άνθρωπος και όχι μηχάνημα. Η κατάθλιψή σου μπορεί να τύχει σε όλες, σε μένα για παράδειγμα που περιμένω το δεύτερο τώρα και μπορεί σε λίγο καιρό να ζητάω εγώ συμβουλές. Το γεγονός ότι εργάζεσαι είναι προς τιμήν σου και θα είσαι στο μέλλον πρότυπο για το παιδί σου. Υπάρχει τρόπος να αναπληρώσεις το χαμένο χρόνο αρκεί να αποδεχτείς τον εαυτό σου και τα λάθη σου (ακούσια και εκκούσια) και να βάλεις πάνω από τους κανόνες το παιδάκι σου. Κάνε και μπόλικα χατηράκια, τίποτα δε θα πάθει.

Με αγάπη και κατανόηση και πολλές ευχές.

Και με την newlife θα συμφωνήσω!!!

[jackrussel]

Μέσα από τη ψυχη μου σας ευχαριστώ όλες πολύ πολύ που μου απαντήσατε. Απλώς να διευκρινήσω ότι ποτέ δεν άφησα το παιδί μου και ιδίως τον 1,5 τελευταίο χρόνο που δεν εργάζομαι. Ο συζυγος από την άλλη λόγω εποχιακού επαγγέλματος 7 μήνες το καλοκαίρι λείπει από τις 8 το πρωί μέχρι τις 1 τη νυχτα και του άλλους 5 μήνες είναι διαρκώς μαζί μας στο σπίτι....

Προσπαθώ να του αφιερώσω όλο μου το χρόνο, αλλά όχι πάντα με απόλυτη επιτυχία, γιατί συχνά αντιδρά......

Και ναι, όπως πολύ σωστά είπε μία κοπέλα, συχνά αντιδρώ σπασμωδικά και χάνω όλο το παιχνίδι.....

Άλλά βρε κορίτσια θέλω ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ να είμαστε καλά μαζί και αυτοκολλητάκια γιατί εγώ δεν το έζησα αυτό από τη δική μου μητέρα λόγω αρρώστιας.....

Ειμαι πολύ απογοητευμενη με τον εαυτό μου και νιώθω τόσο άσχημα

Να είστε όλες καλά......

 

δουλεψε το, δουλεψε τα θεματα που σε πληγωνουν, τη σχεση σου με την δικη σου μαμα καταρχην, στη συνεχεια ακου τι θελει να πει το παιδι σου,

δεν νομιζω οτι το θεμα που προκυπτει ειναι θεμα οριοθετησης ειναι βαθυτερο, το λεω γιατι νοιωθω οτι το καταλαβαινεις κι εσυ

 

δεν νομιζω οτι θα βοηθηθεις απο ενα φορουμ, το αντιθετο, ζητα βοηθεια απο κει που πρεπει,,,,

 

σου στελνω την πιο τρυφερη αγκαλια του κοσμου, τους αγωνιστικους μου χαιρετισμους και την σκεψη μου,,,,

[κανίνα]

καλησπερα!

πρωτων για μενα ειναι ειναι πολυ ασχημο να λεει κανεις πως αφου το απερριψες πρωτη τωρα στο ανταποδιδει...πολυ σκληρη απαντηση,αλλα οκ,κατανοητη αν δεν εχει περασει κανεις φαση ψυχοθεραπειας δεν μπορει να καταλαβει γιατι ησουν απουσα και πως καθημερινα απλα πραγματα γινονται ανυποφορα....

δευτερον θα ηθελα να σου επισημανω εναν λαθος κατα τη γνωμη μου χειρισμο...δηλαδη απο οτι διαβασα τωρα που εισαι καλα,πιεζεισ το παιδι και προσπαθεις να του επιβαλλεις την αποψη οτι "ειμαι η μαμα σου,πρεπει να με αγαπας"

κατσε σκεψου λιγο πιο ψυχραιμα και θα δεις πως το παιδι δεν σε ξερει....πως περιμενεις να σα αποδεχτει ετσι απλα?τον μπαμπα τον νιωθει πιο κοντα του,τον εμπιστευεται γιατι εχει χτιστει μια σχεση αβιαστη...

για μενα το καλυτερο ειναι να εκμεταλλευτεις σωστα τον χρονο που περνατε μαζι...δηλαδη αντι να απαιτεις απο το παιδι να σου δειχνει την αγαπη του,αφησε το πρωτα να σε μαθει,να σε εμπιστευτει και θα ανοιχτει απο μονο του!δεν υπαρχει περιπτωση να μην σε αγαπαει αλλα δεν μπορει να συμπεριφερθει οπως με τον μπαμπα,γιατι η σχεση του μαζι σου τωρα χτιζεται!θελει υπομονη!

παρτον μια βολτα,παιξτε παρεα,διαβασε του κατι και λεγε του ποσο τον αγαπας χωρις να περιμενεις ανταποδωση!βαλε και τον μπαμπα στο παιχνιδι!!σε καμια περιπτωση μην δειχνεις θυμο η απογνωση...δεν θες το παιδι σου να σε αγαπαει ενοχικα!

οπως και για σενα ετσι και για το μικρο ολο αυτο ειναι μια κατασταση προσαρμογης!δωστου χρονο και παρε και εσυ τον δικο σου ωστε να χτιστει μια υγειης σχεση!μπορεις καλλιστα να συμβουλευτεις και τον ψυχολογο σου!

το σημαντικοτερο ειναι να μην του δινετε εντολες του τυπου "φιλα τη μαμα" "αγκαλιασε τη μαμα"

πιστεψε με η χαρα που θα νιωσεις οταν το παιδι σου αυθορμητα θα σε αγκαλιαζει δεν συγκρινεται με μια αγκαλια αναγκαστικη....και επισης μη μπερδευεσαι!δεν χρειαζεται να του κανεις ολα τα χατηρια για να σε αγαπαει!θελει παντου ενα μετρο!περνα χρονο μαζι του και καντο να ευχαριστιεται!τοτε θα δεις μεγαλη αλλαγη!

αυτα απο μενα!μην βαζεις ταμπελα ειμαι καλα η κακη μανα,εισαι ενας ανθρωπος που θα κανει και λαθη οπως ολοι!με ψυχραιμια και χαλαρη διαθεση ολα θα στρωσουν!

[ΜΑΡΙΑΛ]

σκευτομαι εδώ και ώρα τι να σου γράψω...

 

το ποιο σημαντικό κομμάτι είναι να καταλάβεις ότι το πρόβλημα στη σχέση σου με το παιδί είσαι εσύ και όχι η ελλαστικότητα του πατέρα ή της γιαγιάς....

και όταν λέω εσύ δεν ενοώ την επιλόχειο.... (το παιδί ούτε καν θυμαται τι γινόταν), αλλά την απόλυτα εγωιστική συμπεριφορά σου τώρα....

 

δεύτερο βήμα είναι να σταματήσεις να ζητιανεύεις την αγάπη του μικρού, και να προσπαθήσεις να την κερδίσεις βάζοντας σε πρώτη μοίρα τα αισθήματα του παιδίού και σε τελευταία τα δικά σου...

τι εννοώ με αυτό...

στην ιστορία που μας είπες με το σχολείο...

αντί να του πείς "έτσι δεν θέλω την αγάπη σου" και να κλειστείς στο δωμάτιό σου ...

να χαιρετήσεις χαρούμενα και εθουσιόδη το παιδί σου...

 

με απλά λόγια σταμάτα να αγαπάς εγωιστικά το παιδί σου

[Aimee]

Δύσκολο θέμα!

 

Στη Σχολή Γονέων, που λειτουργεί στο νηπιαγωγείο του παιδιού μας, η ψυχολόγος μας έχει πει ότι τον πρώτο χρόνο ζωής του παιδιού διαμορφώνεται η βασική εμπιστοσύνη. Αυτός ο όρος περιλαμβάνει τον τρόπο που αντιλαμβάνεται το παιδί τον εαυτό του (θέματα αυτοπεποίθησης, δυναμισμού, πρωτοβουλίας), τους άλλους (κοινωνικοποίηση, φιλίες, θετική διάθεση) και τον κόσμο εν γένει (ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τις προκλήσεις, αισιοδοξία, μαχητικότητα κλπ.). Η βασική εμπιστοσύνη έχει στα θεμέλιά της τη σχέση του παιδιού με τους γονείς του και ιδίως τη μητέρα του.

Εσύ γνωρίζεις το παιδί σου και μπορείς να διακρίνεις εάν η απουσία σου έχει πληγώσει την πανοπλία της βασικής εμπιστοσύνης. Εάν το παιδί δείχνει κάπως μοναχικό και κλειστό, σημαίνει ότι πρέπει να σκύψεις περισσότερο προς εκείνο. Γενικότερα, θεωρώ ότι πρέπει να δώσεις προτεραιότητα στα αισθήματα του παιδιού σου και όχι στα δικά σου.

Δυστυχώς σου πήρε 1 χρόνο να αποδεχθείς το παιδί σου, όπως λες. Τώρα δεν γίνεται με ένα μαγικό ραβδάκι να διορθωθούν όλα αλλά γίνεται να κάνεις μια νέα αρχή.

Για να σου δώσει το παιδί αγάπη, πρέπει να την έχει ήδη δεχθεί αγάπη ή μάλλον καλύτερα να αντιλαμβάνεται ότι το αγαπάνε. Από το μήνυμά σου φαίνεται σαν να έχεις 2 ενδιαφέροντα:1) να οριοθετήσεις το παιδί και 2) να σου δείχνει το παιδί αγάπη.

Δεν λες όμως ΠΩΣ εκφράζεις εσύ την αγάπη στο παιδί σου. Π.χ. Γιατί περίμενες να σε φιλήσει το παιδί; Επρεπε εσύ να είχες σκύψει πρώτη να το φιλήσεις.

Θεωρώ ουτοπία να πιστεύεις ότι θα πετύχεις αυτούς τους δύο στόχους με τη στάση που τηρείς: 1) το παιδί διδάσκεται πειθαρχία από αυτόν που εμπιστεύεται, 2) όταν προσφέρεις νεύρα και κλάματα, όταν απορρίπτεις τα φιλιά του και τον προσβάλλεις, όταν ξεχνάς ότι για 1 χρόνο δεν τον χάιδευες (που τότε οι μαμάδες πνίγουν τα παιδιά τους στα φιλιά) ΔΕΝ του δείχνεις αγάπη ούτε τώρα.

 

Μην αφήσεις το παρελθόν να καθορίσει το μέλλον της σχέσης σας. Υπάρχουν παιδιά που μεγάλωσαν μακριά από τους γονείς τους και όμως έχουν άριστη σχέση μαζί τους. Χρειάζεται όμως υπομονή, επιμονή, κατανόηση, προσπάθεια από μέρους σου χωρίς εγωισμούς και βεντετισμούς. Βάλε τον εαυτό σου και τις ανάγκες σου στην άκρη και δώσε προτεραιότητα στα αισθήματα του παιδιού σου!

[AthinaP]

Μερικές σκέψεις και από μένα:

 

-Το παράδειγμα που έδωσες με την αγκαλιά, με ξάφνιασε. Στο σχολείο όταν αφήνουμε τα παιδιά, άλλος γονιός αποχαιρετά με αγκαλιές, άλλος όχι. Σε καμία περίπτωση δεν μετράει κανείς την αγάπη και το δέσιμο σε σχέση με μεμονωμένους τέτοιους κώδικες. Δηλαδή να κάτσει να πει από το πόσο αγκαλιάζονται στον αποχαιρετισμό αν είναι δεμένοι ή όχι. Προσωπικά, πολύ σπάνια να έχουμε τέτοιες εκδηλώσεις. Δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν υπάρχουν άλλες στιγμές, καταλαβαίνω πώς το λες, αλλά δεν είναι απαραίτητο να έχεις τους ίδιους κώδικες με το μπαμπά, στις ίδιες συνθήκες για να μετρήσεις αυτό το δέσιμο.

 

-Το παιδί είναι πιεσμένο γιατί στο σχολείο έχει χαρακτηριστεί ως ατίθασο, ενώ στο σπίτι το έχεις όλο μη και μη. Δηλαδή όλη τη μέρα του είναι σε στενό μαρκάρισμα. Ασφαλώς χρειάζεται οριοθέτηση, αλλά αυτή δεν γίνεται μόνο με τη μουρμούρα, τα παρακάλια και τις φωνές. Προσπάθησε να βρεις θετικούς τρόπους. Το παιδί έχει θέμα οριοθέτησης σε κάθε περιβάλλον από όλους; Παρατήρησε συνθήκες που είναι πιο χαλαρό και ευχαριστημένο το παιδί και προσπάθησε να κάνεις πιο πολλές αυτές τις στιγμές, έτσι ώστε να συνδυάσει το παιδί την παρουσία τη δική σου με ευχάριστες καταστάσεις. Ο καιρός τώρα βοηθάει.

 

-Το παιδί δεν είναι μωρό και σε κάποιο βαθμό έχεις χάσει την ευκαιρία να κάνετε πράγματα μαζί. Με την έννοια ότι ίσως είναι χειρότερα τώρα να περιμένεις αν είστε έξω το παιδί να ασχολειται μαζί σου και όχι με άλλα παιδάκια. Δεν είναι σε ηλικία να κάνει πράγματα συνεχώς με τη μαμά. Ωστόσο όσο καλλιεργούνται ευχάριστες εμπειρίες μαζί, τόσο είναι καλό και για τη σχέση σας.

 

-Τη θέση του άντρα σου τη βρίσκω κάπως μυστήρια, με την έννοια ότι ξέρω οικογένειες που η μαμά δεν είναι βασικός παίκτης, όμως το παιδί έχει εισπράξει ότι η μαμά είναι πάνω από όλα και από όλους, γιατί αυτό του περνάνε με τη στάση τους οι ενήλικες που το φροντίζουν, όσο και να το φροντίζουν. Το να μην έχει φωνάξει ποτέ ο πατέρας στο παιδί δεν το βρίσκω κακό, όμως κακή είναι η πλήρης απουσία ορίων, αν υπάρχει, όπως και η συναλλαγή με ανταλλάγματα υλικά προκειμένου το παιδί να είναι ευχαριστημένο.

 

-Το τι έγινε πριν Χ χρόνια, το θυμάσαι εσύ και οι ενήλικες που φροντίζουν το παιδί. Το παιδί δεν έχει αναμνήσεις από τότε. Επικεντρώσου στο παρόν και στο μέλλον, σε πράγματα που μπορείς να αλλάξεις. Στη δική μας οικογένεια επέλεξα να έχω λιγότερο ενεργό ρόλο από ένα σημείο και πέρα, ενώ πριν ήμουν το κλασικό attachment parenting. Tα παιδιά μια χαρά ανταποκρίθηκαν, δέθηκαν περισσότερο με το μπαμπά τους, αλλά υπήρχε συνεννόηση ανάμεσα στους μεγάλους πάνω σε αυτό και δεν υπήρχαν εγωϊσμοί. Εντάξει, υπήρχε μια τάση από το μπαμπά να κακομαθαίνει τα παιδιά αλλά όταν κατάλαβε ότι αυτή η στάση είναι κακή και για το παιδί και για τον ίδιο (γιατί ο δικός μας μπαμπάς κάποια στιγμή αγανακτούσε με πράγματα που ο ίδιος επέτρεπε, δεν ήταν και σαν τον δικό σας), τέλος πάντων όταν και εκείνος το καταλάβαινε, κάπως έβρισκε ένα μέτρο.

 

-Γενικά, από τα όσα γράφεις, ακούγεται μια κατάσταση αγχωτική, σαν να μην αισθάνεσαι κάτι γνήσιο για το παιδί, σαν να προσπαθείς να το βγάλεις, σαν ένα πρέπει. Προσπάθησε να έχετε ωραίες εμπειρίες με το παιδί, για να βγει πιο γνήσιο συναίσθημα και σε εσένα και στο παιδί.

 

-Όσον αφορά το παιδί που οριοθετείται δύσκολα, αυτό έρχεται από το χαρακτήρα του παιδιού, σε μεγάλο βαθμό. Υπάρχουν παιδιά που αναγνωρίζουν ότι οι μεγάλοι στις περισσότερες περιπτώσεις ξέρουν καλύτερα ενώ υπάρχουν άλλα που έχουν το βιολί τους και απαιτείται ο γονιός ή ο δάσκαλος να είναι στην τσίτα να βρουν τα κουμπιά τους. Έχω δυο παιδιά εντελώς διαφορετικά και είδα οτι ο τρόπος ανατροφής δεν μπορεί να αλλάξει πολύ και πολύ άμεσα μια τέτοια ιδιοσυγκρασία, αν υπάρχει. Έχω δύο παιδιά τελείως διαφορετικά σε αυτό τον τομέα. Μην ψαρώνεις όταν κάποιος θεωρεί ότι χάρις στην ανατροφή έχει παιδι σουπερ πειθαρχημένο, απλά συνήθως του έχει τύχει το version του ήρεμου παιδιού. Σίγουρα όμως, ως γονιός οφείλεις και εσύ και ο πατέρας να δείτε το συμφέρον του παιδιού έτσι ώστε συνολικά μέχρι την πρώτη τάξη του δημοτικού το αργότερο, να μην είναι το παιδί-απελπισία για το δάσκαλο, γιατί πρώτο από όλους το παιδί θα ζημιωθεί από μια τέτοια κατάσταση.

 

-Στην τελική καθόλου κακή μάνα δεν μπορεί να σε χαρακτηρίσει κανείς, δεν ξέρω γιατί έδωσες αυτό τον τίτλο στον εαυτό σου. Υποψιάζομαι ότι η στάση των ενηλίκων γύρω σου μπορεί να καλλιέργησε αυτή την εικόνα. Σίγουρα όμως, εφόσον έχουν περάσει αρκετοί μήνες που πλέον φροντίζεις το παιδί και παρόλα αυτά δεν αισθάνεσαι κάτι να δένει εκείνο με εσένα τουλάχιστον, αξίζει να προσπαθήσεις να δεις τι μπορεί να γίνει για να βελτιωθεί η κατάσταση.

[opal]

Πολλές απαντήσεις από τις παρακάτω με κάλυψαν αλλά θα μπορούσα να προσθέσω τα εξής: Το παιδί σου σε αγαπάει. Όπως είπες κι εσύ είσαι η ΜΑΜΑ του και θα είσαι ΠΑΝΤΑ ένα πρόσωπο αναντικατάστατο στη ζωή του. Το παιδί σου θα έχει πάντα ανάγκη από την αγάπη σου και την αποδοχή σου.

 

Ο λόγος που νιώθεις ότι σε απορρίπτει πιστεύω ότι πηγάζει από μια αντίδραση του παιδιού στα όρια που του βάζεις. Θυμώνει δηλαδή και γι` αυτό συμπεριφέρεται έτσι. Όταν είμαστε θυμωμένοι συχνά άλλα κατά βάθος νιώθουμε κι άλλη συμπεριφορά εκδηλώνουμε.

 

Δε θεωρώ ότι η συμπεριφορά σου είναι εγωιστική. Εγώ τη βρίσκω λογική αντίδραση αν και δε νομίζω ότι σε βοηθάει. Μην τον παρακαλάς ούτε εσύ ούτε κάποιος άλλος ενήλικας να εκδηλώνει την αγάπη του. Αφησέ τον να σου τη δείξει από μόνος του όποτε το νιώθει.

 

Προσπάθησε να έχεις ένα καλό κλίμα στο σπίτι. Να κάνετε πράγματα μαζί που ξέρεις ότι τον ευχαριστούν. Όσο μπορείς να μεταδίδεις μία χαρούμενη ατμόσφαιρα. Να προσπαθείς να μην έχεις νεύρα και όταν τον μαλώνεις να του μιλάς πάντα ευγενικά. Με τον μπαμπά πρέπει να βρείτε μία κοινή γραμμή. Να συμφωνήσετε για το ποια πράγματα επιτρέπονται μέσα στο σπίτι και ποια όχι ώστε να μη βγαίνεις εσύ η κακιά. Το να του κάνεις τα χατήρια όπως το καταλαβαίνεις και μόνη σου δεν είναι απόδειξη αγάπης. Όμως στο παιδί χτυπάει άσχημα να του απαγορεύεις κάτι ενω ο μπαμπάς του το αφήνει. συμφωνείστε λοιπόν με το μπαμπά να απαγορεύεται και να επιτρέπεται τα ίδια πράγματα. Για να γίνει αυτό φαντάζομαι ότι θα χρειαστούν συμβιβασμοί και από τις δυο πλευρές. Και αυτός θα χρειαστεί να βάλει περισσότερα όρια και εσύ να γίνεις πιο χαλαρή με μερικά πράγματα.

[alcyon]

Καλησπέρα,

το θέμα σου είναι αρκετά ευαίσθητο.

Η περιγραφή που κάνεις δείχνει πως ακόμα και εσένα σου φαίνεται κάπως ομιχλώδες το τοπίο. Δε φαίνονται ξεκάθαρα τα προβλήματα. Μάλλον θα έλεγα φαίνονται μπλεγμένα μεταξύ τους όπως μπλέκονται όλοι οι τομείς στη ζωή μας.

 

Λοιπόν θα προσπαθήσω να είμαι όσο γίνεται πιο σύντομη:

 

1. Μη μπλέκεις την πειθαρχία με την αυστηρότητα. Η πειθαρχία μπορεί να έρθει χωρίς να εξαντλείται η αυστηρότητά μας. Επίσης το να αφεθεί το παιδί να κάνει ότι θέλει, προκαλεί προβλήματα -όπως ήδη είπες πως έχετε στον παιδικό, μιας και ο μπαμπάς δε χαλάει χατήρι.

Κράτα στο νου πως γενικά όταν θέλουμε να πειθαρχήσουμε πετυχημένα τα παιδιά καλό θα ήταν να τους θυμίζουμε πως εκείνα κάτι κερδίζουν. π.χ. Καλό θα είναι να μη χτυπάμε τους άλλους γιατί πονάνε. Κι όταν πονάνε δε θα θέλουν να είναι κοντά μας και δε θα έχουμε φίλους.

 

2. Επικοινωνία με τον σύζυγό σου. Πιστεύω πως είναι ένα θέμα που πρέπει να έρθει σε πρώτο πλάνο. Κοινές αποφάσεις, κοινή αντιμετώπιση, κοινή γραμμή για αποτελεσματική διαπαιδαγώγηση. Αν ο ένας βάζει όρια και ο άλλος είναι χαλαρός, τότε το μόνο που θα μάθει είναι πώς να παρακάμπτει τα όρια και να κάνει ό,τι θέλει. Αυτό, πολύ πιθανά να φέρει δυσκολίες σε οργανωμένα πλαίσια (π.χ. σχολείο).

 

3. Αγάπη. Το άφησα για το τέλος, γιατί αυτό χρειάζεται βαθύτερη αντιμετώπιση.

Μέσα από το κείμενό σου αφήνεις να εννοηθεί πως νιώθεις "υποχρεωμένη" να νιώθεις μαμά. Έχεις στο νου σου το ρόλο της μαμάς χρεωμένο με κάποια χαρακτηριστικά τα οποία προσπαθείς να "φορέσεις" στα συναισθήματά σου, τα οποία δε φαίνονται αυτή τη στιγμή σε πλήρη αρμονία. Και δίπλα στο ρόλο της μαμάς έχεις και αυτόν του παιδιού. Με άλλα χαρακτηριστικά τα οποία περιμένεις να τα δεις από το παιδί σου.

Βγες από τους "ρόλους". Νιώσε. Δεν υπάρχει πρέπει. Κάνε αυτό που νιώθεις. Η αγάπη δε μπαίνει στο ζύγι.

 

Αν θες λοιπόν να απολαύσεις τους καρπούς της αγάπης σας, άσ' τη να γίνει οδηγός. Γνώρισε το παιδί σου από την αρχή. Παρατήρησέ το. Δες τι το ενδιαφέρει. Αυτό θέλει καιρό, δε γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη. Όταν αντιληφθείς πράγματα που του αρέσουν, τότε θα μπορείς να συμμετάσχεις σε αυτά. Αν το παιδί σου σε συναντά στα πράγματα και τις δραστηριότητες που το ενδιαφέρουν, τότε θα του τραβήξεις την προσοχή. Με τέτοιο τρόπο σιγά σιγά, θα αυξάνεται ο χρόνος που θα αφιερώνει ο ένας στον άλλο και θα ωριμάζει η επικοινωνία. Από εκεί και πέρα... θα τα βρεις... είπαμε με οδηγό την αγάπη.

 

Κατά τη γνώμη μου, τα θεμέλια μιας ζεστής οικογένειας είναι ο Χρόνος και η Επικοινωνία, σε μια βάση Αγάπης.

 

Ας μην πω περισσότερα αν και έχω ακόμα αρκετά που περνούν από το μυαλό μου.

 

Υ.Γ. Κι εγώ θα πρότεινα -εφόσον υπάρχει δυνατότητα- να δοθεί προτεραιότητα στη συμβουλή κάποιου ειδικού σε οικογενειακά θέματα. Θα δώσει λίγο σαφείς στόχους, και μια σειρά... έναν ρυθμό στην προσπάθεια.