Νιώθω τόσο κακή μάνα.........

[miriki]

Πέρα από όλα αυτά που είπαν οι φίλες και επειδή βλέπω και δεύτερο τικεράκι και μάλιστα πολύ ζόρικο, μίλα άμεσα σε ψυχολόγο. Μπορεί πάλι να περνάς επιλόχειο σε συνδυασμό με το πένθος σου.

 

Σίγουρα οι ισορροπίες της οικογένειας είναι μέγα ζήτημα, αλλά νομίζω ότι κρύβεται (ή μάλλον σου φωνάζει) και κάτι ακόμα. Βρες ψυχολόγο τώρα και εύχομαι όλα να πάνε καλύτερα στη ζωή σας.

[Μπουρμπουρ1]

Συμφωνω με τις προλαλησασες.

Συμπληρωνω οταν νιωθουμε οτι δεν αξιζουμε την αγαπη καποιου υπαρχει προβλημα.

 

Το προβλημα πηγαζει απο τη μαμα αλλα μπορει να διορθωθει

Μπραβο στον μπαμπα που εχτισε τετοια σχεση με το παιδι.Προφανως προσπαθει να αντισταθμησει την αδικη κατασταση για το παιδι απο την ελλειψη της μανας, θα ισορροπησει ταν τα πραγματα βελτιωθουν.

[ΜΑΡΙΑΛ]

επειδή βλέπω και δεύτερο τικεράκι και μάλιστα πολύ ζόρικο, μίλα άμεσα σε ψυχολόγο. Μπορεί πάλι να περνάς επιλόχειο σε συνδυασμό με το πένθος σου.

.

η μιρίκη έχει δίκιο η επιλόχειος μπορεί και πάλι να έχει κάνει την εμφάνησή της...

δεν το είχα προσέξει το δεύτερο τίκερ

[Niki81]

Το θέμα είναι ότι ο γιος μου αντιδρά πολύ άσχημα και νιώθω πολλές φορές ότι αδιαφορεί παντελώς για εμένα......επειδή εγώ έχω αναλαβει το ρόλο του αυστηρού γονέα, νιώθω ότι δεν με θέλει. Συνεχώς εγώ επιζητώ την αγάπη του, τη φροντίδα του....Π.χ όταν εγώ γυρνώ από τη δουλειά, μπορεί ούτε να μην με χαιρετίσει, αλλά όταν γυρνά ο μπαμπάς, χαλάει τον κόσμο. Προσπαθώ να τιθασεύσω τα συναισθήματα μου και νε παίσω τον εαυτό μου ότι δεν τρέχει τίποτα, ότι απλά εγώ είμαι η αυστηρή και για αυτό έχει στραφεί στον μπαμπά του, αλλά δεν τα καταφέρνω πάντοτε. Πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να ζηλεύει ενδόμυχα και ειλικρινά με πονάει πολύ η απορριψή του. Σήμερα το πρωί έφυγε για το σχολείο του και ούτε καν γύρισε να με φιλήσει (έπρεπε να του το υπενθιμήσει ο μπαμπάς του), εγώ όμως εκνευρίστηκα ΠΆΛΙ) πολύ, του είπα ότι "έτσι δε θέλω ούτε την αγάπη ούτε τα χάδια σου" φώναζα και κλείστηκε στο δωμάτιο μου κλαίγοντας και το παιδί με το σύζυγο έφυγαν....!Τώρα εκτός το ότι τα μάτια μου είναι πρησμένα από το κλάμα, νιώθω και φοβερές ενοχές, αλλά πάνω από όλα πονάω για αυτη τη συμπεριφορά του μικρου......Ξέρω ότι η αγάπη και τα φιλιά και η αφοσίωση σε έναν άνθρωπο δεν μπορούν να έρθουν καταναγκαστικά και καταπιεστικά, όμως ειμαι η ΜΑΜΑ του και πονάω πολύ για το όλο θέμα. Από την άλλη δε θεωρώ ότι πρέπει να του κάνω όλα του τα χατήρια και να του αγοράζω ότι θέλει για να κερδίσω την αγάπη του.....θεωρώ ότι θα του κάνω μεγαλύτερο κακό. Να σημειώσω ότι ο σύζυγος δεν του χαλά ΠΟΤΕ χατήρι, δεν του έχει υψώσει ποτέ τον τόνο της φωνής του, ενώ εγώ και φωνάζω και χαλώ χατήρια, γιατί θεωρώ ότι πρέπει κάπως τα πράγματα να ισορροπούν..... επίσης ο μικρός έχει ένα φοβερό πείσμα (γονιδιακό), κάτι που εμένα με κάνει έξω φρενών γιατί είμαι διαφορετικός χαρακτήρας και συχνά έχουμε συγκρούσεις

Νιώθω τόσο κακή και άχρηστη μάνα, τόσο ανίκανη να διαχεριστώ το παιδί μου και τόσο πληγωμένη που με έχει απορρίψει.....πνίγομαι

Ευχαριστώ για το χρόνο σας και συγνώμη για το μακροσκελέστατο μύνημά μου.....

 

Συνηθως η μαμα ειναι παντα η αυστηρη...η κακια...αυτη που λεει το οχι και το εννοει.Αυτο κατα τη γνωμη μου δε μπορει με τπτ να ειναι η αιτια που ενα παιδι φτανει να 'απορριψει' τη μαμα.Το να προσπαθεις λοιπον να πεισεις τον εαυτο σου οτι ολα ειναι οκ και οτι το παιδι σε απορριπτει γιατι εισαι αυστηρη ειναι σα να κρυβεσαι πισω απο το δαχτυλο σου.Αν το παιδι σε απορριπτει τοτε κατι το εφτασε στο σημειο να σε απορριψει.

ισως να ηταν η δικη σου απορριψη οπως λες.Αυτο ειναι που πρωτα πρεπει να λυσεις και σε αυτο χρειαζεσαι τη βοηθεια ειδικου...ισως και ενας παιδοψυχολογος να μπορουσε να σε βοηθησει.

 

Σαφως και δεν ειναι σωστο να του κανεις ολα τα χατηρια...αλλα προκειμενου να το πλησιασεις και να χτισεις μια καλη σχεση μαζι του (κατι το οποιο θα οφελησει οσο τπτ το παιδι) μηπως να χαλαρωσεις λιγο με το θεμα αυστηροτητα?Μηπως να πας λιγο με τα νερα του?Να γινεις πιο τρυφερη μαζι του?Κουβεντες του τυπου "έτσι δε θέλω ούτε την αγάπη ούτε τα χάδια σου" δεν ειναι βαριες για να λεγονται σε ενα τετραχρονο και μαλιστα απο τη μαμα του?

 

Οταν το παιδι σε βγαζει εκτος εαυτου φυγε για λιγο..μπες στο μπανιο...κατσε πεντε λεπτα να ηρεμησεις και μετα βγες να διαχειριστεις την οποια κατασταση...Πιστεψε με πολλες φορες εχω κλειτει στο μπανιο κοιταζομαι στον καθρεφτη και λεω 'ηρεμησε ειναι μονο ενα παιδι' γιατι και ο δικος μου με βγαζει εκτος πολλες φορες.

 

Ζητα βοηθεια απο ειδικους...ειναι κριμα να βασανιζεσαι κι εσυ και το παιδι.Και δειξε του συνεχως την αγαπη σου...ακομα κι αν αυτο σε αγνοει...εσυ αγκαλιασε το και φιλησε το .Να του θυμιζεις συνεχια ποσο το αγαπας και να του μιλας ομορφα.

 

Τα συγχαρητηρια μου στο μπαμπα.Μη θυμωνεις που του κανει τα χατηρια και ειναι παντα ο καλος.Συζητα μαζι του...μπορει να σε βοηθησει να κερδισεις τη σχεση με το μικρο.Και να καμαρωνεις που ο μπαμπας εχει τετοια σχεση με το γιο σου...αυτα ειναι ομορφα.

[tot72]

Εφόσον ξέρεις τι σημαίνει βοήθεια από κάποιον ειδικό και πόσο αναγκαία είναι στους περισσότερους ανθρώπους κλείσε ένα ραντεβού για να ζητήσεις μια γνώμη.Νομίζω πως όλοι το χρειαζόμαστε πολλές φορές στη ζωή μας.Παίρνουμε καλύτερη ανάσα .Ο ξένος με γνώσεις πάντα μας ανακουφίζει γιατί βλέπει τα πράγματα πιο σφαιρικά.

[edel84]

Κορίτσια καλημέρα και ελπίζω να γράφω στο σωτό τόπικ

Έχω ένα γιο 4,5 ετών. Μια καλή εγκυμοσύνη και σχετικά εύκολη γέννα, που όμως την ακολούθησε μία βαρβάτη επιλόχειος κατάθλιψη, με ψυχολόγους κ.λ.π. και με αποτέλεσμα να κάνω πάνω από 1 χρόνο να αποδεχθώ το γιο μου!!!!! Το παιδί μέχρι τα 3 που πήγε παιδικό το κρατούσε γυναίκα, λίγο η γιαγιά του (που του έχει υπερβολική αδυναμία) και λίγο ο σύζυγος (ο οποίος είναι πολύ καλός μπαμπάς, αλλά ΠΟΤΕ δεν του χαλάει τοχατήρι). Εγώ τότε δούλευα πολλές ώρες και έβλεπα το παιδί μόνο τα πρωινά. Όπως αντιλαμβάνεστε, ο γιος μου είχε διαφορετικό τρόπο αντιμετώπισης από το κάθε άτομο που αναλάμβανε κάθε φορά τη φροντίδα του, με αποτέλεσμα τα πράγματα να ξεφύγουν και να μην υπάρχουν όρια. (άποψη της δασκάλας στον παιδικό που προσπαθούμε ακόμα να διαρθώσουμε). Το θέμα είναι ότι ο γιος μου αντιδρά πολύ άσχημα και νιώθω πολλές φορές ότι αδιαφορεί παντελώς για εμένα......επειδή εγώ έχω αναλαβει το ρόλο του αυστηρού γονέα, νιώθω ότι δεν με θέλει. Συνεχώς εγώ επιζητώ την αγάπη του, τη φροντίδα του....Π.χ όταν εγώ γυρνώ από τη δουλειά, μπορεί ούτε να μην με χαιρετίσει, αλλά όταν γυρνά ο μπαμπάς, χαλάει τον κόσμο. Προσπαθώ να τιθασεύσω τα συναισθήματα μου και νε παίσω τον εαυτό μου ότι δεν τρέχει τίποτα, ότι απλά εγώ είμαι η αυστηρή και για αυτό έχει στραφεί στον μπαμπά του, αλλά δεν τα καταφέρνω πάντοτε. Πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να ζηλεύει ενδόμυχα και ειλικρινά με πονάει πολύ η απορριψή του. Σήμερα το πρωί έφυγε για το σχολείο του και ούτε καν γύρισε να με φιλήσει (έπρεπε να του το υπενθιμήσει ο μπαμπάς του), εγώ όμως εκνευρίστηκα ΠΆΛΙ) πολύ, του είπα ότι "έτσι δε θέλω ούτε την αγάπη ούτε τα χάδια σου" φώναζα και κλείστηκε στο δωμάτιο μου κλαίγοντας και το παιδί με το σύζυγο έφυγαν....!Τώρα εκτός το ότι τα μάτια μου είναι πρησμένα από το κλάμα, νιώθω και φοβερές ενοχές, αλλά πάνω από όλα πονάω για αυτη τη συμπεριφορά του μικρου......Ξέρω ότι η αγάπη και τα φιλιά και η αφοσίωση σε έναν άνθρωπο δεν μπορούν να έρθουν καταναγκαστικά και καταπιεστικά, όμως ειμαι η ΜΑΜΑ του και πονάω πολύ για το όλο θέμα. Από την άλλη δε θεωρώ ότι πρέπει να του κάνω όλα του τα χατήρια και να του αγοράζω ότι θέλει για να κερδίσω την αγάπη του.....θεωρώ ότι θα του κάνω μεγαλύτερο κακό. Να σημειώσω ότι ο σύζυγος δεν του χαλά ΠΟΤΕ χατήρι, δεν του έχει υψώσει ποτέ τον τόνο της φωνής του, ενώ εγώ και φωνάζω και χαλώ χατήρια, γιατί θεωρώ ότι πρέπει κάπως τα πράγματα να ισορροπούν..... επίσης ο μικρός έχει ένα φοβερό πείσμα (γονιδιακό), κάτι που εμένα με κάνει έξω φρενών γιατί είμαι διαφορετικός χαρακτήρας και συχνά έχουμε συγκρούσεις

Νιώθω τόσο κακή και άχρηστη μάνα, τόσο ανίκανη να διαχεριστώ το παιδί μου και τόσο πληγωμένη που με έχει απορρίψει.....πνίγομαι

Ευχαριστώ για το χρόνο σας και συγνώμη για το μακροσκελέστατο μύνημά μου.....

 

Σταβάκι μου γλυκό!

Τι είναι αυτά που διαβάζω καλή μου;;;

 

Κατά αρχάς δεν μπορούμε να σε κρίνουμε. Είναι μια πτυχή που ἐχεις δώσει εσύ, που στην παρούσα φάση, κακά τα ψέματα, έχεις πάλι μαυρίλες, γιατί να χάνεις ένα μωράκι δεν μπορεί κανείς να το θεωρήσει εύκολο. Ούτε ότι ξεπερνιέται μέσα σε 5 μήνες! Ούτε ότι δε θα επηρεάσει την ψυχολογία σου. Επίσης δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι οι ορμόνες σου είναι σε φυσιολογικά επίπεδα. Αυτό που βλέπω (κι από τον εαυτό μου που πέρασα τα ίδια) είναι ότι κάνουν πάρτυ!

Επίσης, δεν μπορούμε να κρίνουμε τη στάση του άντρα σου, γιατί πάλι είναι αυτά που μας λες εσύ.

Κοινώς αυτό που θέλω να πω είναι πως δεν είμαστε στο σπίτι σου και δεν ξέρουμε τι γίνεται, μόνο έχουμε αυτό που εσύ μας μεταφέρεις και εσύ νιώθεις. Κι αυτό που νιώθεις δεν είναι καλό και επίσης όπως και να το κάνουμε δεν είναι αντικειμενικό!!!. Φαντάζομαι ότι η αποβολή σου παἰζει τεράστιο ρόλο σε όλο αυτό. Εεε πως να το κάνουμε;; Δεν είμαστε και αναίσθητοι άνθρωποι, ούτε θα γελάμε και θα κάνουμε τον κλόουν όταν έχουμε έχουμε δει το νεκρό έμβρυο μας στο εσώρουχο! Πολύ απλά δε γίνεται!

Μην επιτρέπεις ουτε στον ίδιο σου τον εαυτό να κάνει τέτοια σχόλια!

Είμαστε εδώ για σένα, πόσες φορές πρέπει να το πούμε!

Να προσέχεις τον εαυτό σου! Όταν τον βρεις θα δεις, όλα θα είναι αλλιώς. Σε καταλαβαίνω στο τι περνάς, δεν είναι εύκολο και δε θα γίνεις από τη μια μέρα στην άλλη καλά! Θέλει δουλειά! Και πρέπει να το προσπαθήσεις!

Σε φιλώ!

[ΟΛΓΑ78]

Αχ...έγραψα ένα ολόκληρο κατεβατό και χάθηκε!!! Λοιπόν, Σταβούλι, εν ολίγοις: και μόνο που λες ότι νιώθεις κακή μάνα, σε κάνει αυτόματα καλή μάνα και ξεκινάμε από τα βασικά: αγαπάς το παιδί σου, αναγνωρίζεις τα λάθη σου και θέλεις να τα διορθώσεις. Και πριν συνεχίσω, να σου θυμίζω ότι όλες οι μανούλες νιώθουμε τύψεις γι αυτά που κάνουμε ή δεν κάνουμε για τα παιδιά μας και μας παίρνει από κάτω κατά καιρούς. Αυτό που χρειάζεσαι με τον μικρούλη σου, είναι χρόνος. Χρόνος τα 2 σας να είστε χαλαροί, να παίζετε, να γελάτε, να κάνετε βλακειούλες, αλλά με σένα να μην είσαι αγχωμένη, να του δείχνεις όλη σου την αγάπη χωρίς να πληγώνεσαι αν νιώθεις ότι σε απορρίπτει. Το παιδάκι σου σε έχει περισσότερη ανάγκη απ' ότι νομίζεις.... και θα δεις ότι όταν γίνεις λίγο χαλαρή, όταν τον αγκαλιάζεις και τον φιλάς παρόλο που αυτός δεν το κάνει, με τον καιρό θα μαλακώσει. Τα παιδιά είναι πάντα παιδιά, σήμερα ο δικός μου μου είπε "μακάρι να μην είχα μαμά" επέιδή δεν τον άφηνα να δει ΝΟΒΑ με τις ώρες, προσπαθώ να μην πιάνομαι από τις λέξεις του ή από τις φορές που μπορεί να μην έχει όρεξη να με αγκαλιάσει. Κι εμένα με ενοχλεί, σε καταλαβαίνω απόλυτα, αλλά κάνε πως δεν σε νοιάζει, εγώ όταν μου λέει "δε σε αγαπάω", του λέω"δεν πειράζει, σε αγαπάω εγώ και για τους 2 μας" Λάθη κάνουμε όλες κορίτσι, κι εσύ είσαι σε ευαίσθητη περίοδο τώρα, μην είσαι σκληρή με τον εαυτό σου, να ξέρεις ότι είσαι πάντα η ΜΑΜΑ του, αυτό δεν αλλάζει με τίποτα!!

[polina26]

συμφωνώ με την Ειρήνη... προσπάθησε να κάνεις μαζί με το γιο σου πράγματα που ξέρεις ότι του αρέσουν, πχ να τον πηγαίνεις στην παιδική, να του διαβάζεις βιβλία, να συζητάτε για το πώς περάσατε τη μέρα σας, να του λες ιστορίες....αφιέρωσέ του χρόνο. δεν είναι ανάγκη να του κάνεις όλα τα χατήρια ή να του παίρνεις δώρα, αρκεί να του εξηγείς πώς και γιατί. ζήτα από τον άντρα σου να σε στηρίξει σε αυτό, να έχετε κοινή γραμμή.

 

και κάθε βράδυ να του λες: καληνύχτα αγοράκι μου, σε αγαπώ πολύ-πολύ, είσαι ό,τι καλύτερο έχω στον κόσμο και η μανούλα θα είναι πάντα κοντά σου όταν τη χρειάζεσαι.

ακόμη κι αν σε απορρίπτει εσύ δε θα δείχνεις την πίκρα σου (τα παιδάκια "εκμεταλλεύονται" όποια ενοχή μας δημιουργούν) και θα του λες...δεν πειράζει αγαπούλα μου, εγώ σε λατρεύω έτσι κι αλλιώς. είσαι το αγοράκι μου.

δεν είσαι κακή μάνα, όλες κατά καιρούς το σκεφτόμαστε αυτό. απλά πρέπει να αντιδράς πιό ψύχραιμα και να προσεγγίσεις διαφορετικά το παιδί σου ώστε να κερδίσεις το "χαμένο" χρόνο. γίνε το φιλαράκι του.

 

συμφωνω..

καλο είναι να το πάρεις με το καλό και ας κακομάθει αλλωστε ήδη έχασες πολύ χρόνο.. να χαρείς τώρα το παιδάκι σου όσο είναι μικρό γιατι δεν θα το καταλάβεις για ποτε θα μεγαλώσει..

όσο για τις προτιμησεις..ειναι στο κάθε παιδι αλλωστε έχει να κάνει και με τον χρόνο που περνά και ο καθενας μαζί του

αυτό που δεν πρέπει να ξεχνας είναι ότι είσαι η μαμα του και ότι για το παιδί σου είσαι μοναδική..

επισης και εγώ θα σε συμβουλευσω να δεις κάποιο ψυχολογο γιατι απο ότι καταλαβαινω απο το κειμενο σου είναι ότι σε έχει πάρει πολυ απο κάτω και καλό είναι κάποια πράγματα να τα συζηταμε με κάποιον που μπορεί να μας καταλάβει και να μας καθοδηγήσει