πως παλεύεται η κλεισούρα?

[pax]

Δεν νομιζω οτι εχει να κανει με τη διαχειριση.

 

Με τη διαχείρηση έχει να κάνει. Είχε βγει σχετική ανακοίνωση από τη διαχείρηση, του στιλ "όταν διαβάζεις ότι μια νέα μητέρα κάνει σκοτεινές σκέψεις, οφείλεις να ενημερώσεις την αστυνομία". Όχι κοινωνικές υπηρεσίες, αλλά την αστυνομία. Η αλήθεια είναι ότι για τη συνέχεια την ευθύνη φέρει η αστυνομία και όχι το φόρουμ: σύμφωνα με την παθούσα, δέχθηκε τα χαράματα επίσκεψη από την αστυνομία και την οδήγησαν στο τμήμα, με νεογέννητο μωρό και ένα ακόμη νήπιο.

 

Και ναι, θεωρώ *** όσους αναστατώνουν χωρίς σοβαρό λόγο γονείς και παιδιά. Γιατί όπως στο παράδειγμα της summer wine, να είστε σίγουροι ότι για το παιδάκι οι φωνές μιας υστερικής περαστικής και η παρουσία των αστυνομικών ήταν ασύγκριτα πιο τραυματική εμπειρία από ένα ελαφρό χτύπημα στον ποπό. Όσο για το μεγαλύτερο παιδάκι της γυναίκας που οδήγησαν στο τμήμα, δεν ξέρω αν θα σταματήσει ποτέ να βλέπει εφιάλτες μ΄αυτή τη σκηνή.

[Niki81]

pax..σωστα αυτά που λες...αν και δε νομιζω ότι το διχρονο καταλαβε τοσα πολλα που θα βλεπει εφιάλτες για μια ζωη.Αλλα τεσπα...σιγουρα κατι τετοιο ηταν φοβερη αναστατωση γι αολη την οικογενεια.

 

Μπορεις όμως να αποκλεισεις εσυ το γεγονός ότι κατι μπορει να πηγαινε στραβα με τη μαμα?Δε λεω τη συγκεκριμενη....λεω την οποιαδήποτε μαμα η οποια στην ουσια παραδεχεται ότι πασχει από επιλοχειο και λεει η ιδια ότι χρειαζεται ειδικο γιατι κανει σκοτεινες και βιαιες σκεψεις.

 

Πολλες καινούριες μαμαδες ανοιγουν τετοια θεματα κατά καιρους γιατι τα βρισκουν σκουρα με το νεογεννητο...δεν ακους πολλες όμως να λενε κανω σκοτεινες και βιαιες σκεψεις.

 

Το αν θα επρεπε να ειδοποιηθεί καποια κοινωνικη υπηρεσια...και όχι η αστυνομια...δεν ξερω αν είναι εφικτο.Γιατι η κοινωνικη υπηρεσια εχει τον τροπο να βρει μεσω ip ποιο είναι το μελος του φορουμ?Αυτο είναι δουλεια της αστυνομιας.

[xena]

Μα δεν αφέθηκε να ξημερωθεί το ποστ εκείνο θυμάμαι.

Ειπώθηκαν 5 πράγματα στη μητέρα, κουβεντιάσαμε λίγο, θα έλεγα πως ένιωσε ίσως και καλύτερα. Κι αμέσως μετά... ξημερώματα νασου η αστυνομία να την μαζεύει με τις πιτζάμες σαν κοινή εγκληματία.

Φαντάζομαι να "βοηθήθηκε" η κοπέλα με το συμβάν αυτό, της έφυγε η επιλόχειος και οι βίαιες και σκοτεινές σκέψεις κάπου μεταξύ εισαγγελίας και ανακριτή. Να υποψιαστώ πως βοηθήθηκε λοιπόν περισσότερο απ' όσο θα βοηθούσε μία απλή κοινωνική υπηρεσία αρμόδια για τέτοια θέματα, ε;

[Scratée]

Εγω παλι ρε κορίτσια τωρα που διαβασα το θεμα που λετε...μου ηρθε στο μυαλο η ιστορια με το μωρακι από τη Λερο που πεθανε από ασιτια και εγκαταληψη.Θυμιζω πως και εκεινη η κοπελα συμμετειχε σε καποια φορουμ.Αν η διαχειρηση κα τοτε ειχε κανει καποια παρομοια κινηση..ισως το παιδακι τωρα να ηταν ζωντανο.Δε λεω ότι αυτος είναι ο ρολος της διαχειρισης ενός φορουμ..και λυπάμαι πραγματικα για την ταλαιπωρια που εζησε η κοπελα(απορω τι εγινε τελικα)...αλλα όταν μια μαμα μονη της παραδεχεται και λεει " Θελω να μιλησω σε ειδικο, πρεπει γιατι οι σκεψεις μου ειναι σκοτεινες κ βιαιες.... "...ε κι αυτό νορμαλ δε το λες.

 

Το παράδειγμα που αναφερεις, αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο: εκείνη η κοπέλα της Λέρου παρουσίαζε ένα εντελώς διαφορετικό προσωπο, στο φορουμ. Κάποιες κοπέλες από εδώ έγραφαν στο φόρουμ εκείνο και θυμούνται ότι ήθελαν να τη βοηθήσουν με τρόφιμα κτλ.

 

Καλώς ή κακώς, ένα ανώνυμο φόρουμ δεν έχει καμία δουλειά να παρεμβαίνει με τέτοιο τρόπο. Το άμεσο οικογενειακό και φιλικό περιβαλλον, ναι. Εμείς που δεν ξέρουμε αν ο άλλος τρολλάρει ή γράφει μεθυσμένος ανοησίες ή αν, την ωρα που γράφει, έχει αλλού το μυαλό του γιατί ταϊζει το μωρό ή κάνει και chat στο Facebook , καλό είναι να καθόμαστε στα αυγά μας.

[Niki81]

Φυσικα και το οικογενειακο/φιλικο περιβάλλον είναι πρωτίστως υποχρεωμενο να παρεμβει...εάν κι εφόσον είναι ενημερο.

 

Προσωπικα προτιμω να αναστατωθεί αδικως μια οικογενεια...και τελικα να είναι όλα καλα...παρα να κατσουμε ολοι στα αυγα μας για να μην ανακατευτούμε και να καταληξει να παθει κατι ένα παιδι η ακομα και μια μαμα σε επιλοχειο.Δεν είναι λιγες οι περιπτώσεις που εχουν οδηγησει σε τετοια συμβαντα.

 

Η αστυνομια προφανως δε σταλθηκε για να βοηθησει τη μαμα...η αστυνομια σταλθηκε για αν ελεγξει αν είναι όλα καλα...και να προλαβει καποιο τυχον τραγικο συμβαν.

 

Ναι προφανως καποιος μπορει να τρολλαρει η να κανει πλακα η οτιδήποτε πισω από ένα ψευδωνυμο.Αυτο δε λεει κατι.Αν είναι ετσι να καταργηθεί η διωξη ηλεκτρονικου εγκλήματος.

[xrisaki]

Καλησπέρα,

Διάβασα τις απαντήσεις σας και ευχαριστώ. Δυστηχώς επειδή δουλεύω παράλληλα μέσα στη μέρα από το σπίτι και έχω και το μωρό παράλληλα δεν έχω την πολυτέλεια να σας απαντήσω ξεχωριστά στην καθε μία, θα προσπαθήσω να αναφερθώ σε όλα,όσα θυμάμαι τουλάχιστον.

Σκεφτόμενη σήμερα πιο ξεκάθαρα κάποια πράγματα γιατί είναι στιγμές όπως όλες μας νομίζω, που φτάνουμε στο αμήν από την πίεση , το τρέξιμο, την αυπνία και την κούραση και όλα μας φαίνονται βουνό και απροσπέλαστα.

Σήμερα λοιπόν με πιο καθαρό μυαλό νομίζω ότι στην ουσία με ενοχλεί που δεν έχω λίγο προσωπικό χρόνο. Και θα εξηγήσω τι εννοώ. Το μωράκι μου μέχρι και τους τρεις μήνες ήταν ένα μωρό που ανά πάσα στιγμή φώναζα τη μαμά μου ή την πεθερά μου και το κρατάγανε όποτε χρειαζότανε και μαζί και μόνες τους και πραγματικά όλα ήτανε μια χαρά. Δεν την είχα πάει ποτέ σπίτι τους ερχόντουσαν όμως εδώ χωρίς πρόβλημα. Από το τρίμηνο και μετά νιώθω σαν να άλλαξαν όλα. Το πρόβλημα ξεκίνησε όπως είπα και στο άλλο ποστ ότι πήγα τη μικρή στη μαμά μου, την άφησα για λίγο χωρίς να φανταστώ ότι θα υπήρχει πρόβλημα και η μικρή ξεκίνησε να κλαίει με λυγμούς, απαρηγόρητη. Σκεφτηκα ότι ήθελε τη μαμά της έτσι είπα να μην φευγω αλλά προκειμένου να συνηθήσει το σπίτι να μένω μαζί της τις πρώτες φορές για να νιωθει ασφάλεια, πράγμα που έγινε.

Την δεύτερη φορά που το επιχείρησα την Κυριακή έκλαιγε και με εμένα εκέι! Και η μικρή μου είναι ένα μωρό που δεν κλαίει σχεδόν ποτέ. Μπορεί να γκρινιάζει ή να χαζοκλαίει αλλά αυτό το πράγμα το απαρηγόρητο δεν το έκανε ποτέ. Πράγμα που σημαίνει ότι δεν είναι μόνο ότι της λείπω αλλά είναι και ο ξένος χώρος που την ενοχλεί.

Και εδώ σας ρωτώ τι κάνω; συνεχίσω να πηγαίνω μαζί της ή όχι ; γιατί η καρδιά μου λέει ότι δεν πρέπει να πιέζω ένα μωρό να πάει κάπου που βλέπω ότι δεν θέλει. Και δεν θέλει όχι μόνο εκεί αλλά και γενικότερα σε σπίτια εκτός του δικού μας...σκέφτομαι μήπως είναι μικρή ακόμα , να μην την πιέσω και να ξαναδοκιμάσω σε κανα μήνα; ή θα είναι χειρότερα τότε που θα είναι κάτι παγιωμένο και θα προσαρμόζεται δυσκολότερα;

 

Το δεύτερο είναι ότι έχει αρχίσει να γίνεται θέμα και να κλαίει και όταν την αφήνω και σπίτι μας με πρόσωπα που ξέρει. Δεν παθαινει παράκρουση αλλά κλαίει πάλι και πρέπει να την ηρεμώ κάποιες φορές...και είναι παράξενο γιατί δεν είναι απο την αρχή. Δηλαδή την αφήνω, ξεκινάει με χαρές και γέλια , τρώει κλπ και όταν συνήθως έρθει η ώρα του ύπνου εκεί αρχίζει το σκάλωμα και το κλαμα...σε εμένα ή τον άντρα μου ποτέ δεν κλαίει όταν νυστάζει.

Και ξαναρωτάω εκέι τι κάνω ;;;

Μένω σπίτι μαζί της 24 το 24ωρο για να μην στραβώνει με τους άλλους?επειδή είναι στον χώρο της την αφήνω να προσαρμοστεί με μαμά πεθερά ;; και είναι τόσο χαζό γιατί έχει μείνει άπειρες φορές μόνη με τη μαμά μου τόσους μήνες και τώρα ξαφνικά νιώθω ότι θέλει πάλι να προσαρμοστεί. Είναι λογικό?

ΕίναΙ πολύ δυσκολο να θέλω να πάω μέχρι το σουπερ μαρκρετ και να φοβάμαι μην αρχίσει το κλάμα και πρέπει να τρέχω πίσω για να νιώσει ασφάλεια ότι είμαι δίπλα της. Θεωρώ ότι είναι αδύνατον. Το να την παίρνω μαζί μου δεν είναι λύση πάντα γιατί σαν άνθρωπος θέλω και εγώ λίγο χρόνο εκτός του μωρού. Και δεν το λέω κακοπροέρατα.

Εκεί είναι το ότι νιώθω πίεση και βγαίνουν ολα αυτά που σας έγραψα στη φόρα...Δεν μπορεί να γίνει συνέχεια για μέρες να είμαι με το μωρό συνέχεια. Και αν κάποια το έχει κάνει μπράβο της είναι η σουπερ μαμά και της βγάζω το καπέλο. Για μένα πρέπει να υπάρχει ισορροπία σε όλα για να μπορεί το μωρο να έχει και ισοροπημένη και χαρούμενη μαμά που έχει και λίιιιγο προσωπικό χρόνο να ηρεμήσει.

 

Όσον αφορά τις βόλτες έχω ξεκινήσει εδώ και μέρες και τη βγάζω έξω πρωί απόγευμα και ομολογώ ότι είναι πολύ καλύτερα...δεν είναι βέβαια μεγάλες οι βόλτες μας γιατί όταν νυστάξει δεν μπορεί να κοιμηθεί στο καρότσι δεν ξέρω γιατί...και γιαυτό γκρινιάζει εντονα και γυρνάω σπίτι...ελπίζω με τον καιρό να προσαρμοστεί και να μην χρειάζεται να γυρνάω άρων άρων.

 

Λοιπόν θα σου πω για εμένα προσωπικά. Όταν γέννησα την πρώτη μου κόρη, μέσα μου προσπαθούσα να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα, προσπαθούσα να διαχειριστώ και να συμβιβαστώ με την απώλεια της "ελευθερίας" μου και της ανεμελιάς. Δηλ. ήμουν ένα άτομο υπερδραστήριο, που κυνηγούσα καριέρα, γυμναστήρια, παρέες, ταξίδια, βόλτες και πολλές πολλές άλλες δραστηριότητες και ξαφνικά τα άφησα όλα, εκεί κάπου πιέστηκα, ένιωθα μεν το μητρικό φίλτρο που με κρατούσε κοντά στο παιδί και μακριά από όλα τα άλλα αλλά έψαχνα και τον τρόπο να φύγω έστω και μία φορά την εβδομάδα μακριά από το παιδί, κάπου μόνη για λίγο κανένα 2ωρο δηλ. ακόμα και από πολύ μικρό γιατί για εμένα ήταν πολύ δύσκολη η ξαφνική αλλαγή. Σταμάτησα την δουλειά και έμεινα με το παιδί, το μεγάλωσα ουσιαστικά μόνη μου μέχρι 2 χρονών όπου επέστρεψα στην δουλειά και το κρατούσε τα πρωινά η μάνα μου, εξάλλου πήγαινα για λίγες ώρες στο γραφείο. Στο δεύτερο ήδη προσαρμοσμένη από το πρώτο και πιο προσγειωμένη για το τι εστί να έχεις παιδί, δεν ένιωσα ποτέ μα ποτέ την ανάγκη να αποχωριστώ από το μωρό έστω και για μία ώρα, ένιωθα ολοκληρωμένη δίπλα στο μωρό-στα μωρά και δεν μου περνούσε από το μυαλό ότι θα πάω κάπου χωρίς την μπέμπα, για την μεγάλη δεν με απασχολούσε και τόσο γιατί ήταν ήδη 2,5 και καταλάβαινε τα πάντα και συνεννοούμασταν πλήρως, οπότε την ρωτούσα τι ήθελε να κάνει, να έρθει μαζί μου ή να μείνει με την γιαγιά για το 2ωρο ή 3ωρο που θα έλειπα κάπου. Το μωρό όμως το είχα κάνει αυτοκόλλητο, ακόμα και στον γυναικολόγο το έπαιρνα μαζί, στην αισθητικό όταν πήγαινα για αποτρίχωση, στο κομμωτήριο, σε υπηρεσίες όταν προέκυπτε δουλειά, ΠΑΝΤΟΥ, θηλάζαμε αποκλειστικά βέβαια οπότε.... Αλλά και πάλι ένιωθα μισή χωρίς το μωρό, το ίδιο και αυτό μέχρι τα 2 δεν ήθελε να με αποχωριστεί με ΤΙΠΟΤΑ, ποτέ όμως δεν με ενόχλησε, ποτέ δεν ένιθα να με πνίγει ή ότι το παιδί είναι εξαρτημένο από εμένα και αντικοινωνικό, ένιωθα πως έτσι έπρεπε να είναι, το παιδί με την μαμά και μόνο, ένιωθα πως δεν έκανα κάτι λάθος αντιθέτως ότι του προσφέρω την ασφάλεια που τόσο έχει ανάγκη μέχρι να καταλάβει τι είναι όλα αυτά γύρω του και δεν έκανα λάθος, το παιδί είναι τώρα 3 πλήρως ανεξαρτητοποιημένο, έχει ξεκολλήσει από πάνω μου, πράγμα που εμένα με χαροποιεί και με πληγώνει συγχρόνως, χαίρομαι που βλέπω το παιδί μου να μεγαλώνει και να ανοίγει τα φτερά του και φυσικά λυπάμαι που με τα χρόνια τα αποχωρίζομαι έστω και λίγο κάθε φορά, πάει σχολείο χωρίς προβλήματα προσαρμογής, μένει με την γιαγιά και τον παππού όποτε χρειαστεί, το ζητάει και η ίδια κάποιες φορές, μπορώ να συνεννοηθώ μαζί της και να μου εκφράσει την επιθυμία της και φυσικά εγώ θα την σεβαστώ όπως και το παιδί σέβεται εμένα (όταν π.χ. πάω δουλειά ή γυμναστήριο οπότε και αυτό πάει σχολείο και μένει με την γιαγιά για μία ωρίτσα κλπ). Από την άλλη γνώμη μου είναι να μην πιέσεις το παιδί με τις βόλτες κλπ, είναι βρέφος και είναι λογικό να νιώθει ανασφάλεια και εσύ σαν γονιός είσια υποχρεωμένη να του προσφέρεις αίσθημα ασφάλειας και σιγουριάς και συγχρόνως την ηρεμία του, δεν είναι νήπιο για να του μάθεις το σωστό και να σταματήσεις τυχόν καπρίτσια, είναι βρέφος και λειτουργεί από ένστικτο, οπότε οφείλεις να ακολουθείς τις ανάγκες του μωρού για να έχεις αργότερα ένα ήρεμο νήπιο με αίσθημα ασφάλειας και αυτοπεποίθησης, γιατί μην νομίζεις όλα αποτυπώνονται στο υποσυνείδητο τους και λειτουργούν αντίστοιχα. Αυτή η γνώμη η δική μου, σε καταλαβαίνω απόλυτα γιατί πέρασα από την φάση που περνάς αλλά να ξέρεις περαστικό είναι, λίγη υπομονή χρειάζεται. Από την άλλη ακολούθησε το ένστικτό σου και σου εύχομαι σύντομα να απολαμβάνεις όμορφες βολτούλες με την μπέμπα σου.

Πάντως θεωρώ πως το μωράκι σου είναι πολύ έξυπνο γιατί σου εκφράζει σημάδια ανησυχίας για τον γύρω άγνωστο κόσμο, αντιλαμβάνεται το άγνωστο και από ένστικτο αφού νιώθει ανήμπορο και εξαρτώμενο από εσένα, όπως και είναι, νιώθει τον κίνδυνο και φοβάται, για σκέψου το λίγο. Καλή συνέχεια και κουράγιο.